Магдален папирусы: Көне қолжазбаның күрделі тарихы
Magdalen papyrus
Магдален папирусы: Мысырдан табылған ежелгі жазба, Матай інілгесінен үзінділер. 1-4 ғасыр аралығында даулы мерзімде жазылған. Палеографиялық талдау жүргізілуде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Магдалин" папирусы (MAWDlin) 1901 жылы Египеттің Луксор қаласында Чарльз Бусфилд Хулеатт (1863–1908) пастор сатып алды. Ол грек сынықтарын Матай Евангелиясының бөліктері ретінде анықтады (26-тарау, 23- және 31-жолдар) және оларды Оксфордтағы Магдалин колледжіне тапсырды, онда олар P. Magdalen Greek 17 (Грегори-Аланд 𝔓64) деп тізімделді, осылайша олар өз атауларын алды. 1953 жылы Колин Хендерсон Робертс бұл сынықтарды фотосуреттермен бірге жариялағанда, жазу стилі "2-ші ғасырдың соңында пайда бола бастаған, сондай-ақ "Киелі кітаптың үлкен әріптерімен" деп аталатын стильдің ертедегі нұсқасы" деп сипатталды. Бұл үлкен әріптер стиліне Киелі кітаптың кейінгі Ватикан кодексі мен Синай кодексі үлгі болып табылады. Қолжазбаның жасы жөніндегі палеографиялық салыстыру әдістемелік кілті болып табылады, бірақ папирустың жасы туралы бір пікірге келмейді. Бағалаулар біздің заманымыздың 1-ші ғасырынан 4-ші ғасырына дейін ауысады. Сынықтардың екі жағына да жазу жазылған, бұл олардың шиыршық емес, кодекс болғанын көрсетеді. 1956 жылы Рамон Рока Пуиг жариялаған, P. Barc. Inv. 1 (Грегори-Аланд 𝔓67) деп тізімделген сынықтар Рока Пуиг пен Робертс тарапынан Магдалин сынықтарымен бір кодекстен шыққан деп анықталды, бұл пікір ғалымдар арасында кеңінен қабылданды.
The "Magdalen" papyrus ('/m//ɔː//d//l//ᵻ//n/, MAWDlin) was purchased in Luxor, Egypt in 1901 by Reverend Charles Bousfield Huleatt (1863–1908), who identified the Greek fragments as portions of the Gospel of Matthew (Chapter 26:23 and 31) and presented them to Magdalen College, Oxford, where they are catalogued as P. Magdalen Greek 17 (Gregory Aland 𝔓64) from which they acquired their name. When the fragments were published by Colin Henderson Roberts in 1953, illustrated with a photograph, the hand was characterized as "an early predecessor of the so called 'Biblical Uncial which began to emerge towards the end of the 2nd century. The uncial style is epitomised by the later biblical Codex Vaticanus and Codex Sinaiticus. Comparative paleographical analysis has remained the methodological key for dating the manuscript, but there is no consensus on the dating of the papyrus. Estimates have ranged from the 1st century to the 4th century AD. The fragments are written on both sides, indicating they came from a codex rather than a scroll. More fragments, published in 1956 by Ramon Roca Puig, cataloged as P. Barc. Inv. 1 (Gregory Aland 𝔓67), were determined by Roca Puig and Roberts to come from the same codex as the Magdalen fragments, a view which has remained the scholarly consensus.
Күні
P64-ті бастапқыда Чарльз Хулеатт 3 ғасырда жазған, ол қолжазбаны Магдалин колледжіне сыйға тартқан. Папиролог А. С. Хант кейіннен қолжазбаны зерттеп, оны 4 ғасырдың басына жатқызды. Папирусқа бастапқыда 3 немесе мүмкін 4 ғасырлық датаны ұсынғаннан кейін, Колин Робертс қолжазбаны жариялап, оған шамамен 200 жылды көрсетті, бұл үш жетекші папирологпен расталды: Гарольд Белл, Т. С. Скит және Э. Г. Тернер. 1994 жылдың соңында Карстен Петер Тиде Магдалена папирусын 1 ғасырдың ортасына (37-70 жылдар) қайта даттауды ұсынды. Бұл көп қызығушылық тудырды, журналистер бұл талапты үмітпен қабылдады. Тидедің ресми мақаласы 1995 жылы Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik журналында жарияланды. Оның қарапайым адамдарға арналған нұсқасы Мэтью д'Анконамен бірлесіп жазылып, «The Jesus Papyrus» (Weidenfeld & Nicolson, Лондон, 1996) деп таныстырылды (сондай-ақ «Eyewitness to Jesus», 1996, Нью-Йорк: Doubleday ретінде жарияланды). Тиде папирустың жаңа мерзімін Мысыр мен Палестинадан алынған жазу үлгілерін салыстыру арқылы анықтады. Ол Магдалена папирусының жазуы мен біздің заманымыздың 1 ғасырындағы П. Oxy. II 246 (66 ж.с.) сияқты мерзімді құжаттар арасындағы ұқсастықтарды көрді. Тидедің бұл гипотезасына көптеген папирологтар мен Киелі кітап зерттеушілері күмәнмен қарады. Филип Комфорт пен Дэвид Баррет «Ең ертедегі Жаңа өсиет грек қолжазбаларының мәтіні» атты кітабында қолжазбаның 150–175 жылдарға, сондай-ақ P4 және P67-ге, олардың бір кодекстен шыққандығын көрсетті. P4 Филонның 3 ғасырдың соңында жазылған және Коптостағы үйдің қабырғасына кірпіштелген құмырада табылған кодекстің байлауына тоғыту ретінде қолданылған. Егер P4 осы кодекстің бөлігі болса, онда кодекс шамамен 100 жыл бұрын немесе одан ертерек жазылған болуы мүмкін. Комфорт пен Баррет сонымен қатар бұл P4/64/67 2 ғасырдың соңындағы папирустармен байланысты екенін көрсетті. Комфорт пен Баррет «олардың жинағына кірген көптеген қолжазбалардың басқа палеографтар бергеннен ертерек мерзімделгенін жиі айтады». Грек куәгерлерінің стандартты анықтамалығы Novum Testamentum Graece P4 және P64/67 тізімдерін бөлек келтіреді, біріншісіне 3 ғасыр, ал екіншісіне шамамен 200 жылды тағайындайды. Чарльзуорт «P64+67 және P4 бір жазушымен жазылғанмен, олар бір кодекстен емес» деген қорытындыға келді. Папирусқа жасалған соңғы және егжей-тегжейлі палеографиялық сараптама «қайтадан дәлелдер келтірілмесе, кодекске 2 ғасырдың ортасынан 4 ғасырдың ортасына дейінгі мерзім тағайындалуы мүмкін» деген қорытынды жасады.
𝔓64 was originally given a 3rd century date by Charles Huleatt, who donated the Manuscript to Magdalen College. Papyrologist A. S. Hunt then studied the manuscript and dated it to the early 4th century. After initially preferring a 3rd or possibly 4th century dating for the papyrus, Colin Roberts published the manuscript and gave it a dating of c. 200, which was confirmed by three other leading papyrologists: Harold Bell, T. C. Skeat and E. G. Turner. In late 1994, Carsten Peter Thiede proposed redating the Magdalen papyrus to the middle of the 1st century (AD 37 to 70). This attracted considerable publicity, as journalists interpreted the claim optimistically. Thiede's official article appeared in Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik in 1995. A version edited for the layman was co written with Matthew d'Ancona and presented as The Jesus Papyrus, Weidenfeld & Nicolson, London, 1996. (also published as: Eyewitness to Jesus, 1996, New York: Doubleday). Thiede's redating of the papyrus was based on comparative analysis of the script with selected samples from Egypt and Palestine. He claimed to see similarities between the script of the Magdalen papyrus and that of dated documents from the 1st century CE, such as P. Oxy. II 246 (66 CE). Thiede's hypothesis has been viewed with scepticism by nearly all established papyrologists and biblical scholars. Philip Comfort and David Barret in their book Text of the Earliest NT Greek Manuscripts argue for a more general date of 150–175 for the manuscript, and also for 𝔓4 and 𝔓67, which they argue came from the same codex. 𝔓4 was used as stuffing for the binding of “a codex of Philo, written in the later 3rd century and found in a jar which had been walled up in a house at Coptos [in 250].” If 𝔓4 was part of this codex, then the codex may have been written roughly 100 years prior or earlier. Comfort and Barret also show that this 𝔓4/64/67 has affinities with a number of the late 2nd century papyri. Comfort and Barret "tend to claim an earlier date for many manuscripts included in their volume than might be allowed by other palaeographers." The Novum Testamentum Graece, a standard reference for the Greek witnesses, lists 𝔓4 and 𝔓64/67 separately, giving the former a date of the 3rd century, while the latter is assigned c. 200. Charlesworth has concluded 'that 𝔓64+67 and 𝔓4, though written by the same scribe, are not from the same codex.' The most recent and thorough palaeographic assessment of the papyrus concluded that "until further evidence is forthcoming perhaps a date from mid II to mid IV should be assigned to the codex."