Кіріспе
Брунетт Коулман – ақын және жазушы Филип Ларкин қолданған псевдоним. 1943 жылы, Оксфорд университетінің Сент-Джонс колледжінде оқуын аяқтаған кезде, ол осы атпен бірнеше көркем шығармалар, өлеңдер және сын-пікірлер жазды, соның ішінде замандас қыздар мектептеріндегі танымал жазушылардың стилін пародиалайтын гомоэротикалық әңгімелер де болды. Коулманның туындыларына қыздар интернатында өтетін «Уиллоу Гейблздегі қиындықтар» атты аяқталған повесть кіреді; Оксфордтағы әйелдер колледжінде өтетін «Сент-Брайдстегі Михаилмас семестрі» атты аяқталмаған жалғасы; қыздар мектебінің атмосферасын сезіндіретін жеті қысқа өлең; псевдоавтобиографияның бір үзіндісі; және Коулманның әдеби өзінің қорғаны болып табылатын сындық мақала. Қолжазбалар Халл университетінің Бринмор Джонс кітапханасында сақталған, онда Ларкин 1955-1985 жылдар аралығында бас кітапханашы болып жұмыс істеген. Олардың бар екендігі 1992 және 1993 жылдары Ларкиннің таңдамалы хаттары мен Эндрю Мошнның өмірбаяны жарық көрген кезде жұртшылыққа белгілі болды. Коулманның еңбектері, ақыры, 2002 жылы Ларкиннің басқа да жобаларымен және материалдарымен бірге жарияланды. Оксфордта Ларкин шатас сексуалдық және шектеулі әдеби шығармашылық кезеңін бастан өткерді. Әйел бейнесін қабылдауы оның шығармашылығын босатқандай болды, себебі Коулман кезеңінен кейінгі үш жылда ол өз атымен екі роман мен алғашқы өлеңдер жинағын жариялады. Содан кейін, ол ақырын-ақырын ақын ретінде танымал болғанымен, проза жазушы ретіндегі мансабы төмендеді және бірнеше рет әрекет жасағанына қарамастан, басқа да көркем шығармалар жазған жоқ. Коулман материалдарының жариялануына қатысты сындық пікірлер екіге бөлінді: бірі – осы жас туындыларда ешқандай құндылықты көре алмады, екіншісі – олар жетілген Ларкиннің зерттелуіне пайдалы жарық түсіреді деп санайды.
Brunette Coleman was a pseudonym used by the poet and writer Philip Larkin. In 1943, towards the end of his time as an undergraduate at St John's College, Oxford, he wrote several works of fiction, verse and critical commentary under that name, including homoerotic stories that parody the style of popular writers of contemporary girls' school fiction. The Coleman oeuvre consists of a completed novella, Trouble at Willow Gables, set in a girls' boarding school; an incomplete sequel, Michaelmas Term at St Brides, set in a women's college at Oxford; seven short poems with a girls' school ambience; a fragment of pseudo autobiography; and a critical essay purporting to be Coleman's literary apologia. The manuscripts were stored in the Brynmor Jones Library at the University of Hull, where Larkin was chief librarian between 1955 and 1985. Their existence was revealed to the public when Larkin's Selected Letters and Andrew Motion's biography were published in 1992 and 1993 respectively. The Coleman works themselves were finally published, with other Larkin drafts and oddments, in 2002. At Oxford Larkin underwent a period of confused sexuality and limited literary output. The adoption of a female persona appeared to release his creativity, as in the three years following the Coleman phase he published under his own name two novels and his first poetry collection. Thereafter, although he gradually established his reputation as a poet, his career as a prose writer declined, and despite several attempts he completed no further fiction. Critical reaction to the publication of the Coleman material was divided between those who saw no value in these juvenilia, and those who considered that they cast useful light on the study of the mature Larkin.
Шығу тегі
1940 жылдың қазан айында Филип Ларкин Оксфордтың Сент-Джон колледжінде ағылшын тілін оқып бастады. Бала кезінен шығармашылықпен айналысқан ол, студент кезінде ақын емес, роман жазушы болуды мақсат тұтқан. «Червелл» және «Оксфорд поэзиясы» журналдарында мақалалар мен өлеңдер жариялағаннан бөлек, ол студенттер арасындағы гомосексуалдық қатынастарды зерттейтін, жартылай автобиографиялық әңгімелердің фрагменттерінен тұратын, жарияланбаған материалдар да жазды. Ларкиннің өмірбаяуын жазған Эндрю Мошнның сөзіне сәйкес, бұл жазбалар әдеби құндылығы болмаса да, сол кезде Ларкиннің шатасқан сексуалдылығын және ол «осы еркектік іс» деп атаған нәрсеге деген наразылығын көрсетеді. 1942 жылдан бастап Ларкиннің жеке жазбаларының сипаты өзгерді, себебі сол жазда университетке келген Сент-Джон колледжінің студенті Кингсли Амиспен достық қарым-қатынас орнады. Ларкинге қарағанда сенімділігі мен өзіне сенімділігі жоғары Амис, өзінің жеке алаңдауларын әзіл-қалжың мен ирония арқылы жасырды. Ларкин бұл стильді өзіне қабылдап, Амиспен бірге романтик ақындарды оқуға міндетті болған өлеңдердің пародийларын және әдепсіз шумақтарын жазды. Кейіннен олар «әдетте қыздар эластиканы және белбеулерді тартып, бір-бірімен айналып жүретін» порнографиялық фантазияларға да көшті. 1943 жылдың басында Амис армияға кеткеннен кейін Ларкин «Англия лагеріндегі оқиға» деп аталатын әңгімесінде алғаш рет әйелдік перспективадан жазуға тырысты, оны «Толығымен дені сау емес оқиға» деп қосты. Атауына қарамастан, әңгімеде ешқандай артық мазмұн жоқ, ол сезімтал әйелдер журналының стильінде жазылған. Онда студент қыздың сарбаз сүйіктісімен қоштасуы бейнеленген және былай аяқталады: «Ол қара көшелерде қуанышпен жүрді, оның жүрегі терең махаббаттан көмірдей жарқырап тұрды».
Жазу
Жалпы оқудан Ларкин қыздар мектептегі көркем әдебиеттер туралы мол білім алды және мұндай шығармалардың авторлары туралы анық пікір қалыптастырды: "зейінінде мүлдем әзіл сезімі жоқ ақымақ әйелдер", "эротикалық сезімталдықтан" мүлдем құрғақ және лесбияндық перспективаны "тынышсыздықпен" қарастырады. Осы жанрда жазу ниеті Ларкиннің дипломдық емтихандарына дейін досы Норман Айлсқа 1943 жылдың 5 маусымында жазған хатында көрінеді: "Мен уақытымды мектеп оқиғасы түріндегі әдепсіз лесбияндық роман жазуға жұмсаймын". Роман "Уиллоу Гейблстегі дау-дамақтар" деп аталды, ол Дорита Фэрли Брюс немесе Дороти Викари сияқты мектептегі оқиғалар стилінде жазылған, және Ларкин оны үйде, емтихан нәтижелерін күтіп отырып аяқтады. Бұл жазғы жазудың бастауы болды: "Оксфордтан кету – бөтелкеден тығынды шығару сияқты болды. Жазу маған құйылып келді", – кейін Ларкин өзінің өмірбаянына айтты. Ларкиннің Айлсқа жазған хатында әйел псевдонимі туралы сөз қозгалмаған, бірақ оны қолдану туралы ойы бірнеше ай бойы оның ойында болды. Алдыңғы наурыз айында ол "Брунетт Коулман" деп аталатын әйел романистің автобиографиясын жазуға кірісті, оның есімін белгілі заманауи джаз әншісі Бланш Коулманнан алды. Ларкин автобиографияға "Анте Меридиан" деген ат қойды; ол одан тез арада бас тартты, бірақ Коулман есімін сақтап қалды. 2002 жылы Коулман мәтіндерін жариялауға дайындаған Джеймс Буттың айтуынша, әйел тұлғасын қабылдау Ларкиннің 1943 жылғы жазда көрсеткен "қызыл шалбар, көйлек және ақ пуловер кигеніммен өте әдемімін" деген "қызылша нарциссизмінің" көрінісі болды. Ларкин Амиске жазған хаттарында Коулманның нағыз адам екендігін көрсетуге тырысты. Бір хатында ол "Брунетт өте қуанышты" деп жазды, оның атына жазылған өлеңге сілтеме жасап, ал екіншісінде "Брунетттің дұрыс сынға төтеп беруге қабілеті бар" деді. 1943 жылдың жазы мен күзі аралығында жұмыс іздеу кезінде Ларкин Коулманның туындыларына жаңа жұмыстар қосты. Ол Оксфордтағы әйелдер колледжінде орналасқан "Уиллоу Гейблстегі дау-дамақтар" романының жалғасын жазуға кірісті, оның атауы "Сент-Брайдс колледжіндегі күзгі семестр" болды, бірақ оны аяқтамады: "Барлық әдеби шабытым мені тастап кетті", – деп ол 13 тамызда Амиске хабарлады. Дегенмен, бір аптадан кейін ол Амиске Брунетттің оған "жас жігіт ойдан шығарылған қарындасын ойлап тауып, оған ғашық болатын" роман жазуға көмектесіп жатқанын айтты. Осы хатпен бірге Ларкин Коулманның "Күштілік" атты өлеңін жіберді, ол қыздар мектебінің стилінде жазылған жеті өлеңнің біріншісі болды. 19 қазанда ол Амиске "Брунетт қыздар мектебі туралы шағын монография жазып жатыр" деп хабарлады. Бұл Коулманның соңғы туындысы болған "Біз не үшін жазамыз?" атты әдеби манифестіне сілтеме жасады. Содан кейін, Motion жазғандай, ол жоғалып кетті, "оның университет өмірі туралы кейінгі естеліктерде тек қысқаша айтылды. Ол жоғалған жастықтың кейде күлкілі еске салғышы ретінде аяқталды".
Шығармалары
Ларкин Брунетт Коулманға жатқызған туындылар қысқаша өмірбаяндық шығарма, толыққанды қысқа роман, аяқталмаған екінші роман, өлеңдер жинағы және әдеби эсседен тұрады.
"Анте меридиан"
Бұл пародиалық автобиографиялық фрагмент Кольманның басқа шығармаларынан айырмашылығы, қыздар мектебі туралы әдебиетпен байланысы жоқ. Онда Брунетттің эксцентриктік дін қызметкерінің қызы ретінде, Корнуоллдың жартасты жағасындағы қираған үйінде өскен ерте өмірі баяндалады. Әңгіменің көп бөлігі жергілікті құтқару қайығын іске қосуға жасалған күлкілі әрекеттің сипаттамасына арналған. Ларкиннің биографы Ричард Брэдфорд фрагменттегі ерекше стильге назар аударады, ол Кольманның атымен жазылған басқа ешбір туындыдан өзгеше. Бут Ларкиннің оны жазу себебіне қарамастан, әңгіме мектеп оқушыларының әдебиетінің шеңберінде адал түрде сақталады деп сарайды. Оның басты кейіпкерлерінің барлығы жанрдағы үлгілерге ие; Мари Дорита Фэрли Брюстің жиі кездесетін кейіпкері "Димсимен" көп ортақ нәрсесі бар, ал Хилари Дороти Викаридің "Директордың немересіндегі" зұлым "Уна Викерс" кейіпкеріне негізделген. Достық, бәсекелестік және әділетсіздік сияқты тақырыптар зерттеледі, ал келісім мен болашаққа деген үмітпен аяқталуы жанрға толық сәйкес келеді. Брэдфорд повесте біріккен үш стильді атап көрсетеді: "сақтықпен қарау, әсем безендірілген символизм және жазушының еріксіз сезімталдық қызығушылығы". Мошн прозаның сыртқы бетінен жеңілтек, бірақ түбінде суық және қатыгез екенін айтады: "Оның әйелдері ләззат үшін сотталғаннан кейін елеусіз қалдырылады; олардан ләззат алғаннан кейін олармен бейжай қаралады".
Қысқаша мазмұны
Бұл толық емес оқиғада Мэри, Мари, Маргарет және Майфанви, Уиллоу Гейблзден келген достар, Оксфордтың Сент-Брайд колледжінде жаңа студенттер. Мэри бөлмелерін мектептен бұрынғы қарсыласы Хилларимен бөлісіп жатқанын білгенде, мазасыздыққа түседі. Алайда, Хилари әлі де лесбияндыққа бейім болса да, ол жыртқыштық инстинкттерінің көп бөлігін жоғалтқан, сондықтан екеуі дос болады. Мэри агрессивті және авторитарлық колледж ойындарының капитаны Мэри де Путронның ықпалына ілігеді; хоккей сынақтарында де Путрон Мэриді әдеттегі позициясынан шығарып, оның нашар ойнауына себеп болады. Кейін Хилари Мэридің қорлануын кектеу үшін де Путронның жігіті, Корольдік әуе күштерінің офицері Клайвты азғындырып, одан кейін оны ойсырата тастайды. Майфанвидің не істегені туралы бізге көп мәлімет жетпейді. Маргарет әлі де ат жарыстарына құмар болғандықтан, жеке букмекерлік кеңсе ашады. Мари психоанализді ашады және әпкесі Филиппаның былғары белбеуге құмарлығын емдеуге тырысады. Бірнеше әрекеттері сәтсіз аяқталғаннан кейін, қарындастар көңіл көтеру үшін ішімдікке жүгінеді. Оқиғаның кейінгі бөлімдерінде Ларкиннің нағыз досы Диана Голанц таныстырылады және оның әсем кеш дайындалып жатуы туралы айтылады. Соңғы сахналарда оқиға сюрреалистік сипатқа ие болады, өйткені ішімдік іздеу кезінде Мари мен Филиппа өздері оқиғадағы кейіпкерлер екенін, ал "нағыз өмір" келесі бөлмеде өтіп жатқанын біледі. Мари нағыз өмірге үңіліп қарайды және оқиғаны жалғастырудың мүмкін жолдарын көрсететін қарындашпен жазылған бірнеше жазбалармен осы тұста аяқталады, осы оқиғада қалуды жөн көреді.
Комментарийлер
Қолжазбаның тек алғашқы он екі беті ғана терілген; қалғаны қолмен жазылған. "Трубль у Виллоу Гейблс" романында кейіпкерлердің тегі өзгертілген, бірақ есімдері өзгертілмеген. Сценарий "Мириам мен Дианаға" арналған: Мириам Ларкинмен лесбияндық қарым-қатынастарды талқылаған танысы болды, ал баспагер Виктор Голанчтың қызы Диана Голанч ("Диана Г." деп аталады) оған мектеп шағындағы көптеген әңгімелерді жеткізді. Motion-ның айтуынша, "St Bride's" Оксфордтағы Сомервилл колледжінің үлгісімен жасалған. Стивен Купер Кольманның туындыларын талдағанда, "Виллоу Гейблс" сияқты, повествование дауысы кейіпкерден кейіпкерге ауысып, түрлі ойлар, көзқарастар мен ұстанымдарды білдіруге мүмкіндік береді дейді. Купердің сөзіне қарағанда, оқиға дамыған сайын Ларкиннің (Кольман дауысымен) алаңдаушылығы тек қана жыныстық қызығушылықтан асып түседі; ол енді лесбияндық кездесулерді көзқарастық тұрғыдан егжей-тегжейлі сипаттауға қызығушылық танытпайды. Хилари құмарлық тудырушы емес, құтқарушы, ерлердің қанаушылығына қарсы күресуші және "мәдени нормалардан ауытқып, бірақ консервативті көзқарасты қабылдағандардан жеңіске жететін" тұлға ретінде көрінеді. Жыныстық мазмұны немесе ишаралары бар көріністер көбінесе оқиғаның басындағы бөлімдермен шектеледі. Кейінгі бөлімдер, "Клайв" және Хиларидің тағы бір сыйлысы, жек көрінішті "Жаратылыс" енгізіледі, Motion-ның пікірінше, еркектердің өзіне деген жек көруімен қабаттасқан, бұл Ларкиннің жарияланған екі романында және кейінгі поэзиясында байқалады. Motion эротикалық күштің жоғалғанын және Ларкиннің қызығушылығының азайғанын оқиғаның аяқталуының басты себептері деп санайды. Джон Фуллер 1978 жылы Оксфордтағы Сикамор баспасында басылған "Femmes Damnées" Ларкиннің өмірінде жарық көрген Кольманның жалғыз туындысы. Бұл өлең және "Тамыздағы мектеп" 1988 жылы жарық көрген Ларкиннің жинақталған өлеңдеріне енгізілді; "Тамыздағы мектеп" жинақтың 2003 жылғы қайта қарастырылған басылымынан алынып тасталды, бірақ Амистің айтуынша, бұл Кольман пародиясын ең жақсы көрсететін өлең. "Блисс" 1992 жылы жарық көрген Ларкиннің таңдамалы хаттарына Амиске жазған хатының бір бөлігі ретінде енгізілді. Motion Кольман өлеңдерін "жалықтыратын қызғаныш, тыныс-демі тоқтап, велосипедпен шапқан және мәңгілік құштарлық әлемі" деп сипаттайды, Анджела Бразил, Ричмал Кромптон, Джон Бетджеман және В. Х. Ауден сияқты жазушылар мен ақындардың элементтерін біріктіреді. Ларкиннің бұл өлеңдерге деген көзқарасы екіұшты болып көрінеді. Ол достасы Брюс Монтгомеридің оларды, әсіресе "Тамыздағы мектепті" ұнатқанына қуанғанын айтады. Алайда, ол Амиске былай деп жазады: "Менің ойымша, барлық дұрыс емес ойлайтын адамдар оларды ұнатуы керек. Мен оларды кез келген ерекше жетілген мектеп оқушысын көргенде жазатынмын. Өскен әйелдер туралы жазу бұлқынырақ емес, сондықтан да аз қызықты". Бут поэмаларды Кольманның барлық туындыларының ішіндегі ең әсерлі деп санайды, олардың Ларкиннің әдеттегі мектептік оқиғалардың клишелерінен керемет және қозғалтатын суреттер жасау қабілетінің дәлелі бар. Олар Ларкиннің әдеттегі нәрселерде тереңдік табуға қабілеттілігінің алғашқы көрінісі, бұл оның кейінгі өлеңдерінің көпшілігін сипаттайтын қабілет. Бут "Тамыздағы мектеп" өлемінің соңғы жолдарының жоқтау сапасына ерекше назар аударады: "Тіпті жүзу топтары да жоғалуы мүмкін / Ойынның мұғалімдері сұр түске айналады". Буттың пікірінше, Кольман өлеңдері Ларкиннің 1940 жылдары жазған ең жақсы туындыларының бірі, оның алғашқы басылған "The North Ship" (1945 ж.) жинағынан әлдеқайда асып түседі.
"Біз не үшін жазып отырмыз?"
Эссенің баспа нұсқасы Екатерина Дурнинг Ветхемнің «Қыздар тәрбиесі» кітабынан алынған эпиграфпен басталады. Онда: «Кез келген кітапты оқудың басты себебі – одан туындайтын тәжірибе жинақтауы» делінген. Мошн айтқандай, одан кейінгі мәтін – «балаларға қалай жазу керек және қалай жазуға болмайды туралы уағыз». Ол жақсы сомдалған басты кейіпкерлер мен өкінусіз зұлым әйелдердің қажеттігін дәлелдейді: «Зұлымның міндеті – жамандыққа берілгендігін көрсету. Ол басты кейіпкерді шын жүректен жек көріп, тіпті соңғы бетте де кешірімге қол ұсынудан бас тартуы керек». Оқиға мектеп оқушылары туралы емес, мектептегі қыздар туралы болуы тиіс. Мектеп ағылшын мектебі болуы керек; шетелдік орта немесе шетел саяхаттарына қарсылық білдіріледі. Ларкин Коулманның дауысымен «Классикалық біртүтастықтарды» талап етеді: Орын біртүтастығы – мектеп және оның тұрғындары; Уақыт біртүтастығы – әдетте оқиға орын алатын оқу семестрі; және Іс-қимыл біртүтастығы – әрбір тіркелген оқиға оқиғаны айтуға қандай да бір жолмен үлес қосады. Эссе жанрдың көптеген авторларынан цитаталармен толы, олардың ішінде Джой Фрэнсис, Дорита Фэрли Брюс, Элси Дж. Оксенхэм, Элинор Брент Дайер және Нэнси Брири бар. Мошн, кейде әжуалы тонға қарамастан, Ларкиннің Коулман кейіпкері арқылы білдірген пікірлері, әсіресе эссеге енген жеңіл ксенофобия, оның пілтірген көзқарастарын болжайды дейді. Бұл құжаттардың бар екендігі алғаш рет 1992 жылы Ларкиннің таңдамалы хаттары жарияланғанда белгілі болды. Келесі жылы Коулманның шығармаларынан үзінділер Motion-ның Ларкиннің өмірбаянында пайда болды және М. У. Роудың 1999 жылғы «Нақты емес қыздар: ерте Ларкиннің лесбияндық фантазиясы» эссесінде әдеби талдау нысанына айналды. Роу Ларкиннің әйел кейіпін қабылдауын, оның сексуалдық қиындықтарын және Оксфордтағы әйелдермен сәттіліксіздігін толықтыру жолы ретінде қарастырды. Әйелдердің әйелдерді жазалайтын көріністері Ларкиннің жеке сексуалдық сәтсіздіктеріне байланысты ашу мен наразылығын басу құралы болды. Роудың пікірінше, Ларкиннің Коулманды ойлап табуы Оксфорд жылдарында оны мазалаған жазу блогын бұзған катализатор болды. 1943 жылғы оның шығармашылық өмірінің бірнеше айы, кейіннен Ларкин «өмірімнің ең қарқынды кезеңі» деп мойындады; келесі үш жылда оның «Солтүстік кемесі» поэзия жинағы және «Жилл» және «Қыстағы қыз» романдары жарық көрді. Джеймс Бут редакциялаған жинақтағы Коулманның толық материалы 2002 жылы жарияланды. Бут материал «саяси тұрғыдан дұрыс топтың оған шабуылдауына» себеп болатынын, демек «көп дау мен түтін тудыратынын» ойлады. Жариялануды күтіп, Эмма Хартли мен Ванесса Торп The Observer журналында Motion-ның пікірін келтіре отырып, шығармалардың әдеби құндылығына күмән келтірді. Жарияланғаннан кейін Буттың жинағы The Guardian газетінің сыншысы Дженни Дискиден ерекше жаулық реакция алды, оның шолуы Коулманның жазбаларын «мағынасыз әңгіме» және «көкпейіл ойлар» деп сипаттады, олар жариялауға немесе сыншылардың назарына лайық емес, тіпті порнография деуге келмейді: «Бірде-бір кеуде, бірде-бір кіндік көрмейсіз немесе естімейсіз». Нағыз порнография жазатындардан айырмашылығы, «Ларкин тек қана контур салады да, күлімсіреп кетеді». Диски Буттың баспаға басылған жазбаларды «Ақиқат Крестің сынықтары сияқты» құрметпен сипаттауын моқтап, мынадай қорытынды жасады: «Бұл кем дегенде, жасөспірім кезінде және жиырма жасында жазған нәрсеңізді тастамағандарға сабақ болсын». Басқа сыншылар көбірек оң баға берді. The New Statesman журналының редакторы Роберт Поттс бұл әңгімелерді «олардың тарихымен және жанрымен таныс оқырмандар үшін қызықты және тартымды» және көбінесе «әсіресе интернат өмірінің шынайылығымен салыстырғанда» тартымды бейкүнә деп тапты. Жасөспірімдердің гомоэротизмін бейнелеу порнографиялық емес, әдейі және ойын-сауықпен жасалды. Осыған ұқсас, Ричард Кэннинг The Independent газетінде Уиллоу Гейблз көркем шығармасын жанды, жақсы сомдалған және қызықты деп тапты және Ларкиннің «ақырын Сапфик бұрылысын» мақтады.
Әсерлер
Ларкиннің Кольман кезеңінің әсері оның алғашқы романы «Джиллде» айқын көрінеді, онда ол Willow Gables материалдарын кеңінен пайдаланады. Романның басты кейіпкері, ұялшақ Оксфорд студенті Джон Кемп, бастапқыда оның өркөкірек және бейтарап бөлмедегі серігі Кристофер Уорнерге әсер ету үшін Джилл есімді мектеп оқушысы қыз бауыр ойлап шығарады. Уорнер қызығушылық танытпаса да, болмаған «Джилл» Кемпті қызықтыра бастайды. Ол оны Willow Gables мектебінде көріп тұрады және оған ұзақ хаттар жазады. Ол қысқа әңгіме түрінде оның мектептегі өмірін сипаттайды – енді бұл мектеп Кольманның жұмыстарында болған Уилтшир емес, Дербиширде орналасқан. Қыздардың есімдері басқа, бірақ олардың сөйлеуі мен көзқарастары ертерек жазылған оқиғалардағыдай. Джиллдің салқын, тәуелсіз аға сыныптағы Минерва Стречиге деген құштарлығы арқылы лесбияндық элемент енгізіледі. Кемптің қиялы шын өмірдегі Джилл, немесе Джиллианмен кездескенде күйреп түседі; оның қиялын шындыққа сәйкес келтіру әрекеттері ұятқа қалдырып, қорлайды. The Independent газетінен Ричард Кэннинг Кольманның жарияланған материалдарын қарап, осы ерте туындылардың әсері Ларкиннің поэзиясында жиі байқалатынын айтады. Мысал ретінде Купер Маридің «Willow Gables» романында әділетсіз билікпен келісімге бармауын Ларкиннің «Сүйікті жерлер» (1954) өлеңіндегі сезімдерді бейнелейтінін келтіреді. Купердің сөзінше, оқырман «Маридің қиын жағдайына «Алдау» (1950) фильміндегі зорлық құрбанына деген сезімталдықпен сәйкестендіріледі». Мектептен қашқан Мари өзінің бостандығы – иллюзия екенін білгенде, таныс жолдарға қайта оралуға құштар болады. Бұл сезімдер «Кету поэзиясы» (1954), «Міне» (1961) және «Жоғары терезелер» (1967) сияқты өлеңдерде көрінеді. Брунеттің рухы, бірақ есімі емес, 1945–1946 жылдары Ларкин Амиспен достығын жаңартқанда қысқа уақытқа қайта жанданды. Екеуі жоспарлаған, бірақ іске аспаған жобалардың арасында джазды ұнататын екі әдемі лесбиян студент туралы әңгіме болды. Буттың айтуынша, «әлсіз сюжет Ларкиннің 1943 жылғы «Брунет» туындыларының түпнұсқалықтан алыс, тек лесбияндық көріністерге арналған сылтау болды». 1944 жылы аяқталған «Джилл» 1946 жылдың қазанында The Fortune Press баспасында жарық көрді, оның эксцентриктік иесі Реджинальд Кэтон кітапты оқымай-ақ қабылдады. Ларкин кітапқа сын пікірлердің аздығына көңілі қалды, бірақ осы кезде оның екінші романы «Қыстағы қыз» Faber and Faber баспасында қабылданды және 1947 жылдың ақпанында жарияланды. Ол «Джиллге» қарағанда жақсы пікірлер алды және орташа жақсы сатылым көрсетті; Бут оны Ларкиннің «фикстегі ең түпнұсқа және қаһарлы эксперименті» деп атайды. Ол басты әйел кейіпкері Кэтриннің көзқарасынан жазылған, бірақ басқаша Кольман кезеңімен байланысты емес. Келесі жылдары Ларкин тағы бірнеше романды бастады, бірақ аяқтамады, соңғысында «Жаңа әлем симфониясында» ол әйел басты кейіпкердің баяндаушысының тәсіліне қайта оралды. Роман шамамен 1954 жылы тасталып кетті.