Кіріспе

Парагвай саясаткері (1839–1912)

Бернардино Кабальеро де Анязко Мельгарехо и Генес (20 мамыр 1839, Ибикуи, Парагвай – 26 ақпан 1912, Асунсьон) – парагвайлік әскери шенеунік және саясаткер, Парагвай соғысында генерал қызметін атқарған, кейін 1880 жылдың қыркүйегінен 1886 жылдың қарашасына дейін Парагвай президенті болды. Ол 1887 жылдың қыркүйегінде қазіргі Парагвайдағы ең ірі саяси партия – Колорадо партиясын, екінші орында тұрған Либерал партиясымен бірге құрды.

Ерте өмір

Ибикуиде туған Кабальеро испан аристократиясының ұрпағы, Хосе Рамон Кабальеро де Аназконың (Инка Гарсиласо де ла Вега арқылы Тупак Уальпадан тараған) және оның әйелі Мелхора Инес Мелгарехо и Хенестің ұлы болды. Ол екі рет үйленді, біріншісі – Мария де ла Консепсьон Диас де Бедоя, екіншісі – Хулия Альварес. Бірінші некеден екі баласы болды: Марта Кахенге үйленген Рамон Кабальеро де Бедоя, оның ұрпақтары бар, және алыс туысы Карлос Франсиско Сагуьер Перейраға үйленген Мельхора Кабальеро де Бедоя. Некеден тыс тағы 90 баласы болды, олардың барлығын ол ресми түрде мойындады, сондықтан бүгінде оның көптеген ұрпақтары бар.

Әскери қызмет

1864 жылы Парагвай армиясына қосылып, Парагвай соғысында қатысты. Мато-Гроссо жорығына қатысты. Кейін ол Умаитада президент Франсиско Солано Лопестің көмекшісі болды және адалдығын сақтап, шендерді көтеріп өтті. Ол артқы қатардағы шайқастардың маңызды басшысы болды, соңында атқыштар әскерінің генералы атанды. Кабальеро – ең ұлы соғыс батыры болды, ол 1870 жылдың 8 сәуірінде Серро-Кора шайқасынан кейін Апа өзені маңында бразилиялықтарға тұтқындалды және 1871 жылдың мамыр айында босатылды. Тұтқындалғанда бразилиялықтармен жақын қарым-қатынас орнатты, ал олардың саяси және әскери қолдауы кейін оның саяси мансабында шешуші рөл атқарды.

Соғыстан кейінгі саясат

Кабальеро Асунсьонға оралып, саясатқа қатысты, Кандидо Барейро басқарған Лопеске адал фракцияға қосылды. Ол 1873 жылғы наурыз және маусым айларындағы көтерілістердің, сондай-ақ 1874 жылғы қаңтардағы саяси беделі зор Бениньо Феррейраға қарсы көтерілістің жетекшілерінің бірі болды, нәтижесінде Феррейра 1874 жылғы ақпан айында елден қуылды. Оның өтімділігі артып келе жатқандықтан, Кабальеро Сальвадор Жовелланос үкіметінде Ішкі істер министрі тағайындалды. 1874 жылғы қарашада Кабальеро жаңа президент Хуан Баутиста Гиль басқаруындағы Әділет, Дің және Білім министрі болып тағайындалды. Оның президенттік кезеңінде бұрын мемлекетке және билеуші Лопес отбасына тиесілі болған жерлердің көп бөлігі ақша табу үшін сатылды.

Кейінгі саяси өмірі

Кабальеро өзінің жақын одақтасы Патрисио Эскобардың жеңісін қамтамасыз ету үшін 1886 жылғы президенттік сайлауды бұрмалады. Оған жауап ретінде оның саяси қарсыластары Либералдық партияны құрды, ал екі айдан кейін Кабальеро биліктегі Колорадо партиясын құрды. 1887-1904 жылдары бұрынғы президент ретінде Парагвай Сенатының мүшесі болды, сондай-ақ 1894 және 1902 жылдары Сенат төрағасы қызметін атқарды. Кабальеро армия қолбасшысы және Колорадо партиясының басшысы ретінде үлкен билікке ие болды. Оның қолдаған кандидаттары 1894 жылға дейін елді басқарды, осы жылы Хуан Баутиста Эгузкиза Хуан Гуальберто Гонсалестің билігін құлатты. Кабальеро 1902 жылы тағы бір төңкеріс ұйымдастырып, Хуан Антонио Эскураны билікке келтірді, бірақ 1904 жылғы революцияда Эскура құлатылғаннан кейін либералдар билікті басып алды. Кабальеро Парагвайдың ең көрнекті саяси қайраткерлерінің бірі ретінде танылды және Ұлттық Батырлар Пантеонында жерленген. Парагвайдағы генерал Бернардино Кабальеро қаласы оның құрметіне аталған.