Редесдейл графының өмірбаяны және парламенттегі қызметі

Кіріспе

Британдық граф (1805–1886)

Джон Томас Фриман Митфорд, Редсдейлдің 1-ші графы (9 қыркүйек 1805 – 2 мамыр 1886), 1830 жылдың қаңтарынан 1877 жылдың қаңтарына дейін 2-ші барон Редсдейл атанды, протестанттық polemist және Лордтар палатасының мүшесі болған.

Өмір

Ол 1805 жылғы 9 қыркүйекте Дублинде, сол кездегі Ирландияның лорд-канцлері болған 1-ші барон Редсдейлдің ұлы болып дүниеге келді. Ол Итон және Оксфордтың Нью колледжінде білім алған (BA 1825, MA 1828, DCL 1853). 1830 жылғы қаңтарда әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол екінші барон атанды, бірақ 1837 жылға дейін Лордтар палатасының отырыстарында аз ғана қатысты, содан кейін Парламенттік заң жобаларының мәтіні мен егжей-тегжейіне қызығушылық таныта бастады. Веллингтон оған комитет төрағасы болу үшін палатаның жеке істерін зерттеуді ұсынды. 1851 жылғы 4 ақпанда Шафтсбери графы отставкаға кеткен соң, Лорд Редсдейл Лансдоун, Стэнли және Веллингтонның келісімімен бірауыздан оның орнына тағайындалды. Ол бұл лауазымды өмірінің соңына дейін лайықты атқарды, заң жобалары комитетте талқыланғанда мұқият төрағалық етсе де, оның ықпалы жеке заң жобаларына қатысты болды. Оның өткірлігі мен тәуелсіз ойлау қабілеті адвокаттар мен агенттердің хиле-хикметтерін анықтауға мүмкіндік берді, ал оның қатаң мінезі туралы көптеген әңгімелер болды. Ол үлкен-кішілі барлық нәрсеге шынайы консерватизммен қараса да, ерекше көзқарастарының шешімдерін бұрмалауға жол бермеді. Редсдейл теміржол заң жобаларын дайындауға ерекше қатаңдық танытты және 1867 жылы France деген мердігерді төраға ретінде өзіне қатысты сынды пікір білдіргені үшін палатаға шақырумен қорқытты. Алынған хаттар оның жаңылысқан екенін көрсетті. Дегенмен, оның қатаң және адал басшылығы Лордтар палатасының жеке істер жөніндегі беделін арттырды. Редсдейл сондай-ақ жалпы мәселелер бойынша жиі сөз сөйледі, мысалы, 1867 жылғы реформа туралы заң жобасы, онда ол Earl Grey-дің белгілі бір округтерді сайлау құқығынан айыру туралы ұсынысына қарсы болды, себебі бұл мәселе теңдердің құзырына жатпайды және сайлау құқығын партиялық мәселеге айналдыру қателік болар еді. Алабама талаптары жөнінде ол 1872 жылы АҚШ-тың өтемақы талап етуге құқығы жоқ екенін мәлімдеді, өйткені оңтүстік штаттары соғыс аяқталғаннан кейін Одаққа қайта қосылған.

He was born in Dublin on 9 September 1805, the son of the 1st Baron Redesdale, the then Lord Chancellor of Ireland. He was educated at Eton and New College, Oxford (BA 1825, MA 1828, DCL 1853). On the death of his father in January 1830, he succeeded as second baron, but took little part in the debates of the House of Lords until 1837, when he began to interest himself in the wording and detail of Parliamentary bills. Wellington recommended him to study the private business of the house, so as to qualify himself for the chairmanship of committees, and on the resignation of the Earl of Shaftesbury, 4 February 1851, Lord Redesdale was unanimously chosen his successor, with the approval of Lansdowne, Stanley, and Wellington. This appointment he held with general credit until his death, and though assiduous in presiding when bills were in committee, made his power chiefly felt over private bill legislation. His shrewdness and independence of judgment enabled him to detect the artifices of attorneys and agents, while his dictatorial manner was proverbial. Though he regarded all things, great and small, with a genuine conservatism, yet he never allowed his peculiar views to warp his decisions. Redesdale was especially severe on the drafting of railway bills, and in 1867 threatened to hale a contractor named France to the bar of the house for expressions reflecting on him as chairman. The correspondence showed that he was acting under a misapprehension. Nevertheless, his firm and honest management increased the authority of the House of Lords in connection with private business. Redesdale was also a frequent speaker on general topics, e. g. the Reform Bill of 1867, when he opposed the Earl Grey's amendment for the disfranchisement of certain boroughs, on the ground that the matter was beyond the proper jurisdiction of the peers, and that it was a mistake to make the franchise a party question. On the Alabama Claims, he maintained in 1872 that the United States had no claims to compensation because the Southerners had reentered the Union at the close of the war.

Дауылшыл

Бірақ оның қызығушылығы негізінен діни тақырыптарға қатысты болды, ол осы мәселелерде протестанттық және ортодоксалдық ұстанымды қабылдады. 1849 жылы ол «Регенерация доктринасы және оның екі түрлі қасиеттілікпен байланысы» туралы ойларын, ал 1850 жылы «Горхам сот шешімі және оның салдары туралы бақылаулар» жариялады. 1853 жылы ол конвокацияны қайта жаңғыртушылардың бірі болды. Ол ажырасу заңнамасы бойынша патшалық комиссияның есебіне қол қоюдан бас тартты, себебі некелік одақтың бұзылуы Құдай сөзіне қайшы келеді, сонымен қатар, өзінің көзқарасын «Құдай сөзіне қарсы ажырасу» (1856) атты памфлетте қорғап, келесі жылы қабылданған заңға қарсы күшті оппозиция көрсетті. Ирландия шіркеуінің жойылмауына да қарсылық білдірді, оны Корольдік сертте сөйлеген сөздің бұзылуы деп есептеді. 1868 жылдың 17 шілдесінде ол серттен көшірме алу туралы ұсыныс жасады, сондай-ақ екі памфлет жариялады: «Мистер Гладстонның қаулыларын қолдаған кейбір аргументтер» (1868) және «Лорд Маколей коронациялық серт туралы» (1869). 1874 жылы «Діннің кейбір мәселелері бойынша ойлар» басылып шықты, ал 1875 жылы Редесдейл кардинал Мэннингпен «Дейли телеграф» газетінде екеуінде де қатысу тақырыбы бойынша пікір алмасты. Бұл хаттар «Пресс және Сент-Джеймс Хроникасы» газетінде «Жалғансыз шіркеу және қасиетті қауым» деген атпен қайта жарияланды. Редесдейл кардиналды өз аргументтерін оның өзі жоққа шығарған биліктерге негіздеуге мәжбүрлеуде айқын шеберлік танытты, бірақ диалектиктерге тән бейімділіктен күтілгендей, дау ешқандай нақты нәтижеге әкелмеді. 1877 жылдың 3 қаңтарында Дизраэлидің ұсынысымен Нортумберленд графтығында Редесдейл графы атағы берілді. 14 маусымда ол Лордтар палатасында «The Priest in Absolution» атты нұсқаулыққа назар аударды, ол Киелі Крест қоғамы дін қызметкерлерінің пайдалануы үшін жеке жарияланды, және архиепископ Арчибальд Тейттің оның ілімдерін қатты айыптады. Сол жылы оның «Апостолдық ілімдегі нақты болу» және 1879 жылы «Нақты болу доктринасы туралы; Редесдейл графы мен Хон. С. Л. Вуд арасындағы ағылшын шіркеуінің университет бөлімінің кездесуіндегі сөйлеген сөзінен туындаған пікірсайыс» атты еңбектері жарық көрді. Редесдейл сонымен қатар «Ағылшыз просодиясы туралы ойлар және Горацийден аудармалар» және «Ағылшыз просодиясы туралы қосымша ойлар» (1859) жариялады, бұл «Quarterly Review» журналының cxiv томындағы «Гораций және оның аудармашылары» мақаласынан шабыттанған, латын үлгілерінде ағылшын тілі үшін сандық ережелерді жасауға жасалған ерекше әрекеттер болды. Оның соңғы памфлеті «Мар графтығы: Шотландияның лорд-регистраторына, Глазго графына хат» болды, бұл Кроуфорд графының Глазгоның шешімін сынаған жауабы еді. Ол 1886 жылдың 2 мамырында үйленбеген күйінде қайтыс болды, осы кезде графтық атағы жойылды. Граф өзінің мүлігін өзінің туысы Алгернон Фриман Митфордқа мұра етті, оған 1902 жылы Редесдейл бароны атағы қайта жаңартылды.

But his interests lay chiefly in religious topics, on which he assumed a pronouncedly Protestant and orthodox attitude. He published in 1849 some 'Reflections on the Doctrine of Regeneration and its Connection with both Sacraments, and in 1850 some 'Observations on the Gorham Judgment and its Consequences.' In 1853 he was one of the revivers of convocation. He refused to sign the report of the royal commission on the law of divorce, of which he was a member, on the ground that the dissolution of the marriage tie was contrary to Scripture, and besides vindicating his views in a pamphlet entitled 'The Law of Scripture against Divorce' (1856), offered vigorous opposition to the measure of the following year. Equally outspoken was his resistance to the disestablishment of the Church of Ireland, which he maintained to be a violation of the Coronation Oath. On 17 July 1868, he moved for a copy of the oath, besides publishing two pamphlets, 'Some of the Arguments by which Mr. Gladstone's Resolutions are supported considered' (1868), and 'Lord Macaulay on the Coronation Oath' (1869). In 1874, appeared 'Reasoning on some Points of Doctrine,' and in 1875 Redesdale entered into a controversy with Cardinal Manning in The Daily Telegraph on the subject of communion in both kinds. The correspondence was republished by the 'Press and St. James's Chronicle,' under the title of 'The Infallible Church and the Holy Communion.' Redesdale displayed considerable ingenuity in forcing the cardinal to base his arguments on authorities whose cogency he had denied, but, as might be expected from the predispositions of the dialecticians, the dispute led to no practical result. On 3 January 1877, he was created Earl of Redesdale, in the County of Northumberland, on Disraeli's recommendation. On 14 June, he called attention in the House of Lords to a manual entitled 'The Priest in Absolution,' published privately for the use of the clergy by the Society of the Holy Cross, and elicited a strong condemnation of its doctrines from Archbishop Archibald Tait. In the same year also appeared his 'Apostolic Doctrine of the Real Presence,' and in 1879 'On the Doctrine of the Real Presence; Correspondence between the Earl of Redesdale and the Hon. C. L. Wood, a discussion evoked by a speech of the latter at a meeting of the university branch of the English Church Union. Redesdale also published 'Thoughts on English Prosody and Translations from Horace,' and 'Further Thoughts on English Prosody' (1859), odd attempts, suggested by an article in the ' Quarterly Review,' vol. cxiv., on 'Horace and his Translators,' to formulate rules of quantity for the English language on Latin models. His last pamphlet was 'The Earldom of Mar: a Letter to the Lord Register of Scotland, the Earl of Glasgow,' a reply to the Earl of Crawford's criticisms of Glasgow's judgment. He died unmarried on 2 May 1886, when the peerages became extinct. The earl bequeathed his estates to his kinsman, Algernon Freeman Mitford, for whom the barony of Redesdale was re created in 1902.