Кіріспе

Англия үкіметі (17 ғасыр)

Кабаль министрлігі немесе КАБАЛ /k//æ//'//b//a://l/ – 1668 жылдан шамамен 1674 жылға дейін Англия, Шотландия және Ирландия королі II Карлдың жоғары кеңесшілерінің тобын білдіреді. Бұл контексте "Кабал" термині екі мағынаға ие. Бұл, ағылшын тарихында бірінші рет болуы мүмкін, корольдік кеңестегі нақты билік бір "жақынының" үстемдігі орнына, ерлер тобы, кабалмен бөлісілді. Бұл термин сондай-ақ бес құпия кеңесшінің (Клиффорд, Арлингтон, Бэкингем, Эшли және Лаудердейл) есімдерінің бас әріптерінен құралған "C A B A L" деген акроним ретінде де қолданылады, олар кеңестің Сыртқы істер жөніндегі комитетін құрған. Сыртқы істер комитеті және өздерінің кеңселері арқылы бес мүше елдің ішкі және сыртқы саясатын бағыттай алды. Ұйымдасқан топтың үкіметте болуы, патшаның сүйіктісінің билігіне қарағанда, көптеген адамдар үшін тақтың билігіне қауіп деп есептелді. Басқалары бұл кеңес немесе Парламент билігін құлдырату деп санады, ал Бэкингемнің патшамен тығыз байланысы Кабальды кейбір реформаторлар арасында ұнатпайтын етті. "Кабал" атауы олардың Кларендонның құлауы мен қудалануында сөз байласып, құпия түрде үкімет жүргізгенінен туындады және олардың есімдерінің бас әріптерінен CABAL акромимін жасауға мүмкіндік берді. Дегенмен, бесінің арасында Эшлидің парламенттік идеализмінен Лаудердейлдің автократиялық абсолютизміне дейін күрт идеологиялық айырмашылықтар болды.

Қатысу және өсу

1667 жылы Кларендон министрлігінің аяқталуынан кейін, нашар басқару мен сыбайлас жемқорлық айыптауларына тоналған күйде, Карл II үкіметін басқару шаруасы белсенді жас министрлердің "Кабал" деп аталатын еркін коалициясына жүктелді. Лорд-совет қазынашысы Вриотсли Кларендонның кеткеніне аз уақыт қалғанда қайтыс болғандықтан, 1667 жылы қазынашылық Джордж Монк (Альбемарл герцогы) төрағалығымен комиссия құрылды. Бірақ Монк іс жүзінде қоғамдық өмірден шеттескендіктен, қазынашылық комиссиясын сэр Томас Клиффорд (Контролер және жақын арада Үй шаруашылығының қазынашысы) және Энтони Эшли Купер (Қаржы министрі) басқарды. Олардың жақын серіктері Джон Данкомб (Эшлидің Қаржы министрлігіндегі орынбасары), Стивен Фокс (Әскер төлемдерін басқарушы) және ерекше атап айтуға болады, қазынашылық комиссиясының өте қабілетті хатшысы сэр Джордж Даунингтің көмегімен Клиффорд пен Эшли монархиялық қаржыны жаңартты, оны бұрынғыдан гөрі әлдеқайда тұрақты жағдайға жеткізді. Сыртқы саясатты негізінен Генри Беннет, Арлингтон графы (Оңтүстік хатшысы) басқарды, ал Джордж Виллиерс, Букингем герцогы көмектесті. Олар құпия және жағымсыз топ ретінде танылғанымен, көбінесе бірікпейтін, ал ішкі даулары жиі қоғамдық аренаға көшетін. Олар оның өздерін Кларендонды құлатқандай құлата қоймасынан қорқып, оған ешқашан толық сенім артпады, және Кеньон атап көрсеткендей, кенеттен қызметтен босатылмас үшін олар оған арқасын бұруға батыл болмады. Патша министрлерін өзінің сүйіктілеріне қарағандай қарым-қатынас жасады: "ол оларды пайдаланды, бірақ оларды жақсы көрмеді, және олардың бір-біріне байланыстылығы олардың өзара тәуелділігінен артық емес, бұл екі тарапқа да жеткілікті еркіндік береді". Адмиралтейство хатшысы сэр Уильям Ковентри Букингем герцогының дуэльге шақыруынан кейін қызметінен кетіп, "Елдік партия" деп аталған депутаттар тобының төрінде Палатаға қайта оралды, бұл партия Кабал мен оның саясатына қарсы күресті. Парламент мүшелерімен қарым-қатынастың нашарлауын ескере отырып, Карл II Кабалдың ұсынысына келісіп, парламентті бірнеше рет тоқтатты, оны мүмкіндігінше ұзақ уақытқа жабық ұстады, ал Кабал елді өздері басқаруға қалдырды. 1672 жылы қазынашылықтағы үлкен тоқтау мен үшінші ағылшын-голландия соғысының басталуына байланысты қаржылық қиындықтар туғанда (салық салудың шұғыл қажеттілігі), Карл 1673 жылы парламентті қайта шақыруға мәжбүр болды, ал парламентарийлер кек алуға азу болды.

Бөліну және құлау

Кабаль 1672 жылы, әсіресе корольдің патшалық кешірім туралы жарлығының автократиялық сипаты, үшінші ағылшын-голландия соғысын қаржыландыру және Ұлыбританияның Франциямен қарым-қатынасы мәселелері бойынша жарыла бастады. Букингем мен Арлингтон арасындағы жеке дау-жанжалдар мен сыртқы саясаттағы қайшылықтар күшейді. Министрлік халық арасында беделсіз болып, тәуелсіз билікпен сипатталды; 1673 жылдың жазында Шафтсберидің орнына Бэкингем мен Клиффордтың ұсынысымен Виконт Осборн, кейін Данби графы тағайындалды. Букингемнің Арлингтонмен араздасуы оны Довер шартының құпия мәліметтерін жариялауға итермеледі, нәтижесінде 1674 жылы ол жоғалытты. Арлингтон сол жылдың қыркүйегіне дейін Оңтүстік хатшы қызметін атқарды. Лаудердейл Шотландиядағы өзінің позициясын және салыстырмалы түрде тәуелсіз билігін сақтап, Шафтсберидің жауына айналды. Шафтсбери Чарльз бен оның інісі Йорк герцогы, кейін Джеймс II-ге қарсы күреске шықты; ол қысқа мерзімге Жеке кеңес министрлігіне оралды және ақыр соңында вигтер деп аталған партиялық топты құруға жетекшілік етті. Кейін британдық тарихшы және виг саясаткері лорд Маколей Кабальды "қазіргі үкімет жүйесінің бастапқы нүсі" деп атады.