Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші және педагог
American painter and teacher
Роберт Анри (24 маусым 1865 – 12 шілде 1929) – американдық суретші және педагог. Жас кезінде ол Парижде оқыды, онда импрессионистермен жақын танысты және консервативті Ұлттық дизайн академиясында көрініс тапқан американдық академиялық өнерге қарсы одан да күшті қарсылық көрсетуге бел буды. Шағын, ынталы ізбасарлар тобымен бірге ол американдық реализмінің «Ашкан мектебін» (Ashcan School) құрды, қалалық өмірді бейімсіз, бруталистік стильде бейнеледі. Американың еуропалық модернизммен алғашқы, кең ауқымды танысуы болған «Армори Шоу» (Armory Show, 1913) кезінде Анри өзінің бейнелеу техникасы кубизм сияқты жаңа бағыттарға қарағанда ескіргенін сезді, бірақ Анри Матисс және Макс Вебер сияқты авангард суретшілерін қолдауға әлі де дайын болды. Нью-Йорк өнер кеңесі Анриді Американың ең үздік үш суретшісінің бірі деп атады.
Robert Henri ('/h//ɛ//n//r//aɪ/; June 24, 1865 – July 12, 1929) was an American painter and teacher. As a young man, he studied in Paris, where he identified strongly with the Impressionists, and determined to lead an even more dramatic revolt against American academic art, as reflected by the conservative National Academy of Design. Together with a small team of enthusiastic followers, he pioneered the Ashcan School of American realism, depicting urban life in an uncompromisingly brutalist style. By the time of the Armory Show, America's first large scale introduction to European Modernism (1913), Henri was mindful that his own representational technique was being made to look dated by new movements such as Cubism, though he was still ready to champion avant garde painters such as Henri Matisse and Max Weber. Henri was named as one of the top three living American artists by the Arts Council of New York.
Ерте өмір
Роберт Анри Огайо штатының Цинциннати қаласында Тереза Гейтвуд Козад пен Джон Джексон Козадтың ұлы болып дүниеге келді, оның әкесі құмар ойыншы және жылжымайтын мүліктерді дамытумен айналысқан. Анри суретші Мэри Кассаттың алыс туысы еді. 1871 жылы Анридің әкесі Огайо штатында Коздал қаласын құрды. 1873 жылы отбасы батысқа, Небраска штатына көшіп, онда Джон Дж. Козад Козад қаласын іргелендірді. 1882 жылдың қазан айында Анридің әкесі Альфред Пирсон атты фермермен отбасының жерінде мал жаю құқығы үшін дауға түсті. Дау физикалық төбелесқа ұласқанда, Козад Пирсонды тапаншамен қаза қылды. Козад әділдік алдында кінәсінен ақталды, бірақ қала тұрғындары оған деген көзқарасын өзгертті. Ол Денверге (Колорадо штаты) қашып кетті, ал отбасы да көп ұзамай оның ізінен келді. Осы оқиғадан алыстау үшін отбасы мүшелері өздерінің есімдерін өзгертті. Әкесі Ричард Генри Ли деп танылды, ал ұлдары Фрэнк Саузерн және Роберт Эрл Анри (айтылуы "хен рай") есімдерімен асырап алынған балалар ретінде танылды. 1883 жылы отбасы Нью-Йорк қаласына, содан кейін Атлантик-Ситиге (Нью-Джерси штаты) көшіп барды, онда жас суретші өзінің алғашқы суреттерін жасады.
Robert Henri was born Robert Henry Cozad in Cincinnati, Ohio, to Theresa Gatewood Cozad and John Jackson Cozad, a gambler and real estate developer. Henri was a distant cousin of the painter Mary Cassatt. In 1871, Henri's father founded the town of Cozaddale, Ohio. In 1873, the family moved west to Nebraska, where John J. Cozad founded the town of Cozad. In October 1882, Henri's father became embroiled in a dispute with a rancher, Alfred Pearson, over the right to pasture cattle on land claimed by the family. When the dispute turned physical, Cozad shot Pearson fatally with a pistol. Cozad was eventually cleared of wrongdoing, but the mood of the town turned against him. He fled to Denver, Colorado, and the rest of the family followed shortly afterwards. In order to disassociate themselves from the scandal, family members changed their names. The father became known as Richard Henry Lee, and his sons posed as adopted children under the names Frank Southern and Robert Earl Henri (pronounced "hen rye"). In 1883, the family moved to New York City, then to Atlantic City, New Jersey, where the young artist completed his first paintings.
Білім
1886 жылы Анри Филадельфиядағы Пенсильвания көркемсурет академиясына түсті, онда Томас Экинстің шәкірті Томас Аншуц пен анатомияға ерекше қызығушылық танытқан Томас Ховенденнен сабақ алды. 1888 жылы ол Парижге Академия Джулианға оқуға барып, академик реалист Уильям Адольф Бугеродан оқыды, Франсуа Милледің туындыларын зор құрметпен бағалады және импрессионизмді қабылдады. "Еуропалық білімі Анриге өнерде кең талғамды дамытуға көмектесті". Ол Эколь де Бё-Арт мектебіне қабылданды. Осы кезеңде ол Бретань мен Италияны аралады. 1891 жылдың соңында Филадельфияға оралып, Пенсильвания академиясында Роберт Воннохтан оқуын жалғастырды. 1892 жылы Филадельфиядағы әйелдер дизайн мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді. "Туа білген педагог Анри мектепте бірден табысқа жетті".
In 1886, Henri enrolled at the Pennsylvania Academy of the Fine Arts in Philadelphia, where he studied under Thomas Anshutz, a protege of Thomas Eakins, and Thomas Hovenden, who was especially interested in anatomy. In 1888, he traveled to Paris to study at the Académie Julian, where he studied under the academic realist William Adolphe Bouguereau, came to admire greatly the work of Francois Millet, and embraced Impressionism. "His European study had helped Henri develop rather catholic tastes in art." He was admitted into the École des Beaux Arts. He visited Brittany and Italy during this period. At the end of 1891, he returned to Philadelphia, studying under Robert Vonnoh at the Pennsylvania Academy. In 1892, he began teaching at the Philadelphia School of Design for Women. "A born teacher, Henri enjoyed immediate success at the school."
Жұмыс
Филадельфияда Анри өнер мен мәдениетті талқылау үшін студиясында жиналатын ізбасарлар тобын тарта бастады. Олардың арасында "Филадельфия төртеуі" деп танылатын Филадельфия Прессінің бірнеше иллюстраторлары болды: Уильям Глэкенс, Джордж Люкс, Эверетт Шинн және Джон Слоан. Олар өздерін "Көмір клубы" деп атады. Олардың кездесулерінде жас сурет салу, көңілді әңгімелер, сондай-ақ Ральф Уолдо Эмерсон, Уолт Уитман, Эмиль Зола, Генри Дэвид Торо, Уильям Моррис Хант және Джордж Мурдың еңбектерін оқу мен талқылау өтті.
In Philadelphia, Henri began to attract a group of followers who met in his studio to discuss art and culture, including several illustrators for the Philadelphia Press who would become known as the "Philadelphia Four": William Glackens, George Luks, Everett Shinn, and John Sloan. They called themselves the Charcoal Club. Their gatherings featured life drawing, raucous socializing, and readings and discussions of Ralph Waldo Emerson, Walt Whitman, Émile Zola, Henry David Thoreau, William Morris Hunt, and George Moore.
Ашкан мектебі
1895 жылы Анри бұрынғы импрессионизмге деген сүйіспеншілігін қайта қарастырып, оны «жаңа академизм» деп атады. Ол достарын және шәкірттерін жаңа, шынайы өнер тудыруға шақырды, ол олардың заманы мен өмір тәжірибесін тікелей көрсетер еді. Ол американдық суретшілердің қазіргі американ қаласында жаңа, әдепсіз тақырыптар іздеуге уақыты жеткенін сезінді. Осы көзқараспен шабыттанған Анри, Слоан, Глакенс, Люкс, Шинн және олардың таныстары салған суреттер ақырында американдық өнердің «Ашкан мектебі» деп аталды. Олар академиялық сурет салу мен импрессионизмді тек сыртқы әсемдікке құмар өнер деп санамады. Өнер сыншысы Роберт Хьюз: «Анри өнердің журналистикаға ұқсауын қалады. Ол бояудың қыста Бродвейде қатып қалған жылқы тынышы мен қар сияқты нақты болуын қалады, адам терi сияқты шынайы, адам өмірінің жасырылмаған иісімен бірге» деді. Ашкан суретшілерінің шығармалары Стивен Крейн, Теодор Дрейзер және Фрэнк Норристің реалистік туындылары оқырмандарына жеткен және шұңқырлардағы жағдайды жариялаған журналистер назар аударған сол онжылдықта көпшіліктің назарына ілікті. Бірнеше жыл бойы Анри уақытын Филадельфия мен Париж арасында бөліп жүрді, онда ол канадалық суретші Джеймс Уилсон Морриспен танысты. Моррис Анриге кішкентай ағаш тақталарға «пошадтар» салуды үйретті, оларды қалтадағы кішкентай щеткалар мен маймен бірге алып жүруге болады. Бұл әдіс оның пісіп жеткен стилімен байланысты болатын қалалық көріністерді спонтанды түрде бейнелеуге мүмкіндік берді. 1898 жылы Анри жеке өнер класының студенті Линда Крейджге үйленді. Жұбайлар келесі екі жылды Францияда ұзақ той жасап өткізді, осы уақыт ішінде Анри Салонға жіберу үшін кенептер дайындады. 1899 жылы ол «Манто киген әйел» және «Қар» суреттерін көрмеге қойды, ал «Қар» суреті француз үкіметі сатып алып, Люксембург мұражайында қойылды. 1900 жылдан бастап ол Велтин қыздар мектебінде, ал 1902 жылдан бастап Нью-Йорк өнер мектебінде сабақ берді, оның студенттерінің арасында Джозеф Стелла, Эдвард Хоппер және оның болашақ әйелі Жозефина Нивисон, Роквелл Кент, Джордж Беллоус, Норман Раэбен, Луис Д. Фанчер және Стюарт Дэвис болды. 1905 жылы Линда ұзаққа созылған аурудан кейін қайтыс болды. (Анридің 1911 жылғы Марджоридің портреті «Маскарадтық көйлек» Метрополитен өнер мұражайының тұрақты коллекциясында сақталған оның ең танымал суреттерінің бірі.) 1906 жылы Анри Ұлттық дизайн академиясының мүшесі болып сайланды, бірақ 1907 жылы академия көрмесіне оның жақын достарының суреттері қабылданбағанда, ол әріптес қазыларды жақпарулықпен айыптады және қазылар алқасынан шығып, өз көрмесін ұйымдастыруға бел буды. Кейіннен ол академияны «өнердің зираты» деп атады.
By 1895, Henri had come to reconsider his earlier love of Impressionism, calling it a "new academicism." He was urging his friends and proteges to create a new, more realistic art that would speak directly to their own time and experience. He believed that it was the right moment for American painters to seek out fresh, less genteel subjects in the modern American city. The paintings by Henri, Sloan, Glackens, Luks, Shinn, and others of their acquaintance that were inspired by this outlook eventually came to be called the Ashcan School of American art. They spurned academic painting and Impressionism as an art of mere surfaces. Art critic Robert Hughes declared that, "Henri wanted art to be akin to journalism. He wanted paint to be as real as mud, as the clods of horse shit and snow, that froze on Broadway in the winter, as real a human product as sweat, carrying the unsuppressed smell of human life." Ashcan painters began to attract public attention in the same decade in which the realist fiction of Stephen Crane, Theodore Dreiser, and Frank Norris was finding its audience and the muckraking journalists were calling attention to slum conditions. For several years, Henri divided his time between Philadelphia and Paris, where he met the Canadian artist James Wilson Morrice. Morrice introduced Henri to the practice of painting pochades on tiny wood panels that could be carried in a coat pocket along with a small kit of brushes and oil. This method facilitated the kind of spontaneous depictions of urban scenes which would come to be associated with his mature style. In 1898, Henri married Linda Craige, a student from his private art class. The couple spent the next two years on an extended honeymoon in France, during which time Henri prepared canvases to submit to the Salon. In 1899 he exhibited "Woman in Manteau" and La Neige ("The Snow"), which was purchased by the French government for display in the Musée du Luxembourg. He taught at the Veltin School for Girls beginning in 1900 and at the New York School of Art from 1902, where his students included Joseph Stella, Edward Hopper and his future wife Josephine Nivison, Rockwell Kent, George Bellows, Norman Raeben, Louis D. Fancher, and Stuart Davis. In 1905, Linda, long in poor health, died. (Henri's 1911 portrait of Marjorie, The Masquerade Dress, is one of his most famous paintings and hangs in the permanent collection of the Metropolitan Museum of Art.) In 1906, Henri was elected to the National Academy of Design, but when painters in his circle were rejected for the academy's 1907 exhibition, he accused fellow jurors of bias and walked off the jury, resolving to organize a show of his own. He would later refer to the academy as "a cemetery of art."
Сегізлік
1908 жылы Анри Нью-Йорктегі Макбет галереясында «Сегіз» атты көрмені (сегіз суретшінің есімдерімен аталған) ұйымдастырушылардың бірі болды. Өзінің және «Филадельфиялық төртеудің» (олар осы кезде Анридің артынан Нью-Йоркке келген) туындыларынан басқа, реалистік емес, өзгеше стильде сурет салған үш суретші – Морис Прендергаст, Эрнест Лоусон және Артур Б. Дэвис қатысты. Көрме Ұлттық дизайн академиясының көрме саясатына және талғамның тарлығына қарсы наразылық ретінде ұйымдастырылды. Кейін бұл көрме Ньюарктан Чикагоға дейінгі бірнеше қалаға саяхаттап, академиялық өнерге қарсы көтеріліс және сурет салудағы қабылданатын тақырыптар туралы жаңа идеялар жөнінде баспасөзde талқылауды қозғады. Осы кезде Анри қалалық өмірді бейнелеуді жақтаған топтың ортасында болды. Ол оған Уинслоу Гомерден, Эдуард Манеттен және Франс Халстан алған білімімен, кескіш сызықтармен және күшті тондық контрасттармен жаңалық сыр берді. 1910 жылы Джон Слоан мен Уолт Кунның көмегімен Анри «Тәуелсіз суретшілер көрмесін» ұйымдастырды, ол АҚШ-та алғашқы жюрисіз, сыйлықсыз көрме болды және Франциядағы «Салон де Индепенданс» үлгісімен жасалған еді. Туындылар әліпбилік тәртіппен ілінді, бұл теңдік философиясын көрсету мақсатында жасалды. Көрмеге көп адам келді, бірақ сату аз болды. Ашкан реализмін жақтаған Анри мен Слоан арасындағы қарым-қатынас осы кезде тығыз және жемісті болды; ал Кун 1913 жылғы «Армори шоуында» маңызды рөл атқарды. Биограф Уильям Иннес Гомер былай деп жазады: «Анридің өнердегі еркіндік пен тәуелсіздікке берген баса назары (ол «Тәуелсіз суретшілер көрмесінде» көрсетілгендей), Ұлттық академияның барлық қағидаларын жоққа шығарғаны оны «Армори шоуының» идеологиялық әкесі етеді». «Армори шоуы», американдықтардың еуропалық модернизммен алғашқы кең ауқымды танысуы, Анри үшін екі жақты тәжірибе болды. Ол бес суретті көрмеге қойды, бірақ бейнелеуші суретші ретінде кубизм, фовизм және футуризм оның сурет салу стиліне қарсы келетінін түсінді. Шындығында, оның уайымдануына себеп болды. Өзін авангардта көретін, елуге толмаған адам консерватордың орнына түсіп, оның шағы еңіп бара жатқандай болды. Көрмені ұйымдастырушы және «Сегіз» тобының мүшесі Артур Б. Дэвис Анридің жаңа еуропалық өнер американдық суретшілердің жұмысын басып тастауы мүмкін деген алаңдаушылығына ерекше қарсы болды. Екінші жағынан, кейбір Анри зерттеушілері Анридің кейінгі тарихтарда «Армори шоуына» және жалпы модернизмге қарсыласы ретінде танылуы әділетсіз және оның наразылықтарын әлдеқайда арттырып көрсеткенін айтады. Олар оның жаңа өнерге қызығушылығын және студенттеріне оны зерттеу мүмкіндіктерін ұсынғанын атап көрсетеді. «1910 жылдың басында Анри студенттерге Анри Матисс туындыларының көрмесіне қатысуды кеңес берді, ал екі жылдан кейін ол оларды американдық модернизмнің ең авангардтыларының бірі – Макс Вебердің жұмыстарын көруге шақырды».
In 1908, Henri was one of the organizers of a landmark show entitled The Eight (after the eight painters displaying their works) at the Macbeth Galleries in New York. Besides his own works and those produced by the "Philadelphia Four" (who had followed Henri to New York by this time), three other artists who painted in a different, less realistic style—Maurice Prendergast, Ernest Lawson, and Arthur B. Davies—were included. The exhibition was intended as a protest against the exhibition policies and narrowness of taste of the National Academy of Design. The show later traveled to a number of cities from Newark to Chicago, prompting further discussion in the press about the revolt against academic art and the new ideas about acceptable subject matter in painting. Henri was, by this point, at the heart of the group who argued for the depiction of urban life. He has given it urgency with slashing brush marks and strong tonal contrasts, learning from Winslow Homer, from Édouard Manet, and from Frans Hals". In 1910, with the help of John Sloan and Walt Kuhn, Henri organized the Exhibition of The Independent Artists, the first nonjuried, no prize show in the U. S., which he modeled after the Salon des Indépendants in France. Works were hung alphabetically to emphasize an egalitarian philosophy. The exhibition was very well attended but resulted in few sales. The relationship between Henri and Sloan, both believers in Ashcan realism, was a close and productive one at this time; Kuhn would play a key role in the 1913 Armory Show. Biographer William Innes Homer writes: "Henri's emphasis on freedom and independence in art [as demonstrated in the Exhibition of Independent Artists], his rebuttal of everything the National Academy stood for, makes him the ideological father of the Armory Show." The Armory Show, American's first large scale introduction to European Modernism, was a mixed experience for Henri. He exhibited five paintings but, as a representational artist, he naturally understood that Cubism, Fauvism, and Futurism implied a challenge to his style of picture making. In fact, he had cause to be worried. A man, not yet fifty, who saw himself in a vanguard was about to be relegated to the position of a conservative whose day had passed. Arthur B. Davies, an organizer of the show and a member of The Eight, was particularly disdainful of Henri's concern that the new European art would overshadow the work of American artists. On the other hand, some Henri scholars have insisted that the reputation Henri earned in later histories as an opponent of the Armory Show and of Modernism in general is unfair and vastly overstates his objections. They point out that he had a keen interest in new art and recommended that his students avail themselves of opportunities to study it. "[As] early as 1910, Henri advised students to attend an exhibition of works by Henri Matisse and two years later he urged them to see the work of Max Weber, one of the most avant garde of American moderns."
Ирландия және Санта-Фе
Генри 1913 жылы Ирландияның батыс жағалауына бірнеше рет сапар шегіп, Ахилл аралындағы шағын Дуа ауылының жанындағы Корримор үйін жалға алды. Келесі жылдары әр көктем мен жазда ол Дуа балаларын суреттеді. Бүгінде оның туындыларының ең әсерлі бөлігі саналатын Генридің балалар портреттері сол кезде танымал болды және жақсы сатылды. 1924 жылы ол Корримор үйін сатып алды. 1916, 1917 және 1922 жылдары Генри сурет салу үшін Санта-Фе, Нью-Мексикоға барды. Ол бұл жерді Ирландияның ауылдық жері сияқты шабыттандыратын деп тапты. Ол Санта-Фе өнер ортасының маңызды тұлғасына айналып, штаттық өнер мұражайының директорын ашық есік саясатын қабылдауға көндірді. Сонымен қатар, Джордж Беллоус, Леон Кролл, Джон Слоан және Рэндалл Дейви сияқты әріптес суретшілерді Санта-Феге шақырып әкелді. 1918 жылы ол Таос суретшілер қоғамының құрметті мүшесі болып сайланды.
Henri made several trips to Ireland's western coast and rented Corrymore House near Dooagh, a small village on Achill Island, in 1913. Every spring and summer for the following years he would paint the children of Dooagh. Henri's portraits of children, seen today as the most sentimental aspect of his body of work, were popular at the time and sold well. In 1924, he purchased Corrymore House. During the summers of 1916, 1917 and 1922, Henri went to Santa Fe, New Mexico to paint. He found that locale as inspirational as the countryside of Ireland had been. He became an important figure in the Santa Fe art scene and persuaded the director of the state art museum to adopt an open door exhibition policy. He also persuaded fellow artists George Bellows, Leon Kroll, John Sloan and Randall Davey to come to Santa Fe. In 1918 he was elected as an associate member of the Taos Society of Artists.
Өлім және жерлеу
1928 жылы қарашада Ирландиядағы жазғы үйінен кейін Америка Құрама Штаттарына жол тартқанда Роберт Анри нейритке шалдықты, бұл оның аяғын қозғалтпай қалдырды. Бұл дерттің түпкі себебі – метастаздық простата қатерлі ісігі еді. Ол Нью-Йорктегі Сент-Люк ауруханасына түсті. 1929 жылдың 12 шілдесінде таңертең жүрек тоқтауынан көз жұмғанға дейін күші біртіндеп әлсіреп бара жатты. Оның ауруы көпке белгілі болған жоқ, сондықтан өнер саласындағы адамдарға күтпеген жайт болды. Ол қайтыс болғаннан кейін кремацияланып, күлі Филадельфиядағы отбасылық мазарға қойылды.
While traveling to the United States after visiting his summer home in Ireland in November 1928, Robert Henri suffered an attack of neuritis, which crippled his leg. The underlying cause was metastatic prostate cancer. He was hospitalized at St. Luke's Hospital in New York. Gradually he became weaker, until he died of cardiac arrest early in the morning of July 12, 1929. His illness was not generally known, and came as a surprise in art circles. At his death, it was reported that he was cremated, and his ashes buried in the family vault in Philadelphia.
Табысы мен мұрасы
1915-1927 жылдары Анри Нью-Йорктегі Көркемөнер студенттері лигасының танымал және ықпалды оқытушысы болды. «Ол шәкірттеріне стиль емес (біреулері оған еліктегенімен), мінез-құлық, [өнерге] деген көзқарас сыйлады». Ол сондай-ақ Хардести Маратта, Денхэм Уолдо Росс және Джей Хэмбидж теориялары туралы жиі дәріс оқыды. (Генридің осы адамдарға деген қызығушылығы, олардың идеялары сол кезде бағалы болғанымен, кейіннен елеусіз қалды, «Генридің педагогикасының ең дұрыс түсінілмеген жағы» болып шықты). Маратта мен Росс түс теориясымен айналысты (Маратта синтетикалық пигменттер жүйесін өзі жасады), ал Хэмбидж композицияның ғылыми негізін дәлелдеген «Динамикалық симметрия» атты терең зерттеу еңбегінің авторы болды. Анридің философиялық және практикалық ойларын бұрынғы шәкірті Марджери Райерсон жинап, 1923 жылы «Өнер рухы» деген атпен жариялады, бұл кітап бірнеше онжылдық бойы басылымда болды. Генридің басқа да шәкірттері: Джордж Беллоус, Арнольд Франц Брасз, Стюарт Дэвис, Эдвард Хоппер, Роквелл Кент, Генри Айвс Кобб, кіші, Лилиан Коттон, Эми Лондоннер, Джон Слоан, Минерва Тейхерт, Пеппино Мангравит, Руфус Дж. Драйер, Ясуо Куниёши және Мейбел Киллам Дей. Генри мұғалім және ұстаз ретіндегі маңызы мен қалыптастырушылық ықпалы жоғары бағаланады. Ол сонымен қатар әйелдердің суретші болуына қолдау көрсетті. 1929 жылдың көктемінде Анри Нью-Йорк өнер кеңесінің пікірінше, Американың ең үздік үш суретшісінің бірі атанды. Сол жазда Анри 64 жасында рактан қайтыс болды. Оны әріптестері мен бұрынғы шәкірттері құрметпен еске алды және Метрополитен өнер мұражайында жетпіс сегіз картинадан тұратын естелік көрме ұйымдастырылды. «The Arts» журналының редакторы Форбс Уотсон: «Анри, өзінің ерекше сүйкімділігінен басқа, американдық өнердің дамуындағы маңызды тұлға болды» деп жазды. Тиісінше, Анридің ең танымал туындыларының арасында оның суретші әріптестерінің портреттері бар. Мысалы, 1904 жылы салған Джордж Люкстің толық бой портреті (Канаданың Оттава қаласындағы Ұлттық галереясының қорында сақталады) және 1904 жылы салған Джон Слоанның портреті (Вашингтондағы Ұлттық көркемсурет галереясының қорында, бұрын Вашингтондағы Коркоран көркемсурет галереясының қорында болған) оның стильінің барлық классикалық элементтерін көрсетеді: күшті бояу соққылары, қарқынды (қараңғы болса да) түс эффектілері, тұлғаны (оның және модельдің) бейнелеу және жанның кеңдігі.
From 1915 to 1927, Henri was a popular and influential teacher at the Art Students League of New York. "He gave his students, not a style (though some imitated him), but an attitude, an approach, [to art]." He also lectured frequently about the theories of Hardesty Maratta, Denham Waldo Ross, and Jay Hambidge. (Henri's interest in these men, whose ideas were in fashion at the time but were not taken seriously later, has proved to be "the most misunderstood aspect of [Henri's] pedagogy"). Maratta and Ross were color theorists (Maratta manufactured his own system of synthetic pigments), while Hambidge was the author of an elaborate treatise, Dynamic Symmetry, that argued for a scientific basis for composition. Henri's philosophical and practical musings were collected by former pupil Margery Ryerson and published as The Art Spirit (1923), a book that remained in print for several decades. Henri's other students include George Bellows, Arnold Franz Brasz, Stuart Davis, Edward Hopper, Rockwell Kent, Henry Ives Cobb, Jr., Lillian Cotton, Amy Londoner, John Sloan, Minerva Teichert, Peppino Mangravite, Rufus J. Dryer, Yasuo Kuniyoshi, and Mabel Killam Day. The significance and often formative influence of Henri as a teacher and mentor is estimable. He also was instrumental in promoting women to be artists. In the spring of 1929, Henri was named as one of the top three living American artists by the Arts Council of New York. Henri died of cancer that summer at the age of sixty four. He was eulogized by colleagues and former students and was honored with a memorial exhibition of seventy eight paintings at the Metropolitan Museum of Art. Forbes Watson, editor of The Arts magazine wrote, "Henri, quite aside from his extraordinary personal charm, was an epoch making man in the development of American art." Fittingly, among Henri's most enduring works are his portraits of his fellow painters. His 1904 full length portrait of George Luks (in the collection of the National Gallery of Canada in Ottawa) and his 1904 portrait of John Sloan (in the collection of the National Gallery of Art in Washington, DC, formerly in the collection of The Corcoran Gallery of Art in Washington, D. C.), for example, exhibit all the classic elements of his style: forceful brushwork, intense (if dark) color effects, evocation of personality (his and the sitter's), and generosity of spirit.