Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық судья, Актнер деген тегі бар басқа адамдар
British judge
other people with the surname Ackner
Десмонд Джеймс Конрад Актнер, Барон Актнер, (18 қыркүйек 1920 – 21 наурыз 2006) – британдық судья және обычный апелляциялық сот лорды.
Desmond James Conrad Ackner, Baron Ackner, (18 September 1920 – 21 March 2006) was a British judge and Lord of Appeal in Ordinary.
Ерте өмір
Акнер – бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Ұлыбританияға көшіп келген Вена қаласынан шыққан еврей тіс дәрігері, доктор Конрад Акнердің ұлы еді. Ол Хайгейт мектебінде білім алғаннан кейін Кембридж университетінің Клэр колледжінде экономика және құқық салаларын оқыды, содан кейін ол құрметті мүше болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Корольдік артиллерияға офицер болып қабылданып, бірақ бураланған аяғының салдарынан жауынгерлік қызметке қатыса алмады және Адмиралтействоның теңіз құқығы бөліміне ауыстырылды.
Ackner was the son of a Jewish dentist, Dr Conrad Ackner, from Vienna, who came to Great Britain before the First World War. He was educated at Highgate School, before studying at Clare College, Cambridge, where he read economics and law, and where he was later an honorary fellow. During the Second World War, he was commissioned into the Royal Artillery, although a twisted foot kept him out of active service and he was transferred to the Admiralty's naval law branch.
Заңгерлік және сот қызметі
1945 жылы Акнерді адвокат ретінде бекітті, негізінен коммерциялық құқықпен айналысты. 1961 жылы Корольдің кеңесшісі, 1965 жылы Орта ғимаратының төрешісі, ал кейіннен 1984 жылы қазынашы болды. Ол 1960 жылдардың соңында талидомид құрбандарының мүддесін қорғайтын және дәрі-дәрмек өндіруші Distillers компаниясына қарсы өтемақы талабын білдірген істе, сондай-ақ 1967 жылы Аберфан апаты бойынша өткен қоғамдық тыңдауда құрбандар отбасыларының өкілі ретінде көзге түсті. Ол Ұлттық Көмір Бордындағы «қатыгез бейжайлыққа, тиімсіздікке, білімсіздікке және жалқаулыққа» айып тақты. Акнердің таңдалуы дұрыс екенін дәлелдеді және ол Аберфандағы жергілікті батыр болып саналады, ондағы естелік бақтағы орындықта оның құрметіне арналған тақта орнатылған. Кейін ол көптеген резонанстық жала жабу істеріне қатысты, оның ішінде Джон Блум, International Herald Tribune, Светлана Аллилуева (Иосиф Сталиннің қызы) және Ли Куан Ю (Сингапур премьер-министрі) мен The Spectator үшін іс жүргізді. 1957 жылы Адвокаттар кеңесіне сайланды, 1964 жылы қазынашы, 1966 жылы төрағаның орынбасары, 1968 жылы төраға болды. 1962 жылы Суиндонның тіркеушісі болып тағайындалды, 1967 жылы Джерси мен Гернсидің апелляциялық судьясы болды, ол 1971 жылы Корольдік соттың судьясы болып тағайындалғанға дейін екі лауазымда да қызмет етті. 1973 жылы Коммерциялық соттың судьясы болды, одан кейін Апелляциялық сот судьясы болып жоғарылатылды және 1980 жылы Тайлық кеңеске тағайындалды. Үш жылдан кейін, 1983 жылы Кембридждегі Клэр колледжінің құрметті мүшесі атанды. 1986 жылдың 30 қаңтарында ол Жоғарғы апелляциялық сот судьясы болып тағайындалды және Батыс Сассекс графтығындағы Саттон бароны Акнер ретінде өмірлік пэр атанды. Ол 1987 жылы Лордтар палатасында «The Guardian», «The Observer» және «The Sunday Times» газеттеріне Питер Райттың «Spycatcher» кітабынан үзінділер жариялауға тыйым салатын 3:2 дауыспен қабылданған шешімді қолдады, сондай-ақ бұл тыйым салмаса, ол «сатқындарға арналған жарғы» болар еді деді. Ол сондай-ақ Уақытша Ирландиялық республикалық армиясы мен Синн Фэйннің хабарларын таратуға тыйым салатын шешімдерге қосылды және R v R ісінде ер адам әйеліне зорлық-зомбылық жасағаны үшін кінәлі деп танылуы мүмкін деген үкім шығарды (бір ғасырлық сот прецедентін күштен шығарып).
Ackner was called to the bar by the Middle Temple in 1945, practising mainly commercial law. He became a Queen's Counsel in 1961, a bencher of Middle Temple in 1965 and was later treasurer in 1984. He came to public notice acting for victims of thalidomide in the late 1960s in their action for damages against the manufacturer of the drug, Distillers, which was settled before trial, and as counsel for the families of the victims at the public inquiry into the Aberfan disaster in 1967, in which he condemned the "callous indifference, incompetence, ignorance and inertia" in the National Coal Board. Ackner proved to be an inspired choice and he remains a local hero in Aberfan, where a bench in the memorial garden bears a plaque in his memory. He subsequently appeared in a number of very public libel actions, including acting for John Bloom, International Herald Tribune, Svetlana Alliluyeva (Joseph Stalin's daughter) and Lee Kwan Yew (Prime Minister of Singapore) and The Spectator. He was elected to the Bar Council in 1957, was treasurer in 1964, vice chairman in 1966, and chairman in 1968. He was appointed Recorder of Swindon in 1962, and became an Appellate Judge of Jersey and Guernsey in 1967, serving in both offices until he was appointed a High Court Judge of the Queen's Bench in 1971, receiving the customary knighthood. He became a judge of the Commercial Court in 1973, and was promoted to become a Lord Justice of Appeal and was appointed to the Privy Council in 1980. Three years later, in 1983, he became an honorary fellow of Clare College, Cambridge. On 30 January 1986, he was appointed Lord of Appeal in Ordinary, and was made a life peer as Baron Ackner, of Sutton in the County of West Sussex. He joined in the majority in the House of Lords in 1987 in the 3:2 judgment imposing an injunction to prevent The Guardian, The Observer and The Sunday Times newspapers publishing extracts from Peter Wright's book, Spycatcher, saying that failing to impose an injunction would be a "charter for traitors". He also joined in decisions banning broadcasts by the Provisional Irish Republican Army and Sinn Féin and ruled in the R v R case that a man could be convicted of the rape of his wife (overturning a century of judicial precedent).
Зейнеткерлік
1992 жылы ол заң лорды қызметінен зейнетке шықты, бірақ лордтар палатасына тәуелсіз мүше ретінде қатысуын жалғастырды. Ол адвокатура саясатында белсенді болып, Ұлыбританиядағы заңгерлер кәсібінің дәстүрлі бөлінісін қолдады және сотта сөз сөйлеу құқығын солиситорларға (адвокат емес заңгерлерге) таратуға қарсылық көрсетті.
He retired as a Law Lord in 1992 but continued to attend the Lords as a crossbencher. He remained active in Bar politics, supporting the traditional division of the legal profession in the UK and opposing the extension of rights of audience to solicitors.