Б. Айден Пейн: Англиялық актер, режиссер және педагогтың өмірі мен қызметі
Ben Iden Payne
Б. Айден Пейн: британдық актер, режиссер, педагог. 70 жыл театр өнерінде еңбек етті, Шекспир сахнасын жаңартты, Солтүстік Америка мен Ұлыбританиядағы театрларға үлгі болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бен Айден Пэйн (5 қыркүйек 1881 – 6 сәуір 1976), сонымен қатар Б. Айден Пэйн деп те белгілі, – ағылшын актері, режиссері және педагогы. Ол жетпіс жыл бойы кәсіби театр өнерінде қызмет етті, Ұлыбританиядағы алғашқы заманауи репертуарлық театрдың құрылуына көмектесті, Шекспир пьесаларын елизаветалық дәуірдегідей қоюды ерте қабылдап, оны тиімді түрде қолдады, сондай-ақ Солтүстік Америка мен Британ аралдарындағы Шекспир театрлары мен университеттердегі театр бағдарламаларына үлгі болды. Оның есімі Техас университетіндегі театрға берілген атау ретінде және Техас штатының Остин қаласында жыл сайын тапсырылатын театр сыйлықтары арқылы мәңгі есте қалады.
English actor, director and teacher
Ben Iden Payne (5 September 1881 – 6 April 1976), also known as B. Iden Payne, was an English actor, director and teacher. Active in professional theatre for seventy years, he helped the first modern repertory theatre in the United Kingdom, was an early and effective advocate for Elizabethan staging of Shakespeare plays, and served as an inspiration for Shakespeare Companies and University theatre programmes throughout North America and the British Isles. His name lives on as the name of a theatre at the University of Texas as well as annual theatre awards presented in Austin, Texas.
Ерте өмір
1881 жылы 5 қыркүйекте Ньюкасл-апон-Тайнда дүниеге келген ол Манчестерде тәрбиеленіп, білім алған. Ол төрт баланың ең кенжесі еді. Оның әкесі, унитариандық пастор, 52 жасында, Пейн он бір жаста болғанда қайтыс болды. Кішкентай кезінде ол алғаш рет Шекспирдің "Он екінші түн" пьесасын көріп, оның көп бөлігін түсінуге тым жас болғандықтан, Виола рөлін сомдаған актрисаға "маһаббатқа түсіп" қалғанын айтты. Манчестер грамматикалық мектебінде екінші курста ол алғаш рет Шекспир пьесасында Бассанио рөлінде "Венеция саудагері" пьесасында ойнады. Содан кейін ол Манчестерде Хенри Ирвингтің труппасы қойған осы пьесаның тағы бір қойылымын көрді. Ирвинг Шайлок рөлін, ал Эллен Терри Портия рөлін сомдады. Келесі жылы ол Бенсонға қайта оралды, бірақ Ньюкасл-апон-Тайндағы Король театрында болған өрт компанияның декорациялары мен костюмдерін жойғаннан кейін бұл келісім үзіліп қалды.
Born on 5 September 1881, in Newcastle upon Tyne, he was raised and educated in Manchester. He was the youngest of four children. His father, a Unitarian minister, died at age 52, when Payne was eleven years old. As a young child, the first Shakespeare play he saw was a touring production of Twelfth Night. Too young to understand much of the play, he described himself as being "enchanted" by the actress who played Viola. During his second year at the Manchester Grammar School he appeared in his first Shakespearean role, as Bassanio in The Merchant of Venice. Soon thereafter he saw a production of the same play performed in Manchester by the touring company of Henry Irving, one of the great nineteenth century Shakespearean impresarios. Irving played Shylock and Ellen Terry performed as Portia. He returned to Benson the next year, but this engagement was cut short when a fire at the Theatre Royal in Newcastle upon Tyne destroyed the company's stock of scenery and costumes.]]
Аббат театрының режиссері
МакИнтошпен гастроль аяқталғанда, Пэйн режиссер және продюсер Харли Гранвилл Баркердің кастингіне қатысты. Гранвилл Баркер оны Ирландияға турнеге алып жүрген Сирил Кейтлиге жолдады. Біраз уақыттан кейін, күтпеген жерден, Пэйнге Дублиндегі «Абби» театрының директорларының бірі Уильям Батлер Йейтспен байланысқа шықты. Пэйнге белгісіз, Гранвилл Баркер оны осы лауазымға ұсынған; сол кезде оған беймәлім болған нәрсе – «Абби» театрының ағылшын қаржы меценаты Энни Хорниман үш жылдық қаржыландыру шарты ретінде ағылшын кәсіби сахналық менеджерді талап еткен. Пэйн Йейтспен және «Абби» театрының тағы екі директоры – леди Грегори мен Дж. М. Сингпен Сингтің шедевр туындысы «Батыс әлемінің қуақысы» премьера болған күні сұхбаттасты. Пэйн «қуақысы» төңкерісі кезінде көрермендердің бірінші қатарында отырды, екінші бөлімде пьесаның ықпалды мазмұнына наразылық білдірген көрермендер дау-дамаққа салынды. 1907 жылы Пэйн Уильям Поелді Уильям Шекспирдің «Шарасыздық пен шара» пьесасын Манчестер репертуарлық компаниясымен қоюға шақырды. Поел ХХ ғасыр басында Шекспир пьесаларын жазылған түрінде, Генри Ирвинг сияқты он тоғызыншы ғасырдың әсем қойылымдарындағы ауыр декорациялар мен қиындатылған мәтінсіз сахналаудың жақтаушысы болды. Келесі жылы Пэйн Шекспирдің «Көп шудың мәні жоқ» пьесасын Манчестерде Рождестволық қойылым ретінде қойды. Ойынның қарқынын сақтап, сахна алмасу кезіндегі ұзақ үзілістерді болдырмау үшін, ол сахнаның алдына тартылған бейтарап перде алдында жалғасатын сахналарды сахналады. Бұл Шекспир пьесаларын үздіксіз әрекет ретінде сахналаудың алғашқы тәжірибесі болды, осылайша пьесалар алғаш жазылып, қойылған кездегі Глобус театрының стиліне жақын болды. Оны Хорниман осы компанияға жолдаған еді. 1950 жылға дейін, 1935–1943 жылдардағы Стратфордтағы жылдарды есептемегенде. Пэйн Фроманмен жұмыс іске аспады, себебі ол актерлерді рөлдерге сәйкес таңдауға және жұлдыздық жүйеге баса назар берді, онда танымал актерді шақыру (олар пьесаның жалпы табысынан гөрі өзінің өнеріне көбірек мән берді) маңызды мәселе болды, сондықтан ол 1923 жылы кетіп қалды. Боумер бес жылдан кейін Орегон Шекспир фестивалін құрғанда осы сахналық тұжырымдамаларды пайдаланды. Пэйн 1956 жылы Орегон Шекспир фестивалінде Шекспирдің «Цимбелин» және 1961 жылы «Жазғы түнгі арман» пьесаларын қойды. Көрме өте сәтті болды, сол себепті Сан-Диегодағы қайта жаңартылған Глобус экспозициядан кейін сақталды және «Олд Глоб» театрының үйіне айналды. Пэйн 1949 жылы Сан-Диегодағы «Олд Глоб» театрына оралып, 1949 жылы «Он екінші түн» қойылымымен алғашқы жазғы Шекспир фестивалін басқарды және 1964 жылға дейін бірнеше жазда режиссерлік етті. Ол Стратфордта кемінде отыз жеті қойылымға режиссерлік жасады. 1947–1947 және 1951–1952 жылдары Драма кафедрасының төрағасы болды. Техаста 29 пьесаны, оның ішінде Шекспирдің 24 пьесасын қойды және 1973 жылдың мамыр айында Драма профессоры қызметінен зейнеткерлікке шықты. Театрға елеулі үлес қосқан актерлерге, режиссерлерге және суретшілерге Техастың Остин қаласында берілетін сыйлық оның құрметіне аталды. 1976 жылы Техас университетінің Остин қаласындағы кампусындағы үш театрдың біріне (қазір жеті театр) оның есімі берілді.
As the tour with McIntosh petered out, Payne auditioned for the director and producer, Harley Granville Barker. Granville Barker referred him to Cyril Keightley, who took him on tour to Ireland. Shortly thereafter, and unexpectedly, Payne was approached by William Butler Yeats, one of the Directors of the Abbey Theatre, Dublin. Unknown to Payne, Granville Barker had recommended him for the position; equally unknown to him at the time, the English financial patron of the Abbey, Annie Horniman, insisted on an English professional stage manager as a condition for a three year subsidy she was making to the theatre. Payne met Yeats and the other two directors of the Abbey, Lady Gregory and J. M. Synge, for an interview the weekend that Synge's masterpiece, The Playboy of the Western World, opened. Payne was in the first row of the audience when the famous "Playboy" riots broke out in the house, with audience members breaking out in a pandemonium of shouting during the second half, over the alleged scandalous content of the play. In 1907, Payne used William Poel to direct Measure for Measure, by William Shakespeare, with the Manchester Repertory Company. Poel was an early twentieth century innovative advocate of producing Shakespeare plays as written, without the heavy scenery and butchered text of grand nineteenth century productions by the likes of Henry Irving. The next year, Payne produced Shakespeare's Much Ado About Nothing as a Christmas play at Manchester. To keep the pace of the play flowing, without long interruptions during scene changes, he staged played connecting scenes in front of a neutral curtain drawn across the proscenium. This was an early experiment in staging Shakespeare plays as continuous action, as was the style at the Globe Theatre when the plays were first written and produced. He had been referred to that company by Horniman. to 1950, excepting the Stratford years of 1935–1943. Payne was unhappy with the work at Frohman, with its emphasis on type casting, and a star system where engaging a celebrity actor (who cared more about their own performance than the good of the play as a whole) was the main concern, and he left in 1923. Bowmer went on to incorporate these staging concepts when he founded the Oregon Shakespeare Festival five years later. Payne directed Shakespeare's Cymbeline at the Oregon Shakespeare Festival in 1956, and A Midsummer Night's Dream in 1961. The exhibition was such a success that the recreated Globe in San Diego was preserved following the exposition, and became the home of the Old Globe Theatre. Payne returned to the Old Globe in San Diego in 1949 to direct its first Summer Shakespeare Festival, a production of Twelfth Night in 1949, and directed there several summers until 1964. He directed no fewer than thirty seven productions at Stratford. He served as Chairman of the Department of Drama 1947–1947 and again 1951–52. He directed 29 plays at Texas, 24 by Shakespeare, and retired as Professor Emeritus of Drama in May 1973. awarded to actors, directors, and designers for outstanding contributions to theatre in Austin, Texas, are named in his honour. In 1976, one of the three theatres on campus (now seven theatres) at the University of Texas in Austin was named after him.