Генри Уоттерсон: Американ журналисінің өмірі мен қызметі
Henry Watterson
Генри Уоттерсон: америкалық журналист, саясаткер, жазушы және Конфедерация әскерінің мүшесі. Луисвиллдегі «Courier Journal» газетінің редакторы. Тарихы мен өмірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист
American journalist
Генри Уоттерсон (16 ақпан 1840 – 22 желтоқсан 1921), Теннесси штатынан АҚШ конгрессменінің ұлы, Луисвилл, Кентукки штатында көрнекті журналист, сондай-ақ Конфедерация әскерінің сарбазы, автор және жартылай мерзімге сайланған АҚШ конгрессмені болды. Әкесі Харви Маги Уоттерсон сияқты демократ болған Генри Уоттерсон, Америка Азамат соғысынан кейін бес онжылдық бойы Уолтер Ньюман Холдеман құрған «Луисвилл курьері» газетінің иесі және редакторы болды. Бұл газет 1919 жылы Роберт Уорт Бингемге сатылды, ол Пүлитцер сыйлығын алған журналистің газетпен байланысын тоқтатты.
Henry Watterson (February 16, 1840 – December 22, 1921), the son of a U. S. Congressman from Tennessee, became a prominent journalist in Louisville, Kentucky, as well as a Confederate soldier, author and partial term U. S. Congressman. A Democrat like his father Harvey Magee Watterson, Henry Watterson for five decades after the American Civil War was a part owner and editor of the Louisville Courier Journal, which was founded by Walter Newman Haldeman and would be purchased by Robert Worth Bingham in 1919, who would end the Pulitzer Prize winning journalist's association with the paper.
Ерте және отбасылық өмірі
1840 жылдың 16 ақпанында Вашингтон қаласында, Теннесси штатының Спринг-Хилл қаласынан шыққан Тилитакуми (Талита) Блэк пен оның күйеуі, Шелбивилл қаласының заңгері және АҚШ конгрессмені Харви Маги Уоттерсон отбасында дүниеге келді. Оның әкесі президент Эндрю Джексонға жақын болды, ол да Теннессиден шыққан еді, және 1843 жылы сол кездегі Демократиялық партияның бас газеті болған «Вашингтон Юнион» газетінің баспашысы болды. Оның Огайодағы туысы газет редакторы, заңгер, Азамат соғысы кезінде Одақ әскерінің сарбазы және соңында АҚШ Жоғарғы сотының республикалық судьясы Стэнли Мэтьюс болды. Генри жалғыз бала еді. Ол нашар денсаулықта болды, көру қабілеті өте нашар еді, тіпті бір көзі ғана жақсы көріп, сондықтан анасы оны Вашингтон қаласында және Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы үйлерінде он екі жасқа дейін үйден оқытты. Содан кейін ол оны Филадельфияға (Пенсильвания) жіберді, онда ол епископ шіркеуінің священнигі басқарған академияда бірінші ресми білімін алды, сонымен қатар әкесі сыйлаған баспаханада мектеп газеті «New Era» редакторы болды. Олардың ұлдары – Юинг (1868), Генри кіші (1877) және Харви Уоттерсон (1879–1908), ал қыздары – Леди (1871) және Этель Уоттерсон Гилмор (1880–1907) болды.
Born in Washington, D. C., on February 16, 1840, to the former Tilithacumi (Talitha) Black of Spring Hill, Tennessee and her husband, Harvey Magee Watterson, a Shelbyville, Tennessee lawyer and U. S. Congressman. His father was close to President Andrew Jackson, also from Tennessee, and in 1843 would become the publisher of the Washington Union, the main newspaper of the Democratic party of that era. His uncle in Ohio would also become a newspaper editor, lawyer, Union soldier during the Civil War and ultimately Republican U. S. Supreme Court justice Stanley Matthews. Henry was an only child. He was sickly, with very poor eyesight and that only in one eye, so that his mother home schooled him in Washington, D. C., and their home in Nashville, Tennessee until he was twelve years old. She then sent him to Philadelphia, Pennsylvania, where he received his only formal education, at an academy run by an Episcopal priest, and he also ran the school paper, the New Era, on a press his father donated. Their sons were Ewing (1868–), Henry Jr. (1877–) and Harvey W. Watterson (1879–1908) and their daughters were Lady (1871–) and Ethel Watterson Gilmour (1880–1907).
Мансап
Уоттерсон өмірінің басында газет тілшісі болды. 1856 жылы ол Нью-Йоркке көшіп, түрлі басылымдарда жұмыс істеді, ал 1858 жылы басқа басылымдарда жұмыс істеу үшін Вашингтонға барды. 1861 жылы Америка Азамат соғысы басталғанда, оның әкесі Теннессиге оралғанда, Генри Уоттерсон да сонда қайтты. Ол Конфедерация армиясына ерікті болып қосылды және әр түрлі уақытта генералдар Джозеф Джонстон, Леонидас Полк және Натан Б. Форресттің штабтарында болды. Дегенмен, Конфедерацияның соғысқа қатысуына оның басты үлесі редакциялық болды, ол «Чаттануга көтерілісшісі» және «Нэшвилл баннері» газеттерінде жұмыс істеді. Конфедерация жеңілгеннен кейін Уоттерсон алты ай бойы Цинциннати Evening Post газетін басқарды. 1865 жылдың қыркүйегінде Уоттерсон Нэшвиллге оралды, үйленді, «Нэшвилл баннері» газетінің редакторы және иегері болды, онда ол ұлттық келісімді қолдайтын «Жаңа бағыт» науқанын бастады. Соғыс кезінде Уолтер Ньюман Холдеманмен танысқаннан кейін Уоттерсон Луисвиллге (Кентукки штаты) қоныстанды және «Луисвилл журналы» газетін басқарды. 1868 жылы бұл газет «Луисвилл курьерымен» бірігіп, «Курьер журналы» газетін құрды. Бұл газет өте жақсы репортаждарымен тез арада бүкіл елге танылды. Уоттерсон 1872 жылы Либералды республикалық қозғалыстың жетекшісі болды. 1876 жылы ол демократқа айналды; Тилденді сайлауға мәжбүрлеу үшін жүздеген мың демократтардың Вашингтонға шеру ұйымдастыру туралы ұсынысы президент Улисс С. Грантты ашуландырды, ол Грантқа ешкімнің қауіп төндірмейтінін айтты. Уоттерсон Эдвард Парсонс қайтыс болғаннан кейін АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және оның қалған мерзімін аяқтады. Уоттерсон «Марс Генри» деген псевдониммен көптеген тақырыптарда түрлі және даулы редакциялық мақалалар жазып, «үлкен жеке журналистердің соңғысы» деп аталды. Оның мақалалары жүздеген американдық газеттерде жарияланды; олар синдикатталған бағананың алғашқы үлгісі болды, ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ-тың араласуына қоғамдық қолдау көрсетуде маңызды рөл атқарды. Уоттерсон 1918 жылы АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын қолдаған екі редакциялық мақаласы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды («Vae Victis!» және «Соғыстың да пайдасы бар»), 1919 жылға дейін газеттің редакторы болып қалды, газетті 1918 жылы сатып алған Роберт Уорт Бингеммен келіспеушіліктерден кейін зейнеткерлікке шықты. Редактор болып жұмыс істеген кезінде Уоттерсон 1876-1877 жылдары Конгресте демократ өкілі болды. Ол сондай-ақ Демократиялық ұлттық конвентке бес рет делегат болды, онда 1892 жылы Уоттерсон вице-президенттікке үміткерлікке бірнеше дауыс алды. Ол лекция оқушы және шешен ретінде кеңінен танылды. Оның жарияланған еңбектері: «Испания-Америка соғысының тарихы» (1899) және «Өмірдің келісімдері» (1902).
Watterson became a newspaper reporter early in his life. In 1856 he moved to New York to work on various publication, and in 1858 he moved to Washington to work on other publications. When his father returned to Tennessee in 1861 after the outbreak of the American Civil War, Henry Watterson did too. He volunteered for the Confederate States Army, and was attached at various times to the staffs of Generals Joseph E. Johnston, Leonidas Polk and Nathan B. Forrest. His main contribution to the Confederate war effort, however, was editorial, with the Chattanooga Rebel and the Nashville Banner. After the Confederacy lost, Watterson edited the Cincinnati Evening Post for six months. By September 1865 Watterson returned to Nashville, married, become editor and part owner of the Nashville Banner, where he began his “New Departure” campaign urging national reconciliation. Watterson ultimately settled down in Louisville, Kentucky, having met Walter Newman Haldeman during the war, and began editing the Louisville Journal. That paper merged with the Louisville Courier in 1868, forming the Courier Journal. This paper soon gained national attention for its excellent reporting. Watterson was a leader of the Liberal Republican movement in 1872. By 1876 he was a Democrat; his proposal for hundreds of thousands of Democrats to march on Washington to force the election of Tilden angered President Ulysses S. Grant, who noted that nobody threatened Grant. Watterson was elected to fill the rest of Edward Y. Parsons' term in the U. S. House when Parsons died in office. Watterson was called "the last of the great personal journalists", writing colorful and controversial editorials on many topics under the pen name "Marse Henry". Hundreds of American papers republished them; they were an early exemplar of the syndicated column which played a significant role creating public support for U. S. intervention in the First World War. Watterson won the Pulitzer Prize in 1918 for two editorials supporting U. S. entry into World War I ("Vae Victis!" and "War Has Its Compensations"), and he remained the paper's editor until 1919, retiring after conflicts with Robert Worth Bingham, who purchased the paper in 1918. During his tenure as editor, Watterson was a Democratic representative in Congress from 1876 to 1877. He was also a five time delegate to the Democratic National Convention, where, in 1892, Watterson received a smattering of votes for the vice presidential nomination. He became widely known as a lecturer and orator. His publications include History of the Spanish–American War (1899) and The Compromises of Life (1902).
Өлім және мұра
Уоттерсон 1921 жылы Флорида штатының Дюваль округіне қарасты Джексонвилл қаласында қайтыс болды. I 264 тас жолының US 31W тас жолымен қиылысынан басталып, I 71 тас жолының солтүстік-шығыс соңғы нүктесіне дейінгі бөлігі Уоттерсон тас жолы деп аталады. Луисвиллдің шығысындағы Джефферсон округіне қарасты мемлекеттік мектеп Уоттерсон бастауыш мектебі деп аталады. Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Либерти" жүк кемесі оның құрметіне аталған.
Watterson died in Jacksonville, Duval County, Florida in 1921. The portion of I 264 from the junction with US 31W to its northeastern terminus at I 71 is known as the Watterson Expressway. A Jefferson County Public School in eastern Louisville is named Watterson Elementary School. The World War II Liberty Ship was named in his honor.