Катарине Мария Седжвик: Америкалық жазушының өмірі мен шығармашылығы
Catharine Sedgwick
Катари́на Се́джвик (1789-1867) – американдық романіст, реалист жазушы. Оның шығармаларында патриотизм, табиғат суреттемелері мен әлеуметтік мәселелер көтеріледі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық романист
American novelist
Кэтрин Мария Седжвик (28 желтоқсан 1789 – 31 шілде 1867) – американдық тұрмыстық романдардың авторы. 1820-ші жылдардан 1850-ші жылдарға дейін Седжвик түрлі мерзімді басылымдар үшін әңгімелер жазып, күнкөрісін қамтамасыз етті. Ол өз заманының ең белгілі әйел романистерінің біріне айналды. Ол американдық ортада туындылар жазды және патриотизмді тарихи пуритандық қанаушылыққа қарсы наразылықпен үйлестірді. Оның тақырыптары ұлттық әдебиеттің қалыптасуына үлес қосты, табиғаттың егжей-тегжейлі сипаттамаларымен байытылды. Седжвик сол кездегі әйелдерге тән стереотиптік мінез-құлықтан ауытқушы, жандара әйелдер бейнесін жасады. Ол республикалық аналықты қолдады.
Catharine Maria Sedgwick (December 28, 1789 – July 31, 1867) was an American novelist of domestic fiction. From the 1820s to the 1850s, Sedgwick made a living writing short stories for a variety of periodicals. She became one of the most notable female novelists of her time. She wrote work in American settings, and combined patriotism with protests against historic Puritan oppressiveness. Her topics contributed to the creation of a national literature, enhanced by her detailed descriptions of nature. Sedgwick created spirited heroines who did not conform to the stereotypical conduct of women at the time. She promoted Republican motherhood.
Ерте өмір және білім
Катарина Мария Седжвик 1789 жылғы 28 желтоқсанда Массачусетс штатының Стокбридж қаласында дүниеге келген. Оның анасы Памела Дуайт (1752–1807) – Жаңа Англия Дуайт әулетінен, генерал Джозеф Дуайттың (1703–1765) қызы және Уильямс колледжінің негізін қалаушы Эфраим Уильямстың немересі. Оның әкесі Теодор Седжвик (1746–1813) – табысты заңгер және белгілі саясаткер. Кейін ол АҚШ Өкілдер палатасының спикері болып сайланды және 1802 жылы Массачусетс Жоғарғы Сотының судьясы болып тағайындалды. Седжвиктің төрт ағасы заңгерлік білім алды: олар әкесі, судья Седжвик, танымал болған мамандыққа орай білім алды, алайда олардың тек біреуі ғана саяси мансапта оған еретіндей ерекшелік танытты. Ең үлкені Теодор Нью-Йорктің Олбани қаласында заңгерлік қызметпен айналысып, кейін Массачусетс штатының Өкілдер палатасында қызмет етті; Гарри мен Роберт Нью-Йоркте заңгер болды; ал ең кішісі Чарльз Стокбриджде заңгерлікпен шұғылданды. Оның таланттарын ағалары Генри мен Теодор жоғары бағалаған, олардың ынтасы 1849 жылы оның еңбектерінің жаңа басылымының алғы сөзінде аталып өтті. Бала кезінде Седжвиктің күтіміне бұрынғы құл Элизабет Фриман (Мумбет) қарады. Теодор Седжвик 1781 жылы округ сотында оның ісін қорғап, оның бостандығына қол жеткізуге көмектескен. Өз бостандығын жеңгеннен кейін Фриман бұрынғы иесінің жұмыс ұсынысын қабылдамай, Седжвик отбасына қызмет етуге келісті. Седжвик өзінің өмірбаяндық еңбегінде Элизабет Фриманға бірнеше рет сілтеме жасайды және Фриманның Седжвиктің әлемді қабылдауына тигізген әсерін талдайды. Фриманның жеке ақыл-ойы мен әлемді түсінуіне қатысты адалдығы мен мақтанышы Седжвиктің оған деген құрметінен көрінеді. Седжвик жеті немесе сегіз жаста болғанда, ол жазғы демалысын Беннингтон (Вермонт штаты) қаласындағы құрдасы Сабрина Парсонстың қамқорлығында, Седжвиктің тәтесінің күйеуі, пастор мистер Свифттың үйінде өткізді. Үйде ол аудандық мектептерге қатысты, бірақ ешкім оның оқуын бақылаған жоқ немесе жетістіктерін қадағаламады. Оқу, орфография және Дуайттың географиясы, сондай-ақ арифметиканың алғашқы төрт ережесі мен сөздердің түрлерінен басқа ешқандай пән оқытылған жоқ. Нью-Йорктегі алғашқы қысының кезінде, 11 жасында, ол М. Лаллиеттен би үйренді және аптасына үш рет келетін француз тілінің шебері болды. Екі жылдан кейін ол Нью-Йорк штатының Олбани қаласындағы миссис Беллдің пансиондық мектебіне күндізгі оқушы ретінде қабылданды. 15 жасында ол білімін толықтыру үшін Бостон қаласындағы Пейн мырзаның пансиондық мектебіне жіберілді, онда ол алты ай оқыды. Оның мектептегі бір сыныптасы Сьюзан Энн Ридли Седжвик (1788–1867) оның болашақ қарындасы болып, жарияланған автор атанды.
Catharine Maria Sedgwick was born December 28, 1789, in Stockbridge, Massachusetts. Her mother was Pamela Dwight (1752–1807) of the New England Dwight family, daughter of General Joseph Dwight (1703–1765) and granddaughter of Ephraim Williams, founder of Williams College. Her father was Theodore Sedgwick (1746–1813), a prosperous lawyer and successful politician. He was later elected Speaker of the United States House of Representatives and in 1802, was appointed a justice of the Massachusetts Supreme Judicial Court. Sedgwick's four brothers were educated for the law: they naturally followed the profession in which their father, Judge Sedgwick, had been eminent, yet only one of them followed him in the political career in which he had been equally distinguished. The eldest, Theodore, practiced law in Albany, New York and later served in the Massachusetts House of Representatives; Harry and Robert practiced law in New York; Charles, the youngest, practiced in Stockbridge. Her talents seem to have been appreciated by her brothers, Henry and Theodore, whose encouragement was acknowledged in the preface to a new edition of her works in 1849. As a child, Sedgwick was cared for by Elizabeth Freeman (aka Mumbet), a former slave whose freedom Theodore Sedgwick helped gain by arguing her case in county court in 1781. After winning her freedom Freeman declined her previous owner's job offer, and instead accepted a job working for the Sedgwick family. In her autobiography, Sedgwick refers to Elizabeth Freeman multiple times and reflects upon the influence Freeman had on Sedgwick's perception of the world. The integrity and pride that Freeman possessed regarding her own personal intelligence and understanding of the world can be reflected in Sedgwick's admiration of the woman. When Sedgwick was seven or eight, she passed the summer under the care of her cousin Sabrina Parsons in Bennington, Vermont at the house of the Rev. Mr. Swift, the husband of Sedgwick's aunt. At home, she attended the district schools, but no one dictated her studies or overlooked her progress. Reading, spelling, and Dwight's Geography were the only subjects taught, in addition to the first four rules of arithmetic, and the names of the several parts of speech. During her first winter in New York, when she was 11 years old, she studied dance under M. Lalliet, and had a French master who came three times a week. About two years later, she attended Mrs. Bell's boarding school in Albany, New York, as a day scholar. At the age of 15, she was sent to Mr. Payne's boarding school in Boston to complete her education, and was there for six months. One of her schoolmates, Susan Anne Ridley Sedgwick (1788–1867), would become her sister in law and a published author.
Мансап
Жас кезінде Седжвик Ленокстегі мектептің басшысы болды. Ол кальвинизмнен унитаризмге көшті, бұл оны діни төзімсіздікті айыптаған памфлет жазуға итермеледі. Бұл оған алғашқы романын – «Жаңа Англия әңгімесін» жазуға түрткі болды. 1824 жылы «Қызыл ағаш» жарық көрді. Ол жақсы қабылданып, Седжвиктің есімін сол кезде өте танымал болған Джеймс Фенимор Купермен тең деңгейде байланыстырды. Кітаптың француз тіліндегі аудармасында Купер автор ретінде атау бетіне жазылған. «Редвуд» италия тіліне аударылғаннан басқа, Англияда да қайта басылды. 1825 жылы Седжвик «Саяхатшылар» атты кітабын шығарды, онда екі жас адам – аға мен апасы ата-аналарымен бірге Ниагара шарлауына және солтүстік көлдерге жасаған сапары баяндалады. Жолда осы саяхатшылар әр жерде қандай да бір оқиғаға немесе көрініске кездеседі, бұл оларға ойын-сауық пен білім береді. Бұл Седжвиктің жастарға арналған алғашқы кітабы болды және көпшілік оны қуана қарсы алды. Оның табысы оны жас оқырмандарға арналған шығармалар сериясын жазуға шабыс дамыды. Автордың беделі 1827 жылы оның барлық романдарының ең сүйіктісі – «Хоуп Леслидің» жарық көргенімен нығая түсті. Ол кейіннен басқа да шығармалар жазды, кейбір сыншылардың пікірінше, «Редвудтан» және «Хоуп Леслиден» жоғары. Бірақ бұл кейінгі жазбалар отандық және шетелдік бәсекелестердің арасында өзіне орын табуға тырысты. Оның ертедегі еңбектері жеке тұрды, әсіресе «Хоуп Лесли» халық санасында туған әдебиеттің өркендеуімен тығыз байланысты болды. Оны тек қана қанағатпен оқып қана қоймай, сонымен қатар ұлттық мақтаныш көзі ретінде жиі цитата келтіріп, мадақтады. Оның кейінгі романдары шамамен бірдей интервалмен жарық көрді, 1830 жылы «Кларенс, біздің заманымыздың әңгімесі» жарық көрді. Седжвик «Хоуп Леслиде» романың әртүрлі тұлғаларын сипаттау арқылы түпкілікті американдықтарға дауыс береді. Седжвик сол кездегі әйелдердің міндеттеріне қатысты прогрессивті көзқарасты көрсеткендей, Филип Гура оның азшылық топтарын маңызды кейіпкерлер ретінде енгізуін және ұлт тарихын тек ақ ер адамдар баяндаған нұсқасын сұраққа салуға деген ұмтылысын атап көрсетеді. Біраз уақыттан кейін Харпер ағайындылары бірнеше белгілі авторлардың әңгімелер жинағын жариялау идеясын ойлап тапты және Седжвикке олардың бірі болуға өтініш жасады. Ол келісті, ал 1832 жылы екі томдық «Глаубер спасының әңгімелері» жарық көрді. Седжвиктің үлесі – Карл I дәуіріндегі «Le Bossu» атты әңгіме, онда ол сол соғыс дәуірінің салты мен сол монархтың сарайының көркемдік элементтерін шеберлікпен пайдаланды. 1835 жылы «Линвудтар» немесе «Америкада 60 жыл» жарық көрді. 1836 жылы ол жаңа бағытта жазуды бастады, «Кедей бай адам» және «Бай кедей адам» деп аталатын қарапайым өмірдің бірқатар суреттерін жасады. Одан кейін 1837 жылы «Тіршілікке рұқсат беру және өмір сүру», содан кейін «Мүмкіндіктер мен мақсаттар, балаларға арналған махаббат белгісі» және жастарға арналған әңгімелер жарық көрді. 1839 жылы Седжвик Еуропаға барды, сол жерде «Шетелден туған-туысқа хаттар» атты кітап жазды. Бұл хаттар ол оралғаннан кейін жиналып, екі томдық кітап ретінде жарық көрді. Ол сондай-ақ Люкреция М. Дэвидсонның өмірбаянын жазды және жылдық басылымдар мен журналдарға көптеген мақалалар жазды. Оның кейбір басылымдары балалар мен жастарға арналған. 1848 жылы жарық көрген «Риги тауының жігіті» жастарға ізгілік сезімін тарату мақсатында жазылған әңгімелер сериясының бірі болды. Оның басқа кіші жинақтарының кейбір атаулары: «Факты және қиялдар», «Бақыттылық және жақсы жексенбілер», «Мәнерлердің моралі», «Уилтон Харви», «Үй», «Луиза және оның туыстары», «Кітапсыз сабақтар». Соңғы романында «Некеде тұру немесе жалғызбасты» (1857) әйелдер өздерін-өздеріне деген құрметін жойса, үйленбеу керек деген батыл идеяны алға тартты (бірақ ол өзінің қаһармандығына үйлендірді). Олар үйленбеді, Седжвик бірнеше басқа неке ұсыныстарын қабылдамады, оның орнына бойдақ болып қалуды және мансабына назар аударуды таңдады. Седжвик 1867 жылы қайтыс болды. Ол Стокбридждегі отбасылық жерлеу орнына жерленген. Оның отбасы Фрименді де отбасылық жер телімінде жерлеуді ұйымдастырды және оған арналған қабір тасына жазу жазды.
As a young woman, Sedgwick took charge of a school in Lenox. She converted from Calvinism to Unitarianism, which led her to write a pamphlet denouncing religious intolerance. This further inspired her to write her first novel, A New England Tale. Redwood followed in 1824. It was well received, and caused Sedgwick's name to be associated, and on equal terms, with that of James Fenimore Cooper, who was then at the height of his popularity. In a French translation of the book, Cooper is given on the title page as the author. Redwood was also translated into the Italian, besides being reprinted in England. In 1825, Sedgwick published The Travellers, a narrative of a journey made by two very young persons, a brother and sister, with their parents, to Niagara Falls and the northern lakes. On their way, these travelers meet everywhere some incident or some sight, which is made the source of entertainment and instruction. This was the first of Sedgwick's books intended for young persons and the public gave it a ready welcome. Its success encouraged her in after years to write the series of works intended for young readers which became popular. The reputation of the author was confirmed and extended by the appearance, in 1827, of Hope Leslie, the most decided favourite of all her novels. She wrote other things afterward, that in the opinion of some of the critics are superior to either Redwood or Hope Leslie. But these later writings had to jostle their way among a crowd of competitors, both domestic and foreign. Her earlier works stood alone, and Hope Leslie, especially, became firmly associated in the public mind with the rising form of a native literature. It was not only read with satisfaction but familiarly quoted and applauded as a source of national pride. Her subsequent novels followed at about uniform intervals, Clarence, a Tale of our Own Times appearing in 1830. Sedgwick gives the Native American population a voice within Hope Leslie through her characterization of various people within the novel. Similar to the manner in which Sedgwick represented a progressive attitude toward the supposed duties of women during the time period, Philip Gura highlights her addition of minority groups as significant characters and her commitment to questioning the history of the nation that has been told exclusively by white men. A little later, the Brothers Harper conceived the idea of publishing a collection of tales by several well known authors, and applied to Sedgwick to become one of the contributors. She complied, and two volumes were published in 1832, with the title of Tales of the Glauber Spa. Sedgwick's contribution was a tale of the times of Charlemagne, titled "Le Bossu", in which she skillfully availed herself of the elements of the picturesque to be found in the customs of that warlike age, and the court of that monarch. Then came The Linwoods, or Sixty Years Since in America, in 1835. In 1836, she commenced writing in a new vein, giving a series of illustrations of common life, called The Poor Rich Man, and the Rich Poor Man. These were followed, in 1837, by Live and Let Live, and afterwards by Means and Ends, a Love Token for Children, and Stories for Young Persons. In 1839, Sedgwick went to Europe, and while there, wrote Letters from Abroad to Kindred at Home. These were collected after her return and published in two volumes. She also wrote a Life of Lucretia M. Davidson, and contributed numerous articles to the Annuals and the Magazines. Some of her publications were prepared expressly for children and young persons. The Boy of Mount Rhigi, published in 1848, was one of a series of tales projected for the purpose of diffusing sentiments of goodness among the young. The titles of some of her other small volumes are Facts and Fancies, Beatitudes and Pleasant Sundays, Morals of Manners, Wilton Harvey, Home, Louisa and her Cousins, and Lessons without Books. In her final novel, Married or Single (1857), she put forth the bold idea that women should not marry if it meant they would lose their self respect (but she married off her heroine). They did not marry, and Sedgwick turned down several other marriage proposals, instead choosing to remain single and focus on her career. Sedgwick died in 1867. She is buried in the family plot in Stockbridge. Her family arranged to have Freeman buried in their family plot as well, and had a tombstone inscribed for her.
Сыни жауап
XIX ғасырдың соңына қарай, ол жартылай ұмытылғандай болды. Американдық әдебиетті құруға тырысқан ерлер-сыншылардың саны артып, олар әйелдердің шығармаларын кемсітті. Седжвиктің туындыларына деген қызығушылық және американ әдебиетіне оның қосқан үлесін бағалау XX ғасырдың соңындағы феминистік қозғалыс арқасында жанданды. 1960 жылдардан бастап феминист ғалымдар әдебиет және басқа да өнер салаларына әйелдердің үлесін қайта қарастырып, олардың еңбектерін талдау үшін жаңа көзқарас жасады. Бұған қоса, XX ғасырдың соңында қолжетімді болған төмен бағалы электрондық көшірмелердің пайда болуы Седжвик және басқа XIX ғасыр авторларының шығармаларын зерттеуге және оқуға ыңғайлырақ етті. Эдгар Аллан По Седжвиктің бейнесін "Нью-Йорк қаласының әдебиетшілері" (1846) атты еңбегінде сипаттаған: "Ол орташа бойлы, тіпті одан сәл төмен. Оның маңдайы ерекше нәзік, мұрыны сәл римдік қисық, көздері қара және өткір, аузы жақсы пішінделген және өте жағымды. Graham's Magazine журналындағы портреті оның шын келбетіне ұқсамайды, және шашы бұйралы болып көрсетілгенімен (мисс Седжвик қазір көбінесе сәукеле киеді), оны жасынан үлкен көрсетеді."
By the end of the 19th century, she had been relegated to near obscurity. There was a rise of male critics who denigrated women's writing as they worked to create an American literature. Interest in Sedgwick's works and an appreciation of her contribution to American literature has been stimulated by the late 20th century's feminist movement. Beginning in the 1960s, feminist scholars began to re evaluate women's contributions to literature and other arts and created new frames of reference for considering their work. In addition, the advent of low cost electronic reproductions, which became available at the end of the 20th century, made Sedgwick and other nineteenth century authors' work more accessible for study and pleasure. Edgar Allan Poe described Sedgwick in his "The Literati of New York City" (1846). She is about the medium height, perhaps a little below it. Her forehead is an unusually fine one nose of a slightly Roman curve; eyes dark and piercing; mouth well formed and remarkably pleasant in its expression. The portrait in Graham's Magazine is by no means a likeness, and, although the hair is represented as curled, (Miss Sedgwick at present wears a cap—at least, most usually,) gives her the air of being much older than she is.
Жаңа Англия ертегісі
Седжвиктің алғашқы жарияланымы "Жаңа Англия ертегісі" болды. Автор алғы сөзінде, осы әңгіме діни насихат ретінде басталғанын және оның біртіндеп мұндай жұмыстың қалыпты шегінен асып кеткенін хабарлайды. Мұны сезген ол жариялау ниетінен бас тартып, әңгімені тек өзінің көңіл көтеруі үшін аяқтады. Бірақ, кітапты аяқтағаннан кейін, достарының пікірлері мен тілектері оның жеке қалауларынан басымдық алды, сол себепті ол 1822 жылы жарық көрді. Осы кітаптың бастапқы мақсаты авторды әдеттегі роман үшін күмәнді тақырыптарға ерекше мән беруге итермеледі, ал ол Жаңа Англия пуританизмін бейімсіз бейнелегені үшін оған сын айтылды. Әңгіменің шектеулі жоспары кейінірек жазылған туындыларындағы күштің кеңдігі мен әртүрлілігін көрсетуге мүмкіндік бермеді. Дегенмен, онда құлпырар сөздер мен терең сезімталдық бар, бұл оның басқа жазбаларымен салыстырғанда жақсы көрінеді. Мүмкін, "Жаңа Англия ертегісінің" ең бағалысы – оның авторға тигізген әсері болды. Оның жариялануы тартыншақтық пен бейжайлықтың тоғасын жыртып, оның мансабын бастады.
Sedgwick's first publication was The New England Tale. The author informs us in the preface, that the story was commenced as a religious tract, and that it gradually grew in her hands, beyond the proper limits of such a work. Finding this to be the case, she abandoned all design of publication but finished the tale for her own amusement. Once finished, however, the opinions and solicitations of her friends prevailed over her own earnest wishes, and the volume was published in 1822. The original intention of this book led the author to give special prominence to topics of a questionable character for a professed novel, and the unfavourable portraiture which she gives of New England Puritanism, brought some censure upon her. The limited plan of the story did not give the opportunity for the display of that extent and variety of power which appear in some of her later productions. Still, it contains passages of stirring eloquence, as well as of deep tenderness, that compares favourably with her other writings. Perhaps the chief value of The New England Tale was its effect upon the author herself. Its publication broke the ice of diffidence and indifference, and launched her career.
Лели Үміт
Седжвиктің үшінші романы "Хоуп Лесли" (1827) британдық империя, отарлаушылар және жергілікті американдықтар арасындағы қақтығысты суреттейді. Бұл кітап көптеген оқырмандардың назарына ілігіп, автордың Америка Құрама Штаттары мен Ұлыбританиядағы беделін нығайтты. 1950 жылдардағы "Жаңа сын" әдістерін пайдалана отырып, Джудит Феттерли (1998) "Хоуп Лесли" романын жан-жақты талдайды. Ол басты кейіпкер Леслидің (демек, автордың) заманасынан озық тұрған тұстарын, сондай-ақ сол заманның өнімі болған жайттарын көрсетеді. Лесли отарлық дәуірдегі әйелдерге таңылған рөлге үнемі қарсы тұрады. Седжвик Леслиді жаушыл ортада, әйел ретінде жеке өмірден бөлінбеген, қоғамдық рөлді құратын тұлға ретінде бейнелейді. Седжвик Лесли мен басты еркек кейіпкер Эверелді салыстырғанда "ұқсастық" риторикасын жиі қолданады. Барбара Бардес пен Сюзанна Госсетт "Хоуп Лесли" романының мағынасы туралы әртүрлі пікірде. Олар Магависка кейіпкерін Хоуп Леслинің көшірмесі деп қарастырады және автор могавктардың әдет-ғұрыптарын зерттегенін, олардың дінін мейіріммен суреттегенін атап көрсетеді. Седжвик Фейт Леслидің үнді еркегіне үйленуі мен пуритандық қауымға қайта қосылудан бас тартуын бейнелегендіктен, олар оны Джеймс Фенимор Куперден гөрі, американдық жергілікті халықтармен қарым-қатынасқа көбірек бейім деп санайды. Купердің "Могиканның соңғысы" (1826) романы бір жыл бұрын жарық көрген еді.
Sedgwick's third novel, Hope Leslie (1827), recounted a dramatic conflict among the British Empire, colonists and Native Americans. The book earned a large readership and established the author's reputation in both the United States and Great Britain. Using the techniques of the "New Criticism" of the 1950s, Judith Fetterley (1998) provides a close reading of Hope Leslie. She notes both the areas in which the heroine Leslie (and thus the author) is ahead of her time and the areas in which she is a product of her time. Leslie constantly challenges the role of women suggested during the colonial period. Sedgwick portrays Leslie as living in a hostile world, where, as a woman, she creates a holistic public role that is not separate from the private sphere. Sedgwick regularly uses the rhetoric of "sameness" when comparing Leslie and the main male character, Everell. Barbara Bardes and Suzanne Gossett differ in opinions about the meaning of Hope Leslie. They see the figure of Magawisca as a double for Hope Leslie, and note that the author did research on Mohawk customs and presents their religion sympathetically. Because Sedgwick portrays Faith Leslie's marriage to an Indian and refusal to rejoin the Puritan community, they see her as more open to American Native American relations than was James Fenimore Cooper, for instance, whose novel Last of the Mohicans (1826) was published the year before.
Кларенс
Кларенс; немесе, біздің заманымыздың әңгімесі (1830) – Нью-Йорк қаласындағы әдеп-ғұрыптар туралы роман. Романның бір бөлігі Англияда, Ямайкада және Нью-Йорк штатының танымал туристік орны – Трентон-Фолс қаласында өтеді. Оқиға Нью-Йорк қаласының неке нарығындағы жас мұрагер Гертруда Кларенстің басынан өткен оқиғаларды баяндайды. Романның авторы қайта қараған басылымы 1849 жылы жарық көрді. Америкадағы сыншылардың пікірі көбінесе жағымды болды. Нью-Йорк Эвенинг Пост газетінің 1830 жылғы 14 маусымдағы рецензиясында американдық тұрмыстың суреттелуі "үлкен жандылықпен және шеберлікпен бейнеленген және кітаптың ең тартымды бөліктерінің бірі" деп мақталады. Англиядағы романға қатысты пікірлер әртүрлі. "Ледис Мюзеум" (1830 жылғы 1 қыркүйек) романды ескірген деп сынап, оның "елу жыл бұрын жақсы деп есептелген стильде" жазылғанына шағымданады.
Clarence; or, A Tale of Our Own Times (1830) is a novel of manners set in New York City. Portions of the novel also take place in England, Jamaica, and Trenton Falls, a popular tourist destination in New York state. The story follows Gertrude Clarence, a young heiress on the New York City marriage market. An author's revised edition of the novel was released in 1849. Critical reception of the novel in America was mostly positive. A review in the New York Evening Post (14 June 1830) praises the presentations of American domestic life as being "managed with great liveliness and ingenuity, and constitute one of the most attractive parts of the book". Reviews of the novel in England are mixed. The Ladies Museum (1 September 1830) criticizes the novel for being outmoded, complaining that the novel was written "in a style that was considered good fifty years ago".
Линвудтар
Линвудтар; немесе Америкада алтымыш жыл өткен соң (1835) – американдық революция дәуіріндегі тарихи романдағы шығарма. Седжвик Американың Ұлыбритания және Франциямен қарым-қатынасын зерттеу арқылы ерте республикада американдық мінез бен ұлттық ерекшелікті ашып көрсету үшін космополиттік көзқарас қолданады. Романның ішінде американдық ұлтшылдық пен космополитизм арасындағы тепе-теңдік, сондай-ақ ескі әлемнің сыныптық ұғымдары мен американдық демократияның нақты жағдайы арасындағы күрес Лафайет маркгравының бейнесі арқылы бейнеленген.
The Linwoods; or Sixty Years Since in America (1835) is a historical romance set during the American Revolution. Sedgwick uses a cosmopolitan framework to shed light on American character and national identity in the early republic by exploring America's relationship with Britain and France. The balance between American nationalism and cosmopolitanism is idealized in the novel through the character of the Marquis de Lafayette, as is the struggle between Old World notions of class and the reality of American democracy.
Өмір сүру және өмір сүруге мүмкіндік беру
"Тіріл, өмір сүр және өмір сүргенге кешірім жаса; немесе, Үй шаруашылығының бейнеленуі" (1837) жұмысшы әйелдердің үй шаруашылығы дағдыларын жетілдіруге арналған үлгілі жұмыс орындарын көрсетеді. Седжвиктің жұмыс беруші мен үй шаруашылығын жүргізушілер арақатынасы туралы пікірлері аристократиялық сыныптық қатынастарға қайта оралуды білдіреді, бірақ бұл ретте жұмыс берушінің қызметкердің адамдық қадір-қасиеті мен саяси құқықтарына құрмет көрсетуін де қамтиды. Үй шаруашылығы экономисі Кэтрин Бичердің кейінгі еңбектері, "Үй шаруашылығы туралы трактат" (1841) және "Америкалық әйелдің үйі" (1869) осы қарым-қатынастарда "еңбек шартының" маңыздылығын да атап көрсетті.
Live and Let Live; or, Domestic Service Illustrated (1837) depicts the ideal workplaces for working class women to develop domestic skills. Sedgwick's expression of relations between mistress employer and housekeepers reflects a return to aristocratic class relations, but one that includes employer respect for the employee's humanity and political rights. Domestic economist Catharine Beecher's subsequent publications, A Treatise on Domestic Economy (1841) and The American Woman's Home (1869), similarly promoted the importance of the "labor contract" in these relationships.
Әдеби стиль және тақырыптар
1857 жылы Харт былай деп мәлімдеді: «Мисс Седжвиктің жазбаларында ең айқын байқалатын ой-сана сапасы – күш. Оқырман әр қадамында күшті және белсенді интеллектпен ісі бар екенін сезінеді. Осы қабілеттің нәтижесінде туындаған тағы бір сапа – әсер етудің кез келген түрінен толықтай құтылу. Әсерге ұмтылу, немесе әдемі тілдік әсемдіктер жоқ. Әңгіме өте қарапайым және тікелей жүреді, автор оны қалай айтудан гөрі не айтқанына көбірек мән беретіндей. Романшы ретінде Седжвик көбінесе американдық тақырыптарды таңдауда даналық танытқан. Жергілікті дәстүрлер, пейзаж, әдет-ғұрыптар мен киімдер оған толықтай таныс болғандықтан, ол шығармашылық қабілетін толығырақ пайдалануға мүмкіндік алды, өйткені өнердегі нағыз шеберлік, бастысы, соған байланысты. Оның кейіпкерлері анық ойластырылған, ерекше және тұрақты, ал сюжеті әрқашан бай ресурстарға ие ақыл-ойды және мақсатқа жету үшін тиімді құралдарды қолдануды көрсетеді». 1880 жылы «Харпер және ағайындылар» журналындағы шолуда былай делінген: «Седжвик ерекше жекелікпен ерекшеленеді; ол тек көңіл көтеру үшін емес, жоғары мақсатпен жазады. Шындығында, оның ақыл-ойының сирек кездесетін қабілеттері олардың құндылығы үшін моральдық қасиеттерімен тығыз байланысты. Ол көңілді философиямен рухтандырылған және қайырымдылық пен қиындық бар жерге оның шуағын құюға құштар, ол күнделікті өмірден көріністерді бейнелейді, оларды дәлдікпен суреттейді және санаға ләззатты тыныштық, жүрекке мейірімді сезімдер мен жанашырлық, дана амбиция және берік үміт сыйлайды. Оның стилі – әңкімелі, көркем және табиғаттың сыйы болып табылатын оңайлықпен ұштасқан әсемдікпен ерекшеленеді. Оның кейіпкерлері шебер салынған және нәзік қарама-қарсылықтармен толық, ал мінез-құлықты бейнелеуі ең жақсысы болып табылады».
Hart in 1857 stated: "The quality of mind which is most apparent in Miss Sedgwick's writings is that of strength. The reader feels at every step that he has to do with a vigorous and active intellect. Another quality, resulting from this possession of power, is the entire absence of affectation of every kind. There is no straining for effect, no mere verbal prettinesses. The discourse proceeds with the utmost simplicity and directness, as though the author were more intent upon what she is saying than how she says it. As a novelist, Sedgwick has for the most part wisely chosen American subjects. The local traditions, scenery, manners, and costume, being thus entirely familiar, she has had greater freedom in the exercise of the creative faculty, on which, after all, real eminence in the art mainly depends. Her characters are conceived with distinctness, and are minutely individual and consistent, while her plot always shows a mind fertile in resources and a happy adaptation of means to ends." In 1880, in a Harper and brothers review, it was said: "Sedgwick has marked individuality; she writes with a higher aim than merely to amuse. Indeed, the rare endowments of her mind depend in an unusual degree upon the moral qualities with which they are united for their value. Animated by a cheerful philosophy, and anxious to pour its sunshine into every place where there is lurking care or suffering, she selects for illustration the scenes of everyday experience, paints them with exact fidelity, and seeks to diffuse over the mind a delicious serenity, and in the heart kind feelings and sympathies, and wise ambition and steady hope. Her style is colloquial, picturesque, and marked by a facile grace which is evidently a gift of nature. Her characters are nicely drawn and delicately contrasted, her delineation of manners decidedly the best that has appeared.