Роберт Фабиан (1512) – лондонский летописец 15-16 вв., торговец и шериф. Автор "Хроники Фабиана", важного источника по истории Англии. Фамильная история.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
15-16 ғасырдағы ағылшын жылнамашысы Роберт Фабиан (1512 жылы қайтыс болды) – лондондық мата сатушы, шериф және қалалық кеңесші, сонымен қатар «Фабианның жылнамасы» атты еңбектің авторы.
15th/16th century English chronicler
Robert Fabyan (died 1512) was a London draper, Sheriff and Alderman, and author of Fabyan's Chronicle.
Отбасы
Роберт Фабиан Джон Фабиан мен оның әйелі Агнестің ұлы еді. Ол Лондонда туған деген әңгіме бар. Оның Жон есімді бір інісі болған. Оның шөбересі Джон Фабиан Анна Вальдегрейвке үйленді, олардан Мэри Фабиан туды, ол сэр Томас Сперттің әйелі болды.
Robert Fabyan was the son of John Fabyan and his wife, Agnes. He is said to have been born in London. He had a brother, John. His nephew, John Fabyan, married Anne Waldegrave, by whom he had a daughter, Mary Fabian, wife of Sir Thomas Spert.
Мансап
Ол 1470 жылы Уильям Холмге шәкірт болып, 1476 жылы Worshipful Company of Drapers еркіндігіне ие болды. 1485 жылы ол Дрейперлердің жалға алушы күзетшісі, ал 1486 жылы Лондон қаласының есептерінің аудиторы болды. 1493 жылы ол шериф болып сайланды, ал келесі жылы Фаррингдон Вуд уордының кенті болып сайланды. 1495 жылы ол Дрейперлердің шебері болып сайланды, ал 1496 жылы Англиядан Фландрияға экспортталатын маталарға салынатын алымдарға қатысты компания атынан Генрих VII-ге өтініш жасады. 1497 жылғы Корнуолл көтерілісі кезінде Фабиан, Джон Брук және Джон Уорнер Лудгейт пен Ньюгейтті қорғаумен айналысты. Көтерілісті басудан кейін олар патшамен Вудстокқа сапар шегеді. 1498 жылы ол Шотландиядағы соғысты қаржыландыруға арналған субсидияны бағалаушылардың бірі болды. 1501 жылы ол қайтадан Дрейперлердің шебері болып сайланды. 1503 жылы ол лорд-мэр болып сайлануды қолдауға қаржы ресурстары жетпегендіктен, олтырмандық қызметінен кетті. Ол "Англия мен Францияның параллель тарихтарын" көрсететін және Англияға аңызға айналған Троялық Бруттың келгенінен бастап Генрих VII өлгенге дейінгі кезеңді қамтитын Фабианның хроникасы деп аталатын еңбегінің авторы ретінде танымал. Екі қолжазба сақталған (Холкхэм Холл, MS 671, және BL, Cotton MS Nero C. xi), және олар Фабианның қолында болмаса да, мәтіннің оның қолы екендігі анық. Хроника бастапқыда 1516 жылы Ричард Пинсонмен "Англия мен Францияның жаңа хроникалары" деп аталмай басылды, бірақ 1533 жылы Уильям Растелл баспасында Fabyan есімі титул бетіне басылды: Фабианның жаңадан басылған хроникасы. Джон Бейл мен Джон Стоу екеуі де хрониканы Фабианның еңбегі деп сипаттады, бірақ Маклареннің айтуынша, Стоу Ұлы хрониканың қолжазбасын (Лондон, Гильдхолл кітапханасы, MS 3313) оған қате жатқызады, өйткені Фабианның хроникасы мен Ұлы хроника бір қолмен жазылған (немесе көшірілген). 1509 жылы жалғасы да Фабианға жатқызылады, оның ішінде ол жеке куә болған оқиғалар, мысалы, 1468 жылы Лондондағы көрнекті саудагер Томас Кук тұтқындалды және 1502 жылы Англияға Ньюфаундленд тұрғындары, "патша кейін біраз уақыт ұстаған" үш адам келді. Фабиан өзінің дереккөздерін келтірген алғашқы лондондық хроникашы болды, оның ішінде The Brut, Беде, Вильгельм Малмсбери, Ранульф Хигден, Генри Ханттингдон және басқа да көптеген адамдар, сондай-ақ Лондон қаласының жазбалары бар. Джон Бейл 1516 жылғы басылымды кардинал Вулси өртеп жібергенін мәлімдеді. 1533 жылғы екінші басылым Вулсидің өлімінен кейін басылып шықты, содан кейін 1542 және 1559 жылдары басылымдар жарық көрді. Генри Эллис 1811 жылы заманауи басылымды басқарды. Фабиан қайын атасының өсиетін орындады және әйелі арқылы Эссекс штатының Тейдон Гарнон қаласында басқа жерлермен бірге Халстедс деп аталатын үйді мұра етті. Ол қайтыс болған кезде Лондонның Сент-Бенетт-Финк және Сент-Майкл, Корнхилл приходтарында, сондай-ақ Ист-Хэм, Вест-Хэм, Лейтон және Эссекстің басқа қалаларында жерлер мен пәтерлерге ие болды. Стоу Фабианның 1511 жылы қайтыс болғанын, ал Бэйлдің 1512 жылдың 25 ақпанына дейін қайтыс болғанын айтады. Стоу сонымен қатар оның ескерткіші енді жоқ болған Сент-Михаилдің Корнхилл қаласында жерленгенін жазды, бірақ Стоу оның епитафисінің ағылшын бөлігін сақтады. Оның өсиетінде, 1513 жылдың 12 шілдесінде, ол әйеліне, оның алты аман қалған баласына, оның туысы Доротиге және Лондонның лорд-мэрі Роберт Тейтке мұра қалдырды.
He was apprenticed as a draper to William Holme about 1470, and was granted the freedom of the Worshipful Company of Drapers in 1476. In 1485 he served as renter warden of the Drapers, and in 1486 as auditor of the accounts of the City of London. In 1493 he was elected Sheriff, and in the following year as alderman of the ward of Farringdon Without. In 1495 he was elected Master of the Drapers, and in 1496 was chosen to petition Henry VII on behalf of the Company with respect to the levies on cloth exported from England to Flanders. During the Cornish Rebellion of 1497 Fabyan, John Brooke and John Warner were charged with securing Ludgate and Newgate. After the suppression of the rebellion they travelled with the King to Woodstock. In 1498 he was one of the assessors of a subsidy levied to finance the war in Scotland. In 1501 he was again elected Master of the Drapers. In 1503 he resigned his office of alderman on the ground that he lacked the financial resources to support election as Lord Mayor. He is best known as the author of the work commonly known as Fabyan's Chronicle, which presents 'parallel histories of England and France', and covers the period from the arrival of the legendary Brutus of Troy in England to the death of Henry VII. Two manuscripts are extant (Holkham Hall, MS 671, and BL, Cotton MS Nero C. xi), and although these are not in Fabyan's hand, it is almost certain that the text is his. The chronicle was initially printed without attribution by Richard Pynson in 1516 as The New Chronicles of England and France, but an edition of 1533 printed by William Rastell bore Fabyan's name on the title page: Fabyans cronycle newly prynted. Both John Bale and John Stow described the chronicle as Fabyan's work, although according to McLaren, Stow also wrongly attributes to him the manuscript of the Great Chronicle (London, Guildhall Library, MS 3313), likely because both Fabyan's Chronicle and the Great Chronicle are written (or copied) in the same hand. A continuation in 1509 appears also to be attributable to Fabyan, and includes events personally witnessed by him, such as the arrest in 1468 of Thomas Cooke, a prominent merchant in London, and the arrival in England in 1502 of three men, inhabitants of Newfoundland, 'whom the King kept a time after'. Fabyan was the first London chronicler to cite his sources, which included The Brut, Bede, William of Malmesbury, Ranulf Higden, Henry of Huntingdon and numerous others, as well as records of the City of London. John Bale claimed that the 1516 edition was burned by Cardinal Wolsey. The second edition of 1533 was printed after Wolsey's death, and was followed by editions in 1542 and 1559. Henry Ellis edited a modern edition in 1811. Fabyan was executor of the will of his father in law, and through his wife inherited a house called Halstedys together with other lands in Theydon Garnon, Essex. At his death he also owned tenements in the London parishes of St Benet Fink and St Michael's, Cornhill, as well as lands and tenements in East Ham, West Ham, Leyton and other towns in Essex. Stow states that Fabyan died in 1511, while Bale dates his death to 25 February 1512. Stow also records that he was buried at St Michael's Cornhill, where his monument is no longer extant, although Stow preserved the English part of his epitaph. In his will, proved 12 July 1513, he left bequests to his wife, his six surviving children, his cousin, Dorothy, and the mercer Robert Tate, Lord Mayor of London, among others.
Неке және балалылық
Фабиан Лондондық мата сатушының қызы және мұрагері Элизабет Пакеге үйленді. Ол Элизавета Стокерден он алты бала тудырды, олардың тек алтауы – төрт ұл, Джон, Роберт, Томас және Энтони, және екі қыз, Джоан Хариат және Мэри – оның қайтыс болғанда тірі болды. Эллис Джон Фабианның 16 наурыз 1541 жылғы өсиетінен "Леди Сперт" (жоғарыда қараңыз) оның қарындасы ретінде есімдерін атап, Саутгемптон графына өзінің қожайыны деп сіңіпті. Ол тағы бір қарындасы Мартаға жыл сайын төрт асыл монета мұра етіп берді, ал Леди Марниге – медитация кітаптары мен жылнамаларын қалдырды. Макларен бұл "Роберттің немересі" болуы мүмкін деп ұсынады; алайда Болдуиннің Роберт Фабианның немересі Джон Фабианның қызы Мэридің сэр Томас Спертке үйленгені туралы айтуы, 1541 жылғы өсиеттің Роберт Фабианның немересінің ұлының өсиеті болғанын көрсетеді.
Fabyan married Elizabeth Pake, daughter and heir of a London draper, John Pake, by Elizabeth Stokker, by whom he had sixteen children, only six of whom, four sons, John, Robert, Thomas, and Anthony, and two daughters, Joan Haryat and Mary, were alive at his death. Ellis notes that a John Fabyan, in his will dated 16 March 1541, mentions 'the Lady Spert' (see above) as his sister, and refers to the Earl of Southampton as his master. He also mentions another sister, Martha, to whom he bequeaths four nobles yearly, and the Lady Marney, to whom he bequeaths his books of meditation and his chronicles. McLaren suggest that this might be the will of 'a grandson of Robert'; however Baldwin's statement that Robert Fabyan had a nephew, John Fabyan, whose daughter Mary married Sir Thomas Spert (see above), suggests that the 1541 will was the will of the son of Robert Fabyan's nephew.