Фредерик Уильям Фаррар: Англиялық дін қызметкері және жазушысы

Кіріспе

Британдық дін қызметкері және жазушы Дин Фредерик Уильям Фаррар (Бомбей, 7 тамыз 1831 – Кентербери, 22 наурыз 1903) – Англия шіркеуінің (Англикан) жоғары дәрежелі рухани қызметкері, мектеп мұғалімі және жазушы. 1882 жылы Чарльз Дарвиннің қосылуында сүйеушілердің бірі болды. Ол «Кембридж елшілері» құпия қоғамының мүшесі еді. 1883 жылдан 1894 жылға дейін Вестминстер архидиаконы, ал 1895 жылдан 1903 жылы қайтыс болғанға дейін Кентербери деканы қызметін атқарды.

Өмірбаян

Фаррар Үндістанның Бомбей қаласында дүниеге келді және Ман аралындағы Король Уильям колледжінде, Лондон Король колледжінде және Кембридждегі Троица колледжінде білім алды. Кембриджте ол 1852 жылы поэзия бойынша канцлердің алтын медалін жеңіп алды. Бірнеше жыл Харроу мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді, ал 1871-1876 жылдары Марлборо колледжінің директоры болды. Фаррар өмірінің көп бөлігін Вестминстер аббаттығымен байланысты өткізді. Ол мұнда канон (1876 жылы тағайындалды), Сент-Маргарет шіркеуінің (іргелес шіркеу) ректоры, және ақырында аббаттықтың архидиаконы (1883 жылы тағайындалды) болып кезекпен қызмет етті. Кейін Кентербери деканы және Корольдік үйге бекітілген капеллан болып тағайындалды. Ол шешен уағыздаушы және көптеген еңбектердің авторы болды. Оның шығармаларында мектеп өмірінен алынған әңгімелер бар, мысалы, «Эрик, немесе, Бірте-бірте» және «Сент-Уинфрид» – Виктория дәуірінің соңындағы ұлдарға арналған пансиондағы өмір туралы, сондай-ақ екі тарихи романда бар. Фаррар классикалық білімді және салыстырмалы тіл білімінде саршын болған ғалым, ол Чарльз Дарвиннің тілдер арасындағы қарым-қатынастарға қатысты тармақталу идеясын қолданды және Дарвинге қарсы лингвист Макс Мюллермен ұзақ пікірталас жүргізді. Фаррар биологиядағы эволюцияның дәлелдеріне толық сенбесе де, теологиялық тұрғыдан бұл идеяға қарсы болған жоқ және оны ғылыми негізде қарастыруға шақырды. Дарвиннің ұсынысымен Фаррар 1866 жылы филологиялық еңбегі үшін Корольдік қоғамға сайланды. 1882 жылы Дарвин қайтыс болғанда, сол кездегі канон Фаррар шіркеуден рұқсат алып, оны Вестминстер аббаттығына жерлеуге көмектесті және оның қоштасу рәсімінде уағыз айтты. Ол «қорқынышты ой» терминін қалыптастырды, бұл мәңгілік жазаға кесілгендердің құтқарылғандарды ойын-сауыққа салуы туралы христиандық ұғымды білдіреді. Фаррар 1878 жылы «Мәңгілік үміт» және 1881 жылы «Мейірім мен сот» атты еңбектерін жариялады, екеуі де оның тозаққа қатысты ұстанымын кеңінен қорғайды. 1882 жылғы сәуірде сол кездегі канон Фаррар Вестминстер аббаттығында Чарльз Дарвиннің қоштасу рәсіміне қатысқан он адамның бірі болды; қалғандары: Девоншир герцогы, Аргил герцогы, Дерби графы, Дж. Рассел Лоуэлл, В. Спотисууд, сэр Джозеф Хукер, мистер А. Р. Уоллес, Томас Хаксли және сэр Джон Любок (Джон Любок, 1-ші барон Авебери).

Farrar was born in Bombay, India, and educated at King William's College on the Isle of Man, King's College London and Trinity College, Cambridge. At Cambridge he won the Chancellor's Gold Medal for poetry in 1852. He was for some years a master at Harrow School and, from 1871 to 1876, the headmaster of Marlborough College. Farrar spent much of his career associated with Westminster Abbey. He was successively a canon there (appointed in 1876), rector of St Margaret's (the church next door), and eventually archdeacon of the Abbey (appointed in 1883). He later served as Dean of Canterbury; and chaplain in ordinary, i. e. attached to the Royal Household. He was an eloquent preacher and a voluminous author, his writings including stories of school life, such as Eric, or, Little by Little and St. Winifred's about life in a boys' boarding school in late Victorian England, and two historical romances. Farrar was a classics scholar and a comparative philologist, who applied Charles Darwin's ideas of branching descent to the relationships between languages, engaging in a protracted debate with the anti Darwinian linguist Max Müller. While Farrar was never convinced by the evidence for evolution in biology, he had no theological objections to the idea and urged that it be considered on purely scientific grounds. On Darwin's nomination, Farrar was elected to the Royal Society in 1866 for his philological work. When Darwin died in 1882, the then Canon Farrar helped get the church's permission for him to be buried in Westminster Abbey and preached the sermon at his funeral. He originated the term "abominable fancy" for the longstanding Christian idea that the eternal punishment of the damned would entertain the saved. Farrar published Eternal Hope in 1878 and Mercy and Judgment in 1881, both of which defend his position on hell at length. In April 1882, the then Canon Farrar was one of ten pallbearers at the funeral of Charles Darwin in Westminster Abbey; the others were: The Duke of Devonshire, The Duke of Argyll, The Earl of Derby, Mr. J. Russell Lowell, Mr. W. Spottiswoode, Sir Joseph Hooker, Mr. A. R. Wallace, Thomas Huxley, and Sir John Lubbock (John Lubbock, 1st Baron Avebury)