Натан Филд: Англиялық актер және драматург (1587-1620)

Кіріспе

1587-1620 ж. ағылшын актері және драматургі

Натан Филд (кейде Филд деп те жазылады; 17 қазан 1587 – 1620) – ағылшын драматургі және актері.

Өмір

Оның әкесі пуритан уағыздаушысы Джон Филд болса, ағасы Теофилус Филд Лландафф епископы болды. Оның Натаниел есімді тағы бір ағасы актермен шатасып, баспагер болып жұмыс істеді. Нейтанның әкесі Лондонның қоғамдық ойын-сауықтарына қарсы болды: ол 1583 жылы Бейаргарденде, жексенбі күні аю аулау кезінде, көп адамның қаза болуына себеп болған қоғамдық орындықтың құлауына Құдайдың жазасын жатқызған уағыз айтты. Нейтан театр карьерасын жоспарламаған болуы мүмкін; ол 1590-шы жылдардың соңында Ричард Малкастердің Санкт-Полс мектебіндегі оқушысы болды. 1600 жылға дейін ол Елизаветаның хорының шебері Натаниел Джайлспен танысып, Блэкфрайрс театрында жаңа жігіттер труппасының менеджерлерінің бірі, «Капеллалық балалар» немесе «Блэкфрайрс балалары» деп аталғандардың ықпалына түсті. Ол өмірінің соңына дейін осы мамандықта жұмыс істеді, кейіннен драматургті де қосты. Джон Филд 1588 жылдың 26 наурызында жерленді. Джон Филд қайтыс болғанда, жеті баласы қалды, ең үлкені он жеті жаста еді. Ол барлық мүлігін әйелі Жоанға қалдырды. Бірінші бала – 7 мамырда шомылдырылған қыз, ал бірінші ұл – 4 қаңтарда 1572 жылы шомылдырылып, әкесінің құрметіне Джон деп аталды. Теофил 1574 жылдың 22 қаңтарында, Джонатан – 1577 жылдың 13 мамырында, Натаниел – 1581 жылдың 13 маусымында, Елизавета – 1583 жылдың 2 ақпанында, ал Натан – 1587 жылдың 17 қазанында шомылдырылды. Екі қызы туралы көп мәлімет жоқ: Доркас 1590 жылдың 9 қарашасында Эдвард Райсқа үйленді; Елизавета 1603 жылдың 14 маусымында, Доркас үйленген жасында, жиырма жасқа толғанда Блэкфрайрсте жерленді. Джон Филд-кішінің өмірі туралы бізге ештеңе белгілі емес. Джонатан Филд 1640 жылы қайтыс болды. Теофил әкесінің кәсібін жалғастырды. Ол үйленді және өсиетімен барлық мүлкін әйелі Алисаға қалдырды. 1636 жылдың 2 маусымында қайтыс болып, Херефорд соборында жерленді. «Корольдің балаларының» мүшесі ретінде Филд 17 ғасырдың басында Блэкфрайрсте қойылған жаңашыл драмада ойнады. Каст тізімдері оны Бен Джонсонның «Синтияның тойы» (1600) және «Поэтастер» (1601) пьесаларымен байланыстырады; 1641 жылғы кварто оны Джордж Чапменнің «Басси Д’Амбуасымен» байланыстырды. Онжылдықтың соңында ол «Эпикоэнда» ойнады және, мүмкін, Фрэнсис Бомонттың «Жарлы шыршаның салтбастысы» пьесасында Хамфри рөлін сомдады. Сол жылдары ол Джонсонның «Волпоне» және «Катилина», сондай-ақ Джон Флетчердің «Сәтті шопанша» пьесаларына мақтау өлеңдерін жазды. Филд сонымен қатар балалар труппасының мүшесі болды және «Eastward Hoe» және Джон Дэйдің «The Isle of Gulls» пьесаларынан туған ресми наразылықтан кейін қысқа уақытқа қамауға алынды; соңғы қамау Бриджуэлл түрмесінде болды. Филд 1613 жылға дейін, жиырма алтыншы жасына дейін балалар труппасында болды. Ол 1600 жылдардың жігіт актерлерінің ішіндегі жалғыз адам болып көрінеді, 1609 жылы Филип Россетер мен Роберт Кейсар компанияны басқарған кезде Блэкфрайрс труппасында қалды. Бұл компанияда ол Уайтфрайрс театрында және жиі сотта Бомонт пен Флетчердің «Кокскомбы» сияқты пьесаларда ойнады. Осы кезеңнің соңғы жылдары оның алғашқы пьесалары жарық көрді: «Әйел – ауа райы» және «Адал адамның байлығы» (соңғысы Флетчер мен Филип Массинджермен бірлесіп жазылған). 1613 жылы Россетер өзінің компаниясын Филипп Хенслоу басқарған леди Елизаветаның труппасымен біріктірді. Swan Theatre және Hope Theatre театрларында ойнаған Филд Томас Миддлтонның «Cheapside» және Джонсонның «Бартоломей жәрмеңкесі» пьесаларында ойнады. Соңғы пьесада ол Кокс немесе Литтлвит рөлін сомдаған болуы мүмкін, ал соттағы қойылымнан кейін компания үшін ақы алды. Бұл жылдарда белгілі бір дүрбелең болды; Хенслоудың іскерлік тәжірибесі оның актерлерінің оған қарсы белгілі бір «шағымдарды» жазуына әкелді, ал Россетердің Блэкфрайрсте жаңа жеке театр (Портер залы) салуға жасаған әрекеті қала мен Тайлық кеңес тарапынан тоқтатылды. Бұл кезең Хенслоу қайтыс болғаннан кейін аяқталды, Россетер жоспарларынан бас тартты, ал леди Елизаветаның труппасы қысқа уақытқа бірігіп, содан кейін Принц Чарльздың труппасынан бөлініп, елде гастрольдеді. Филд үшін бұл кезең, болжам бойынша, қанағаттанарлық аяқталды: 1616 жылдың соңында ол Корольдің труппасына қосылды. Корольдің труппасымен бірге Филд «Волпонедегі» Вольтор және «Алхимиктегі» Фейс рөлінде ойнады. Ол қандай басқа рөлдерді ойнағаны белгісіз; Джон Пейн Коллиердің актерді Отелло рөлімен байланыстырған эпиграммасы – бұл жалған. Эдмонд Малоун Филд компанияда әйелдер рөлін ойнады деп болжады; О. Дж. Кэмпбелл, алайда, ол жас екінші рөлдерді ойнады деп болжайды. Әрине, ол Флетчердің көптеген пьесаларында, сондай-ақ Шекспирдің пьесаларында ойнады; болжам бойынша, ол өзінің «Айларға өтеу» (1618 жылы жарық көрген, бірақ бұрын жазылған) және Филип Массинджермен бірлесіп жазған «Жазалы құдайы» пьесаларында да ойнады. Филд 1619 жылдың мамыры мен 1620 жылдың тамызы арасында қайтыс болды. Ғалымдар мен сыншылар оның заманындағы бірқатар пьесаларға Филдтің авторлық үлесін жақтады, ең көп таралғаны – «Бір пьесада төрт пьеса», «Адал адамның байлығы», «Коринф патшайымы» және «Мальта рыцары», Флетчер мен оның серіктерінің пьесалары. Филд замандастарының арасында әйелдерге жақын адам ретінде танымал болды; Уильям Трумбуллдың баяндауында Аргилл графының әйелінен туған баласы бар екені айтылады. Филдтің суреті Лондонның Ұлыбританиядағы Дулвич сурет галереясында сақталған, онда ол жүрегіне қолын тіреген мұңды кейіпте бейнеленген. Бұл картина актердің «кейіпте» бейнеленген алғашқы суреттерінің бірі болуы мүмкін екені айтылады. Суретшінің аты белгісіз, бірақ кейбіреулер оны Уильям Ларкин салғанына сендіреді.

His father was the Puritan preacher John Field, and his brother Theophilus Field became the Bishop of Llandaff. One of his brothers, named Nathaniel, often confused with the actor, became a printer. Nathan's father opposed London's public entertainments: he delivered a sermon that attributed Divine judgment to the collapse of the public seating area, during a bear baiting on a Sunday, at Beargarden in 1583, which resulted in several deaths. Nathan presumably did not intend a career in the theatre; he was a student of Richard Mulcaster at St. Paul's School in the late 1590s. At some point before 1600, he was impressed by Nathaniel Giles, the master of Elizabeth's choir and one of the managers of the new troupe of boy players at Blackfriars Theatre, called alternately the Children of the Chapel Royal and the Blackfriars Children. He remained in this profession for the remainder of his life, later adding to it the profession of a playwright. John Field was buried on 26 March 1588. When John Field died, he left seven children, of whom the eldest was only seventeen. He left all his property to his wife, Joan. The first child was a daughter, Dorcas, baptized on 7 May 1570. The first son was baptized on 4 January 1572 and was named after his father, John. Theophilus was baptized on 22 January 1574, Jonathan on 13 May 1577, Nathaniel on 13 June 1581, Elizabeth on 2 February 1583 and Nathan on 17 October 1587. Little is known of the two daughters: Dorcas was married to Edward Rice on 9 November 1590; Elizabeth was buried at St. Anne, Blackfriars, on 14 June 1603, when she had just reached twenty, the age at which Dorcas married. We know nothing of the life of John Field, junior. Jonathan Field, who died in 1640. Theophilus followed his father's profession. He married and in his will left all his possessions to his wife, Alice. He died on 2 June 1636 and was buried in Hereford Cathedral. As a member of the Children of the Queen's Revels, Field acted in the innovative drama staged at Blackfriars in the first years of the 17th century. Cast lists associate him with Ben Jonson's Cynthia's Revels (1600) and The Poetaster (1601); a 1641 quarto associated him with George Chapman's Bussy D'Ambois. Later in the decade, he performed in Epicoene and, perhaps, played Humphrey in Francis Beaumont's The Knight of the Burning Pestle. During the same years, he wrote commendatory verses for Jonson's Volpone and Catiline, and for John Fletcher's The Faithful Shepherdess. Field was presumably also among those of the children's company briefly imprisoned for the official displeasure occasioned by Eastward Hoe and John Day's The Isle of Gulls; the latter imprisonment was in Bridewell Prison. Field stayed with a children's company until 1613, his twenty sixth year. He appears to be the only one of the boy actors of 1600 to remain with the Blackfriars troupe when, in 1609, Philip Rosseter and Robert Keysar assumed control of the company. In this company, he performed in the theatre in Whitefriars and, frequently, at court, in plays such as Beaumont and Fletcher's The Coxcomb. From the latter years of this period come the first of his plays: A Woman is a Weathercock and The Honest Man's Fortune (the latter with Fletcher and Philip Massinger). In 1613, Rosseter combined his company with the Lady Elizabeth's Men, managed by Philip Henslowe. Performing at the Swan Theatre and Hope Theatre, Field acted in Thomas Middleton's A Chaste Maid in Cheapside and Jonson's Bartholomew Fair. For the latter play, in which he may have performed as Cokes or Littlewit, he received payment for the company after a performance at court. These years witnessed some degree of tumult; Henslowe's business practices resulted in his actors' drawing up certain "articles of grievance" against him, and Rosseter's attempt to build a new private theater (Porter's Hall) in Blackfriars was blocked by the city and Privy Council. This period ended when Henslowe died, Rosseter abandoned his plans, and Lady Elizabeth's Men briefly merged and then separated from Prince Charles's Men, thereafter touring in the country. For Field, the period had a presumably more satisfactory end: by late 1616, he had joined the King's Men. With the King's Men, Field seems to have performed as Voltore in Volpone and as Face in The Alchemist. It is not clear what other parts he played; an epigram, produced by John Payne Collier, that associated the actor with the role of Othello is an apparent forgery. Edmond Malone supposed that Field played women's roles with the company; O. J. Campbell, however, suggests that he played young second leads. Of course he acted in a number of Fletcher's plays, as well as Shakespeare's; presumably he also acted in his own Amends for Ladies (printed 1618, though probably written earlier), and in The Fatal Dowry, which he wrote with Philip Massinger. Field died some time between May 1619 and August 1620. Scholars and critics have argued for authorial contributions from Field in a number of plays of his era, most commonly in Four Plays in One, The Honest Man's Fortune, The Queen of Corinth and The Knight of Malta, four dramas in the canon of Fletcher and his collaborators. Field had a contemporary reputation as a ladies' man; gossip reported by William Trumbull charges him with a child of the Countess of Argyll. A portrait believed to be of Field can be seen at Dulwich Picture Gallery in London, UK, in which he is depicted as a melancholy figure with hand on heart. It has been said that this painting may be one of the first depictions of an actor "in character". The portrait artist is unknown, but some believe that it was painted by William Larkin.

Мәдени сілтемелер

Сьюзан Купердің "Көлеңкелер патшасы" атты балалар романында Натан Филд кейіпкер ретінде суреттелген. 1599 жылы өтетін оқиға, Филдтің Ричард Малкастердің Сент-Полс мектебіндегі оқушысы болғандығын басты сюжеттік желіге айналдырады. Романның Натан Филді, Шекспирдің "Глобус" театрында қысқа мерзім жұмыс істейді, бірақ ол шын мәнінде 1999 жылдан келген, осы аттас бала, ол жас Элизавета дәуіріндегі актермен орын алмастырған.