Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей генерал және фельдмаршал, оның туысы, князь Александр Иванович Барятинский (Алекса́ндр Ива́нович Баря́тинский, tr. Aleksándr Ivánovič Barjátinskij; 14 мамыр 1815 [е.с. 2 мамыр 1815] – 9 наурыз 1879) – орыс генерал және фельдмаршал (1859 жылдан), ханзада, Кавказдың генерал-губернаторы.
Russian General and Field Marshal
his cousin
Prince Aleksandr Ivanovich Baryatinsky (Алекса́ндр Ива́нович Баря́тинский, tr. Aleksándr Ivánovič Barjátinskij; 14 May 1815 [O. S. 2 May 1815] – 9 March 1879) was a Russian General and Field Marshal (from 1859), Prince, governor of the Caucasus.
Ерте өмірі және өмірбаяны
Ол 1815 жылғы 14 мамырда Курск облысының Льгов ауданындағы Ивановка ауылында ақсүйек Барятинский әулетінде дүниеге келген. Оның әкесі, князь Иван Иванович Барятинский (1767-1825), Шлезвиг-Гольштейн-Зондербург-Бек ханшайымы Екатеринаның ұлы, көптеген мүліктерге және шамамен 35 000 крепостной шаруаға ие болған Ресейдегі ең бай адамдардың бірі болды. Оның анасы – Мари Вильгельмина фон Келлер (1792-1858), бавариялық дипломат, граф Доротеус Людвиг Кристоф фон Келлердің (1757-1827) қызы және оның әйелі, графша Амалия Луиза Сайн-Витгенштейн-Людвигсбург (1771-1853), орыс фельдмаршалы Петр Витгенштейннің қарындасы.
He was born to aristocratic Baryatinsky family on 14 May 1815 in Ivanovsky village of Lgovsky district in Kursk Governorate. His father, Prince Ivan Ivanovich Baryatinsky (1767 1825), son of Princess Catherine of Schleswig Holstein Sonderburg Beck, was one of the wealthiest people in Russia, having inherited numerous estates and about 35,000 serfs. His mother was Countess Marie Wilhelmine von Keller (1792 1858), daughter of Bavarian diplomat, Count Dorotheus Ludwig Christoph von Keller (1757 1827) and his wife, Countess Amalie Luise of Sayn Wittgenstein Ludwigsburg (1771 1853), sister of the Russian field marshal Peter Wittgenstein.
Білім және мансап
Ол үйдің үлкен ұлы болғандықтан, үйде тамаша білім алған. Әкесі 1825 жылы Александр он жасқа толғанда қайтыс болды. 1829 жылы анасы оны екінші ұлы Владимирмен бірге «ғылымды жетілдіру» үшін Мәскеуге алып барды. Екеуін де сол кездегі танымал ұстаз, ағылшын Томас Эванс тәрбиеледі, ол жастарға «классика мен әдебиетті» үйретті. Барятинский он жеті жасында Гвардияның прапорщиктер мектебіне түсіп, 1833 жылдың 8 қарашасында болашақ патша Александр II-нің өмірлік гвардиясының корнеті болды. 1835 жылы Кавказда ерлікпен қызмет етіп, Санкт-Петербургке оралғанда батылдығы үшін алтын қылышпен марапатталды. 1836 жылдың 1 қаңтарында ол Александрдың сүйемелдемесіне (сюитасына) қосылды, ал 1845 жылы тағы да Кавказға жіберілді және тағы да өзін айқын көрсетті, әсіресе Шамильдің бекінісіне шабуылда, осы үшін Георгий орденімен марапатталды. 1846 жылы ол фельдмаршал Иван Паскевичке Краков көтерілісін басуға көмектесті. 1848 жылдан 1856 жылға дейін Кавказдағы барлық маңызды әскери оқиғаларға белсенді қатысты, оның ең танымал ерліктері 1850 жылы Мезеньинскіде жеңіске жеткені және Чечняда Шамильге қарсы операциялары болды. Оның энергиялы әрі жүйелі тактикасы тау соғысының жаңа дәуірін ашты. 1853 жылдың 6 қаңтарында генерал-адъютант, ал сол жылдың 5 шілдесінде штаб бастығы болып тағайындалды. 1854 жылы ол Күрбск-Дерэ жорығына қатысты. 1856 жылдың 1 қаңтарында ол Кавказ армиясының бас қолбасшысы, кейіннен Кавказ вице-королі болды. Тағайындалғаннан кейін үш жыл ішінде шығыс Кавказдың барлығы бағындырылды және ұзақ жылдар бойы іздеуде болған Шамиль тұтқынға алынды. Барятинский Лаба және Белая өзендері арасындағы Батыс Кавказдың көптеген тайпаларын да жаулап алды.
He was the eldest son and received an excellent education at home. His father died in 1825, when Alexander was merely 10 years old. His mother took him along with his second son Vladimir to Moscow for "improvement in the sciences" in 1829. The upbringing of both brothers was carried out by an Englishman Thomas Evans, a well known teacher at that time, who taught young men "classics and literature." Baryatinsky entered the school of the ensigns of the Guard in his seventeenth year and, on 8 November 1833, received his commission of cornet in the Life Guards of the future Tsar Alexander II. In 1835, he served with great gallantry in the Caucasus, and on his return to St. Petersburg was rewarded with a golden sword for valour. On 1 January 1836, he was attached to the suite of Alexander, and in 1845 was again ordered off to the Caucasus and again most brilliantly distinguished himself, especially in the attack on Shamil's stronghold, for which he received the Order of St. George. In 1846, he assisted Field Marshal Ivan Paskevich to suppress the Kraków Uprising. From 1848 to 1856 he took a leading part in all the chief military events in the Caucasus, his most notable exploits being his victory at Mezeninsk in 1850 and his operations against Shamil in Chechnya. His energetic and at the same time systematic tactics inaugurated a new era of mountain warfare. On 6 January 1853, he was appointed adjutant general and, on 5 July of the same year, chief of staff. In 1854, he took part in the brilliant Kurbsk Dere campaign. On 1 January 1856, he became commander in chief of the Caucasian army, and, subsequently, viceroy of the Caucasus. Within three years of his appointment, the whole of the eastern Caucasus was subdued and the long elusive Shamil was taken captive. Baryatinsky also conquered many of the tribes of the western Caucasus dwelling between the rivers of Laba and Belaya.
Соңғы жылдары және өлімі
1860-шы жылдардың басында оның денсаулығы күрт нашарлап, 1862 жылдың 6 желтоқсанында өз өтініші бойынша лауазымынан босатылды. “Үнемігі соғыс қимылдары мен аймақты басқару жұмыстары денсаулығын түгелдей құлатты және сәнді мансабын аяқтады” делінген. Алайда, жұмыстан босатудың нақты себебі – фельдмаршалдың Вахтанг Орбелианидің немересі, сол кезде полковник Владимир Давыдовқа (1816-1886) (Александр Львович Давыдовтың ұлы) үйленген Елизавета Орбелианимен (1833-1899) болған байланысынан туған үлкен дау болды. Шамалы қиындықпен өткен дуэльден кейін, Давыдованың ажырасу процесі мен фельдмаршалдың өзінің отставкаға шығуынан соң, ол онымен некелесуді ресми түрде рәсімдеуге мүмкіндік алды. Некеге тұрғаннан кейін, князь Барятинский ұзақ уақыт шетелде тұрды. Ол Дмитрий Милютиннің (бұрынғы Кавказдағы бас штаб бастығы) жүргізген әскери реформаларын сынады. Консервативті шеңберлердің өкілі Ростислав Фадеев Барятинскийдің қолдауында болды. Кавказ соғысы тарихы туралы толық мәліметтер жариялап, Фадеев зейнеткерліктегі фельдмаршалдың беделін көтеріп, оның саяси аренаға оралуына дайындалуға үміттенді. Кейін Барятинский бірнеше рет қызметке қайта оралуға тырысты, бірақ оған бұл мүмкіндік әдептілікпен берілмеді. 1871 жылы императорлық қара бие полкіне қабылданып, 2-ші жаяу әскер батальонының бастығы болып тағайындалды. Германия императоры да Барятинскийдің еңбегін бағалап, оны Германия армиясының 14-ші гусар полкінің бастығы етіп тағайындады. Ресей-Түркия соғысының басында император Барятинскийді бас қолбасшы етіп тағайындайды деп күтілді, бірақ ол лауазымды өзінің бауырына тапсырды. Өмірінің соңғы күндерін шетелде өткізіп, қырық сегіз жыл қызметтен кейін Женевада жүрек ауруынан қайтыс болды.
By the early 1860s, his health had seriously deteriorated, and on 6 December 1862, he was relieved of his post at his own request. It was argued that "continuous combat activities and labors to govern the region completely upset health and ended a brilliant career." In fact, the reason for the dismissal was a loud scandal caused by the field marshal's connection with Princess Elizaveta Orbeliani (1833 1899), granddaughter of Vakhtang Orbeliani, who was still married to Colonel Vladimir Davydov (1816 1886) (son of Alexander Lvovich Davydov) at the time. After an "almost comic" duel, Davydova's divorce proceedings and his own resignation, the field marshal was finally able to officially formalize the marriage with her. After his marriage, Prince Baryatinsky lived abroad for a long time. He criticized the military reforms carried out by Dmitry Milyutin (formerly his chief of staff in the Caucasus). The mouthpiece of the conservative circles Rostislav Fadeev, was a protégé of Baryatinsky. By publishing a detailed account of the history of the Caucasian War, Fadeev hoped to draw public attention to the person of the retired field marshal in order to prepare his return to the political scene. Subsequently, Baryatinsky made several attempts to return to the service, but he was tactfully denied this. In 1871 he was enlisted in Imperial cuirassier regiment and was appointed chief of the 2nd rifle battalion. The German emperor also honored Baryatinsky's merits by appointing him chief of the 14th hussar regiment of the German army. At the beginning of the Russo Turkish war, it was expected that the emperor would appoint Baryatinsky as commander in chief, but the sovereign entrusted this post to his brother. He spent the last days of his life abroad and died of heart disease in Geneva, after forty eight years of active service.
Саяси көзқарастар
1860 жылдары Барятинскийдің көзқарасы славофилизмге, дәлірек айтқанда панславизмге қарай өзгере бастады. 1866 жылы Пруссия Еуропа орталығында соғыс тудырғанда, Барятинский Ресей үкіметіне Австрия империясын бөлісу үшін Пруссиямен одақ құруды ұсынды: славян жерлері Ресейге, неміс жерлері Пруссияға берілсін, ал Венгрия тәуелсіздік алсын. Бірақ императордың құпия комитеті бұл жоспарды мақұлдамады. Ол Британ империясының Азиядағы кеңеюін тоқтатуды өте маңызды деп есептеді. Сонымен қатар, ол черкестерге жасалған геноцидті басқарып, оны қолдағандығы үшін де есте қалады.
In the 1860s, Baryatinsky's views shifted towards Slavophilism, more precisely, Pan Slavism. When, in 1866, Prussia unleashed a war in the center of Europe, Baryatinsky offered the Russian government an alliance with Prussia in order to divide the Austrian Empire: the Slavic lands were to go to Russia, the German lands to Prussia, and Hungary to become independent. But a special secret committee under the emperor rejected this plan. He saw halting of British advance in Asia as a matter of urgency. He is also remembered for overseeing and advocating for the genocide of Circassians.