Кіріспе
"Годоны күту" пьесасындағы көмекші кейіпкерлердің бірі – Лакки. Ол Сэмюэл Беккеттің "Годоны күту" пьесасының кейіпкері, Поццоның құлы. Лакки, кейіпкерлердің көбінің үнемі сөйлеп отыратын пьесада ерекше: ол бар болғаны екі сөйлем айтады, олардың біреуі жеті жүз сөзден асатын монолог. Лакки Поццодан күйік көреді, тіпті оған ерікті түрде және ойланбастан шыдайды. Ол (Гододағы маңызды тақырып) Поццоға бірінші актіде абдырап ұзын арқанмен, ал екінші актіде сондай абдырап қысқа арқанмен "байланады". Екі арқан да оның мойнына оралады. Поццоға қызмет етпегенде, ол көбінесе бір орында тұрып сілекей шығарып, немесе ұзақ тұрса, ұйықтап жатады. Оның керек-жарақтарына пикникке арналған себет, пальто және құмға толы чемодан кіреді.
Lucky is a character from Samuel Beckett's Waiting for Godot. He is a slave to the character Pozzo. Lucky is unique in a play where most of the characters talk incessantly: he only utters two sentences, one of which is more than seven hundred words long (the monologue). Lucky suffers at the hands of Pozzo willingly and without hesitation. He is "tied" (a favourite theme in Godot) to Pozzo by a ridiculously long rope in the first act, and then a similarly ridiculous short rope in the second act. Both tie around his neck. When he is not serving Pozzo, he usually stands in one spot drooling, or sleeping if he stands there long enough. His props include a picnic basket, a coat, and a suitcase full of sand.
Интерпретация
Лакидің "Годоны күту" пьесасындағы орны көптеп талқыланды. Тіпті оның аты да біршама түсініксіз. Кейбіреулер оны "бақытты" деп атады, себебі ол "пьеса аясында бақытты". Ол басқа кейіпкерлердің басты ойын-сауығындай - уақытын толтыру үшін бірдеңе іздеуге қажеті жоқ. Поццо оған не істеу керектігін айтады, ол соны орындайды, демек ол бақытты, өйткені оның іс-қимылдары толығымен анықталған. Алайда, Беккет оның "күтусіздігі" бар екенін айтып, осының өзі оны бақытты етеді деп мәлімдеді.
Лакки мен Владимир
Лаккиді Владимирмен жиі салыстырады (Поццоны Эстрагонмен салыстырғандай), оның кейіпкерлік жұбының интеллектуалды, сол жақ миының бөлігі ретінде (яғни ол үлкен, толыққанды кейіпкердің бір бөлігін көрсетеді, ал оның екінші жартысы Поццо арқылы бейнеленеді). Осы тұрғыдан алғанда, Поццо мен Лакки – Эстрагон мен Владимир арасындағы қарым-қатынастың бір шектен тыс түрі (бақытсыз, импульсивті және оны қорғайтын ақыл). Ол Владимир сияқты философиямен айналысады және Поццоның тірі қалуына, әсіресе екінші актіде, өте қажет. Екінші актіде Лакки үнсіз болып қалады. Поццо оған өкінеді, тіпті оның үнін бірінші актіде өзі таныс болғанына қарамастан.
Монолог
Лакки бірінші акттегі сөйлеуімен ең танымал. Монологты Поццо бастайды, себебі саяхатшылар одан Лаккиді «ойлауға мәжбүр етуді» сұрайды. Ол олардан өзінің шляпасын беруді сұрайды: Лакки шляпасын кигенде ғана ойлауға қабілетті. Монолог ұзақ, мағынасыз сөздердің шатасуынан тұрады және нақты аяқталуы жоқ; ол Владимир шляпаны қайтарып алғанда ғана тоқтатылады. Бұл беймәлім сөздердің ішінде Лакки Құдайдың кездейсоқ табиғаты, адамның сағыну мен әлсіреуге бейімділігі және соңында жердің құлдырап бара жатқан жай-күйі туралы пікірлер білдіреді. Оның ойлары ирланд философы, епископ Берклидің теорияларына негізделген болуы мүмкін.