Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рим императоры 308-324 жылдар аралығында.
Рим императоры.
Roman emperor from 308 to 324
the Roman emperor
Шығысқа оралғаннан кейін Галерий 11 қараша 308 жылы Лицинийді Батыста Август дәрежесіне көтерді, ал оның тікелей бағынында Иллирик, Фракия және Паннония провинциялары болды. 311 жылы мамыр айында Галерий қайтыс болғаннан кейін, Лактанций берген нұсқасында – ол Максимин жеңілгеннен кейін 14 маусым 313 жылы Никомидияда Лициний жариялаған мәтінді келтіреді – «көктегі кез келген құдайға» жарасым табу ниетін білдіретін бейтарап тіл қолданылды. Осы уақытта Даза Лицинийге шабуыл жасауға шешім қабылдады. Сириядан 70 000 әскермен аттанып, Битинияға жетті, бірақ жол бойындағы қатал ауа райы армиясын қатты әлсіретті. 313 жылы сәуірде ол Босфорды кешіп, Лициний әскерлерінің бақылауындағы Византияға келді. Ол қаланы 11 күндік қоршаудан кейін басып алды. Одан кейін Гераклеяға көшті, оны қысқа қоршаудан кейін жаулап алып, әскерін алғашқы бекетке жеткізді. Лициний шамамен 30 000 сарбазымен Адрианопольге келді, ал Даза әлі де Гераклеяны қоршап тұрды. Шешуші шайқасқа дейін Лицинийге періште көрініп, барлық діндердің өкілдері қабылдай алатын жалпы дұғаны айтты, осы дұғаны Лициний өз әскерлеріне қайталады. 30 сәуір 313 жылы екі әскер Цираллум шайқасында кездесті, нәтижесінде Дазаның әскері талқандалды. Императорлық мақтаныштан бас тартып, құл секілді киім киген Даза Никомедияға қашып кетті. Адрианополь шайқасында (3 шілде 324) оны Византия қабырғаларының ішінде тұтқындауға қол жеткізілді, бұл Лицинийдің соңғы мойынсынуына әкелді.
Upon his return to the east Galerius elevated Licinius to the rank of Augustus in the West on 11 November 308, and under his immediate command were the Balkan provinces of Illyricum, Thrace and Pannonia. On the death of Galerius in May 311, The redaction of the edict as reproduced by Lactantius – who follows the text affixed by Licinius in Nicomedia on 14 June 313, after Maximinus' defeat – uses neutral language, expressing a will to propitiate "any Divinity whatsoever in the seat of the heavens". Daza in the meantime decided to attack Licinius. Leaving Syria with 70,000 men, he reached Bithynia, although the harsh weather he encountered along the way had gravely weakened his army. In April 313, he crossed the Bosporus and went to Byzantium, which was held by Licinius' troops. Undeterred, he took the town after an eleven day siege. He moved to Heraclea, which he captured after a short siege, before moving his forces to the first posting station. With a much smaller body of men, possibly around 30,000, Licinius arrived at Adrianople while Daza was still besieging Heraclea. Before the decisive engagement, Licinius allegedly had a vision in which an angel recited him a generic prayer that could be adopted by all cults which Licinius then repeated to his soldiers. On 30 April 313, the two armies clashed at the Battle of Tzirallum, and in the ensuing battle Daza's forces were crushed. Ridding himself of the imperial purple and dressing like a slave, Daza fled to Nicomedia. at the Battle of Adrianople (3 July 324), succeeded in shutting him up within the walls of Byzantium. resulted in Licinius' final submission.
Қасиет және мұра
Константин Лицинийдің беделін төмендету үшін, ол күйеу ағасын түркі дінін қолдайтын адам ретінде көрсетуге тырысты. Бұл рас болмауы мүмкін; замандас деректер оның бір кезде христиандарды жақтап, қолдаған екенін көрсетеді. Ол Ұлы қуғын-сүргінді аяқтаған Милан жарлығының авторларының бірі болды және империясының жартысында христиандардың құқықтарын қайта бекітті. Ол әскерлеріне христиандық белгіні қосты және Константин мен оның ізбасарлары сияқты шіркеу иерархиясының істерін реттеуге ұмтылды. Оның әйелі берілген христиан еді. Оның өзі де христиан дініне өткен болуы мүмкін. Дегенмен, Константиннің билігі тұсында жазған Евсевий Кесария, оны христиандарды сарайдан қуғандыққа, түркі дініндегі құдайларға әскери құрбандықтар шалуға бұйрық бергендікке, сондай-ақ шіркеудің ішкі тәртібіне және ұйымдастыруына араласуға айыптайды. Ол бастапқыда Константинмен бірге христиандарды қолдаған, бірақ өмірінің соңында оларға қарсы шығып, түркі дініне қайтқан деген болжам бар. Соңында, Лициний қайтыс болғаннан кейін, оның есімі қаралап, мүсіндері құлатылды және жарлық арқылы оның билік құрған кезеңдегі барлық заңдары мен сот шешімдері жойылды. Мұндай ресми түрде тарихтан өшіру "damnatio memoriae" деп аталады.
As part of Constantine's attempts to decrease Licinius's popularity, he actively portrayed his brother in law as a pagan supporter. This may not have been the case; contemporary evidence tends to suggest that he was at least a committed supporter of Christians at one point. He co authored the Edict of Milan which ended the Great Persecution, and re affirmed the rights of Christians in his half of the empire. He also added the Christian symbol to his armies, and attempted to regulate the affairs of the Church hierarchy just as Constantine and his successors were to do. His wife was a devout Christian. It is even a possibility that he converted. However, Eusebius of Caesarea, writing under the rule of Constantine, charges him with expelling Christians from the Palace and ordering military sacrifices to pagan gods, as well as interfering with the Church's internal procedures and organization. It has been theorized that he originally supported Christians along with Constantine, but later in his life turned against them and to paganism. Finally, on Licinius's death, his memory was branded with infamy; his statues were thrown down; and by edict, all his laws and judicial proceedings during his reign were abolished. Such official erasure from the public record has come to be called damnatio memoriae.