Август Сангре: "Вигвамдағы" кісі өлтіру ісі

Кіріспе

Канадалық кісі өлтіруші (1913–1943)

Август Сангрет (1913 жылдың 28 тамызы – 1943 жылдың 29 сәуірі) – француз-канадтық әскер қызметшісі, 1942 жылдың қыркүйегінде Англияның Суррей қаласында 19 жасар Джоан Перл Вулфты өлтіргені үшін сотталып, кейін дарға асылды. Бұл кісі өлтіру ісі "Вигвамдағы кісі өлтіру" деп те белгілі. Джоан Перл Вулфтың қазасы "Вигвамдағы кісі өлтіру" деп аталды, себебі ол өлтірілуге дейін бірнеше ай бойы Хэнкли Коммон даласында екі импровизацияланған вигвамда тұрып, жергілікті халық арасында "Вигвам қызы" деген атпен танымал болған. Бұл вигвамдар оның өлтірушісімен салынғаны дәлелденді. Бұл іс британдық құқық тарихында кісі өлтірілген адамның бас сүйегі алғаш рет сотта дәлел ретінде ұсынылған жағдай ретінде тарихқа енді. Шынайы қылмыс жайлы жазатын автор Колин Уилсон бұл істі "классикалық істердің соңғысы" деп сипаттады.

Сангрет

Август Сангрет 1913 жылғы 28 тамызда Саскачеван провинциясының Батлфорд қаласында дүниеге келген. Ол аралас нәсілді болған; анасы француз канадасы, әкесі кри үндісі. Сангреттің балалық шағы туралы көп мәлімет жоқ, бірақ оның отбасы кедейлікте өмір сүрген, алғашқы жылдары ауру-сырқаулармен өткен, сондай-ақ, кем дегенде бір бауыры туберкулезден ерте қайтыс болған. Сангрет бала кезінде білім алмаған, өзінің атын жазудан басқа оқи да, жаза да алмаған. Дегенмен, ол қарапайым зиялы және жақсы жадысы бар адам ретінде сипатталған. Ағылшын тілінен өзге, Сангрет кри тілін мүптежалдай білген, ал жастық шағында ата-бабаларының дәстүрлі шеберліктерін үйренген, олардың кейбіреулерін 1920 жылдары Мейдстоун қаласында шаруалық жұмысында жұмыс істеген жылдары жетілдірген. Осы ауадағы жұмыстың нәтижесінде Сангрет денелі, мықты дене бітіміне ие болған. 17 жасында Сангретке жыныстық жұқпалы аурудың алғашқы диагнозы қойылған. Осы жолы, медициналық кеңес бойынша, ол калий перманганатының ерітіндісімен өзін-өзі емдеуге тырысқан, бірақ бұл сәтсіз аяқталған. Содан кейін ол ем алу үшін Батлфорд ауруханасына жатқан. Бұл Сангрет жыныстық жұқпалы ауруға емделген кем дегенде алты реттен біріншісі болды, оның сексуалдық еркіндігіне куәлік етеді, алайда қалған бесеуі 1938 және 1942 жылдар аралығында орын алған. 1930 жылдары Сангрет кең ауқымды қылмыстық істер тіркелген, оның ішінде 1932 жылы жасалған зорлық-зомбылық үшін алты ай түрмеде отырған, 1938 жылы әйелді атумен қорқытқаны үшін үш айға сотталған, сондай-ақ, кезбелік және ұрлық жасағаны үшін көптеген айыптаулар болған. Ол үнемі жұмыссыз болып, 1935 жылы Батлфорд жеңіл жаяу әскеріне қатарына қосылған. Бұл әскерлік бөлім жылына бар болғаны екі апта ғана оқудан өтетін, ал Сангрет 1939 жылға дейін осы бөлімде қызмет еткен.

Вольф

Джоан Перл Вулф 1923 жылы 11 наурызда Тонбридж қаласында дүниеге келді. Ол 1920 жылы үйленген Чарльз Фредерик пен Эдит Мэри (туған есімі Гроумбридж) Вулфтың үш баласының ең кішісі. 1930 жылдың сәуір айында Джоанның әкесі 34 жасында қайтыс болды. Оның анасы келесі жылдың қаңтар айында Лесли Джон Вуд есімді ер адамға қайтадан тұрмысқа шықты; 1931 жылдың желтоқсанында олардың қызы болды. Отбасы Тунбридж-Уэллске қоныс аударды, онда Джоан жақын маңдағы Марк-Кростағы католик монастырлық мектепке барды, оның оқу ақысын бай әпкесі төлеген. Ол 16 жасқа дейін осы монастырлық мектепке барып, француз тілін еркін меңгерді, ал сырттай пәктігімен және мойнына үнемі айқыш ағашпен байланғандығымен танылса да, оған ешқандай дінге деген берік сенім болмаған. Джоанның әкесі Лесли жергілікті тұрғындар арасында шебер шахматшы ретінде танымал болды, бірақ ұйқысыздықтан зардап шегетін және жұрт алдында параноя мен жауыздықтың кенеттен жарылуына бейім эксцентрикалық тұлға болды. 1939 жылдың тамызында, Жоан 16 жаста болғанда, ол бір күні мектептен қайтып келгенде, өгей әкесі жабық ас үйдің еденінде өлі жатқандығын көрді: ол өзін-өзі газбен өлтірді. Кейіннен 1942 жылы оның анасы екінші рет тұрмысқа шықты, бұл жолы Чарльз Уоттс деген кісімен. Анасының келісімімен, 1939 жылы 16 жасқа толар алдында, Вулф Тунбридж-Уэллстен шыққан бай жігітке айтты. Айтуынша, Джоанның күйеу жігіті оған көңіл бөледі және сүйіспеншілік білдірді, бірақ сол жылдың соңында, әлі де қызбен тұрғанда, Вулф үйден қашып кетті. Бұл жолы оның анасы полицияға қызын жоғалтып алғанын хабарлаған, ал Жоан бір айдан кейін Альдершот қалашығында табылған. Ол күйеуінің анасы Тунбридж-Уэллске қайтып келді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай Вулф өзінің келісімін тоқтатып, Лондонға ұшақ фабрикасында қоймашы ретінде оқытуға барды. Бір айдан кейін Вольф осы жұмыстан кетті, бірақ бұл туралы анасына хабарламай қалды. Бұл өмірінің осы кезеңінде Вулфтың мінез-құлқы барған сайын жауапкершіліктен тыс және еркек-еркек қатынасқа түсіп барады деп есептеледі, ал кейіннен ол 1940 және 1942 жылдар аралығында бірнеше сарбаздармен кездейсоқ қатынасқа түскендігі белгілі, олардың көпшілігі Канада армиясында қызмет етті. 1940 жылдан бастап Вольфтің мінез-құлқы оның жайбарақат, өте нағыз, қиял-ғажайыптарға бейім, бірақ тұрақтылықты аңсағандығын дәлелдейді. Оның нағыз ақылсыздығы, әулиелер үйінде тәрбиеленгенімен байланысты. Бұл фактілер оның мінез-құлқында ғана емес, сонымен қатар оның соңғы сүйіктісіне жазған көптеген хаттарының мазмұнында да дәлелденген, ол ақыр соңында оның өлтірушісі болып шықты. Оның үстіне, ол өлгенше ішімдік ішпеді, темекі тартпады, сондай-ақ, өзінің сөздік қорында ешқандай лас тіл қолданбады. Кейінгі сот куәлігінен тыс Вулфтың анасымен қарым-қатынасы туралы аз мәлімет болса да, бар дәлелдер Эдит Уоттстың қарапайым, қамқор әйел екенін растайды. Ол әкрен-әкрен үлкен қызының күшейіп келе жатқан күтпеген және жауапкершіліктен тыс мінез-құлқынан үмітсіздікке ұшырады; дегенмен, Вулфтың өзі анасының мінез-құлқының біршама үстем екенін сезінген болуы мүмкін. Дегенмен, Эдит хат арқылы және жеке өзі бірнеше рет қызынан үйге қайтып келуін немесе үйде қалуын және тұрақты, құрметке лайық өмір салтына оралуын өтінді. Сонымен қатар, Вулфтың биліктегі адамдар оған көмектесуге тырыспады деген пікірлеріне қайшы, полиция - кейде Эдиттің талабы бойынша - оның әл-ауқатын ойлап бірнеше рет араласты, оған бірнеше рет көмек ұсынылды, бірақ ол біршама көшпелі өмір салтына оралды. Оның өмір сүру салтына қарамастан, Джоан 1940 және 1942 жылдар аралығында анасымен жазысқан хат-хабарларын сақтады. Ол жиі емес, бірақ екі рет Канадалық солдаттармен бірге отбасына бару үшін, Годлмингке немесе Гилдфордқа қайтуды таңдағанға дейін, қысқа мерзімге Тунбридж-Уэллске оралған. Ол 1940 жылдан бастап бірнеше қарапайым жұмыс түрлерін атқарғаны белгілі; ауыспалы түрде арзан пәтерлерде тұрып, немесе ашық жерде ұйықтады. Вулфтың Годлмингте тұрып, жұмыс істеген кезінде Тёрсли ауылында Кейт Хейтер есімді қарт әйелмен жақын достық қарым-қатынас жасағаны белгілі. Вольфтің айтуынша, Хейтер оған жұмыссыз болған кезде үйінде ұйықтауға, киімін жууға және ауыстыруға рұқсат берді. Эдит әр жолы қызымен сөйлескенде немесе хат жазғанда, Жоанмен оның жауапкершіліксіз және азғын өмір салты туралы айтысатын. 1942 жылы ана мен қызының қарым-қатынасы нашарлап, мамыр айында Эдит қызына соңғы хат жазып, оға�...

Joan Pearl Wolfe was born in Tonbridge, Kent, on 11 March 1923, the youngest of three children born to Charles Frederick and Edith Mary (née Groombridge) Wolfe, who had married in 1920. In April 1930, Joan's father died at the age of 34. Her mother remarried a man named Leslie John Wood in January the following year; they had a daughter in December 1931. The family moved to live in Tunbridge Wells where Joan attended a Catholic convent school in nearby Mark Cross, her tuition fees reportedly paid by a wealthy aunt. She attended this convent school until aged 16, becoming fluent in the French language, and although outwardly pious and known to regularly wear a conspicuous crucifix about her neck, she apparently lacked any serious religious commitment. Joan's step father, Leslie, was known locally as proficient chess player but was an eccentric figure who suffered from insomnia and was prone to sudden public outbursts of both paranoia and hostility. In August 1939, when Joan was 16 years old, she returned from school one day to find her step father lying dead on the floor of their sealed kitchen: he had committed suicide by gassing himself. Her mother subsequently remarried for a second time in 1942; this time to a man named Charles Watts. With her mother's approval, Wolfe became engaged to an affluent young man from Tunbridge Wells shortly before her 16th birthday in 1939. Reportedly, Joan's fiancé lavished his attention and affections on her, although later the same year, while still engaged, Wolfe first ran away from home. On this first occasion, her mother reported her daughter missing to police, and Joan was discovered approximately one month later in the town of Aldershot. She was driven back to Tunbridge Wells by her fiancé's mother, although shortly after the outbreak of World War II, Wolfe chose to call off her engagement and instead travel to London to train as a storekeeper in an aircraft factory. After one month, Wolfe left this employment, but did not inform her mother of this fact. It is at this stage in her life in which Wolfe's behaviour is believed to have become increasingly irresponsible and promiscuous, and she is known to have subsequently engaged in casual affairs with several soldiers between 1940 and 1942, most of whom served with the Canadian Army. Wolfe's behaviour from 1940 onward attests to her being gullible, extremely naïve, prone to flights of fancy, yet apparently yearning for stability. Her naïvety may have been compounded by her heavily chaperoned convent upbringing. These facts are evidenced not only in her behaviour, but in the content of the numerous letters she is known to have written to her final lover, who would ultimately prove to be her murderer. Moreover, until her death, she neither drank, smoked or used any profane language in her vocabulary. Although little beyond subsequent trial testimony is known of Wolfe's relationship with her mother, the evidence which exists attests to Edith Watts being a simple, caring woman, gradually driven to despair by her eldest daughter's increasingly unpredictable and irresponsible behaviour; however, Wolfe herself may have found her mother's attitude somewhat overbearing. Nonetheless, via letter and in person, Edith is known to have repeatedly implored her daughter to return to or remain at home, and to revert to a stable, respectable lifestyle. In addition, contrary to Wolfe's claims that those in positions of authority had seldom made any serious efforts to help her, the police—occasionally at Edith's urging—did intervene on several occasions out of concern for her welfare, and she was repeatedly offered various forms of assistance, but would inevitably revert to her somewhat nomadic lifestyle. Despite her wayward lifestyle, Joan did maintain sporadic written correspondence with her mother between 1940 and 1942, and she is known to have infrequently returned home to Tunbridge Wells for brief periods—twice in the company of Canadian soldiers she was dating—to visit her family, before opting to return to Godalming or Guildford. She is known to have held several menial forms of employment from 1940 onward; alternately residing in cheap lodgings or sleeping rough. Wolfe is also known to have formed a close friendship with an elderly lady named Kate Hayter in the village of Thursley while she lived and worked in Godalming. According to Wolfe, Hayter allowed her sleep at her bungalow, and to both wash and change her clothes, when she was unemployed. On each occasion Edith wrote to or spoke with her daughter, she would argue with Joan as to her irresponsible and promiscuous lifestyle. By 1942, the relationship between mother and daughter had deteriorated and, in May, Edith wrote a final letter to her daughter, informing her she was "finished with you. I have been more than fair to you; forgiven you for things no other mother would have done You said something about repaying me for all I have done for you Joan, I shall be paid in full the day you come and truthfully say, 'Mum, I'm going to be a good girl'. Joan, that will be the happiest day of my life."

Соғыс жылдары

1940 жылдың 19 маусымында, Канада соғысқа қатысу ниетін жариялағаннан кейін тоғыз ай өткен соң, Сангрет Реджина атқыштар полкіне толық уақытты әскер қызметіне қабылдануды таңдады. Біраз уақыттан кейін оның полкі Дундурн лагеріне ауыстырылды. Оның әскери мансабы бірнеше жағымсыз оқиғалармен тоқталды, ол әскери тәртіптің ұсақ-кене және маңызды бұзушылықтары үшін бірнеше рет жазаланды, соның ішінде бірнеше рет рұхсатсыз кеткені туралы хабарланды (бірақ Сангрет өз қалауына қарсы казармаға қайтарылғандығы туралы ешқандай жазба жоқ). Әскери қызметінің барысында ол ешқашан қарапайым сарбаз шенінен жоғары көтеріле алмады. Сангрет полкі 1942 жылдың 24 наурызында Ұлыбританияға жөнелтілді. Ол бастапқыда Гэмпширдегі Флит қаласында орналасты, содан кейін Олдершотқа, ал 13 шілдеде Джаспер лагеріне жіберілді. Бұл соңғы орналасқан жері Годалминг қалашығы болды, және Сангрет 1942 жылы Уитли мен Тёрсли маңында орналасқан шамамен 100 000 әскердің бірі болды. Джаспер лагерінде Сангрет жаңадан құрылған, бастауыш білімі жетілмеген әскерлерге арналған 12 апталық білім беру курсына қатысты. Годалмингте болған кезде Сангрет Джоан Перл Вулфпен танысты. Сангрет полкі сол жылы Ұлыбританияға жөнелтілген кезде, Джоан Вулф Фрэнсис Херн атты канадалық әскермен келісім шарт жасады, ол 15 шілдеде Канадаға оралды, оның үстіне ол оған үйлене алатынына үміттенген (бірақ Канадаға жіберілгендіктен бұл мүмкін емес екенін білгені мүмкін). Вулф кейін Херн сыйлаған жүзік тағып жүргені және кейде өзін оның әйелі деп атағаны белгілі. Бірде ол танысының біріне Лондонда Хернмен үйленгенін және оның Канадаға қайта оралғандығына байланысты екеуінің де "қапаланғанын" жалған айтқан.

Танысу және танысу

1942 жылдың 17 шілдесінде, Херн Канадаға кеткеннен кейін, Джоан Вольф пен Август Сангрет алғаш рет Годалмингтегі пабта кездесті. Сангреттің айтуынша, ол Вулфты алғаш рет барға қарай басып, лимонадқа тапсырыс берген кезде байқаған, содан кейін ол қасында отырып, "күштірек ішімдік" ала алатынын сұрады, ал Вулф – оны "шалаң" және көңілсіз деп сипаттады – "күштірек ішпеймін" деп жауап берді. Олар сөйлесе бастады, кейін жергілікті саябақ арқылы серуендеп, Вей өзеніне жақын далада жақындыққа түсті. Содан кейін екеуі қайта кездесуге уағдаласып, тарасты. Вулф келесі кездесуіне келмеді, бірақ 21 шілдеде Сангрет пен Хартнелл есімді әскери серігі Годалмингтегі балық пен картоп фри дүкенінің сыртында оны кездейсоқ кездестірді. Вольф осы кешке Хартнеллмен кездесуге келіскен, бірақ Хартнелл кімді таңдау керектігін анықтау үшін монета лақтыруды ұсынғанда ренжіді. Хартнелл Вулфты Сангреттің қолына қалдырып кетті, екеуін полиция қысқа уақытқа ұстап, кейін босатты. Сангрет сол күні кешке Вулфты Уитли лагеріне жақын жердегі шөптеске алып барды. Вулфтан "қоныстануға жері жоқ" деп естіген соң, ол олар үшін алғашқы вигвамды тұрғызды. Сангрет бұл алғашқы уақытша баспананы "бұтақтар мен басқа да заттардан жасалған кішкентай үй" деп сипаттады. Ол түнді Вулфпен бірге өткізді, таңғы сағат 6-да казармаға оралды, Джоанға суретін, мекенжайын берді және сол күні кешке Годалмингте кездесуді ұйымдастырды. Кейін ол бұл қарапайым ағаш құрылысын әскерлік жамылғылармен жабдықтады. Сангрет пен Вулф кейіннен тұрақты, бірақ сенімді емес, негізде кездесті, ол оны шамамен сағат 19:00-де кездестіріп, түнгі сағат 22:00-де тізімге түсуге казармаға оралып, содан кейін вигвамға (оны "шатыр" деп атады) қайта оралып, түнді онымен өткізді. Олардың алғашқы кездескенінде ол салған алғашқы вигвам табылды, ал Вулф құрылыстан шығарылды. Жауап ретінде Сангрет екінші, үлкен құрылғыны тұрғызды, ол бос уақытында Вулфпен кездесу үшін қолданылды, ол жас кезінде жетілдірген кри ата-бабаларының дәстүрлі шеберлігін пайдаланды және Ханкли орталығына (әскери жаттығулар үшін үнемі пайдаланылатын әскери оқу алаңы) жақын орналасқан. Әрбір құрылыс ұзын бағаналар, жас бұтақтар мен бұтақтардан, қайың қабығы мен папоротникпен жабылған. Бұл баспаналарды салу үшін кри тайпасына тән, қисайған пышақ қолданылды. 23 шілдеде Вольф Гилфорд көшесінде есінен танып, ауруханаға жатқызылды. Ол Сангретке бұл туралы хатпен хабарлап, оны көруге шақырды (Сангрет осы күні баруға тырысты, бірақ ресми сағаттарды өткізіп алды және кіруге рұқсат алмады). Үш күннен кейін ол Сангретке екінші хат жазды, онда былай делінген: (Патологтар кейін Вольфтың денесін тексергенде, оның өлімі кезінде жүкті болғанын анықтай алмаса да, егер ол 26 шілдеде бұл хатты жазған кезде жүкті болса, Сангрет – Вулфты тоғыз күн ғана білген – баланың әкесі бола алмады. Егер Вольф жүкті болса, баланың әкесі Фрэнсис Херн болуы мүмкін еді.) 28 шілдеде Вольф ауруханадан шыққаннан кейін, жұбайлар ол салған вигвамда көп уақыт өткізді. 31 шілдеде ол аптасына 2 фунт стерлинг 10 шиллинг табыс табатын барегадты шарлар құрайтын зауытта жұмысқа орналасты, бірақ үш күннен кейін уақытты дұрыс ұстамауы салдарынан жұмысынан айырылды. Содан кейін ол Сангретке анасының үйіне қайтуға ниеттенгенін айтты, бірақ анасынан жазбаша рұқсат алғанға дейін мұны істеуге дайын емес еді. Анасынан жауап алмаған соң, Вольф жұмыс іздеп Лондонға қысқа уақытқа кетті, бірақ шамамен үш күннен кейін вигвамға оралды. Көп ұзамай жұбайларды Дональд Бретт есімді әскери полиция қызметкері тауып алады. Бретт Сангретке вигвамды бұзуды, ал Вольфке – әскери аумақта тұрып жатқандықтан – аумақтан кетуді бұйырды. Сангрет алғашқы вигвамды бұзып, бірден екінші құрылғыны біріншісінен 800 метр қашықтықта тұрғызды. Бұл екінші құрылғыны Сангрет тамыздың ортасынан соңына дейін қайың бұтақтарынан жасап, казармадан ұрлаған жіппен байлады, бірақ кейін ол Вулфпен бұл екінші вигвамда тек екі түн ғана тұрғанын мәлімдеді. Сол күні кешке екеуі баспана іздеді, Сангрет әскери полициямен ұсталды, ал Вольф Суррей полициясымен Гилфорд ауруханасына жеткізілді (ол 1 қыркүйекке дейін онда болады), қауіпсіз және қорғалған ортада болуы үшін. Келесі күні сағат 11:00-де Сангрет әскери полициясымен әскери лагерь аумағында қызды заңсыз ұстап отырғаны үшін қамауға алынды. Оларға телефон арқылы сөйлесуге рұқсат берілді, және Джоан азамат полицейіне олардың үйленуге ниеттенгендерін айтты. Сангрет өзі 24 тамызда командиріне барып, Джоанға үйленуге ресми рұқсат сұрады, бірақ оған оның техникалық жасы кішкентай болғандықтан анасының келісімі және Канада үкіметінен ресми рұқсат қажет екені айтылды. (Сангретке ресми некеге тұру өтініш нысаны берілді, бірақ ол бұл құжатты толтыруға және қайтаруға әріптестерінен көмек сұрамады.) Сангрет Вольфты Гилфорд ауруханасында, 1 қыркүйекте қашқанға дейін барған кезде, дәрігерлер оның жүктілігіне қатысты "нақты емес" екенін айтты.

On 17 July 1942, the day after Hearn left for Canada, Joan Wolfe and August Sangret met for the first time in a pub in Godalming. According to Sangret, he had first noted Wolfe when she walked toward a bar and ordered a lemonade, to which he had asked her when she subsequently sat near him whether she was able to purchase "anything stronger", and Wolfe—whom he described as being "rather scruffy" and downcast in spirit—had simply replied that she "didn't drink anything stronger". He and Wolfe had then begun to talk, and later walked through a local park, before engaging in intercourse in a field close to the River Wey. The two then parted company, having arranged to meet again. As would often subsequently occur, Wolfe did not keep her next date, but Sangret and a fellow soldier named Hartnell did by chance encounter her outside a Godalming fish and chip shop on 21 July. Wolfe had apparently agreed to date Hartnell on this evening, but became notably upset when Hartnell suggested tossing a coin to determine whether he or Sangret should "have her" that evening. In response, Hartnell simply left Wolfe and Sangret, and the pair were briefly detained by police, before being released. Sangret took Wolfe to the undergrowth close to Witley Camp that evening, and on this date, upon being informed by Wolfe she had "nowhere to stay", constructed the first wigwam for he and Wolfe to meet. Sangret described this first temporary shelter as being "a little shack with limbs and stuff." He spent the night with Wolfe in this device, returning to barracks at 6 a. m., having given Joan his photograph, address, and arranging to meet her in Godalming that evening. He later furnished this spartan pine structure with army blankets. Sangret and Wolfe subsequently met on a regular—yet unreliable—basis in which he would meet her at approximately 7 p. m., then return to barracks to answer the 10 p. m. roll call, before returning to the wigwam (which he referred to as "the shack") to spend the night with her. Early in their courtship, this first wigwam he had constructed was discovered, and Wolfe evicted from the structure; in response, Sangret constructed a second, larger device for he and Wolfe to meet in his off duty hours, again constructed using the traditional skills of his Cree ancestors he had honed in his youth, and again located close to his base on Hankley Common (then an army training ground regularly used for military exercises). Each structure was devised from long poles, saplings and branches covered by sheets of birch bark and bracken. The tools used for constructing these shelters included a small, crooked knife that is unique to the Cree. On 23 July, Wolfe was admitted to hospital, having fainted in a Guildford street. She informed Sangret of this fact in a letter, imploring him to visit her (Sangret did attempt to visit on this date, but missed official visiting hours and was thus refused entry). Three days later, she wrote a second letter to Sangret, reading in part:

(Although pathologists who later examined Wolfe's body were unable to determine whether she had been pregnant at the time of her death, had she been so at the time she wrote this letter on 26 July, Sangret—having known Wolfe for just nine days—could not have fathered the child. If Wolfe was indeed pregnant, the father of the child would likely have been Francis Hearn.) When Wolfe was released from hospital on 28 July, the couple continued to spend a great deal of time together within the wigwam he had constructed. On 31 July, she briefly obtained employment in a factory constructing barrage balloons, earning £2 10s per week, but lost this job as a result of poor timekeeping just three days later; she then informed Sangret of her desire to return to her mother's home, but was unwilling to do so until she had received written permission from her mother. When she received no reply from her mother, Wolfe briefly drifted to London in search of work, but returned to the wigwam after approximately three days. Shortly thereafter, the couple were discovered by a soldier attached to the military police named Donald Brett. Brett instructed Sangret to dismantle the wigwam, and Wolfe—residing on army territory—to move away from the area. Sangret did deconstruct this first wigwam, and almost immediately constructed a second device just 800 yards from where he had built the first. This second device was constructed by Sangret in mid to late August, using birch saplings and tied with parcel string he had stolen from barracks, although he later claimed he and Wolfe had lived in this second wigwam for just two nights, before the pair had scoured the village of Witley on 23 August, in an unsuccessful search for lodgings. That same evening the pair had searched for lodgings, Sangret was detained by the military police, and Wolfe escorted by the Surrey Police to a Guildford hospital (where she would remain until 1 September) in order that she would be in a safe and secure environment. At 11 a. m. the following morning, Sangret was arrested by the military police upon the charge of illegally keeping a girl within the camp precincts. The pair were allowed to talk with one another via telephone, and Joan emphasised to a civilian policeman present that the pair intended to wed. Sangret himself is known to have visited his commanding officer on 24 August, seeking official permission to marry Joan, although he was informed he would need both her mother's approval due to her technical status as a minor, and official permission from the Canadian government. (Sangret was provided with a formal marriage application form, but never sought assistance from his colleagues in completing and returning this document.) On one occasion in which Sangret visited Wolfe at the Guidford hospital prior to her absconding on 1 September, he was informed by Wolfe herself that doctors who had examined her were "uncertain" whether she was pregnant.

1942 жылдың қыркүйегі

1 қыркүйекте Вулф Гилфорд ауруханасынан бір күндік рұқсат алып, кинотеатрға барып, жаңа киім сатып алу ниеті туралы медбикеге хабарлады. Ол ауруханаға қайтып оралмады; керісінше Сангретке оралды, содан кейін Гилдфорд теміржол станциясының күту залында түн бойы жалғыз ұйықтады. Вулф 3 қыркүйекте немесе шамамен сол күні Тёрслидегі тастап кетілген крикет павильонына көшіп барды. Осы сурет астында: "Дж. Вулф, қазір Сангреттің әйелі. Англия. 1942 жылдың 9 қыркүйегі" деген жазу болды. Джоан Вулф тастап кетілген крикет павильонында өткізген екі апта бойы Сангрет оны жиі келіп көреді; көбінесе ол базада болуы тиіс болғанда. Ол өзінің болашақ жоспарларын, соның ішінде Вулфтың асыға күткен некесін талқылаған кезде, олар бірге жеу үшін тамақ әкелетін. Кездесуге мүмкіндік болмағанда, Вулф Сангретке хаттар жіберетін, оларды сержант Чарльз Хикс оқитын, ал ол Сангреттің жауаптарын жазатын. Вулфтың Сангретке жазған хаттарының мәнері мен стилі көбінесе наив, бірақ оптимистік, және ол 26 шілдеде жазған хатын еске түсіреді, оның оныңмен өткізген уақытына, некеге деген үмітіне, жалпы жалғыздығына (Волф оны "қайырлы іс" деп атаған) жиі қайта оралады.

Ашылу

1942 жылы 7 қазанда сағат 10:20-да Уильям Мур және Джеффри Кук есімді екі Корольдік теңіз жауынгерлері Ханкли Комонның бір бөлігін қарауылдап жүрді. Олар әдеттегі әскери жаттығулар кезінде Хоундаун Вуд деп аталатын жерді жойған. Мұра тау беткейіндегі жаңа қазылған жердің топырағынан шығып тұрған адамның қол-аяғын байқады. Ол осы ашық аяқтың қолына мұқият қарап, екі саусағы мен бас бармағының етін тышқандар немесе басқа да зиянкестер жыртқандығын және аяғының да жерден шығып тұрғанын байқады. Мур және оның әріптесі денені ұстауға кедергі келтірмеді, бірақ дереу базаға оралып, сержантына өздерінің табыстары туралы хабар берді. Кейін лейтенант Норман МакЛауд олардың табылған жерін қарап шығып, дереу полиция шақырды. Оқиға орнына алғаш келген полиция қызметкерлері Суррей полициясының инспекторы Ричард Уэбб пен Томас Робертс болды; екеуі де Скотланд-Ярдтың тәжірибесі қажет деп тұжырымдап, сол түстен кейін детектив-бас инспектор Эдвард Гриньо мен детектив-сержант Фред Ходж келгенше аймақты қоршап алды. Суперинтендант Уэббтің өтініші бойынша Суррей округінің коронерінің патологоанатомы доктор Эрик Гарднер және сот патологоанатомы доктор Кит Симпсон екеуі де сүйектерді қазу жұмыстарын жүргізуге шақырылды. Екеуі де келесі күні қылмыс орнына келді. Жәбірленуші жасыл-ақ жазғы көйлек киіп, қайыс жағасы мен жүн байламды байлап жүрген. Оның іш киімдері шешілмеген, бұл оның өлтірілу алдында жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырамағанын көрсетеді. Ол бетін төмен қарай жайып, жаяу, уақытша қабірге қойылды, кейіннен оны әскери көлік, мүмкін жартылай жолмен, топырақ босатып, оның қолы мен аяғын көрсетті. Сол қол көкірек астына бүлінген, оң қол ашық, бұл құрбанды жатқан жеріне сүйрегенін көрсетеді. Дене өзі нашар ыдырап кеткен, бас, кеуде және іш қуысы Симпсон "қоқыс массасы" деп сипаттаған, олар дененің жұмсақ тіндерінің көп бөлігін, соның ішінде бас пен мойынды жеген, бас терісі мен шаштың кішкене бөлігін қоспағанда. Жәбірленушінің мойнынан түйілген жоокер табылды, бірақ түйіннің өзі өте бос болды, бұл екі адамға да өлтіру себебі ретінде тұншығуды жоққа шығаруға мүмкіндік берді; оның орнына, екеуі де өлім себебі бас сүйегіне үлкен соққы болғанын қатты болжады, ол шабуыл кезінде "барлығы құлдырап кетті". Өшіру деңгейі құрбанның табылғанға дейін 5-7 апта бұрын қайтыс болғандығын көрсетті. Сонымен қатар, кісі өлтіруші құрбанды сүйреп алып, оны жерлеген жерге дейін әкелген. Бұл тұжырым оң аяқ-қолдың терісінде үш қатар сызықтардың болуымен расталды, олар оң жамбастағы жауыздықтарға сәйкес келді. Мәйітті алып тастап, ресми өлтіруді күту үшін Гай ауруханасына жеткізілді.

At 10:20 a. m. on 7 October 1942, two Royal Marines named William Moore and Geoffrey Cooke, patrolling a section of Hankley Common known as Houndown Wood on a routine military exercise, passed a high mound of earth which had been purposely bulldozed to simulate training upon rough terrain for tank crews. Protruding through the soil of a freshly dug patch of earth on a slope, Moore observed what appeared to be an exposed human arm. Looking closer at the hand of this exposed limb, he further noted that the flesh upon two of the fingers and the thumb had been gnawed away by rats or other vermin, and that a foot also protruded from the earth. Moore and his colleague did not interfere with the body, but immediately returned to base to report their find to their sergeant. Subsequently, Lieutenant Norman McLeod inspected the site of their discovery, and immediately called the police. The first officers at the scene were Superintendents Richard Webb and Thomas Roberts of Surrey Police; both men deduced the experience of Scotland Yard was required, and cordoned off the area until the arrival that afternoon of Detective Chief Inspector Edward Greeno and Detective Sergeant Fred Hodge. At the request of Superintendent Webb, Dr. Eric Gardner, pathologist to the Surrey County Coroner, and forensic pathologist Dr. Keith Simpson were both summoned to conduct the excavation of the remains. Both men arrived at the crime scene the following day. The victim was dressed in a green and white summer frock with a lace collar and woollen ankle socks. Her underclothes had not been removed, suggesting that she had not been subjected to a sexual assault prior to her murder. She was lying face down in a shallow, makeshift grave which had later been disturbed by a passing military vehicle, possibly a half track, which had loosened the soil and exposed her arm and foot. The left arm was folded beneath the chest, with the exposed right arm notably outstretched, indicating the victim had likely been dragged to the location where she lay. The body itself was badly decomposed, with the head, chest and abdominal cavity described by Simpson as being a "seething mass of maggots", which had eaten much of the soft body tissue, including the head and neck, save for a small section of scalp and hair. A headscarf was found knotted around the victim's neck, but the knot itself was extremely slack, instantly enabling both men to dismiss strangulation as the cause of death; instead, both men strongly speculated the cause of death had been the extensive blunt trauma to the skull, which had "all but collapsed" in the attack. The extent of decomposition indicated that the victim had likely died between five and seven weeks prior to her discovery. Furthermore, the murderer had dragged his victim uphill to the location where he had buried her; this conclusion was further supported by the presence of three parallel scrapes upon the skin of the right ankle, which corresponded with tears in the right sock. The body was removed and taken to Guy's Hospital, to await a formal autopsy.

Аутопсия

8 қазан күні кешке доктор Симпсон құрбанның денесін қарап, оның шамамен 17-20 жас аралығындағы, 5 фут 4 дюйм бойлы еуропалық нәсілді әйел екенін анықтады. Оның қысқа шашы табиғи түрде құмды қоңыр түсті болған, бірақ өлімге дейін бірнеше апта бұрын сары түске боялған. Симпсон табылған 38 сынықты біріктіріп, бас сүйегін мұқият қалпына келтіргеннен кейін, бас сүйегінің артқы бөлігінде 5 дюйм ұзындығы және 1 үштен бір дюйм ені бар үлкен зақым анықталды, бұл оның қылмыс орнындағы алғашқы қорытындыларын растады. Бұл жарақат, құрбанның оң жақ жақ сүйегінің сынуымен бірге, Симпсонның құрбанның басының артқы жағына күшті соққыдан қаза тапқаны туралы қорытындысына әкелді. Өлімге себеп болған қару – ағаш таяқ немесе бұтақ болды, және осы қарудың соққысы бас сүйегін қиратқан. Жақ сүйегінің сынуының орналасуы құрбанның жерге жатып, бетімен төмен қарап өлтірілгенін растады. Бұл жарақаттар тез есінен айырып, бірнеше минут ішінде өлімге алып келуі мүмкін еді. Денеде маңдай, оң жақ қол және оң жақта көптеген пышақ жаралары табылды, олар құрбанның өлімінен бұрын жасалған болуы мүмкін. Бас сүйегіндегі пышақ жараларының орналасуы құрбанның алғашқы шабуыл кезінде шабуылшыға қарап тұрғанын көрсетті; бұл оң жақ қолдағы жаралармен расталды, бұл құрбанның өзін пышақтан қорғау үшін қолын көтергенін көрсетеді (сол қолда немесе қолда ұқсас жараларды анықтауға болатын ет қалмаған). Бас жаралары бас сүйегінің сол жақ бөлігінде және маңдайда болды, бұл шабуылшының оң жақ қолды адам болғанын көрсетеді. Қызығы, құрбанның қолдарындағы пышақ жараларының айналасындағы тіндер пышақ алынған кезде сыртқа тартылған – бұл пышақтың ұшы иілген немесе жалпақ болғанын, попугайдың мүсініне ұқсағанын көрсетеді. Қайта құрылған бас сүйегінің үстіндегі үш жара ерекше көзге түсті, олар дөңгелек тереңдеген тесіктер болды, бұл қорытындыны одан әрі растады. Бұл пышақ және күшті соққы жараларынан басқа, құрбанның жауы да сынған және үш тісі шығып кеткен, бірақ бұл жарақаттар құлаудан немесе бетке соққыдан болды ма, әлде жоқ па, анықтау мүмкін болмады. Симпсон бұл барлық жарақаттар құрбанның тірі кезінде және, ең болмағанда, саналы болғанда жасалғанын қорытындылады. Оның пікірінше, доктор Симпсон құрбанның шабуылшыға қарап тұрғанда басына бірнеше пышақпен жараланғанын, ал ол қолдарымен және қолдарымен соққыларды тойтаруға тырысқан, содан кейін қашуға тырысқан; ол жерге құлап немесе есінен танып, үш тісін шығарып алған, ал содан кейін кісі өлтіруші оның бас сүйегіне өлімге әкелген соққыны жасаған, бұл соққы оның жақ сүйегін де қиратқан. Құрбанның қалған кеуде және жамбас тіндеріндегі майлардың шаңдану деңгейі, сондай-ақ, құрттардың көбеюінен туындаған жылудың үнемі болуы доктор Симпсонды құрбанның табылмай жүрген уақытын бір айға дейін өзгертуге итермеледі, яғни ол қыркүйек айының басында немесе ортасында қайтыс болған. Сонымен қатар, құрттардың кең таралғаны оның кісі өлтіруші денесін жерлегенге дейін кем дегенде 24 сағат бойы ауа райына ұшырағанын көрсетті.

On the evening of 8 October, Dr. Simpson conducted an autopsy upon the victim, ascertaining that the body was that of a Caucasian female, approximately 17 to 20 years old and 5 feet, 4 inches in height. Her cropped hair was naturally sandy brown in colour, but had been bleached blonde several weeks before her death. Having carefully reconstructed the skull by wiring together all 38 fragments that could be found, Simpson clearly revealed a large impact site at the rear of the skull measuring five inches in length and one and three quarter inches in breadth, further affirming his earlier conclusions at the crime scene. This injury, coupled with a fracture to the victim's right cheek bone, led Simpson to conclude that the victim had died as a result of a single, heavy blow to back of the head, inflicted while the victim was lying face down. The weapon which had delivered this fatal injury was a pole or bough of wood, and the blow from this weapon had caved in the skull. The commensurate positioning of the fracture to the cheek bone further supported the conclusion the victim had been killed as she lay face down on the ground. These injuries would have induced rapid unconsciousness, and death would have resulted within minutes. Numerous knife wounds were also discovered on the forehead, right forearm and right hand of the body, most likely inflicted before the victim had died. The positioning of the knife wounds on the skull indicated the victim had been facing her attacker throughout this initial assault; this was further supported by the wounds in the right forearm, which suggested the victim had raised her hands to protect herself from these knife blows (no flesh remained on the left hand or forearm to identify potential similar wounds). The head wounds had been inflicted on the left section of the skull and forehead, consistent with the attacker being a right handed individual. Curiously, the tissues around the stab wounds in the victim's forearm and hand had been pulled outwards as the knife had been extracted—indicating the end of the blade had a curved or hooked point, resembling a parrot's beak. Three of the wounds located on the top of the reconstructed skull were particularly distinctive, being circular countersunk holes, further supporting this conclusion. In addition to these knife and blunt trauma injuries, the victim's jaw had also been broken and three teeth dislodged, although it was impossible to determine whether these injuries had been sustained through a fall or her being struck in the face. Furthermore, Simpson concluded all these injuries had been inflicted while the victim was alive and most probably conscious. In his view, Dr. Simpson concluded that, in view of the trauma sustained, the victim had received several stab wounds to the head as she faced her attacker, and that she had attempted to ward off these blows with her hands and arms before attempting to run from her assailant; she had then either stumbled to the ground or fainted, likely dislodging three of her teeth in the fall, before her murderer had inflicted the fatal blow to her skull, with this blow also shattering her cheek bone. The extent of saponification of body fats in the remaining breast and thigh tissue of the victim, in conjunction with the continuous presence of heat generated by maggot infestation, led Dr. Simpson to revise the length of time the victim had lain undiscovered to one month, meaning the victim had died in early to mid September. Moreover, the extensive infestation of maggots indicated she had lain exposed to the elements for a minimum of 24 hours before her murderer had buried her body.

Хэнкли орталығын іздеу

12 қазанда 60 полиция қызметкерінен тұратын іздеу тобы қабірден шамамен 320 метр қашықтықта қайың ағашының ауыр, конус тәрізді бұтағын тапты. Бұл бұтақ екі ұшынан да өткірленген, ол әскери сымнан 15 метр қашықтықта табылған. Жакын тексеру кезінде тергеушілер бірнеше қысқа сары шаштың қабыққа басылып қалғандығын байқады, бұл Вулфтың осы жерде жерге құлап, содан кейін оның кісі өлтіруші бұл бұтақты бас сүйегіне ауыр жарақат келтіру үшін қолданғанын көрсетеді. (Бұл теорияны доктор Симпсон растады, ол бұл бұтақтың өлшемдері құрбанның бас сүйегіндегі ойысқа дәл сәйкес келеді, ал құралдағы шаш үлгілері оның бас терісінен алынған шаштармен сәйкес келеді.) Үш күннен кейін, жерлеу орнынан 365 метр радиуста, бұл офицерлер құрбанның жеке заттарын көптеп тапты, олардың ішінде оның туфлілері мен сөмкесі, розарийі бар әйелдер сөмкесі, сабын және ерекше піл бейнесі бар әшекей болды. Сангрет қосымша тергеулер жүргізіліп жатқандықтан босатылды. Алайда, босатылар алдында Сангрет Гриного: "Сенің оны тапқаныңды болжаймын. Барлығы маған нұсқайды. Мені кінәлі деп табады", – деді де, қолын бетіне тығып алды.

Кейінгі кездегі табыстар мен тұтқындалу

Ресми тергеуден кейін Сангретті казармаға қайтарып жіберді. Оның әскерлік жамылғысы мен киімі Годалминг полиция бөлімшесінде тәркіленді және Бензидин сынағына жіберілді, оны Сент-Мэри ауруханасындағы доктор Рош Линч жүргізді. Доктор Линч жамылғы мен киімнің жақында ғана қарапайым және ұқыпсыздықпен жуылғанын, әрбір затта қан іздері бар екенін анықтады. Сонымен қатар, Линч әскери жамылғыдағы қан іздерінің орналасуы, егер Вулф осы киімге оралған болса, оның бас және қол жараларынан қанның сіңіп кетуіне сәйкес келетінін анықтады. 1942 жылдың 27 қарашасында жеке солдат Альберт Браун Витли казармасының жуу бөлмесіндегі кәріз құбырында жасырылған, тоқылған тұмсығына ұқсайтын иілген ұшы бар ерекше пышақты тапты. Браун бұл құралды бітелген кәрізді тазартуға кіріскенде тапты; ол және әріптесі дереу пышақты Гарольд Уэйдке тапсырды, ол оны Суррей полициясына жіберді. (Кейінірек куәгерлердің куәлігі Сангреттің 12 қазанда инспектор Гринеоның алғашқы, бейресми сұрағына дейін осы жуу бөлмесінде қол жуу үшін рұқсат сұрағанын көрсетті. Ол үш-төрт минутқа жуу бөлмесінде жалғыз болды, бірақ сол кезде су тоқтатылған еді.) Пышақ канадалық емес, британдық армияға тиесілі болған (кейінірек сотта мұндай модельдегі пышақ 1939 жылға дейін канадалық армияға берілгені расталды). Самуэль Кроул есімді канадалық сарбаз осы пышақты тамыздың ортасында Сангреттің бұрын салған вигвамдардың біріне жақын ағаштан тапты; ол пышақтың бірегей жапырағы үшін сақтап қалғысы келді, бірақ әріптесі оны капрал Томас Хардингке тапсыруға кеңес берді, ол 26 тамызда Сангретке пышақты тапсырды, Кроул оған пышақты вигвамның жанында "ішінде сөйлесіп тұрған адамдар бар" дегенін естігендіктен, пышақ оған тиесілі болуы мүмкін деп күдіктенді. Нев қазылар алқасына өлтіру қылмысының анықтамасын берді, содан кейін марқұм мен айыпталушы арасындағы қарым-қатынасты сипаттады; екеуінің арасындағы хаттардан үзінділер келтіріп, Сангреттің Хэнкли Комонға салған және ол өлтірілгенге дейінгі апталарда марқұммен бірге тұрған екі вигвамға сілтеме жасады. Нев прокурордың Сангреттің осы вигвамды оның өлтіруінде қолданған ерекше пышақпен салғанын, 3 және 4-дәлелдемелерді көрсетуден бұрын айтты: оның бас сүйегінің артқы жағындағы ауыр сынықтың себебі болған қайың бұтағы және Витли казармасында жасыруға тырысқан, иілген ұшы бар қара тұтқалы пышақ. Нев одан әрі Сангреттің Вулфтың жоғалуы туралы бірнеше рет қайшы келетін әңгімелер айтқанын, ал сот-медициналық сарапшылар 4-дәлелдеме сияқты ерекше пышақ ғана Вулфтың маңдайында табылған жарақаттарды тигізуі мүмкін екенін куәлік беретінін атап өтті. Сонымен қатар, Нев Сангреттің шалбарында және әскери жамылғысында қан іздері табылғанын және доктор Рош Линчтің әскери жамылғыдағы қан іздерінің орналасуы Вулфтың бас және қол жараларынан қанның сіңіп кетуіне сәйкес келетінін растайтынын мәлімдеді, бұл Сангреттің бастапқыда денесін осы киімге орағанын көрсетеді. Сангреттің адвокаты Линтон Торп өзінің ашылу сөзінде қылмыс құралы деп саналатын пышақ Сангретке тиесілі деген айыптау тарапының пікірін жоққа шығарды; клиентінің мұндай пышақты ешқашан иеленбегенін баса айтты және бұл пышақ канадалық емес, британдық армияға тиесілі екенін қосты. Бұдан басқа, Торп қылмыс орнынан 23 қадам қашықтықта табылған пышақты полиция қызметкері тастап кеткенін, ол бастапқыда табылған нәрсеге ешқандай мән бермегенін және бұл пышақты қайта табу үшін бірнеше рет іздеулер сәтсіз аяқталғанын айтты. Ол Сангреттің Вулфпен қарым-қатынасы барысында адал болмағанын және оның жоғалуы туралы әртүрлі және қарама-қайшы түсіндірмелер бергенін айтты. Осы куәгерлердің бірі - проконсулдық сержант Харольд Уэйд, ол Сангреттің Вулфтың жоғалуы туралы оны тек 21 қыркүйекте хабардар еткенін және Сангреттің осы күні Вулфпен жоғалуына дейін болған соңғы әңгіме туралы хабардар еткенін айтты. Уэйдтің айтуынша, Вулф ашық жылап, Сангретке "оған үйленуге қызығушылық танытасыз ба" деп сұрағанда, Сангрет "Жоқ, мен олай етпеймін" деп жауап берген. Осыны естіген Уэйд Сангретке оны ұмытуды кеңес берген, ал Сангрет оның сапарының себебі Вулфқа бірдеңе болғанда, ол бұл мәселеге араласпағысы келмейтінін айтқан. Сондай-ақ, осы күні куәлік беруге шақырылған жеке солдат Самуэль Кроул, өткен тамыз айында Сангреттің Хэнкли Комонға салған екінші вигвамға жақын тапқан 4-дәлелдеме пышағын көрсетті. Кроул пышақтың оның тапқан және бірегей жапырағы мен "кішкентай сызат" болғандықтан бір қысқа уақытқа сақтап қалғанын ресми растады. Кроулдың куәлігіне қоса, америкалық солдат Реймонд Дедмен де 25 ақпанда Вулфпен танысқанын және Сангреттің оған қатысты өзімшілдігін байқағанын куәлік берді. Эрик Невтің сұрақтарына жауап берген Дедмен, 4 қыркүйекте Вулфпен танысқанын және осы күні оны Сангретке таныстырғанын түсіндірді. Ертесі күні, олар бірге комонды кезіп жүргенде, Сангретке кездесті, ол Дедменнің куәлігінше, оның компаниясында болғанына ашуланды. Дедменнің айтуынша, Сангрет көңілі қалған Вулфты рұқсатынсыз "сарайдан" шыққаны үшін сөккен. Соттың екінші күні куәлік берген соңғы куәгерлердің бірі - жеке солдат Джозеф Арсено, 1942 жылдың шілдесінен қазан айына дейін Витли лагерінде орналасқан және Сангретпен танысқан. Арсено Сангреттің лагерь жуу бөлмесінде киімдегі қара дақтарды кетіру үшін жалғыз бастырып, шалбарын жуып жатқанын байқағанын куәлік берді. Линтон Торптың қарсы сұрақтарына жауап берген Арсено Сангреттің шалбарын жуып жатқанын көрген нақты күнді анықтай алмайтынын және бұл күн Витли лагерінде орналасқан кез келген уақытта болуы мүмкін екенін мойындады. Прокурордың Вулфтың маңдайына ерекше жарақаттар тигізгеніне сенген пышақ 4-дәлелдеме ретінде ұсынылды, капрал Томас Хардинг 26 тамызда осы қаруды Сангретке тапсырғанын куәлік берді. Өзінің қорғаушыларының сұрақтарына жауап берген Сангрет дәлелдеме ретінде ұсынылған пышақты ешқашан көрмегенін және капрал Хардинг оған мұндай қару бермегенін мәлімдеді. Бұдан әрі, Сангрет екі вигвамды салу үшін қолданған пышақтың Вулфқа тиесілі болғанын айтты. Оның айтуынша, бұл қаруда марлин шыбығы және консерв ашқыш болған, ал Вулф оған бұл пышақты Фрэнсис Херн сыйлағанын айтқан. Сонымен қатар, Сангрет өзінің әскери пышағын казармадан ешқашан алып шықпағанын мәлімдеді. Прокурордың басты куәгерлерінің екеуі - докторлар Кит Симпсон мен Эрик Гарднер, соттың екінші және үшінші күндері куәлік берді. Екі патолог та Вулфтың денесін тапқандарын - "көмілген емес, жабысқан" екенін айтты - және одан кейін оның денесін комонға және - доктор Симпсон үшін - Гай ауруханасында қарап тексергендерін айтты. Вулфтың бас сүйегінде табылған жаралардың үлкейтілген суреттерімен доктор Симпсон Витли казармасындағы кәріз құбырында жасырылған пышақтың "ерекшеліктерімен" ұқсас пышақ ғана осы ерекше дөңгелек жараларды тигізуі мүмкін екенін куәлік берді.

Following his formal questioning, Sangret was returned to barracks. His army blanket and uniform had been confiscated at Godalming police station, and sent to a Dr. Roche Lynch at St Mary's Hospital to undergo Benzidine testing. Dr. Lynch was able to conclude that both the trousers and blanket had recently been washed in a basic and clumsy manner, and that each garment bore evidence of bloodstains. Furthermore, Lynch was able to deduce that the positioning of the bloodstains within the army blanket was consistent with where blood would have seeped from Wolfe's head and arm wounds, had she been wrapped in this garment. On 27 November 1942, a distinctive knife with a hooked point resembling a parrot's beak was discovered by a Private Albert Brown, hidden in a waste pipe within the wash house at Witley barracks. Brown had discovered this instrument when tasked with clearing a blocked drain; he and a colleague immediately handed this knife to Harold Wade, who in turn forwarded the weapon to the Surrey Police. (Subsequent eyewitness testimony would indicate Sangret had excused himself to wash his hands in this wash room on 12 October, immediately prior to his initial, informal questioning by Inspector Greeno. He had been alone in the wash room for between three and four minutes, although the water had been cut off at the time.) The knife itself was not of Canadian issue, but British Army (although subsequent trial testimony would confirm such a model of knife had been issued to the Canadian Army until 1939). A Canadian soldier named Samuel Crowle had found this knife embedded in a tree close to one of the wigwams Sangret had earlier constructed in mid August; he had intended to keep the knife due to its unique blade, but had been advised by a colleague to deliver it to a Corporal Thomas Harding, who had in turn handed the knife to Sangret on 26 August, suspecting the knife had belonged to him, given that Crowle had informed him he had found the knife near a wigwam "with some people talking inside". Neve then defined for the jury the very definition of the crime of murder, before outlining the relationship between the decedent and the accused; quoting from letters exchanged between the two and harking to the two wigwams Sangret had constructed on Hankley Common and in which he had lived with the decedent in the weeks prior to her murder. Neve further outlined the prosecution's contention that Sangret had constructed these wigwams with the same distinctive knife he had subsequently used in her murder, before displaying Exhibits 3 and 4: the birch bough used to inflict the substantial fracture to the rear of her skull, and the distinctive black handled knife with a hooked point, which he had attempted to conceal at Witley barracks. Neve further outlined that Sangret had told several conflicting stories of Wolfe's whereabouts in the weeks she had been missing, and that forensic experts would testify that only a distinctive knife such as Exhibit 4 could have inflicted the wounds discovered on Wolfe's forehead. Furthermore, Neve stated that bloodstains had been discovered on Sangret's trousers and army blanket, and that Dr. Roche Lynch would testify as to the positioning of the bloodstains found upon the army blanket being consistent with where blood would have seeped from Wolfe's head and arm wounds, indicating Sangret had initially wrapped her body in this garment. Sangret's lawyer, Linton Thorp, rejected the prosecution's contention that the knife alleged to have been the murder weapon had belonged to Sangret in his opening speech for the defence; emphasising his client's insistence that he had never owned such a knife and adding that the knife in question was of British Army issue as opposed to Canadian. Furthermore, Thorp added that a knife found some 23 paces from the murder scene had been discarded by a policeman who had initially attached no importance to the find, and that repeated searches to relocate this knife had been unsuccessful. his infidelity throughout his relationship with Wolfe, and the differing and contradictory explanations he had given as to her disappearance. One of these witnesses was Provost Sergeant Harold Wade, who testified that Sangret had only informed him of Wolfe's disappearance on 21 September, and that Sangret had informed him of the final conversation he had had with Wolfe prior to her disappearance on this date. According to Wade, when Wolfe—weeping openly—had asked Sangret whether he "care[d] to marry [her] or not", Sangret had responded, "No, I don't". Upon hearing this, Wade testified he had advised Sangret to simply forget her, to which Sangret had replied the reason for his visit was that, had anything happened to Wolfe, he did not wish to be involved in the matter. Also called to testify on this date was Private Samuel Crowle, who had found the knife introduced as Exhibit 4 close to the second wigwam Sangret had constructed on Hankley Common the previous August. Crowle formally identified the knife as being that which he had discovered on the common and had briefly retained before handing to his superior due to its distinctive blade and a "little nick" he had noted the knife bore. In addition to Crowle's testimony, an American soldier named Raymond Deadman also testified on 25 February as to his becoming acquainted with Wolfe in the week prior to her murder, and to his observing Sangret's possessive nature. In response to questioning by Eric Neve, Deadman explained he had become acquainted with Wolfe on 4 September, and that she had introduced him to Sangret on this date. The following day, he had walked across the common in her company, before they had encountered Sangret, who, Deadman testified, had become angry at seeing her in his company. According to Deadman, Sangret then chided a visibly nervous Wolfe for leaving "the shack" without his permission. One of the final witnesses to testify on the second day of the trial was Private Joseph Arsenault, who had been stationed at Witley Camp between July and October 1942, and had become acquainted with Sangret. Arsenault testified as to his observing Sangret, alone, cleaning his trousers in the camp wash room in an effort to remove dark stains he (Arsenault) had seen on the garment. In response to cross examination by Linton Thorp, Arsenault conceded he could not pinpoint the precise date he had seen Sangret washing his trousers in the wash room, and that the date in question could have been anytime he had been stationed at Witley Camp. The knife the prosecution contended had inflicted the distinctive injuries to Wolfe's forehead was introduced in evidence as Exhibit 4, with Corporal Thomas Harding testifying as to his handing this weapon to Sangret on 26 August. In response to questioning by his defence, Sangret denied he had ever seen the knife introduced into evidence, and claimed he had never being given such a weapon by Corporal Harding. Furthermore, Sangret described the knife he had used to construct both wigwams as belonging to Wolfe. This weapon, he claimed, had both a marlin spike and a can opener, and he had been informed by Wolfe that the knife had been given to her by Francis Hearn. In addition, Sangret insisted he had never taken his own army issue knife off barracks. Two of the prosecution's main witnesses were Drs Keith Simpson and Eric Gardner, who testified on the second and third days of the trial respectively. Both pathologists testified as to the recovery of Wolfe's body—which they noted had been "covered, rather than buried"—and their subsequent examination of her remains, both in situ on the common, and—with regards to Dr. Simpson—at Guy's Hospital. With the aid of enlarged photographs of the wounds discovered upon Wolfe's skull, Dr. Simpson testified that only a knife such as that with the "peculiarities" of the one discovered hidden in the waste pipe at Witley barracks could have inflicted the distinctive circular wounds discovered upon Wolfe's skull. In relation to the partially extracted muscle tissue and ligaments discovered in the victim's right forearm and hand, Simpson confirmed such trauma could only have occurred through a distinctive, hooked blade retaining the tissue upon extraction. Against overruled objections from Linton Thorp, Dr. Simpson then retrieved Wolfe's skull from a cardboard box to demonstrate for the jury just how this knife fitted the wounds discovered in Wolfe's skull, and how the channel tracts to the right of each wound again matched the dimensions of Exhibit 4. Simpson also explained to the jury how the positioning of these wounds indicated she had likely been facing her right handed attacker when these wounds were delivered. Although both Simpson and Gardner conceded the knife introduced as Exhibit 4 may not have been the actual murder weapon as opposed to another, precise replica issue, both pathologists dismissed the possibility that any standard issue American or Canadian Army knife presented before them could have created these distinctive, countersink wounds. (No other soldier stationed at Witley Camp had been in possession of such a weapon.) Following the testimony of Dr. Gardner, Dr. Roche Lynch took the witness stand to discuss the results of the Benzidine tests he had conducted upon Sangret's army blanket, uniform, water bottle, and the knife discovered at Witley barracks. Lynch testified that both the uniform and blanket had recently been washed, albeit clumsily. Nonetheless, through conducting Benzidine tests upon each garment, he had concluded each bore evidence of bloodstains, whereas no blood had been discovered on the knife or water bottle. In cross examination of Dr. Lynch, Linton Thorp did succeed in getting Lynch to concede the washing of the garments in question prior to their examination meant he (Lynch) could not definitively state these stains had originated from human blood. Thorp then attempted to suggest these stains, if sourcing from human blood, may have been caused through human scratching through lice infestation; Dr. Lynch countered this assertion by stating it would be physically impossible to produce such extensive staining through scratching.

Қорғаудың куәлігі

26 ақпанда Линтон Торп Сангретті өз қорғаны үшін куәлік беруге шақырды (бұл куәлік 1 наурызға дейін созылды). Өзінің адвокатының сұрақтарына жауап ретінде Сангрет Вулфпен екі айлық танысуын, оған салған уақытша үйлерін және олардың неке құру жоспарларын хронологиялық ретпен баяндады. Сангрет бұрынғы куәліктерінде бірнеше әріптесі мен провод-сержант Харольд Уэйдтің (олар жай ғана жалған айтты деп мәлімдеді) сөздеріне толық қарсылық білдірді. Ол Вулфке үйленуге толық ниеттенгенін айтты және 13 қыркүйекте оны соңғы рет көргенде онымен дауласпағанын, некеге тұрудан бас тартпағанын жоққа шығарды. 26 тамызда корпораль Томас Хардингтің берген пышағына қатысты Сангрет, оның Вулфты өлтіру үшін қолданған деген айыптама бойынша берілген пышақ алғанын қатаң түрде жоққа шығарды және оған 34-ші дәлел ретінде ұсынылған, канадтық үлгідегі пышақ берілгенін мәлімдеді. Қорғау тарапынан сұрақтар аяқталғаннан кейін, Сангрет Ерик Невтен қатал тексеруге алынды. Нев Сангреттің куәлігіндегі және Инспектор Гриноға берген екі мәлімдемесіндегі тұрақсыздықтарды, қарама-қайшылықтарды және "ыңғайлылықты" бірнеше рет атап өтті. Бұл сұрақтар Сангреттің Вулфтың жоғалуына дейін және кейін қайда болғаны туралы айтқандары, оның онымен үйлену ниеті туралы мәлімдемелеріне қарамастан, оның адалдығына күмән тудырған жайттар, Вулфпен дауласпағаны туралы мәлімдемесі, дәлел ретінде ұсынылған пышақты иеленгенін жоққа шығаруы және әріптестері мен провод-сержантына Вулфтың жоғалуы туралы бұрын берген көптеген, әртүрлі түсіндірмелеріне қатысты болды.

Қорытынды пікірлер

Аугуст Сангреттің соты тоғыз күнге созылды, онда айыптау тарапынан 52 куәгер куәлік берді, ал Сангреттің өзі ғана өзін қорғау үшін куәлікке тартылды. 2 наурызда Неве Сангреттіден қарсы сұрақтар қойғаннан кейін, прокурорлар мен қорғаушылар қазылар алдында қорытынды сөздерін айтты. Прокуратураның қорытынды сөйлеуінде Эрик Неве сот сарапшыларының, тергеушілердің және Сангреттің әскери қызметтегі әріптестерінің куәліктерін баяндады; Неве мәлімдегендей, бұл куәліктердің бәрі бірге алғанда Сангреттінің "осы бақытсыз қызды" өлтіргенін жеткілікті дәлелдейді, содан кейін ол әрекетсіз алibi құруға және қылмыс құралын жасыруға тырысқан.

Шағым

Сотталғаннан кейін Август Сангрет әдетсіз жағдайларда, өзінің қорғаушысымен алдын ала кеңеспей, жазасына қарсы шағымдану туралы өтініш берді. Оның апелляциялық арызы 13 сәуірде Апелляциялық соттың үш судьясының алдында қаралды: Лорд-бас судья (Виконт Кальдекотт), Хамфрис судьясы және Льюис судьясы. Әдеттегідей, бұл отырысқа екі бастапқы адвокат та қатысты, бірақ Сангрет өзінің қорғаушысымен кеңеспей шағымдануға тырысқандықтан, Линтон Торп пен оның әріптесі Лоренс Вайн сот процесінің дұрыстығына немесе үкімге Сангреттің жеке шағымынан басқа ештеңемен қарсылық білдіре алмады (онда ол кінәлі үкіммен келіспейтінін, өзінің кінәсіздігін жариялап, Вулфты өлтіруге қолданылған пышақтың өзіне тиесілі емес екенін мәлімдеді). Дегенмен, Торп қазылар алқасының қайырымдылық туралы ұсынысын ерекше атап өтті. Сонымен бір күні Сангреттің апелляциялық арызын тыңдаған Апелляциялық сот оның айыбын күшінде қалдырды, сотқа іс жүргізуде бұзушылықтар немесе Сангреттің кінәсіздігін растайтын ешқандай дәлел ұсынылмағанын мәлімдеді, сондай-ақ «қызды өлтіргеніне толыққанды дәлелдер бар» деген сылтаумен апелляцияны қараусыз қалдырды, үкімді өзгертуге ешқандай негіз жоқ екенін қосты. Қазылар алқасының қайырымдылық туралы ұсынысымен байланысты мәселелер Ішкі істер министрі Герберт Моррисонға жіберілді, ол көп ұзамай Сангреттің өлім жазасын бекітті.

Атқару

Аугуст Сангрет Уандсворт түрмесіндегі сотталғандар камерасында өлім жазасын күтіп отырды. Ол 1943 жылғы 29 сәуірде сағат 9-да Альберт Пьерпойнтпен дарға асылды. Сангреттің өлім куәлігінде оның өлімінің ресми себебі: "Сот үкімімен дарға асу салдарынан ми мен жұлын зақымдануы". Дарға асылғаннан кейін Сангрет Уандсворт түрмесінің аумағындағы белгісіз қабірге жерленді. 29 сәуір күні түстен бұрын жерлеу алдында доктор Кит Симпсон Сангреттің денесін қарап шықты, сол кезде оның қолында Джоан Вольф есімді татуировка табылды.

Салдары

Канадалық армия билігі Сангреттің айыпталуы мен жазасын наразылыққа ұсынбады, себебі Канада Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін көп ұзамай, Ұлыбританияда орналасқан әскери қызметкерлеріне қатысты мемлекетке опасыздық, кісі өлтіру, қасақана кісі өлтіру, зорлау немесе мемлекетке опасыздық жасау сияқты қылмыстар бойынша азаматтық соттарға құқықтарды жүктеді. Private August Sangret қайтыс болғаннан кейін 3 мамыр 1943 жылы шетелде қызмет еткен кезінде қайтыс болған канадалық әскерилердің тізіміне енгізілді. Сангреттің тізімге енуі қарапайым жазбадан тұрды: "Корольдік Канадалық қызмет корпусы. – Сангрет, Август, Пте. L27572". Ресми түрде оның өлімі Regina атқыштар полкінде "басқа бөлімшелермен бірге қызмет ету кезінде" болған деп тіркелді. Бруквуд әскери зиратындағы тақтада Private August Sangret еске алынады; ол осы ескерткіште еске алынған, кісі өлтіруге кінәлі деп танылып, асылып өлтірілген 18 адамның бірі. Сангреттің жазбасын 23-ші қапшықтағы 3-ші бағанда табуға болады. Кісі өлтіруге кінәлі деп танылған әрбір адам Бруквуд әскери зиратында еске алынады, себебі олардың бөлімшелері өлім жазасын орындау алдында сотталған адамды босатуға үлкермеді. Сондықтан, ресми түрде, әрбір сотталған адам әлі де қарулы күштердің құрамында болған кезде өлім жазасына кесілді. Сотта Джоан Вольфтың өмір салты күмәнді болғанымен, айыптау куәгері оның мінезі мен ниетін қорғады: Суррей CID инспекторы Ричард Уэбб, ол 23 тамызда оның қауіпсіздігіне қатысты алаңдаушылық туғаннан кейін Вольфты тексеруге алды. Одан бұрынғы басшылар сияқты, Уэбб оның "қорғауға мұқтаж" екенін атап өтті және оны көргенде "сәл лас" екенін байқады. Уэбб Вольфпен егжей-тегжейлі сөйлескенін, оның сыпайы және тыныш мінезін айтты. Оның мінезін қорғау үшін Уэбб оның өмір салты арам болғанымен, ол әрбір солдатқа адал болғанын, ол онымен үйленеді және оған қажетті қауіпсіздік пен тұрақтылықты береді деп үміттенгенін мойындады. 1960 жылы жарық көрген естеліктерінде инспектор Эдвард Грино Сангретпен 12 қазан күні Годалминг полиция бөлімшесінде өткізген ресми тексерудің кейіннен заңсыз екені анықталғанын айтты, себебі Сангрет бес күн бойы, хабеас корпус заңына сәйкес төрт күннен астам уақытқа ұсталды. Грино бұл мәселе сотта көтерілуі мүмкін екеніне қатты алаңдады және сотқа дейін сол кездегі комиссардың көмекшісі сэр Норман Кендалмен осы мәселе бойынша байланысқа түскенін айтты. Алайда, себептері белгісіз, Линтон Торп та, оның әріптесі Лоренс Вайн да Сангреттің сотында немесе одан кейінгі шағымда бұл мәселені көтеруді жөн санамады. Грино Сангретке қарсы іс "сол кезде соттан шығарылуы мүмкін" екенін мойындағанына қарамастан, егер Сангреттің қорғанысы хабеас корпус заңын бұзу мәселесін көтерген болса, Грино Сангреттің кінәлі екеніне сенімді екенін қайталады. Ол бұл қылмысты "өте жақсы жасалған қылмыс: шешілмеген және тіпті табылмай қалған кісі өлтіру" деп еске алды. Грино Сангреттің ниетіне қатысты теориясын айтты: "Мен осы іс бойынша мыңдаған адаммен сұхбаттастым, олардың жетпіс төрті куәгерлер тақтасына шықты. Іс соншалықты сенімді болды, Сэр Норман Кендал кейін айтқандай, Сангреттің өлім жазасына қарсы апелляциясы дерлік қызықсыз болды. Бір ғана күмән қалды: Сангрет оның баласын күтіп жүрген қызды өлтірді. Бірақ ол кімнің баласын күтіп жүрген? Дәрігерлер оны ауруханаға жіберген кезде олай ойламады, ал оның денесі табылған кезде, анықтауға кеш болды. Бірақ бір нәрсе анық: Сангрет оны өлтірді. Ол өлер алдында мойындады. Кісі өлтірген адам мойындағанда, ол туралы ешкім хабарламайды. Бірақ неге? Әрқашан жала жапқан полиция қызметкері кедей жігітке жала жапқан деп талас-тартыс тудыратын ақымақтар мен жаңсақтар болады. Олай болса, полиция қызметкері өз жұмысын істегенін ресми түрде жасыруға не қажет?"

The Canadian Army authorities did not protest Sangret's conviction and sentencing, having passed the civil authority pertaining to cases involving their serving personnel charged with treason, murder, manslaughter, rape or treason felony while stationed in the United Kingdom to the British courts shortly after Canada had joined the Second World War. Private August Sangret was posthumously inducted onto a 3 May 1943 list of Canadian servicemen who had died while serving overseas. Sangret's entry onto this list simply reads: "Royal Canadian Service Corps. – Sangret, August, Pte. L27572." Officially, his death is listed within the Regina Rifle Regiment as having occurred while "serving with other units". A plaque within the grounds of the Brookwood Military Cemetery commemorates Private August Sangret; he is one of 18 people convicted of murder and executed by hanging who is commemorated upon this memorial. Sangret's entry can be found on Panel 23, Column 3. Each individual convicted of murder is commemorated within the Brookwood Military Cemetery due to the fact their respective regiments failed to discharge the condemned person prior to their execution. Therefore, officially, each condemned man was executed while still a serving member of the armed forces. Although Joan Wolfe's lifestyle had been called into question at the trial, one prosecution witness defended her character and intentions: Superintendent Richard Webb of the Surrey CID, who had questioned Wolfe after she had been brought into custody on 23 August due to concerns for her welfare. Like others in authority before him, Webb had noted her as being "in need of protection" and, on the occasion he had seen her, had observed her as being "somewhat dirty". Webb testified to having repeatedly spoken with Wolfe in great detail; noting her soft spoken and quiet manner. In defence of her character, Webb conceded that, although her lifestyle was somewhat immoral, she had been fiercely loyal to any one soldier at a time, in the hope he would marry her and provide her with the eventual security and stability she desired. In his memoirs, published in 1960, Inspector Edward Greeno confided his conducting the formal interview with Sangret at Godalming police station on 12 October had subsequently proven illegal, as Sangret had been held without charge for five days—four days longer than the law of habeas corpus allowed. Greeno confided he had been extremely concerned this issue may have been raised in court, adding that, prior to trial, he had been contacted by then Assistant Commissioner Sir Norman Kendal on this very issue. However, for reasons unknown, neither Linton Thorp or his co counsel, Laurence Vine, chose to raise this issue at Sangret's trial or subsequent appeal. Despite his conceding the case against Sangret may have been "flung out [of court] then and there" had Sangret's defence raised the issue of his breaching the law of habeas corpus, Greeno nonetheless reiterated his conviction of Sangret's guilt in what he recollected as being "nearly the perfect crime: a murder not only unsolved, but undiscovered." Greeno did, however, theorise as to Sangret's motive:I had interviewed thousands of people in this case, and seventy four of them went into the witness box. The case was so watertight that, as Sir Norman Kendal said later, Sangret's appeal against the death sentence was almost a farce. One small doubt remained: Sangret murdered the girl because she was expecting his child—but was she? Was she expecting anybody's child? The doctors didn't think so on the occasion that the police sent her to hospital, and when her body was found, it was too late to tell. But this is certain: Sangret did murder her. He confessed before he died It is never announced when a murderer confesses. But why not? There are always cranks and crackpots to argue that some wicked policeman has framed some poor fellow. So why make an official secret of the fact that the policeman did his job?

Медиа

Вигвамдағы кісі өлтіру ісі британдық радио сценарийші және сценарийші Гарри Алан Тауэрс тарапынан екі рет драмаландырылды. Біріншіден, "Қуылатын аңшының ісі" атауымен "Скотланд-Ярдтың құпиялары" радио қылмыстық драма сериясында. Вигвамдағы кісі өлтіруге арналған екінші радио қылмыстық драмасы 1952 жылы "Қара мұражай" синдикаттық сериясының бөлігі ретінде "Мыс түйме" деген атпен эфирге шықты. Discovery Channel (Ұлыбритания) Август Сангрет ісін егжей-тегжейлі баяндайтын эпизодты "Crime Museum UK" сериясының бөлігі ретінде де көрсетті. Бұл эпизод "Атақты қарулар" деп аталады және алғаш рет 2014 жылы көрсетілді. Вигвамдағы кісі өлтіруге қатысты Ұлыбританияның "Қылмыс мұражайы" эпизоды да радио арқылы "Атақты қарулар" деген атаумен таратылды. BBC криминалистикалық сериясы "Catching History's Criminals" Август Сангрет ісі туралы эпизодты көрсетті. Бұл эпизод "Кісі өлтіру құралдары" деп аталады және алғаш рет 2 шілдеде 2015 жылы эфирге шықты. Август Сангрет ісіне толық арналған жалғыз кітап – М.Дж. Троудың "Вигвамдағы кісі өлтіруі" Сангреттің кінәлігіне күмән келтіреді. Троу Сангреттің Волфты өлтіруге ешқандай себебі болмағанын, өйткені ол тез арада шетелге жіберілетінін айтады.