Жозе Касимиро Рондоу Перейра: Аргентина және Уругвай саяхатшысы және генералы
José Rondeau
Хосе Касимиро Рондо, Аргентина және Уругвай саяхатшысы, 19 ғасырдағы генерал. Биографиясы, әскери қызметі, британдық тұтқындық және Наполеон соғыстары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хосе Казимиро Рондо Перейра (4 наурыз 1773 – 18 қараша 1844) – 19 ғасырдың басында Аргентина мен Уругвайда генерал және саясаткер болған тұлға.
General and politician in Argentina and Uruguay in the early 19th century
José Casimiro Rondeau Pereyra (March 4, 1773 – November 18, 1844) was a general and politician in Argentina and Uruguay in the early 19th century.
Өмір және саясат
Ол Буэнос-Айресте дүниеге келді, бірақ көп ұзамай отбасы Монтевидеоға көшіп барды, ол сол жерде өсіп, мектепке барды. Жиырма жасында ол Буэнос-Айрестегі қарулы күштерге қосылды, бірақ кейін Монтевидеодағы полкке ауыстырылды. 1806 жылы британдықтар басып алған кезде ол тұтқындалып, Англияға жіберілді. Британ әскерлері жеңілгеннен кейін ол босатылып, Испанияға кетті, онда Наполеон соғыстарында соғысты. 1810 жылы тамызда Монтевидеоға оралғанда, ол тәуелсіздік күштеріне қосылды және Банда Ориенталдың, кейіннен Уругвайдың тәуелсіздік армиясының әскери басшысы болып тағайындалды. Монтевидео үшін болған әртүрлі шайқастардағы (соның ішінде Монтевидео қоршауы (1812–14)) әскери жетістіктері оған Перудегі науқанның әскери жетекшісі лауазымын әкелді, ол денсаулығына байланысты отставкаға кеткен Хосе де Сан-Мартиннің орнын басты. 1815 жылы Ла-Плата провинцияларының Құрылтайлық Бас Ассамблеясы Рондоны Жоғарғы Директор етіп сайлады, бірақ ол болмағандықтан директор болып қызмет етпеді. Оның орнына Игнасио Альварес Томас Жоғарғы Директор міндетін атқарушы болып тағайындалды. Перуде испан королішіл әскерлеріне қарсы Вента-и-Медиа және Сипе-Сипе шайқастарында екі жеңіліске ұшырағаннан кейін, ол 1816 жылы қолбасшылықтан алынған. Ол Буэнос-Айреске оралып, 1818 жылдың 5 маусымынан 30 шілдесіне дейін қысқа мерзімге губернатор болды. 1819 жылы ол Пуэрредоннан кейін Жоғарғы Директор болып қайта тағайындалды (осы жолы қызмет етті), бірақ келесі жылы Сепеда шайқасынан кейін отставкаға кетті. Содан кейін Рондо Монтевидеоға қайтып келді және тәуелсіздік үшін күрескен генералдар арасындағы ішкі соғыстардан қашып жүруге тырысты. Дегенмен, ол үндістерге қарсы және Бразилияға қарсы тәуелсіздік соғыстарында бірнеше әскери науқандарға жетекшілік етті. 1828 жылы Монтевидео шартынан кейін ол жаңадан құрылған Шығыс Уругвай Республикасының губернаторы болып сайланды. Рондо 1828 жылдың 22 желтоқсанынан 1830 жылдың 17 сәуіріне дейін осы лауазымды атқарды, сол кезде ол әлі жас парламентте көпшілік дауысқа ие болған қарсыласы Хуан Антонио Лаваллеяның қысымымен отставкаға кетті. Лаваллея уақытша губернатор болып тағайындалды. Бірақ Рондо әлі де армияда генерал болып қызмет етті. 1836 жылы Уругвайдағы ақтар ("Бланкос") мен қызылдар ("Колорадос") арасындағы азаматтық соғыста ол соңғылардың жағында соғысып, олардың соғыс министрі болды. Ол 1844 жылы Монтевидеоның Ұлы қоршауы кезінде қаза тапты.
He was born in Buenos Aires but soon after his birth, the family moved to Montevideo, where he grew up and went to school. At the age of twenty, he joined the armed forces in Buenos Aires, but later transferred to a regiment in Montevideo. During the British invasion of 1806, he was captured and sent to England. After the defeat of the British troops, he was released and went to Spain, where he fought in the Napoleonic Wars. When he returned to Montevideo in August 1810, he joined the independentist forces and was nominated military leader of the independentist armies of the Banda Oriental, later Uruguay. His military successes in the various battles for Montevideo (including the Siege of Montevideo (1812–14)) won him the post of the military leader of the campaign in Peru, replacing José de San Martín, who had to resign due to health reasons. In 1815, the Constituting General Assembly of the provinces of La Plata elected Rondeau their Supreme Director, but due to his absence, he never served as director. Ignacio Álvarez Thomas was named acting Supreme Director in his place. After two defeats against the Spanish royalist troops in Peru at Venta y Media and Sipe Sipe, he was relieved from his command in 1816. He returned to Buenos Aires, where he became governor for a brief stint from June 5 to July 30, 1818. In 1819 he became Pueyrredón's successor as Supreme Director (serving this time), but had to resign the following year after the Battle of Cepeda. Subsequently, Rondeau retreated to Montevideo and tried to keep out of the internal wars between competing generals of the independentists. Nevertheless, he led several military campaigns against the Indians and in the independence wars against Brazil. In 1828, after the Treaty of Montevideo, he was elected as the governor of the newly founded Eastern Republic of Uruguay. Rondeau occupied this post from December 22, 1828 until April 17, 1830, when he was forced to abdicate by his opponent Juan Antonio Lavalleja, who held the majority in the still young parliament. Lavalleja was named governor ad interim. Rondeau still served as general in the army, though. In the civil war of Uruguay from 1836 between the Blancos ("White") and the Colorados ("Red"), he fought on the side of the latter and served as their war minister. He was killed in 1844 during the Great Siege of Montevideo.