Кіріспе
1921 жылы итальяндық драма "Авторды іздеген алты кейіпкер" (Six Characters in Search of an Author) – Луиджи Пиранделлоның 1921 жылы жазылған және алғаш рет сахналанған итальяндық пьесасы. Авторлар, олардың туындылары мен театр өнерінің шеберлері арасындағы қарым-қатынасты зерттейтін абсурдтық метатеатрлық туынды. Римдегі Театро Валледегі премьерасы көрермендердің әртүрлі реакциясын тудырды, олар "Манициоми!" ("Жаңғырық үйі!") және "Incommensurabile!" ("Есепке келмейді!") деп шу шығарды, бұл пьесаның логикасыз ағынына болған жауап еді. Кейінгі қойылымдарда қабылдау жақсарды, әсіресе Пиранделло 1925 жылы жарық көрген пьесаның үшінші басылымына оның құрылымын және идеяларын түсіндіретін алғысөз жазғаннан кейін. 1922 жылы ақпанда пьеса Лондонның Вест-Эндінде ағылшын тіліне аударылып қойылды, ал сол жылдың қазан айында Нью-Йорктегі Принцесса театрында американдық премьерасы өтті.
Six Characters in Search of an Author ( ˈsɛi persoˈnaddʒi in ˈtʃerka dauˈtoːre) is an Italian play by Luigi Pirandello, written and first performed in 1921. An absurdist metatheatric play about the relationship among authors, their characters, and theatre practitioners, it premiered at the Teatro Valle in Rome to a mixed reception, with shouts from the audience of "Manicomio!" ("Madhouse!") and "Incommensurabile!" ("Off the scale! "), a reaction to the play's illogical progression. Reception improved at subsequent performances, especially after Pirandello provided for the play's third edition, published in 1925, a foreword clarifying its structure and ideas. The play was given in an English translation in the West End of London in February 1922, and had its American premiere in October of that year at the Princess Theatre, New York.
Қысқаша мазмұны
Актерлік топ Луиджи Пиранделлоның "Ойын ережесі" пьесасын орындауға дайындалуда. Репетиция басталар алдында, оларды күтпеген жерден алты бейтаныс адам кіреді. Ойынның режиссері, ойынды үзіп, ашуланып, түсіндірмені талап етеді. Әкесі олардың өз тарихын аяқтау үшін жазушыны іздейтін аяқталмаған кейіпкерлер екенін түсіндіреді. Бастапқыда директор оларды ақылдан адасқан деп санайды, бірақ олар бір-бірімен айтыса бастағанда және оқиғаның егжей-тегжейін ашып бергенде, ол тыңдай бастайды. Әке мен ананың бірге бір баласы (Ұл) болды, бірақ олар ажырасып кетті, ал ананың басқа еркектен үш баласы болды. Әкесі Өгей қыздан жыныстық қатынас сатып алуға тырысты, көп жылдан кейін оны танымай қалды деп мәлімдеді, бірақ Өгей қыз оның кім екенін білетіндігіне сенімді. Анасы әкесі мен қайын қызының алдына кіреді және қайын қызыға оның бұрынғы күйеуі екенін айтады; екеуі де өздерінің ренжігенін және ашуын білдіреді. Директор автор емес, бірақ ол олардың оқиғасын сахнаға қоюға келіседі, тіпті актерлер оған сенбейді. 20 минут үзілістен кейін "The Characters" және "The Company" сахнаға шығып, осы уақытқа дейінгі оқиғаның бір бөлігін орындайды. Олар "Кіші қызы" мен "Әке" арасындағы сахнаны мадам Пейстің дүкенінде орындай бастайды, оны директор "I сахна" деп атауға шешім қабылдайды. Кейіпкерлер жағдайды өте мұқият қарайды, олар барлық нәрсенің мүмкіндігінше шынайы болғанын қалайды. Директор актерлерден сахнаны бақылауларын сұрайды, өйткені ол кейінірек оны орындауға ниетті. Бұл режиссер мен кейіпкерлердің арасындағы пьесаның актерлік шеберлігі туралы алғашқы пікірталасты туғызады, өйткені кейіпкерлер оны орындаймыз деп ойлады, өйткені олар қазірдің өзінде кейіпкерлер. Режиссер пьесаны жалғастырады, бірақ Қайынқызы сахнаның дәлдігімен көбірек проблемалар туындатады, ол сахнаны тани алмайтынын айтады. Директор сахнаны қайта бастау алдында, ол мадам Пейстің олармен бірге емес екенін түсінеді. Актерлер Әке өзінің шапандары мен шапқыштарын сөрелерге іліп, сахнаға шығарып жатқанда, "өз кәсіпінің бұйымдарына қызығып" Мадам Пейс артынан жүреді. Сцена Мадам Пейс пен Өгей қыздың арасында басталады, Мадам Пейс Өгей қызға кеңес беріп, анасының жұмысын сақтап қалу үшін жезөкше болып жұмыс істеуі керектігін айтады. Анасы бұл көріністі көруге наразылық білдіреді, бірақ ол өзін ұстайды. Ата мен Өгей қыз сахнаның жартысын орындағаннан кейін, режиссер оларды тоқтатады, сондықтан актерлер өздерінің жаңа жасағандарын орындай алады. Кейіпкерлер күлімсіреп, актерлер соларға еліктеуге тырысады. Актерлер жалғастыра береді, бірақ Қайынқызы күлімсіреп қояды, өйткені актерлер дауыс пен ым-ишараның дұрыс емес реңктерін қолданады. Әкесі режиссермен "Актерлер" сериалдың кейіпкерлердің өздеріне қарағанда реализмге қатысты тағы бір таласты бастайды. Директор кейіпкерлерге сахнаның қалған бөлігін орындауға рұқсат береді және репетицияларды кейінірек өткізуге шешім қабылдайды. Бұл жолы Өгей қыз сахнадағы шындық туралы режиссермен айтысқан кезде сахнаның қалған бөлігін түсіндіреді. Сценаның ең басты нүктесі - Әке мен Өгей қыздың құшақтасуы, оны күйзелген анасы үзіп тастайды. Режиссердің бірінші актіге риза болуымен сахна жабылып жатқанда, шындық пен актерлік шеберлік арасындағы шекара бұзылады. Ойынның соңғы актісі бақшада басталады. Әкесі анасын, өгей қызын, баласын, ұлын шақырып, үйіне шақырып, олармен бірге қалуға шақырған. Ұл өзін үйден қуып жібергені үшін отбасын жек көретінін және Өгей қызды немесе басқаларды өзінің отбасының бір бөлігі деп санамайтынын айтады. Сцена Баланың фонтанда суға батып қалуымен, Баланың револьвермен өзін-өзі өлтіруімен, Ал Өгей қыздың театрдан қашып кетуімен аяқталады, Ал Ұлы, Анасы және Әкесі сахнада қалады. Пьесаның соңында режиссер оның шынайы ма, жоқ па, соны білмей, бір күнді жоғалтып алған.
Премьера
Бұл пьеса 1921 жылы Римдегі Валле театрында Dario Niccodemi компаниясымен қойылды, бірақ әсері әртүрлі болды. Көрермендер жақтастар мен қарсыластарға бөлінді. Авторы, өзінің қызы Лиеттамен бірге көрсетілімде болған, қарсыластардың жұлынынан қашу үшін театрдан жасырын есік арқылы шығуға мәжбүр болды. Дегенмен, пьеса Миланда үлкен сәттілікке ие болды.