Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хобартта бұзған көпір, Тасмания
Demolished bridge in Hobart, Tasmania
Хобарт көпірі – Австралияның Тасмания штатындағы Хобарт қаласының шығыс және батыс жағалауларын байланыстыратын Дервент өзені арқылы салынған жүзбелі аркалы көпір болатын.
The Hobart Bridge was a floating arch bridge that crossed the River Derwent, connecting the eastern and western shores of the city of Hobart, Tasmania, Australia.
Тарих
Хобарт маңындағы Дервент өзенінің екі жағалауын байланыстыратын көпір жоспары 1832 жылға дейін соқталады. Бірақ алғашқы көпір 1943 жылы ғана аяқталды, ол – Хобарттың жүзбелі көпірі және көтерілетін бөлігі. Көпір 1943 жылдың 22 желтоқсанында төлемдік қозғалыс үшін ашылды және төлемдерді жинау 1948 жылдың 31 желтоқсанына дейін, түнгі ортасына дейін жалғасты. Ашылғаннан кейін көп ұзамай, қатты дауыл соғып, көпірдің бір бөлігіне зақым келтірді. Сол сияқты жағдайдың қайта орын алмауы үшін көпір өзен ортасында бекітілді және құрылымды нығайту үшін қосымша кабельдер орнатылды. Бұл түзетулер аяқталғаннан кейін көпірдің қызмет ету мерзімі 21 жылға бағаланды. Ол 1964 жылдың 17 тамызында жабылды. Көпір шығыс және батыс жағалаулар арасында байланысты жақсартты, нәтижесінде шығыс жағалаудағы даму қарқыны артып, 1950 жылдардың ортасына қарай тығыз халқына ие болды. Сондықтан жүзбелі көпір одан өтетін көлік ағынына шыдамады. Тығырындар күрделі мәселеге айналды, ал 1950 жылдардың соңында 1964 жылдың тамызында ашылған Тасман көпірі деп аталатын жаңа көпірді салу туралы шешім қабылданды. Сол жылдың 17 тамызында жүзбелі көпір қозғалыс үшін жабылды, келесі күні құлыптауыш ілгегі алынып, екі бетон бөлігі буксирленді. Олар бірнеше жыл бойы бекітілген күйде болды, бірақ олардың бірі 1970 жылдың қарашасында батып кетті, ал Кеңес оларды жоюға міндеттенді. Екі бөлігі де әртүрлі жерлерге кесіліп, суға батырылды. Көтерілетін бөлік бірнеше жыл бойы өз орнында қалды, бірақ соңында ол да бұзылды. Бүгінде көпірдің жалғыз естеліктері – әлі де орналасқан көтеру бөлімінің шығыс тірегі және сақталған құлыптауыш. Понтонның бірі батып, қазір қоғамдық тұғыр ретінде пайдаланылуда. Тағы бір бөлігі Ралф шығанағына, шамамен 12 метр тереңдікте батырылған.
Plans for a bridge to link the Derwent River’s two shores near Hobart date back to 1832. It was not until 1943 that the first bridge was completed, the Hobart floating bridge and lift span. The bridge was opened to toll traffic on 22 December 1943 and the collection of tolls continued until midnight on 31 December 1948. Soon after its opening a violent storm blew in and damaged a section of the bridge, and to prevent the same happening again, the bridge was anchored to the riverbed in the middle and strengthening cables were added to stiffen the structure. After these modifications were completed the lifespan of the bridge was estimated as 21 years. It was closed on the 17 August 1964. The bridge provided much better connection between the eastern and western shores, and consequently development on the eastern shore sped up and became so dense by the mid 1950s that the floating bridge could no longer handle the amount of traffic that was crossing it. Congestion became a severe problem, and in the late 1950s the decision was taken to construct a completely new bridge, the Tasman Bridge, which opened in August 1964. The floating bridge was closed to traffic on 17 August of that year, and the following day the locking pin was removed and the two concrete sections towed away. For several years they were moored, but one of them sank in November 1970, and the Council undertook to dispose of them. The two halves were cut up and sunk at various locations. The lift span was left in situ for some years but in the end it too was demolished. Today the only reminders of the bridge are the eastern foot of the lifting section which is still in place, and the preserved locking pin. One of the pontoons was sunk at , and remains in use as a public jetty. Another piece is sunk in Ralphs Bay, in about 40 feet (12 m) of water.
Құрылыс
Хобарт көпірі бірегей жобаға және құрылысқа ие болды, және әлемдегі өзінің түріндегі бірінші көпір болды. Бұл көтерілетін қанатты, 24 бетоннан жасалған қуыс понтондық көпір болатын, олар бір-бірімен байланысып, жоғары ағысқа қарай иілген жарты ай пішінін құрады және ортасынан бекітілді. Көпір 12 понтондық бөлімнен құралды, содан кейін олар өзенге сүйретіліп, жағалауларға және ортасында бір-біріне қосылды. Осы понтондарды жасауға жұмсалған бетонның жалпы көлемі – . Көпірдің екі жартысы он 131 фут (40 м) понтоннан, бір 124 фут (38 м) және бір 138 фут (42 м) секциядан тұрды, олар тік құлыптағыш штифт арқылы ортасында біріктірілді. Көпір бұзылған кезде сақталған бұл штифт қазір Хобарттағы Корольдік инженерлер ғимаратының сыртында қойылған. Жолдың жалпы ұзындығы 3154 фут (961 м) құрады. Көпірдің жалпы ені 40 фут (12 м) болды. Онда екі жолақты жол және бір жағында жаяу жүргіншілерге арналған тротуар болды. Батыс жағында кемелердің өтуі үшін үлкен көтергіш бөлім қарастырылған. Ол төмен суда 145 фут (44 м) тік биіктікке дейін ашылатын, ал ашылатын бөлімінің ені 180 фут (55 м) болатын. Көпірді ашу үшін төрт электр қозғалтқышы қолданылды, бұл процеске екі минут уақыт кетті. Көпір құрылысында пайдаланылған болаттың жалпы салмағы – .
The Hobart Bridge was of unique design and construction, and the first of its type anywhere in the world. It was a floating bridge with a lift span, constructed of hollow concrete pontoons, 24 in all, connected together forming a crescent shape curved upstream, and anchored in the middle. The bridge was constructed in 12 pontoon sections which were then towed out into the river and connected to the banks and to each other in the middle. The total volume of concrete used in making these pontoons was The two halves of the bridge were made of ten 131 feet (40 m) pontoons, one 124 feet (38 m) section, and one 138 feet (42 m) section, joined in the middle by a vertical locking pin, which was saved when the bridge was demolished and is now on display outside the Royal Engineers Building in Hobart. The total length of the roadway was 3154 feet (961 m). The total width of the bridge was 40 feet (12 m). It had a two lane roadway and a footpath on one side. At the western end a large lifting section was provided to allow ships to pass. It provided a vertical clearance of 145 feet (44 m) at low tide, and the opening section was 180 feet (55 m) wide. Four electric motors were used to open the bridge, which took two minutes. The total weight of steel used in the construction of the bridge was .
Инженерлік мұра сыйлығы
Көпір Австралия инженерлерінің Инженерлік мұраны тану бағдарламасы аясында Инженерлік мұраның ұлттық таңбасын алды.
The bridge received an Engineering Heritage National Marker from Engineers Australia as part of its Engineering Heritage Recognition Program.