Кіріспе

Англия Корольдігі мен Нормандия Герцогтігіндегі жерлерді бөлісуден туындаған қақтығыс 1088 жылғы көтеріліс Жеңімпаз Уильямның қайтысынан кейін басталды. Ол Уильям Руфус пен Роберт Куртоздың арасында Англия Корольдігі мен Нормандия Герцогтігіндегі жерлерді бөлу мәселесіне қатысты. Жаулық 1088 жылғы Пасхаға таман үш-алты айға дейін жалғасты.

Көтеріліс

1088 жылы жаз келгенмен, барондар Вильгельм II және оның қолдаушыларының жерлерін қирату үшін жорыққа шықты. Олар өздерінің қамалдарына нығайту жасап, оларды азық-түлікпен толтырып, патшаның жауабын күтті. Егер қандай да бір себеппен жауап келмесе, көршілес аймақтарды тонап, оңай тіршілік көре алатындарын білді, осылайша мемлекетті феодалдық анархияға ұрып, патша соңында осы жағдайды шешуге мәжбүр болар еді. Патшаның жауабы үш бөліктен тұрды. Біріншіден, ол өзіне жақтасқандарға қалағанша ақша мен жер беретінін уәде етіп, жауларын бөліп-жарды. Екіншіден, ол ағылшын халқына «осы жерде бұрын-соңды болмаған ең жақсы заңды» сыйлауға уәде берді. Бұл аймақтық гарнизондарға көтерілісшілермен күресу үшін қажетті қолдау көрсетуге көмектесті. Соңында, ол бүлікшілерге тікелей шабуыл жасады. Сассекс округіндегі Певенси қамалын алты апта қоршаудан кейін ол бүлікшілердің көшбасшысы Одоны тұтқынға алды. Патшаның сәтіне орай, Роберт Нормандиядан әскер жібергені теңіздегі жаман ауа райынан кері қайтарылды. Бұрын Англияның ең бай адамы болған Одо мүлкінен айырылып, өмір бойы Нормандияға қуылды, ал оның туысы Роберт Куртоз Англияда қалуға және Нормандиядағы иеліктерін сақтауға рұқсат алды, бірақ Вильгельм II-ні патша ретінде мойындап, таққа талап етуден бас тартса ғана. Роджер Монтгомери көтерілісшілерді тастап, жер мен ақша уәдесінен кейін патшаға қосылды. Патшаға қажетті аристократтарды сақтап, қауіптілерін жойды. Дарем епископы Уильям де Сент-Кала наурыз айында сотталып, лауазымынан алынып, Нормандияға жер аударылды, бірақ 1091 жылы қайтып оралып, қайтадан қызметке орналасты.