Наб мұнарасы: Ұлыбританияның теңіз қорғанысының тарихы

Кіріспе

Уайт аралының жанындағы суасты кемелеріне қарсы мұнара, Англия.

Наб мұнарасы – Бірінші дүниежүзілік соғыста Англия арнасында суасты кемелерінен қорғану үшін жоспарланған мұнара. Соғыстан кейін ол Уайт аралының шығысындағы Наб тасты шоғына батырылды, бұрынғы шам кеменің орнына қойылды. Теңізшілер үшін бұл белгілі бір орын, себебі ол Солент бұғазына терең сулы шығыс кіреберісті көрсетеді.

Тарих

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық Әскери-теңіз министрлігі M N кодовый аты бар сегіз мұнараны жобалады, олар Довер бұғазында одақтас сауда кемелерін неміс суасты қайықтарынан қорғау үшін салынып, орналастырылуы тиіс болды. Азамат Гай Маунселлдің жобалауымен мұнаралар болат торлармен біріктіріліп, 4 дюймдік екі зеңбірекпен қаруландырылуы жоспарланған. Алайда, 1918 жылы соғыс аяқталғанға дейін осындай бір ғана мұнара аяқталды, сол кездегі құны бір миллион фунт стерлинг болды және ол Шорхэм портында орналастырылуын күтіп тұрды. 1924 жылы жартылай салынған тағы бір мұнара бұзылып, бетон платформада 28 метрлік металл цилиндр қалды. 1920 жылы аяқталған мұнара екі бу тіркемелі сүйрегішпен Наб тасына сүйретілді, ол Шығыс Солент терең суларына кіреберістегі тас және бұрыннан шамы бар кемемен белгіленген. Бетон негізінің ұялы құрылымы 18 герметикалық бөлімшелерді жасады, олардың сумен толтырылуы құрылымның тік осіден солтүстік-шығысқа қарай 3 градусқа бұрылып, шөгуіне әкелді – осы күнгі ерекше еңкейім. Бастапқыда мұнарада орталықта орналасқан бір шам болды, онда Осрам газбен толтырылған шам болды, ол әр 10 секунд сайын бір ақ жарқылды жіберіп, 16 теңіз шақырымы көрінетін қашықтыққа ие болды. Мұнараның жоғарғы жағындағы бөлек сарайда тұман дабылы орнатылды. Кейіннен бір шам кішкентай (бесінші реттік) айналмалы диоптрикалық оптикамен ауыстырылды, олардың әрқайсысы 10 секунд сайын бір жарқыл шығарды; олар мұнараның қарама-қарсы жақтарындағы кішкентай мұнараларға орнатылды: біреуі солтүстік-батысқа қарай қызыл, екіншісі оңтүстік-шығысқа қарай ақ түспен жарқылдады (олардың сәулелері бір-бірімен жабысып, теңізден жақындаған кемелер бағыты оларды Сент-Кэтринс мүйісіне (батыстан келгенде) немесе Селси Биллге (шығыстан келгенде) тым жақын алып кетсе, қызыл және ақ жарықтарды көре алатын болды). 1935 жылдың желтоқсан айында радио маяк қосылды. 1938 жылы диафонды тұман сигналы (ескі тұман дабылының орнына) орнатылды, ол әр минут сайын 2,5 секундтық бір дабыл берді. Ол радио маякпен синхронды болды; радио сигналын қабылдау мен дыбыстық сигнал арасындағы уақыт айырмасын өлшеу арқылы кемелер мұнарадан қашықтығын есептей алды. Мұнарада диафонмен қатар тұман қоңырауы да болды, ол 7,5 секунд сайын бір рет соқты. Наб мұнарасы әлі де маяқ ретінде жұмыс істеп тұр, бірақ 1983 жылдан бері ол басқарылмайды. Сол жылы мұнарада тікұшақ алаңы салынды және автоматтандырылған ацетилен шам бар жаңа алдын ала дайынделген фонарь мұнарасы орнатылды; 1995 жылы шам күн энергиясына көшірілді және фонарьға жаңа Orga айналмалы маягы орнатылды (кейін Vega VRB 25 айналмалы маягы қолданылды). 1999 жылдың қараша айында банан мен ананас жүктелген Dole America жүк кемесі Набқа соқты. Кеме қатты зақымданып, құлаудан тек жағаға тірелу арқылы сақталды. Мұнараның негізі сыртқы және ішкі зақымдарға ұшырады. Зақымдар 2001 жылы жөнделді. Мұнара 1951 жылғы "Хаммер" триллері "Қараңғы жарық" фильмінің негізгі түсірілім орны болды.

During the First World War, the British Admiralty designed eight towers codenamed M N that were to be built and positioned in the Straits of Dover to protect allied merchant shipping from German U boats. Designed by civilian Guy Maunsell, the towers were to be linked together with steel nets and armed with two 4 inch guns with the idea of closing the English Channel to enemy ships. However, by the end of the war in 1918 only one such tower had been completed, at the then cost of one million pounds, and was located at Shoreham Harbour, awaiting deployment. While another part built tower would eventually be dismantled in 1924, there remained the completed 92 feet (28 m) metal cylinder sitting on a raft of concrete. In 1920 the completed tower was towed by two paddle wheel tugs to the Nab rock, a rock in the deep water approach to the eastern Solent and previously marked by a lightship. Buoyancy was provided by the honeycomb construction of the concrete base, creating 18 watertight compartments. When these were flooded, the structure sank and settled to rest at an angle of 3 degrees from vertical towards the northeast – a characteristic tilt which is obvious to this day. Initially, the tower had a single centrally placed lamp containing an Osram gas filled incandescent light bulb, which gave a single white flash every ten seconds, with a visible range of 16 nautical miles. A fog horn was also installed, in a separate shed on the tower top. Later, the single light was replaced by a pair of small (fifth order) revolving dioptric optics, each of which produced a single flash every 10 seconds; they were mounted in small turrets on opposite sides of the tower: one shone red towards the north west, the other shone white towards the south east (their arcs overlapped, so that vessels approaching from seaward would see the red light as well as the white if their course took them too close to St Catherine's Point, approaching from the west, or Selsey Bill, approaching from the east). In December 1935 a radio beacon was added. In 1938 a more powerful diaphone fog signal was installed (in place of the old fog horn), which gave one 2.5 second blast every minute. It was synchronised with the radio beacon; by timing the delay between receiving the radio signal and the audible signal, vessels were able to calculate their distance from the tower. The tower was equipped with a fog bell, as well as the diaphone, which sounded one stroke every 7.5 seconds. The Nab Tower still functions as a lighthouse, but since 1983 it has been unmanned. That year, a helicopter pad was constructed on the tower and a new pre fabricated lantern tower was installed containing an automated acetylene lamp; In 1995 the light was converted to solar power operation and a new Orga rotating beacon was installed in the lantern (later a Vega VRB 25 rotating beacon was used). In November 1999, the merchant freighter Dole America, carrying a cargo of bananas and pineapples, hit the Nab. The ship was badly damaged and only avoided sinking by being run aground. The base of the tower suffered superficial and internal damage. The damage was repaired in 2001. The tower was featured as the main setting of the 1951 Hammer thriller The Dark Light.

2013 жылы күрделі жөндеу жұмыстары

2013 жылы Троица үйі жоғарғы қабаттарының кеңінен тоттануы салдарынан тікұшақ алаңына тікұшақтарды қондыру қауіпсіз болмағандықтан, BAM Nuttall компаниясына күрделі жөндеу бағдарламасын жүргізуді тапсырды. Құрылыстың ішінара бөлшектелуі мұнаралық кранның көмегімен жүзеге асырылды, ол бұрынғы оқ-дәрі шахтасына орнатылды. Мұнараның биіктігі 27 метрден 17 метрге дейін төмендетілді, барлық сыртқы металл және қаптама алынып тасталды, ал қолданыстағы бетонды негіз жаңа шашыратылатын бетон қабатымен жабылды. Жұмыс аяқталғаннан кейін жаңа AIS және RACON маяктары, сондай-ақ 12 теңіздік шақырымдық қашықтыққа ие негізгі LED шам (және осыған ұқсас резервтік шам) орнатылды; сонымен қатар, әр 30 секунд сайын екі дауыс беретін жаңа тұман сигналы орнатылды (2022 жылы бір дауысқа өзгертілді). Барлығы күн энергиясымен қамтамасыз етіледі. Жөндеу жұмыстары кезінде алынып тасталған ерекше қызыл шам конструкциясы қазір Хёрст қамалында ескі айналмалы маякпен бірге қойылған. Бұған қоса, автоматизациядан бұрын мұнарада қолданылған айналмалы 4-ші реттік диоптриялық оптикалар жұбы да қамалда көрсетілуде.