Жюльетт Греко: Француз әншісі мен актрисасының өмірі мен шығармашылығы
Juliette Gréco
Жюльетт Греко (1927-2020) – француз әншісі, актрисасы. "Paris Canaille", "La Javanaise" сияқты хиттерімен танымал. Француз поэзиясының әндері, кинодағы рөлдері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әншісі және актрисасы (1927–2020)
French singer and actress (1927–2020)
Жюльетта Греко (ʒyljɛt ɡʁeko; 7 ақпан 1927 – 23 қыркүйек 2020) – француз әншісі және актрисасы. Оның ең танымал әндері – "Paris Canaille" (1962, бастапқыда Лео Ферре орындаған), "La Javanaise" (1963, Серж Гинсбург Греко үшін жазған) және "Déshabillez moi" (1967). Ол көбінесе Жак Превер және Борис Виан сияқты француз ақындарының, сондай-ақ Жак Брель және Шарль Азнавур сияқты әншілердің сөздерімен әндер орындаған. Оның 60 жылдық мансабы 2015 жылы "Merci" деген атпен өткен әлемдік турнесімен аяқталды. Актриса ретінде Греко Жан Кокто және Жан-Пьер Мельвиль сияқты француз режиссерлерінің фильмдерінде түсті.
Juliette Gréco (ʒyljɛt ɡʁeko; 7 February 1927 – 23 September 2020) was a French singer and actress. Her best known songs are "Paris Canaille" (1962, originally sung by Léo Ferré), "La Javanaise" (1963, written by Serge Gainsbourg for Gréco) and "Déshabillez moi" (1967). She often sang tracks with lyrics written by French poets such as Jacques Prévert and Boris Vian, as well as singers like Jacques Brel and Charles Aznavour. Her 60 year career came to an end in 2015 when she began her last worldwide tour titled "Merci". As an actress, Gréco played roles in films by French directors such as Jean Cocteau and Jean Pierre Melville.
Ерте өмір
Джульетта Греко Францияның Монпелье қаласында, корсикалық әкесі Жерар Греконың отбасында дүниеге келді; анасы Джульетта Лафейхине (1899–1978) Бордо қаласынан. Оның тегінің бір бөлігі Грекиядан. Бала кезінде анасынан махаббат көрмеген, ол қаламаған бала болғандықтан оның қатал сөздеріне ұшырады, мысалы: "Сен менің қызым емессің. Сен зорлық нәтижесінде туған баласың". Ол Бордода үлкен әпкесі Шарлоттамен бірге әжесі мен атасының тәрбиесінде өсті. Әжесі мен атасы қайтыс болғаннан кейін анасы оларды Парижге алып келді. 1938 жылы ол Гарнье операсының балеринасы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, отбасы Францияның оңтүстік-батысына қайтып оралды. Греко Монтобандағы Корольдік Сен-Жанна-д'Арк білім беру институтының студенті болды. Греко отбасы қарсылық қозғалысына белсенді қатысты, ал анасы 1943 жылы тұтқындалды. Екі әпке Парижге қайтуға шешім қабылдады, бірақ Гестапо оларды ұстап алып, азаптап, содан кейін 1943 жылдың қыркүйегінде Фресне түрмесіне қамады. Анасы мен әпкесі Равенсбрюкке жер аударылды, ал 16 жасар Джульетта бірнеше ай түрмеде отырғаннан кейін босатылды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Гестапо штаб-пәтерінен заттарын алу үшін Парижге 8 шақырым қашықтықты жол жүріп келді. Бұрынғы француз тілінің мұғалімі және анасының досы Хелен Дюк оны күтіп алуға шешім қабылдады. 1945 жылы Греконың анасы мен әпкесі Қызыл Армия Равенсбрюкті азат еткеннен кейін жер аударылудан оралды. Греко 1945 жылы анасы Индокитайға көшіп кеткеннен кейін, Греко мен оның әпкесін артында қалдырды.
Juliette Gréco was born in Montpellier, France, to an absent Corsican father, Gérard Gréco; her mother Juliette Lafeychine (1899–1978) was from Bordeaux. Her lineage hails in part from Greece. She did not receive love from her mother in her childhood and suffered from her harsh comments due to being an unwanted child, such as "You ain't my daughter. You're the child of rape". She was raised by her maternal grandparents in Bordeaux with her older sister Charlotte. After the death of her grandparents, her mother took them to Paris. In 1938, she became a ballerina at the Opéra Garnier. When World War II began, the family returned to the southwest of France. Gréco was a student at the Institut Royal d'éducation Sainte Jeanne d'Arc in Montauban. The Gréco family became active in the Resistance and her mother was arrested in 1943. The two sisters decided to move back to Paris but were captured and tortured by the Gestapo, then imprisoned in Fresnes Prison in September 1943. Her mother and sister were deported to Ravensbrück while Juliette, being only 16, remained in prison for several months before being released. After her release, she walked the eight miles back to Paris to retrieve her belongings from the Gestapo headquarters. Her former French teacher and her mother's friend, Hélène Duc, decided to take care of her. In 1945, Gréco's mother and sister returned from deportation after the liberation of Ravensbrück by the Red Army. Gréco moved to Saint Germain des Prés in 1945 after her mother moved to Indochina, leaving Gréco and her sister behind.
Богемиялық өмір салты
Греко соғыстан кейінгі Франциядағы кейбір зиялылардың богемалық әшекейлеріне табынушы болды. Дюк оны Соланж Сикардтың актерлік сабақтарына жіберді. Ол 1946 жылдың қараша айында «Victor ou les Enfants au pouvoir» пьесасында дебют жасады және поэзияға арналған радио бағдарламасын жүргізе бастады. Оның досы Жан-Поль Сартр оны «La Louisiane» қонақ үйіне орналастырды және Греконың «дауысында миллиондаған өлең бар» екенін айтты. Ол Сен-Жермен-де-Преде жұмыс істейтін Альберт Камю, Жак Превер және Борис Виан сияқты көптеген жазушылар мен суретшілермен танысты, осылайша «экзистенциализмнің Музасы» деген лақап атын алды. Греко бостандыққа қол жеткізген жылдары Сен-Жермен-де-Пре кафелеріне жиі барып, саяси және философиялық богемалық мәдениетке енді. Дафин көшесіндегі «Le Tabou» сияқты музыка мен поэзия орындарында тұрақты түрде болып, Жан Коктомен танысты және Коктоның «Орфе» (1950) фильмінде рөл алды. Ол 1949 жылы париждік «Le Bœuf sur le toit» кабаресінде кабаре әншісі ретінде дебют жасады, бірқатар танымал француз жазушыларының сөздерін орындады; Реймонд Кенноның «Si tu t'imagines» әні оның танымал болған алғашқы әндерінің бірі болды.
Gréco became a devotee of the bohemian fashion of some intellectuals of post war France. Duc sent her to attend acting classes given by Solange Sicard. She made her debut in the play Victor ou les Enfants au pouvoir in November 1946 and began to host a radio show dedicated to poetry. Her friend Jean Paul Sartre installed her at the Hotel La Louisiane and commented that Greco had "millions of poems in her voice". She was known to many of the writers and artists working in Saint Germain des Prés, such as Albert Camus, Jacques Prévert and Boris Vian, thus gaining the nickname la Muse de l'existentialisme. Gréco spent the post Liberation years frequenting the Saint Germain des Prés cafes, immersing herself in political and philosophical bohemian culture. As a regular at music and poetry venues like Le Tabou on Rue Dauphine, she was acquainted with Jean Cocteau, and was given a role in Cocteau's film Orphée (1950). She made her debut as a cabaret singer in the Parisian cabaret Le Bœuf sur le toit in 1949, performing the lyrics of a number of well known French writers; Raymond Queneau's "Si tu t'imagines" was one of her earliest songs to become popular.
Кино мансабы
Ол өзінің кинодебютын Les frères Bouquinquant (1947) фильмінде жасады және бірнеше француз фильмдерінде ойнады. Даррил Ф. Занук оның суретін Time журналында көрген соң, оған "The Sun Also Rises" (1957) фильмінде рөл ұсынды, және бұл Голливудтың қаржыландырған басқа фильмдерге де жол ашты.
She made her film debut in Les frères Bouquinquant (1947) and appeared in several French films. When Darryl F. Zanuck saw her photo in Time, she was offered a role in The Sun Also Rises (1957), and it led to other Hollywood financed films.
Мұра
Греконы актриса Анна Муглалис "Гейнсбург: Батырлық өмір" (2010) фильмінде бейнеледі. Жан-Поль Сартр өзінің "Азаттыққа жолдар" трилогиясындағы әнші образын Грекоға негіздеді. Ағылшын әншісі Рей Дэвис өзінің "Спорт мектебінің сәбиі" әнінде Грекоға сілтеме жасайды. The Beatles тобының "Мишель" әні Греко мен париждік сол жағалау мәдениетінен шабыттанды. Пол Маккартни ән туралы: "Біз сол кезеңде Джульетта Греко сияқты адамдардың кештеріне қатысатынбыз, француз богемиясы. Олардың барлығы қара жағалы свитер киер еді, біз де содан үйрендік, Джульетта бізге қатты ұнады. Оны көрдіңіз бе? Қара шашы, нағыз шансоншы, өте тартымды. Сондықтан мен француз болып жүрдім де, кейін "Мишель" деген ән шығардым". Джон Леннон "Skywriting by Word of Mouth" кітабында: "Менде әрқашан Джульетта Греко сияқты – әдемі, ақылды, қара шашты, биік сүйек жақты, еркін суретші әйел туралы арман болды" деп жазды. Марианна Фейтфулл Греко туралы: "Мен жас қыз болғанда Джульетта Греко менің құрметтейтін тұлғам еді. Ол мен үшін өмірлік үлгі. Егер мен біреу болғым келсе, ол Джульетта Греко болсын деймін". 1999 жылы Жорж Дельбард оның құрметіне "Жульетта Греко" деген атпен бір түрі роза гүлін шығарды. 2021 жылдың 23 қыркүйегінде Парижде "Жульетта Греко" алаңы ашылды. Оны Париждің 6-ауданындағы Сен-Жермен-де-Пре шіркеуінің жанында табуға болады. Dior күзгі-қысқы 2023/2024 коллекциясы үшін Мария Грация Чиури Грекоға құрмет көрсетті.
Gréco was portrayed by actress Anna Mouglalis in the film Gainsbourg: A Heroic Life (2010). Jean Paul Sartre based the singer in his trilogy The Roads to Freedom (Les chemins de la liberté) on Gréco. An allusion to Gréco is made by English singer Ray Davies in the song "Art School Babe" from his album Storyteller. "Michelle" by the Beatles was inspired by Gréco and the Parisian Left Bank culture. Paul McCartney said of the song: "We'd tag along to these parties, and it was at the time of people like Juliette Greco, the French bohemian thing. They'd all wear black turtleneck sweaters, it's kind of where we got all that from, and we fancied Juliette like mad. Have you ever seen her? Dark hair, real chanteuse, really happening. So I used to pretend to be French, and I had this song that turned out later to be 'Michelle'." John Lennon wrote in Skywriting by Word of Mouth: "I'd always had a fantasy about a woman who would be a beautiful, intelligent, dark haired, high cheek boned, free spirited artist à la Juliette Gréco." Marianne Faithfull said of Gréco: "When I was a young girl, Juliette Gréco was my absolute idol She’s my role model for life. If I want to be anybody, I want to be Juliette Gréco." In 1999, a rose was named after her by Georges Delbard under the name of "Juliette Gréco". On 23 September 2021, "Place Juliette Gréco" was inaugurated in Paris. It can be found beside the Church of Saint Germain des Pres, in the 6th arrondissement of Paris. For the Dior Fall/Winter 2023 2024 collection, Maria Grazia Chiuri paid tribute to Gréco.
Белгілі әндер
1950: Si tu t'imagines: Раймонд Кено жазған, ал Джозеф Козма музыкасын жазған. 1950: La Fourmi: Роберт Деснос жазған, ал Джозеф Козма музыкасын жазған. 1951: Je suis comme je suis: Жак Превер жазған, ал Джозеф Козма музыкасын жазған. 1951: Les Feuilles mortes: «Les Portes de la nuit» фильмінен, Жак Превер жазған, ал Джозеф Козма музыкасын жазған. 1951: Sous le ciel de Paris: «Sous le ciel de Paris» фильмінен, Жан Дрежак жазған, ал Юбер Жиро музыкасын жазған. 1951: Je hais les dimanches: Шарль Азнавур жазған, ал Флоренс Веран музыкасын жазған. 1953: La Fiancée du pirate: «L'Opéra de quat'sous» операсынан үзінді. 1954: Coin de rue: Шарль Трене жазған және музыкасын жазған. 1955: Chanson pour l'Auvergnat: Жорж Брассен жазған және музыкасын жазған. 1957: Musique Mécanique: Борис Виан жазған, ал Андре Попп музыкасын жазған. 1957: La Complainte du téléphone: Франсуа Билетду жазған, ал Андре Попп музыкасын жазған. 1959: De Pantin à Pékin: Пьер Деланоэ жазған, ал Андре Попп музыкасын жазған. 1959: Il était une oie: Серж Генсбург жазған және музыкасын жазған. 1960: Il n'y a plus d’après: Гай Беар жазған және музыкасын жазған. 1961: On n'oublie rien: Жак Брель жазған. 1961: Jolie Môme: Лео Ферре жазған және музыкасын жазған. 1961: C'était bien (Le P'tit bal perdu): Роберт Найл жазған, ал Габи Верлор музыкасын жазған. 1961: Le Temps passé: Жорж Брассен жазған және музыкасын жазған. 1961: Chandernagor: Гай Беар жазған және музыкасын жазған. 1962: Accordéon: Серж Генсбург жазған және музыкасын жазған. 1962: Paris Canaille: Лео Ферре жазған және музыкасын жазған. 1963: La Javanaise: Серж Генсбург жазған және музыкасын жазған. 1966: Un petit poisson, un petit oiseau: Жан Макс Ривьер жазған, ал Жерар Буржуа музыкасын жазған. 1967: Déshabillez moi: Роберт Найл жазған, ал Габи Верлор музыкасын жазған. 1970: Les Pingouins: Фредерик Боттон жазған және музыкасын жазған. 1971: La Chanson des vieux amants: Жак Брель сөздерін жазған, ал Жерар Жуаннест музыкасын жазған. 1971: J'arrive: Жак Брель жазған, ал Жерар Жуаннест музыкасын жазған. 1972: Mon fils chante: Морис Фанон жазған, ал Жерар Жуаннест музыкасын жазған. 1977: Non monsieur je n'ai pas vingt ans: Анри Гуго жазған, ал Жерар Жуаннест музыкасын жазған. 1983: Le Temps des cerises: Жан Батист Клемент сөздерін жазған, ал Антуан Ренар музыкасын жазған. 1988: Ne me quitte pas: Жак Брель жазған және музыкасын жазған. 2006: La Chanson de Prévert: Серж Генсбург жазған және музыкасын жазған. 2009: Le Déserteur: Борис Виан жазған және музыкасын жазған.
1950: Si tu t'imagines: written by Raymond Queneau and composed by Joseph Kosma. 1950: La Fourmi : written by Robert Desnos and composed by Joseph Kosma. 1951: Je suis comme je suis : written by Jacques Prévert and composed by Joseph Kosma. 1951: Les Feuilles mortes: from the movie Les Portes de la nuit, written by Jacques Prévert and composed by Joseph Kosma. 1951: Sous le ciel de Paris: from the movie Sous le ciel de Paris : written by Jean Dréjac and composed by Hubert Giraud. 1951: Je hais les dimanches: written by Charles Aznavour and composed by Florence Véran. 1953: La Fiancée du pirate: extract from L'Opéra de quat'sous. 1954: Coin de rue: written and composed by Charles Trenet. 1955: Chanson pour l'Auvergnat: written and composed by Georges Brassens. 1957: Musique Mécanique: written by Boris Vian and composed by André Popp. 1957: La Complainte du téléphone: written by François Billetdoux and composed by André Popp. 1959: De Pantin à Pékin : written by Pierre Delanoë and composed by André Popp. 1959: Il était une oie : written and composed by Serge Gainsbourg. 1960: Il n'y a plus d’après : written and composed by Guy Béart. 1961: On n'oublie rien : written by Jacques Brel. 1961: Jolie Môme: written and composed by Léo Ferré. 1961: C'était bien (Le P'tit bal perdu): written by Robert Nyel and composed by Gaby Verlor. 1961: Le Temps passé : written and composed by Georges Brassens. 1961: Chandernagor : written and composed by Guy Béart. 1962: Accordéon : written and composed by Serge Gainsbourg. 1962: Paris Canaille : written and composed by Léo Ferré. 1963: La Javanaise : written and composed by Serge Gainsbourg. 1966: Un petit poisson, un petit oiseau : written by Jean Max Rivière and composed by Gérard Bourgeois. 1967: Déshabillez moi : written by Robert Nyel and composed by Gaby Verlor. 1970: Les Pingouins : written and composed by Frédéric Botton. 1971: La Chanson des vieux amants : written by Jacques Brel and composed by Gérard Jouannest. 1971: J'arrive : written by Jacques Brel and composed by Gérard Jouannest. 1972: Mon fils chante : written by Maurice Fanon and composed by Gérard Jouannest. 1977: Non monsieur je n'ai pas vingt ans: written by Henri Gougaud and composed by Gérard Jouannest. 1983: Le Temps des cerises : written by Jean Baptiste Clément and composed by Antoine Renard. 1988: Ne me quitte pas : written and composed by Jacques Brel. 2006: La Chanson de Prévert : written and composed by Serge Gainsbourg. 2009: Le Déserteur: written and composed by Boris Vian.