Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Чарльз Альфред Криппс, 1-ші барон Пармур, (3 қазан 1852 – 30 маусым 1941) – консервативтік партиядан лейбористік партияға өткен британдық саясаткер. Ол Ұлттар Лигасын және Англия шіркеуінің мүдделерін ынталы түрде қолдады.
British politician
Charles Alfred Cripps, 1st Baron Parmoor, (3 October 1852 – 30 June 1941) was a British politician who crossed the floor from the Conservative to the Labour Party and was a strong supporter of the League of Nations and of Church of England causes.
Отбасы және ерте мансап
Криппс 1852 жылы Беркширдегі Батыс Илслиде, бай адвокат және Беркширден шыққан Корольдік кеңесші Генри Уильям Криппстің үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. Ол 1866 жылдан бастап Винчестер колледжінде, ал 1871 жылдан бастап Оксфордтың Нью-колледжінде стипендия бойынша оқыды және Оксфордта төрт бірінші сыныптан жүлде алды. Оқуын аяқтағаннан кейін Оксфордтың Сент-Джон колледжіндегі ғылыми шәкіртақыға ие болды, оны алты жыл бойы сақтап қалды. 1877 жылы Мидл Темплде адвокаттыққа қабылданды және адвокат ретінде практикалық жұмыс істеді. 1890 жылы Королеваның кеңесшісі, ал 1893 жылы Мидл Темплдің төрешісі болды. 1895 жылы Уэльс принцінің Бас прокуроры болып тағайындалды, бұл қызметін 1914 жылға дейін екі тағы мұрагерінің кезінде де сақтап қалды – 1901 жылы болашақ Георгий V және 1910 жылы болашақ Эдуард VIII; корольдік отбасына көрсеткен жеке қызметі 1908 жылы Корольдік Виктория орденінің рыцары атағымен марапатталды.
Cripps was born in 1852 in West Ilsley, Berkshire, the third son of Henry William Cripps, a wealthy barrister and Queen's Counsel from Berkshire. He attended Winchester College from 1866 and New College, Oxford, from 1871, both on scholarships, and won four first classes at Oxford. At the end of his undergraduate years he was awarded a Fellowship at St John's College, Oxford, which he held for six years. He was called to the Bar from the Middle Temple in 1877 and went into practice as a barrister. In 1890 he became a Queen's Counsel and in 1893 a Bencher of the Middle Temple. He was appointed as Attorney General to the Prince of Wales in 1895, an appointment he retained until 1914 under two further Princes, the future George V in 1901 and the future Edward VIII in 1910; his personal service to the royal family was rewarded in 1908 with a knighthood in the Royal Victorian Order.
Парламент
Кейін Криппс Либералдық партияны қолдаушы болғанын мәлімдеді, бірақ қатал консервативті әкесіне құрмет көрсету үшін саясатқа араласудан бас тартты. Дегенмен, ол Ирландияға дербестік беру мәселесінде юнионистер тарапына шығып, 1895 жылы Страуд округінен парламентке юнионист ретінде сайланды, онда Оңтүстік Африка комиссиясының құрамында болды (Джеймсон шабуылын тергеді). Ол 1900 жылы мандатын жоғалтты, бірақ көп ұзамай Стретфордтан депутаттыққа қайта сайланды. 1914 жылы Либералдық үкіметтен пэрлік атақ алып, Бэкингем графтығындағы Фриттегі отбасылық иелігіне байланысты Пармур бароны атағын алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол неміс авиашабуылдарынан келген зиянды өтеуді анықтау комитетіне төрағалық етті. Сот судьясы болмаса да, ол ерекше түрде Жеке кеңеске және оның Сот комитетіне тағайындалды, сондай-ақ "Замора" ісін қараған мүшелердің қатарында болды (1916), бұл бейтарап жүк кемесін тартып алудағы меншік иесінің құқықтарына қатысты. Кейіннен ол Лордтар палатасының Сот комитетінің мүшесі ретінде, үкіметтің Лондондағы қонақүйді тартып алу үшін өтемақы талап етуге құқылы меншік иесінің талабына қатысты A G v De Keyser's Royal Hotel Ltd (1920) ісін қарағанда, бұл мәселені қайта қарастырды.
Cripps later claimed to have been a supporter of the Liberal Party, but in deference to his die hard Conservative father, he declined to get involved in politics. However he sided with the Unionists over the issue of home rule for Ireland and was elected as a Unionist to Parliament for Stroud in 1895, where he was a member of the South Africa Commission (investigating the Jameson Raid). He lost his seat in 1900, but soon returned in a by election as MP for Stretford. He received a peerage from the Liberal government in 1914 and took the title Baron Parmoor, of Frieth in the County of Buckingham, from the family estate. During the First World War he headed a committee determining compensation for damage caused by German air raids. Although not a judge, he was specially appointed to the Privy Council and to its Judicial Committee, and was among the members of it which ruled on the case of The Zamora (1916), concerning the owner's rights on requisition of a neutral cargo ship, which he later considered, when sitting as a member of the Judicial Committee of the House of Lords on the government's appeal concerning an owner's entitlement to compensation for requisition of a London hotel, in the case of A G v De Keyser's Royal Hotel Ltd (1920).
Ұлы соғыс
Пармур өзінің жартылай сот рөлінде мәртебеге көтерілуінің бұрынғы саяси байланыстарын жойғанын ойлады. Соғыс Пармурдың саяси көзқарастарына зор әсер етті, ол соғысқа қатысу шешімін апат деп есептеді. Ол міндетті әскери қызметке қарсы болды және саналы түрде қызметтен бас тартқандарға қатысты, олардың тым ауыр жазаға тартылғанын ойлады. Соғыстан кейін ол халықаралық мәселелерге белсенді түрде араласып, "Аштыққа қарсы кеңес" құрды, оның қосымша мақсаты Ұлттар лигасының құрылуы болды. Ұйым партиялық сипатқа ие болмады, бірақ бірнеше кәсіподақ және Еңбек партиясының жетекші өкілдері оған қатысты. 1920 жылы Англия шіркеуін басқару үшін Ұлттық шіркеу ассамблеясы құрылғанда, Пармур Лаиктер палатасына сайланды және оның тұңғыш төрағасы болды.
Parmoor considered that his elevation to the peerage in a semi judicial role had removed any previous political affiliations. The war had a profound effect on Parmoor's political views, as he considered the decision to go to war a disaster. He opposed conscription and sympathised with conscientious objectors, who he thought were subject to excessive punishment. In the aftermath of war, he became very active in international causes, setting up the 'Fight the Famine Council' which had as its secondary objective the establishment of a League of Nations. The organisation was non partisan but several trade unions and senior members of the Labour Party took part. When the National Church Assembly was established in 1920 to govern the Church of England, Parmoor was elected to the House of Laity and became its first chairman.
Еңбек партиясы
Пармур 1923 жылғы Лейбористік партияның сайлау манифестіндегі бейбітшілік туралы мәлімдемені мақұлдады. Сайлаудан кейін, Лейбористік үкімет құрылу мүмкіндігі туғанда, ол Рамзи Макдональдтан оған қосылу туралы шақыру хаты алды. Пармур «Сіздің басшылығыңызбен Лейбористік үкімет құрылғанына қуаныштымын» деп жазды. Ол Кеңес Лорд-президенті және Виконт Холдейнмен бірге Лордтар палатасының бірлескен жетекшісі болып тағайындалды, бұл оған үкіметтік заңнаманы қолдау көрсетімі аз болатын палата арқылы өткізудің қиын міндетін жүктеді. Үкімет дерлік барлық дауыс беруде жеңіліске ұшырағанымен, Пармур оппозицияны заңнамалық бағдарламаны толығымен құлатса, олар қолдауын жоғалтатынына көндіре алды. Сыртқы істер министрінің міндетін өзі атқарып жүрген Макдональд Пармурды 1924 жылғы қыркүйектегі Ұлттар Лигасы Кеңесіне және Ассамблеясына британдық өкіл ретінде таңдады. Лейбористік үкімет аяқталғаннан кейін Пармур Лордтар палатасында белсенді қызметін жалғастырды, ал 1928 жылы Холдейн қайтыс болғаннан кейін Лейбористік партияның Лордтардағы жетекшісі болып сайланды. Ол 1929-1931 жылдардағы екінші Лейбористік үкіметте қайтадан Кеңес Лорд-президенті қызметін атқарды, бұл жолы Ұлттар Лигасы мәселелеріне ерекше жауапкершілік жүктеліп, қайта тағайындалғанда 76 жасқа толған болатын. 1931 жылдың тамызында Макдональд Ұлттық үкімет құрғанда Пармур Лейбористік партияда қалды, Макдональдтың конституциялық негіздегі әрекеттерін мақұлдамады, бірақ 7 қазанда Парламент таратылған кезде Лейбористік партияның Лордтардағы жетекшісі лауазымынан бас тартты.
Parmoor approved of the statement on peace in the Labour Party's 1923 election manifesto. After the election, with a Labour government in prospect, he received a letter from Ramsay MacDonald inviting him to join it. Parmoor wrote that he "should rejoice in the formation of a Labour Government under your leadership". He was made Lord President of the Council and joint Leader of the House of Lords with Viscount Haldane, with the difficult job of piloting government legislation through a House in which it had minimal support. Although the government lost practically every vote, Parmoor was able to persuade the opposition that they would lose support by wrecking the whole legislative programme. Macdonald, who was serving as his own Foreign Secretary, also chose Parmoor as British representative to the Council of the League of Nations, and to its Assembly in September 1924. After the end of the Labour government, Parmoor remained active in the House of Lords, and when Haldane died in 1928, was elected Leader of the Labour Peers. He served again as Lord President of the Council with special responsibility for League of Nations affairs in the second Labour government of 1929–1931, despite his advanced age of 76 at reappointment. He remained with the Labour Party when MacDonald formed the National Government in August 1931, disapproving of MacDonald's actions on constitutional grounds, but stepped down as Leader of the Labour Peers at the dissolution of Parliament on 7 October.
Отбасы
1881 жылы Чарльз Криппс радикалды парламент депутаты Ричард Поттердің қызы Тереза Поттерге үйленді. Тереза Беатрис Уэббтің әпкесі, Пассфилд баронессасы және Пенвит баронессасы Кэтрин Кортнидің де әпкесі болды. Олардың төрт ұлының екі үлкені, Альфред пен Фредерик, кезек-кезек жұрлыққа ие болды, ал кіші ұлы Стаффорд 1930 және 1940 жылдары белгілі саяси қайраткер атанды. Тереза 1893 жылы қайтыс болды. 1919 жылы Пармур лорды Мариан Эллиске үйленді, бірақ олардың одан балалары болған жоқ. Пармур лорды 1941 жылдың маусым айында 88 жасында қайтыс болды. Оның екінші әйелі 1952 жылдың шілде айында қайтыс болды.
In 1881, Charles Cripps married Theresa Potter, daughter of the Radical MP Richard Potter and sister of Beatrice Webb, Baroness Passfield, and Catherine Courtney, Baroness Courtney of Penwith. Of the four sons of the marriage, the elder two, Alfred and Frederick, succeeded in turn to the peerage, and the youngest, Stafford, became a prominent political figure in the 1930s and 1940s. Theresa died in 1893. In 1919, Lord Parmoor married Marian Ellis; there were no children of the marriage. Lord Parmoor died in June 1941, aged 88. His second wife died in July 1952.