Депрессияға қарсы препараттар: Имипрамин туралы ақпарат

Кіріспе

Антидепрессант

| биожетімділік = 94–96%
| ақуызға байланысуы = 86%
| метаболиттері = Десипрамин

Медициналық қолданыстар

Имипрамин негізінен депрессияны және кейбір көңіл алаңдатушылық ауруларын, соның ішінде жедел травмадан кейінгі стресс реакцияларын емдеу үшін қолданылады. Балалар мен жасөспірімдердегі травмадан кейінгі жедел стресске қатысты зерттеулердің көп бөлігі күйік салдарынан туындаған жарақаттарға бағытталған. Оның созылмалы травмадан кейінгі стресс бұзылысын емдеудегі тиімділігіне қатысты дәлелдері аз болғанымен, ол қолданылатын ем болып қалады. Бұл жағдайда оның әсер ету механизмі моноамин оксидаза ингибиторы фенельзинге ұқсас болуы мүмкін. Балалар мен жасөспірімдерге (мысалы, төсекке сию, паникалық шабуылдар, жедел травма немесе дезипрамин жағдайында, АДҚС) имипрамин тағайындағанда (және оның коммерциялық түрде қолжетімді метаболиті, дезипрамин), назарлы болу қажет, себебі белгілі бір жасқа дейінгілерде алаңдау тудыруы мүмкін жағымсыз әсерлер пайда болуы мүмкін. Депрессияны емдеуде оның тиімділігі моклобемидке ұқсас. Сондай-ақ, түнгі энурезді емдеу үшін де қолданылады, себебі ол дельта толқыны кезеңіндегі ұйқы ұзақтығын қысқарта алады, осы кезеңде зәр шығару жиі болады. Ветеринарияда имипрамин ксилазинмен бірге жылқыларда фармакологиялық эякуляцияны тудыру үшін қолданылады. Имипрамин мен оның метаболиті дезипраминнің 150-250 нг/мл арасындағы қан деңгейі антидепрессанттық тиімділікке сәйкес келеді.

Қарсы көрсетілімдер

Алкогольмен бірге қабылдау ұйқышылдықты күшейтеді, сондықтан ішімдік ішкен кезде ерекше сақтық қажет. Жүктілік кезінде қолдану қауіпті болуы мүмкін.

Фармакокинетика

Организм ішінде имипрамин дезипраминге (дезметилимипраминге) метаболиті ретінде өтеді.

Химия

Имипрамин – трициклді қосылыс, нақтырақ айтқанда дибензазепин, және химиялық құрылымында біріккен үш сақинасы бар, сондай-ақ тізбекшесі қоса байланысқан. Басқа дибензазепин ТКА-ларына дезипрамин (N-десметилимипрамин), кломипрамин (3-хлороимипрамин), тримипрамин (2′-метилимипрамин немесе β-метилимипрамин) және лофепрамин (N-(4-хлорбензоилметил)дезипрамин) жатады. Имипрамин – үшінші дәрежелі амин ТКА, оның тізбекшесі деметилденген метаболиті дезипрамин – екінші дәрежелі амин. Басқа үшінші дәрежелі амин ТКА-ларына амитриптилин, кломипрамин, дозулепин (дотиэпин), доксепин және тримипрамин жатады. Имипраминнің химиялық атауы – 3-(10,11-дигидро-5H-дибензо[b,f]азепин-5-ил)-N,N-диметилпропан-1-амин, ал оның еркін негіз түріндегі химиялық формуласы – C19H24N2, молекулалық массасы – 280,407 г/моль. Имипрамин алғаш рет 1951 жылы антигистамин ретінде синтезделген. Хлорпромазиннің антипсихотикалық әсері 1952 жылы ашылды, содан кейін имипрамин шизофрениямен ауыратын науқастарда қолдану үшін антипсихотик ретінде әзірленіп, зерттелді. Дәрі психозбен ауыратын бірнеше жүз науқаста сыналып көрілді, бірақ тиімділігі төмен болды. Алайда, 1950 жылдардың ортасында, ауыр депрессиясы бар әйелдегі симптомдардың жақсаруы туралы хабарламадан кейін, имипраминнің антидепрессант әсері анықталды. Бұған ұқсас байлаулар басқа пациенттерде де тіркелді және клиникалық зерттеулер жүргізілді. Моноамин оксидазасының ингибиторы – ипрониазидтің антидепрессант ретінде шамамен сол кезде ашылуы және енгізілуі имипраминнің антидепрессанттар ретінде моноаминергиялық препараттардың дамуына ықпал етті. Сондықтан, имипраминнің бұрыннан биполярлық бұзылысы бар, ауруханаға жатқызылған науқастарда маниакалды және гипоманиялық реакцияларды тудыруы таңқаларлық емес, бір зерттеуде мұндай науқастардың 25%-ы имипрамин қабылдауды жалғастырғанда манияға немесе гипоманияға ауысқандығы көрсетілді. Мұндай күшті антидепрессант қасиеттері оны емге төзімді депрессияны емдеуде тиімді етеді. Селективті серотонин кері қабылдау ингибиторларының (СИОҚ) пайда болуына дейін оның кейде төзімсіз жанама әсерлері көбінесе төзімді деп есептелді. Сондықтан ол стандартты антидепрессант ретінде кеңінен қолданыла бастады және кейіннен жаңа ТКА-лардың әзірленуіне прототиптік препарат ретінде қызмет етті. ССҚИ-лардың табиғи жанама әсерлерге төзімділігі жоғары болғандықтан (бірақ тиімділігі төмен болуы мүмкін), 1990 жылдардан бастап имипраминнің қолданылуы азайды, бірақ кейде ауыр депрессияны емдеу үшін екінші қатарлы ем ретінде тағайындалады. Сондай-ақ, мигрень, АДҚҚ және мидың шатырлама жарақатынан кейінгі синдромды емдеуде шектеулі қолданылады. Имипрамин паникалық шабуылдарды, созылмалы ауырсынуды және Клейн-Левин синдромын емдеу үшін де қолданылады. Педиатриялық пациенттерде оны түнгі қорқыныштарды және түнгі энурезді емдеу үшін жиі пайдаланады.

Imipramine is a tricyclic compound, specifically a dibenzazepine, and possesses three rings fused together with a side chain attached in its chemical structure. Other dibenzazepine TCAs include desipramine (N desmethylimipramine), clomipramine (3 chloroimipramine), trimipramine (2′ methylimipramine or β methylimipramine), and lofepramine (N (4 chlorobenzoylmethyl)desipramine). Imipramine is a tertiary amine TCA, with its side chain demethylated metabolite desipramine being a secondary amine. Other tertiary amine TCAs include amitriptyline, clomipramine, dosulepin (dothiepin), doxepin, and trimipramine. The chemical name of imipramine is 3 (10,11 dihydro 5H dibenzo[b,f]azepin 5 yl) N,N dimethylpropan 1 amine and its free base form has a chemical formula of C19H24N2 with a molecular weight of 280.407 g/mol. Imipramine was first synthesized in 1951, as an antihistamine. The antipsychotic effects of chlorpromazine were discovered in 1952, and imipramine was then developed and studied as an antipsychotic for use in patients with schizophrenia. The medication was tested in several hundred patients with psychosis, but showed little effectiveness. However, imipramine was serendipitously found to possess antidepressant effects in the mid 1950s following a case report of symptom improvement in a woman with severe depression who had been treated with it. This was followed by similar observations in other patients and further clinical research. Along with the discovery and introduction of the monoamine oxidase inhibitor iproniazid as an antidepressant around the same time, imipramine resulted in the establishment of monoaminergic drugs as antidepressants. It is not surprising, therefore, that imipramine may cause a high rate of manic and hypomanic reactions in hospitalized patients with pre existing bipolar disorder, with one study showing that up to 25% of such patients maintained on Imipramine switched into mania or hypomania. Such powerful antidepressant properties have made it favorable in the treatment of treatment resistant depression. Before the advent of selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs), its sometimes intolerable side effect profile was considered more tolerable. Therefore, it became extensively used as a standard antidepressant and later served as a prototypical drug for the development of the later released TCAs. Since SSRIs are superior in terms of inherent side effect tolerability (although probably inferior in terms of actual efficacy), it has, as of the 1990s, no longer been used as commonly, but is sometimes still prescribed as a second line treatment for treating major depression. It has also seen limited use in the treatment of migraines, ADHD, and post concussive syndrome. Imipramine has additional indications for the treatment of panic attacks, chronic pain, and Kleine Levin syndrome. In pediatric patients, it is relatively frequently used to treat pavor nocturnus and nocturnal enuresis.

Жалпы атаулар

Имипрамин – бұл препараттың ағылшын және француз тілдеріндегі жалпы атауы, сондай-ақ , , және , ал имипрамин гидрохлориді – бұл препараттың , , , және оның атауы. Испан және итальян тілдеріндегі жалпы атауы және оның атаулары – имипрамина, неміс тілінде – имипрамин, ал латын тілінде – имипраминум.

Қолжетімділік

Имипрамин бүкіл әлемде, оның ішінде АҚШ, Ұлыбритания, Еуропаның басқа елдері, Үндістан, Бразилия, Оңтүстік Африка, Австралия және Жаңа Зеландияда медициналық қолданысқа кеңінен қолжетімді.