Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монон темір жолы, 1897 жылдан 1971 жылға дейін Чикаго, Индианаполис және Луисвилл темір жолы деп те аталған, АҚШ-тың негізінен Индиана штатында жұмыс істеген темір жолы болды. 1971 жылы Монон Луисвилл және Нэшвилл темір жолына қосылды, ал бұрынғы Мононның көп бөлігі бүгінде CSX Transportation компаниясына тиесілі. 1970 жылы ол 792 миль (1275 км) ұзындығындағы жолдың 540 милі (869 км) бөлігінде жұмыс істеді; сол жылы 1320 миллион тонна-мильдік ақылы жүк және нөл жолаушы мильдік қызмет көрсеткені туралы хабарлады. (Сонымен қатар, екі рельстік жолы болмаған, елдегі I сыныпты ең ұзын темір жолы болды.)
Defunct American Class I railway
The Monon Railroad , also known as the Chicago, Indianapolis, and Louisville Railway from 1897 to 1971, was an American railroad that operated almost entirely within the state of Indiana. The Monon was merged into the Louisville and Nashville Railroad in 1971, and much of the former Monon right of way is owned today by CSX Transportation. In 1970, it operated 540 mile (869 km) of road on 792 mile (1275 km) of track; that year it reported 1320 million ton miles of revenue freight and zero passenger miles. (It also showed zero miles of double track, the longest such Class I railroad in the country.)
Уақыт шкаласы
1847: Нью-Олбани және Салем темір жолы (NA&S) Джеймс Брукстың президент ретінде ұйымдастырылды. 1854: NA&S трассасы Огайо өзенінен (Нью-Олбаниде) Мичиган көліне (Мичиган қаласында) дейін созылды. 1859: Тым кеңейіп, қиындыққа тап болған NA&S Луисвилл, Нью-Олбани және Чикаго темір жолы (LNA&C) деп қайта аталды. 1865 жылдың 30 сәуірінде LNA&C Авраам Линкольннің жерлеу пойызын таситын жиырма темір жолдың бірі болды, оның бөлігі Лафайеттен Мичиган-Ситиге, Индиана штатына дейін болды. 1873: LNA&C темір жолы Луисвилл, Нью-Олбани және Чикаго темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды. 1881: LNA&C Чикаго және Индианаполис әуе желісі темір жолымен біріктірілді, ал жаңа бөлімнің трассасы көп ұзамай оның атауларын қалаларға жеткізу үшін кеңейтілді. 1897 жылдың 1 шілдесі: LNA&C Чикаго, Индианаполис және Луисвилл темір жолы болып қайта ұйымдастырылды. 1932: 300 фунт (136 кг) салмақтағы Монон Белл алғаш рет ДеПау университеті мен Уабаш колледжі арасындағы футбол ойынының кубогы ретінде ұсынылды. 1946: Джон В. Барригер III Мононның президенті болып, жаңғыртудың агрессивті жоспарларын енгізді. 1949 жылдың 29 маусымы: Булы локомотивтер қызметінің соңғы күні болды, себебі Монон дизельдік қозғалтқыштарға толық көшкен бірінші сыныпты темір жолдардың біріне айналды. 1956 жылдың 11 қаңтары: CI&L ұзақ жылдар бойы қолданылып келген Monon лақап атын корпоративтік атауы ретінде ресми түрде қабылдады. 1959: Чикаго мен Индианаполис арасындағы Мононның жолаушылар қызметі тоқтатылды. 1965 жылы Чикагодан Луисвиллге күніне бір рет қатынасатын “Thoroughbred” пойызы ғана қалды. 1967 жылдың 30 қыркүйегі: Монондағы тұрақты жолаушылар пойызы қызметінің соңғы күні болды. 1968 жылдың 21 наурызы: Луисвилл және Нэшвилл темір жолымен бірігу туралы хабарланды, бұл Мононның L&N компаниясының бәсекелес бағытты – Чикаго және Шығыс Иллинойс темір жолын сатып алуынан туындаған бизнестің жоғалтылуынан қаушады. 1971 жылдың 31 шілдесі: Монон Луисвилл және Нэшвилл темір жолына қосылды. 1972-1979 жылдары: Амтрак Флоридадағы Чикаго-Майами қызметін Индианадағы бұрынғы Монон темір жолының рельстері арқылы жүргізді. 1979 жылы бұл қызмет тоқтатылғаннан кейін Блумингтон, Индиана және оңтүстік Индиананың қалған бөлігі жолаушылар теміржол қызметін жоғалтты. 1999: Индианаполис маңындағы желінің бөліктері велосипед және жаяу жүргіншілерге арналған жолға айналдырылып, Монон жолы деп аталды. 2004: CSX бұрынғы Монон темір жолының Блумингтон, Индиана арқылы өтетін рельстерін пайдалануды тоқтатты. Келесі он жылда жолдың Блумингтон бөліктері B Line Trail (қала ішінде) және Rail Trail (қаланың оңтүстігінде) болып өзгертілді. 2009 жылдан кейін Мунстер мен Хэммонд, Индиана арасындағы жолдар алынып тасталды және желі Монон жолының тағы бір бөлігіне айналдырылды.
1847: The New Albany and Salem Railroad (NA&S) is organized with James Brooks as president. 1854: The NA&S trackage stretches from the Ohio River (at New Albany) to Lake Michigan (at Michigan City). 1859: The overextended and struggling NA&S is renamed the Louisville, New Albany and Chicago Railroad (LNA&C). April 30, 1865: The LNA&C becomes one of twenty railroads to haul Abraham Lincoln's funeral train, its portion being from Lafayette to Michigan City, Indiana. 1873: The LNA&C Railroad is reorganized as the Louisville, New Albany and Chicago Railway. 1881: The LNA&C consolidates with the Chicago and Indianapolis Air Line Railway, and the trackage of the new division is soon extended to reach into its namesake cities. July 1, 1897: The LNA&C is reorganized as the Chicago, Indianapolis, and Louisville Railway. 1932: The 300 pound (136 kg) Monon Bell is first presented as the trophy of the annual football game between DePauw University and Wabash College. 1946: John W. Barriger III becomes president of the Monon, bringing aggressive plans for modernization. June 29, 1949: Final day of steam locomotive service, as the Monon becomes one of the first Class I railroads to fully convert to diesel motive power. January 11, 1956: The CI&L officially adopts its longtime nickname, Monon, as its corporate title. 1959: The Monon's passenger service between Chicago and Indianapolis is discontinued. By 1965, only the Thoroughbred remained, with its single daily roundtrip from Chicago to Louisville. September 30, 1967: Final day of regularly scheduled passenger train service on the Monon. March 21, 1968: Merger with Louisville and Nashville Railroad announced to placate the Monon's fear of lost business due to L&N's acquisition of a competing route, the Chicago and Eastern Illinois Railroad. July 31, 1971: The Monon is merged into the Louisville and Nashville Railroad. 1972 1979: Amtrak operates the Floridian Chicago Miami service over the former Monon Railroad's tracks in Indiana. With the termination of this service in 1979, Bloomington, Indiana, and the rest of southern Indiana lose passenger railway service. 1999: Portions of the line around Indianapolis are converted to a bicycle and pedestrian trail known as the Monon Trail. 2004: CSX stops using the former Monon Railroad's tracks through Bloomington, Indiana. Over the next decade, Bloomington sections of the tracks are converted to the B Line Trail (within the city proper) and the Rail Trail (south of the city). After 2009, the tracks between Munster and Hammond, Indiana, are removed and the line converted into another section of the Monon Trail.
Монондық жол
Темір жол Монон атауын оның басты бағыттары Индиана штатының Монон қаласында қосылғандықтан алды. Мононнан басты желілер Чикагоға, Луисвиллге, Индианаполиске және Мичиган Ситиге (Индиана штаты) дейін жетті. Бұл жүйе қауіпсіздік принципі бойынша құрылған еді, яғни сигнал шамдары жанып кеткен кезде, көлік жүргізушілері пойыз келе жатыр деп ойлайтын, одан кейін пойыз жоқ екенін және тек шамның жанып кеткенін түсінетін. Монон жеті бөлімнен тұрды. Солтүстіктен басталатын Бірінші бөлім Индиана шекарасынан Лафайетке дейін, Монон ауыстырғышы арқылы өтеді. Басты жолаушылар бағыты ретінде ол Лафайетт пен Блумингтон арасындағы Төртінші бөліммен байланысты. Бұл бағыт Блумингтоннан Нью-Олбаниге дейінгі Бесінші бөлім арқылы Огайо өзеніне жетті. Осы оңтүстік бағыттан Алтыншы және Жетінші бөлімдер батысқа қарай созылды. Алтыншы бөлім Мидленд пен Клей-Сити арасындағы көмір кендерін қамтамасыз етті, ол Кловердейлдің оңтүстігіндегі Уоллес-Джанкшндегі басты желіге қосылды. Жетінші бөлім Орлеандағы байланыс арқылы Батыс Баден және Француздық Ликтегі курорттық қонақ үйлерге жолаушылар тасымалын жүзеге асырды. Басқа басты желі, негізінен жүк тасымалына арналған, Мичиган көліне жақын Мичиган Ситиден Мононға дейінгі Екінші бөлімді және содан кейін Мононнан Индианаполиске дейінгі Үшінші бөлімді қамтиды. Әр бағыттың өзіндік тасымалдау түрі болғанымен, жүк пен жолаушылар желінің барлық бөліктері бойынша тасымалданды.
The railroad got the name Monon from the convergence of its main routes in Monon, Indiana. From Monon, the mainlines reached out to Chicago, Louisville, Indianapolis, and Michigan City, Indiana. This design was fail safe, in that when the signal bulb was burned out, approaching vehicle drivers would assume a train was coming — until they eventually realized there was no train and just a burned out signal. The Monon had seven sections. Beginning in the north, Section One was from the Indiana line to Lafayette, passing through the Monon switch in Monon. As a primary passenger route, it connected to Section Four running between Lafayette and Bloomington. This route reached the Ohio River over Section Five from Bloomington to New Albany. From this southern route, Sections Six and Seven were spurs to the west. Section Six served the coal fields between Midland and Clay City, connecting to the main line at Wallace Junction, just south of Cloverdale. Section Seven provided passenger service to the resort hotels in West Baden and French Lick, through a connection at Orleans. The other primary line, mainly a freight line, included Section Two from Michigan City on Lake Michigan to Monon and then Section three from Monon to Indianapolis. Although each route had its primary traffic type, freight and passengers were carried over all parts of the line.
Мұражайлар
Француздық Ликтегі Индиана теміржол мұражайы Француздық Ликтегі бұрынғы Монон (Одақ) депосынан Индиана штатының Куско қаласына қарай пойыз қатынасын жүзеге асырады. 2005 жылы ашылған «Монон байланысы» Мононның солтүстігінде, 421 тас жолында орналасқан. Пайдаланылмаған Монон теміржол станциясында орналасқан Линден теміржол мұражайы Линден Мэдисон қалашығының тарихи қоғамына тиесілі және олар басқарады. 1852 жылы Мичиган қаласы, Салем және Нью-Олбани темір жолы Монтгомери округі арқылы өтті. Кроуфордсвилл мен Линден арасындағы ескі керуен жолы темір жолға Линден арқылы салынғанын ынталандыру үшін берілді. 1852 жылы қазіргі почта бөлімінің артында алғашқы Линден депосының құрылысы да басталды. Ғимарат 1881 жылы Толедо, Сент-Луис және Батыс темір жолы Линден арқылы салынғанда, осы жерде Мононмен қиылысып, қазіргі орнына көшірілді. Салемдегі Джон Хей орталығында Мононға арналған Депо теміржол станциясы мұражайы бар. Сондай-ақ, 2012 жылдың жазынан бері ол Монон теміржолының тарихи/техникалық қоғамына үйі болып табылады. Кентукки штатының Нью-Хейвен қаласындағы Кентукки теміржол мұражайы Мононның 32 нөмірі, Electro Motive Division (EMD) BL2 моделі, түпнұсқа қара және алтын түс схемасындағы дизель локомотивін көрсетеді. French Lick West Baden мұражайы 2021 жылы Монон теміржолының маңызды артефактілер жинағын алды, ол 2022 жылдың қарашасынан 2023 жылдың ортасына дейін көрмеге қойылды.
The Indiana Railway Museum in French Lick operates trains south from French Lick to Cuzco, Indiana, out of the former Monon (Union) depot in French Lick, Indiana. The Monon Connection, which opened in 2005. is on U. S. 421 north of Monon. Located in a disused Monon railroad station, the Linden Railroad Museum is owned and operated by the Linden Madison Township Historical Society. In 1852, the Michigan City, Salem and New Albany Railroad cut through Montgomery County. The old stage road between Crawfordsville and Linden was given to the railroad as an inducement to get it to build through Linden. 1852 also saw the building of the first Linden depot, on a site behind the present day post office. The building was moved to the current location in 1881 when the Toledo, St. Louis and Western Railroad was built through Linden, crossing the Monon at this location. The John Hay Center in Salem has the Depot Railroad Station Museum, honoring the Monon. It has also been the home of the Monon Railroad Historical/Technical Society since summer 2012. The Kentucky Railway Museum in New Haven, Kentucky, displays Monon's Diesel Engine No. 32, an Electro Motive Division (EMD) BL2 model, in its original black and gold paint scheme. The French Lick West Baden Museum in French Lick acquired a major Monon Railroad Artifact collection in 2021 that is on display from November 2022 through mid 2023.