Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
314 жылы қазіргі Анкарада шіркеу кеңесі немесе синод өтті. Анкира синоды – 314 жылы Галатия провинциясының римдік басқару орталығы Анкирада өткен шіркеу кеңесі немесе синод. Ол Пасхадан кейін көп ұзамай болды; алғашқы тоғыз канонның шіркеудегі қуғын-сүргіннің салдарынан келген қиратуды қалпына келтіруге бағытталғанынан жылды анық айтуға болады, ал қуғын-сүргін 313 жылы Максимин II құлатылғаннан кейін тоқтады. Сирия мен Кіші Азияның көптеген аймақтарынан барлығы онға жуық епископ қатысты. Антиохия епископы Виталис немесе Анкиралық Марцелл төрағалық етті, мүмкін екеуі де болды, бірақ Либеллис Синодикус, сондай-ақ Синодикон Ветус деп белгілі, соңғысына жатқызады. Оныншы канон дін қызметкерлерінің үйленуіне рұқсат береді, егер олар дінге кірмес бұрын әйел алу құқығын сақтаған болса. Он үшінші канон хорепископтардың пресвитерлерді немесе дьякондарды тағайындауына тыйым салады. Он алтыншы канон, жыртқышпен жыныстық қатынас жасаған немесе осы әрекетін жалғастырып жатқан христиандарды олардың жасына қарай бірнеше топқа бөліп, әр топқа әртүрлі тәуба жазаларын белгілейді; 20 жастан асқан үйленген ерлер үйленбеген жастарға қарағанда ауыррақ жазаланды, ал 50 жастан асқан үйленген ерлер ең ауыр жазаға тартылды. Он жетінші канон, жыртқышпен ауыратын әйелмен немесе жыртқышпен жыныстық қатынас жасаған христиандарды қыс айларында, яғни шіркеу ғимаратының сыртында, басқа адамдармен бірге дұға етуге міндеттейді. Ауру әйелдерді жануарлармен теңестіруді түсіндіру қиын. Он сегізінші канон, халықтың өздері қаламаған епископты тағайындауға қарсылық білдіру құқығын қорғайды. XXII канон: Қасақана кісі өлтіргендер тәуба етуде болсын, бірақ өмірінің соңында толық қатысуға ие болсын. XXIV канон, сиқыршылардан кеңес алғандарға бес жыл тәуба етуді міндеттейді.
Ecclesiastical council, or synod, convened in modern day Ankara in 314. The Synod of Ancyra was an ecclesiastical council, or synod, convened in Ancyra, the seat of the Roman administration for the province of Galatia, in 314. The season was soon after Easter; the year may be safely deduced from the fact that the first nine canons are intended to repair havoc wreaked in the church by persecution, which ceased after the overthrow of Maximinus II in 313. Only about a dozen bishops were present, nonetheless representing nearly every part of Syria and Asia Minor. Either Vitalis, Bishop of Antioch, or Marcellus of Ancyra presided, and possibly both were present, although the Libellus Synodicus, also known as the Synodicon Vetus, assigns to the latter. The tenth canon tolerates the marriages of deacons who previous to ordination had reserved the right to take a wife. The thirteenth forbids chorepiscopi to ordain presbyters or deacons. The sixteenth canon brackets the Christians who have committed bestiality, or may still have been doing so, into several different groups based on the offender's age, and assigns different penances to each group; married men over 20 were sanctioned more harshly than unmarried youths, and married men over 50 received the harshest sanctions. The seventeenth canon condemns the Christians who have either committed bestiality or had sexual intercourse with a leprous woman, while themselves being leprous, to having to pray with the wintering people i. e. outside church buildings. The equation of leprous women with beasts is generally considered difficult to interpret. The eighteenth safeguards the right of the people in objecting to the appointment of a bishop whom they do not wish. Canon XXII: Concerning wilful murderers let them remain prostrators; but at the end of life let them be indulged with full communion. Canon XXIV imposes five years of penance upon those who consult magicians.