Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грекия мифологиясының кейіпкері
Greek mythological figure
Грекия мифологиясында Меликерт (Μελικέρτης, кейде Мелекерт), кейін Паламон немесе Палаимон (Παλαίμων) деп аталған, Теба королі Кадмустың қызы Ино мен король Атамастың ұлы, Боэтиялық ханзада еді. Ол Леархтың бауыры болды.
In Greek mythology, Melicertes (Μελικέρτης, sometimes Melecertes), later called Palaemon or Palaimon (Παλαίμων), was a Boeotian prince as the son of King Athamas and Ino, daughter of King Cadmus of Thebes. He was the brother of Learchus.
Мифология
Ино, күйеуінен қашып, Гераның салдарынан есінен шығып қалған күйеуінен қашып, Ино сәби Дионисты баққандықтан, өзін және Меликертті Мегара мен Коринф арасындағы биік жартастан теңізге лақтырды. Екеуі де теңіз құдайларына айналды: Ино – Гомер атап өткендей Леукотея, ал Меликерт – Паламон. Кейін дельфин оның денесін Коринфқа алып барып, қарағай астына қойды. Оны оның араласқан ағасы Сизиф тауып, Коринфке әкелдірді және Нерейдтердің бұйрығымен оның құрметіне Истмия ойындарын және құрбандықтар ұйымдастырды.
Ino, pursued by her husband, who had been driven mad by Hera because Ino had brought up the infant Dionysus, threw herself and Melicertes into the sea from a high rock between Megara and Corinth, Both were changed into marine deities: Ino as Leucothea, noted by Homer, Melicertes as Palaemon. The body of the latter was carried by a dolphin to the Isthmus of Corinth and deposited under a pine tree. Here it was found by his uncle Sisyphus, who had it removed to Corinth, and by command of the Nereids instituted the Isthmian Games and sacrifices in his honor.
Әдебиет пен өнерде
Палемон алғаш рет Эврипидтің «Тавридадағы Ифигения» пьесасында пайда болады, онда ол бұдан бұрыннан «кемелердің сақшысы» ретінде танылады. Август дәуірі латын ақындары арасындағы ең маңызды байланыс – Портун, қауіпсіз бейіштердің римдік құдайы, Вергилийдің «Георгикаларында» ерекше аталады. Овидий Иноның Меликертті құшақтап теңізге секіргенін екі рет баяндады. Овидийдің «Фасти» еңбегінде Истмус алғаш рет жер телімі деп аталады, бірақ тікелей аты айтылмайды: «Екі теңізді кері қайтаратын, екі жақты сулармен шайылатын, тар шекараға дейін қысқарған жер бар». Кейінгі латын ақындары Палемонды Истмустағы қасиетті орынмен байланыстырған көптеген мысалдарды келтіреді, бірақ онда Августтан бұрынғы культтың археологиялық дәлелі табылған жоқ. Гигин Иноның Атамастың кіші ұлы Меликертпен бірге теңізге тасталып, құдайшаға айналғанын, сондай-ақ Кадмустың қызы Иноның Аэолдың ұлы Атамастан қашып бара жатқанда Меликертті өлтіргенін айтады. Грек-римдік көзқарастарда Палемон дельфинге мініп жүрген бала немесе тритонның құйрығы бар бала ретінде бейнеленеді.
Palaemon appears for the first time in Euripides' Iphigeneia in Tauris, where he is already the "guardian of ships". The paramount identification in the Latin poets of the Augustan age is with Portunus, the Roman god of safe harbours, memorably in Virgil's Georgics. Ovid twice told the story of Ino's sea plunge with Melicertes in her arms. Ovid's treatment in his Fasti is the earliest to identify the Isthmus as the location, though without literally naming it:A land there is, shrunk within narrow bounds, which repels twin seas, and single in itself, is lashed by two fold waters. In later Latin poets there are numerous identifications of Palaemon with the sanctuary at the Isthmus, where no archaeological evidence was found for a pre Augustan cult. Hyginus states both that Ino cast herself into the sea with her younger son by Athamas, Melicertes, and was made a goddess, and that Ino, daughter of Cadmus, killed her son Melicertes by Athamas, son of Aeolus, when she was fleeing from Athamas. In Greco Roman views, Palaemon is viewed as a dolphin riding boy, or a child with a triton tail.
Шығу тегі
Palaemon атауының нақты шығу тегі анықталған жоқ. Бұл есім "күрескер" деген мағынаны білдіреді және ол Гераклдың лақап аты, оны гректер Мелькартпен байланыстырып, "Тир Гераклесі" деп атаған. Алайда, Геракл мен Палемон арасында ешқандай дәстүрлі байланыс байқалмайды. Меликерт финикиялық болғандықтан, Палемонды да "жалындаған мырза" (Баал хаман) деп түсіндіруге тырысқан, бірақ теңіз құдайы мен от құдайы арасында ортақ белгілер шамалы. Римдіктер Палемонды Портунусқа (жағалау құдайы) теңестірген, ал кейбіреулер Палемон есімінің "бал жеуші" дегенді білдіретінін айтқан.
No satisfactory origin of the name Palaemon has been given. The name means the "wrestler", and is an epithet of Heracles, with whom Melqart is identified by interpretatio graeca and referred to as the "Tyrian Herakles", but there does not appear to be any traditional connection between Heracles and Palaemon. Melicertes being Phoenician, Palaemon also has been explained as the "burning lord" (Baal haman), but there seems little in common between a god of the sea and a god of fire. The Romans identified Palaemon with Portunus (the harbour god), and some took the name Palaemon to mean "the honey eater".
Дін
Біздің заманымыздың 2-ші ғасырының соңында Паузанияс Истмиядағы Посейдон қасиетханасында Палемон ғибадатханасын көрді: ішінде Посейдон, Левкотея және Палемонның өзінің мүсіндері болған. Сондай-ақ, оның «Қасиеттілер қасиеті» деп аталатын жері және оған жер астына түсетін жолы бар, онда Палемон жасырылған деседі. Осы жерде жалған ант берген адам, ол қорынттық болсын немесе шетелдік, сөзінен қайта алмайды. «Циклоптар құрбандығы» деп аталатын ежелгі қасиетті орын да бар, онда олар Циклоптарға құрбандық шалады. Леукотеямен бірге Меликерт/Палемон теңіздегі қауіптерден қорғау үшін жиі шақырылған. Осы сияқты бірнеше дұғалар бар, олардың барлығы Хауторн (1958) еңбегінде көрсетілген. Меликертке арналған ежелгі культ, мүмкін, гректерге дейінгі Ино мен Меликерт тұлғаларына негізделген, Уилл осы орынның табылуына дейін болжаған, бірақ 1958 жылы Хауторн оны жоққа шығарды.
In the late 2nd century CE, within the sanctuary of Poseidon at Isthmia, Pausanias saw a temple of Palaemon: with images in it of Poseidon, Leucothea, and Palaemon himself. There is also what is called his Holy of Holies, and an underground descent to it, where they say that Palaemon is concealed. Whosoever, whether Corinthian or stranger, swears falsely here, can by no means escape from his oath. There is also an ancient sanctuary called the altar of the Cyclopes, and they sacrifice to the Cyclopes upon it. In company with Leucothea, Melicertes/Palaemon was widely invoked for protection from dangers at sea. refn|several prayers of this type are contained in all are all noted by Hawthorne (1958) A cult of Melicertes of great antiquity, possibly based on pre Hellenic figures of Ino and Melicertes, was posited by Will, just previous to the site's discovery and refuted by Hawthorne in 1958.