Бірінші дүниежүзілік соғысында Синай және Палестина кампаниясы

Синай және Палестина кампаниясы: Бірінші дүниежүзілік соғыстың орталық шығыс майданы, 1915-1918. Осман империясына қарсы британ, француз күштерінің күресі.

64 мин оқу

100%

Дереккөз: Sinai and Palestine campaign — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Бірінші дүниежүзілік соғыстың Таяу Шығыс майданындағы науқан – Синай мен Палестина науқаны 1915 жылдың қаңтарынан 1918 жылдың қазанына дейін өткен Бірінші дүниежүзілік соғыстың Таяу Шығыс майданының бір бөлігі болды. Британ империясы, Францияның үшінші республикасы және Италия Корольдігі араб көтерілісімен бірігіп, Осман империясына, Германия империясына және Австро-Венгрия империясына қарсы күресті. Науқан 1915 жылы Осман империясының Суэц каналына шабуыл жасау әрекетімен басталды және 1918 жылы Мудрос келісімімен аяқталды, осының нәтижесінде Осман Сириясы басып алынды. Жақын арадағы шайқастар 1915 жылдың қаңтарында басталды, ол кезде Германия басқарған Осман әскері Синай түбегіне шабуыл жасады, бұл түбекті британдықтар Мысырдың "протектораты" ретінде басып алып, Суэц каналына сәтсіз шабуыл жасады. Галлиполи шайқасынан кейін Британ империясының ардагерлері Мысыр экспедициялық күштерін (ЕЭК) құрды, ал Осман империясының ардагерлері 1916 жылы Синай түбегі үшін күресу үшін Төртінші армияны құрды. 1917 жылдың қаңтарында жаңадан құрылған Шөлдік колонна Рафа шайқасында Синайды қайта басып алды. Мысыр аумағының маңызды бөлігін қайтару наурыз және сәуір айларында Осман территориясында Газаның бірінші және екінші шайқастарында екі жеңіліске ұшырады. 1917 жылдың сәуірінен қазан айына дейін Оңтүстік Палестинадағы тоқыраудан кейін генерал Эдмунд Алленби III корпустан Беер-Шебаны басып алды. Осман қорғанысы 8 қарашада басып алынды және қуғын-сүргін басталды. Одан кейін 10-14 қарашада Мүғар қырқасы шайқасында және 17 қарашадан 30 желтоқсанға дейін Иерусалим шайқасында жеңіс тіркелді. 1918 жылдың наурызында Батыс майданда Эрих Людендорфтың неміс көктемгі шабуылы кезінде ауыр шығындар Британ империясын ЕЭК-тен күш-қуатты жіберуге мәжбүр етті. Алленби күштері қыркүйекте Мегиддо шайқасының маневрлік соғысы кезінде шабуылды қайта бастағанға дейін алға жылжу тоқтады. Түлкарм мен Табсордағы сәтті жаяу әскер шайқастары Осман майдан шебінде олқылықтарды тудырды, бұл Шөлдік атты корпустың Яһуда таулы аймағында шайқасқан жаяу әскерді қоршауға және Назарет шайқасы мен Самах шайқасында күресуге мүмкіндік берді, Афула, Бейсан, Дженин және Тиберия қалаларын басып алды. Бұл процесте ЕЭК Шарон шайқасында, Наблус шайқасында және үшінші Транс-Иордания шабуылында үш Осман армиясын талқандап, мыңдаған тұтқын мен көптеген жабдықтарды қолға түсірді. Дамаск пен Алеппо келесі қуғын-сүргін кезінде басып алынды, содан кейін Осман империясы 1918 жылдың 30 қазанында Синай мен Палестина науқанына нүке салып, Мудрос келісімін қабылдады. Ұлыбританияның Палестинаға және Сирия мен Ливанға мандаттары басып алынған аумақтарды басқару үшін құрылды. Бұл науқан соғыс кезінде кеңінен танылмады немесе түсінілмеді. Ұлыбританияда бұл операцияның маңыздылығы төмен бағаланды, ресурстардың ысырабы деп есептелді, олар Батыс майданында тиімдірек жұмсалуы мүмкін еді, ал Үндістан халқы Месопотамия науқаны мен Бағдадты басып алуға көбірек қызығушылық танытты. 1917 жылдың тамызында Батыс майданына барғаннан кейін алғашқы австралиялық ресми фотограф капитан Франк Херли келгенге дейін Аустралияда осы аймақта соғыс тілшісі болған жоқ. Генри Гуллетт, алғашқы ресми соғыс тілшісі, 1917 жылдың қарашасында келді. Бұл науқанның ұзақ мерзімді әсері Осман империясының бөлінуі болды, Франция Сирия мен Ливанға мандат алды, ал Британ империясы Месопотамия мен Палестинаға мандат алды. Түркия Республикасы 1923 жылы Түркияның Тәуелсіздік соғысы Осман империясын жойғаннан кейін құрылды. Еуропалық мандаттар 1932 жылы Ирак Корольдігінің, 1943 жылы Ливан Республикасының, 1946 жылы Трансжорданияның Хашимит Корольдігі мен Сирия Араб Республикасының және 1948 жылы Израиль Мемлекетінің құрылуымен аяқталды.

Campaign of the Middle Eastern theatre of World War I

The Sinai and Palestine campaign was part of the Middle Eastern theatre of World War I, taking place between January 1915 and October 1918. The British Empire, the French Third Republic, and the Kingdom of Italy fought alongside the Arab Revolt in opposition to the Ottoman Empire, the German Empire, and the Austro Hungarian Empire. It started with an Ottoman attempt at raiding the Suez Canal in 1915 and ended with the Armistice of Mudros in 1918, leading to the cession of Ottoman Syria. Fighting began in January 1915, when a German led Ottoman force invaded the Sinai Peninsula, then occupied by the British as part of a "Protectorate" Protectorate of Egypt, to unsuccessfully raid the Suez Canal. After the Gallipoli campaign, British Empire veterans formed the Egyptian Expeditionary Force (EEF) and Ottoman Empire veterans formed the Fourth Army, to fight for the Sinai Peninsula in 1916. In January 1917 the newly formed Desert Column completed the recapture of the Sinai at the Battle of Rafa. This recapture of substantial Egyptian territory was followed in March and April by two EEF defeats on Ottoman territory, at the First and Second Battles of Gaza in southern Palestine. After a period of stalemate in Southern Palestine from April to October 1917, General Edmund Allenby captured Beersheba from the III Corps. The Ottoman defences were captured by 8 November, and the pursuit began. EEF victories followed, at the Battle of Mughar Ridge, 10 to 14 November, and the Battle of Jerusalem, 17 November to 30 December. Serious losses on the Western Front in March 1918, during Erich Ludendorff's German spring offensive, forced the British Empire to send reinforcements from the EEF. The advance stalled until Allenby's force resumed the offensive during the manoeuvre warfare of the Battle of Megiddo in September. The successful infantry battles at Tulkarm and Tabsor created gaps in the Ottoman front line, allowing the pursuing Desert Mounted Corps to encircle the infantry fighting in the Judean Hills and fight the Battle of Nazareth and Battle of Samakh, capturing Afulah, Beisan, Jenin and Tiberias. In the process the EEF destroyed three Ottoman armies during the Battle of Sharon, the Battle of Nablus and the Third Transjordan attack, capturing thousands of prisoners and large quantities of equipment. Damascus and Aleppo were captured during the subsequent pursuit, before the Ottoman Empire agreed to the Armistice of Mudros on 30 October 1918, ending the Sinai and Palestine campaign. The British Mandate of Palestine and the Mandate for Syria and the Lebanon were created to administer the captured territories. The campaign was generally not well known or understood during the war. In Britain, the public thought of it as a minor operation, a waste of precious resources which would be better spent on the Western Front, while the peoples of India were more interested in the Mesopotamian campaign and the occupation of Baghdad. Australia did not have a war correspondent in the area until Captain Frank Hurley, the first Australian Official Photographer, arrived in August 1917 after visiting the Western Front. Henry Gullett, the first Official War Correspondent, arrived in November 1917. The long lasting effect of this campaign was the Partitioning of the Ottoman Empire, when France won the mandate for Syria and Lebanon, while the British Empire won the mandates for Mesopotamia and Palestine. The Republic of Turkey came into existence in 1923 after the Turkish War of Independence ended the Ottoman Empire. The European mandates ended with the formation of the Kingdom of Iraq in 1932, the Lebanese Republic in 1943, the Hashemite Kingdom of Transjordan and Syrian Arab Republic in 1946, and the State of Israel in 1948.

Өмірбаян

1805 жылдан бастап Египет Мұхаммед Әли әулеті тұсында де-факто тәуелсіз мемлекет болды, бірақ ол заң жүзінде Осман империясының бір бөлігі болып қала берді. 1882 жылдан бастап Ұлыбританияның Египетті басып алуы Египеттің де-факто тәуелсіздігін күрт шектеді, бірақ оның заңдық мәртебесін өзгертпеді, египеттік Хедив техникалық тұрғыдан Осман сұлтанының вассалы болып қалды. Ұлыбританияның елге басып алуын тоқтатуға тырысқан Хедив Аббас II, Осман империясы Бірінші дүниежүзілік соғысқа Орталық державалар жағынан кірген кезде олардың жағына шықты. Бұл Ұлыбританияны Аббасты тақтан түсіруге, Египет үстіндегі Османдық биліктің әлі де сақталған заңдық иллюзиясын жоюға және Египет сұлтандығын қайта құруға итермеледі. Сұлтандық британдық протекторат ретінде басқарылатын болды, соғысқа қатысты барлық мәселелер Ұлыбританияның толық бақылауында болды. Суэц каналы британдықтар үшін өте маңызды стратегиялық маңызы бар еді, ол Үндістан, Жаңа Зеландия және Австралиядан Еуропаға дейінгі теңіз саяхатын қысқартты. Осының нәтижесінде Египет соғыс кезінде, әсіресе Галлиполи науқанында маңызды базаға айналды. Германия мен Осман империясы үшін канал британдық байланыстардың ең жақын және әлсіз буыны болды. Каналды қорғау бірқатар мәселелерді тудырды, оның үлкендігі оны бақылауды қиын етіп жасады. Каирден жол болмады, ал Каирден Исмаилияға дейін 48 шақырымдық шөлді кесіп өтетін жалғыз теміржол бағыты солтүстікке Порт-Саидке және оңтүстікке Суэцке дейін жалғасты. Исмаилия маңындағы орталық аймақты бақылау өте маңызды болды, өйткені бұл үш канал қаласы Нілден тәтті суға тәуелді болды. 1914 жылдың қарашасында Ұлыбритания мен Осман империясы арасындағы жаулық басталғанда, 30 000 саялы британдық қорғаныс күштері Синай түбегінің каналдың шығысындағы бөлігін эвакуациялады, қорғанысын каналдың батыс жағына шоғырландырды. Британдық күштерге 10-шы және 11-ші Үнді дивизиялары, Императорлық қызмет кавалерия бригадасы, Биканер түйе корпусы, Үндістанның үш тау артиллериясы батареясы және бір египеттік артиллерия батареясы кірді. Оларға арнадағы одақтас кемелердің артиллериясы да көмектесті. Оларға қарсы шамамен 25 000 адам, оның ішінде 25-ші дивизия күші жұмылдырылды. Осман империясы 1915 жылы Осман әскерлері Египеттегі британдық күштерге шабуыл жасаған кезде Египетке қайта оралуға деген қызығушылығын көрсетті. Немістер де қазіргі Ливиядағы сенусилер арасында наразылықты қоздырды, олар Батыс Египетке шабуыл жасап, сенусилер науқаны кезінде Суданға қауіп төндірді.

Since 1805, Egypt had been a de facto independent state under the Muhammad Ali Dynasty, though it remained de jure part of the Ottoman Empire. The United Kingdom's occupation of Egypt from 1882 severely curtailed Egypt's de facto independence, but did not alter its legal status, with the Egyptian Khedive technically remaining a vassal of the Ottoman Sultan. Seeking to end the British occupation of the country, Khedive Abbas II sided with the Ottoman Empire upon the latter's entry into the First World War on the side of the Central Powers. This prompted the United Kingdom to depose Abbas, terminate the still persisting legal fiction of Ottoman sovereignty over Egypt, and declare the re establishment of the Sultanate of Egypt, with Hussein Kamel, uncle of the deposed Khedive, as Sultan. The sultanate was to be administered as a British protectorate, with all matters pertinent to the war effort controlled exclusively by the United Kingdom. The Suez Canal was of vital strategic importance to the British, reducing the sailing time from India, New Zealand and Australia to Europe. As a result Egypt became a major base during the war, particularly during the Gallipoli campaign. To Germany and the Ottoman Empire the canal was the closest and weakest link in British communications. Defence of the canal posed a number of problems, with its sheer size alone making it hard to control. There was no road from Cairo, while only one railway track crossed the 30 mile (48 km) of desert from Cairo to Ismaïlia on the canal before branching north to Port Said and south to Suez. Control of the central area around Ismaïlia was of great strategic importance because these three canal towns relied on fresh water from the Nile via the Sweet Water Canal to the main gates and sluices near there. At the beginning of hostilities between Britain and the Ottoman Empire in November 1914, the 30,000 strong British defence force evacuated the part of the Sinai Peninsula that was east of the canal, concentrating their defences on the western side of the canal. The British force comprised the 10th, and 11th Indian Divisions, the Imperial Service Cavalry Brigade, the Bikaner Camel Corps, three batteries of Indian mountain artillery and one Egyptian artillery battery. These were supported by the guns of Allied ships in the canal. Opposing them were around 25,000 men, including the 25th Division. The Ottoman Empire demonstrated its interest in being reinstated in Egypt in 1915 when Ottoman forces attacked British forces in Egypt. The Germans also helped to foment unrest among the Senussi in what is now Libya, when they attacked western Egypt and threatened the Sudan during the Senussi campaign.

Мысырдың соғыс күш-жігеріне қосқан үлесі

Мысыр тәуелсіз одақтас болмағандықтан және Британ империясының құрамына кірмегендіктен, соғыс жағдайында ерекше жағдайға ие болды. Жақында тағайындалған Жоғарғы комиссар сэр Реджинальд Уингейт пен Мюррей Мысырдың үлесі елдің теміржолы мен мысырлық персоналды пайдаланумен шектелетініне келісті. Дегенмен, Максвелл 1914 жылғы 6 қарашада Мысырдың Ұлыбританияның соғыс күшін қолдауы талап етілмейтінін мәлімдеді. Әскери жағдай британдық әкімшілікке шетелдік еуропалықтарды бақылауға, шетелдік агенттерді қадағалауға және жау мемлекеттерінің азаматтары болып табылатын қауіпті тұлғаларды ұстауға мүмкіндік берді. Бұл өкілеттіктер проституция мен алкоголь сатуын тексеруге де қолданылды. Бірақ, капитуляциялар осы екі саланың да бақылауында болған еуропалықтарға қорғаныс шараларын ұсынды. 1917 жылдың күзінде Бас штаб (GHQ) Каирден фронтқа көшірілді, бұл соғыс жағдайын орнатуға жауапты Египет экспедициялық күштерінің (EEF) бас қолбасшысын азаматтық билікпен байланыстан үзіп тастады. 1917/18 жылдардың қысында Мысырдағы жағдай ушыға түсті. 1917 жылға қарай 15 000 мысырлық ерікті Египет армиясында қызмет етті, олар негізінен Суданда, ал EEF құрамында үш батальонмен, сондай-ақ 98 000 жұмысшымен, олардың 23 000-ы шетелде болды. Мысырлықтардың әскери қызметке шақырылу санын арттыру мүмкін болмады, себебі міндетті әскери қызмет қажетті азық-түлік пен мақта өндірісіне, сондай-ақ Мысырдың тұрақтылығына қауіп төндіретін еді. Соғыс созылған сайын және шайқас Египеттің шекарасынан тысқары жерлерге ауысқанда, көптеген мысырлықтар соғыс енді оларға қатысы жоқ деп ойлады. Сонымен қатар, египеттік персоналға деген қажеттіліктің артуы еріктілерді жергілікті мудирлер бақылайтын жүйеде, «жақсы төленгенімен», мәжбүрлі еңбекке айналдырды. Одан кейін 3 және 4 сәуірде Суэц каналына шабуылдар жасалды. Кресс фон Крессенштейннің Османдық Суэц экспедициялық күштері Оңтүстік Палестинадан 2 ақпанда каналға жетіп, 3 ақпанның таңертеңі Исмаилия маңында каналды кесіп өтті. Каналды сәтті кесіп өткендер – екі османдық ротасы ғана болды, ал алдын ала күштердің қалған бөлігі 30 000 сарбаздық Империялық қызмет кавалерия бригадасы мен Биканер түйе корпусының, сондай-ақ Египет армиясы мен Үндістан тау артиллериясының күшті қарсылығына тап болғандықтан өтуге тырысудан бас тартты. Британдықтар оқиға орнына әскер жинады, бұл одан әрі кесіп өтуді мүмкінсіз етті. Османдық роталары 3 ақпанның кешіне дейін өз позицияларын ұстады, содан кейін командир оларға кері шегінуге бұйрық берді. Шегініс «әдеттегідей, алдымен Исмаилиядан он шақырым шығысқа қарай лагерьке қарай» жүргізілді. Кейіннен Османдық әскерлері Синай түбегінде Эль-Ариш пен Нехль арасындағы сызықта, Газа мен Беер-Шебадағы күштерімен сақталды. Келесі бірнеше айда Кресс фон Крессенштейн мобильді бөлімшелерге басшылық етті және Суэц каналындағы көліктерді бұзуға бағытталған рейдтер мен шабуылдар сериясын ұйымдастырды. Полковник Кресс фон Крессенштейн британдықтарды ұстап тұру үшін бар күшін жұмсады, 1915 жылғы 8 сәуірде Суэц каналына мина орналастырған шабуыл жасады, оны патруль тапты және залалсыздандырды, ал 1915 жылғы 5-13 мамыр аралығында ол жеке басқарды. Галлиполи операциясы кезінде бұл тактикадан бас тартты. Фон Крессенштейн сонымен қатар 1916 жылғы ақпанда келуге уәде берілген неміс арнайы күштерін сұрады, олар каналға қарсы жаңа экспедицияны дайындау үшін керек болды. Ол тамыз айында Айн Софардағы Төртінші армия штабына, содан кейін Иерусалимдегі жаңа штабқа көшіп, неміс мамандарын күтті. Алайда, Османдық байланыс желісі Мысырға қарай кеңейтілді, Османдық теміржолының Беер-Шебаға дейінгі 100 мильдік (161 км) бөлігі 1915 жылғы 17 қазанда ашылды.

Egypt was neither an independent ally nor a member of the British Empire and as such held a unique position amongst the belligerents. The recently appointed High Commissioner Sir Reginald Wingate and Murray agreed that Egypt's contributions would be restricted to the use of the country's railway and Egyptian personnel. However, Maxwell had proclaimed on 6 November 1914 that Egypt would not be required to aid Britain's war effort. Martial law allowed the British administration to control foreign European residents, monitor foreign agents and intern dangerous persons who were the subjects of hostile nations. The powers were also used to police prostitution and the sale of alcohol. The Capitulations, however provided some protection to the Europeans who controlled both these industries. In the autumn of 1917 GHQ was transferred from Cairo to the front leaving garrison battalions. This move took the commander in chief of the EEF, who was responsible for martial law, out of touch with the civil authorities, and unrest in Egypt became serious during the winter of 1917/18. By 1917, 15,000 Egyptian volunteers were serving in the Egyptian Army, deployed mainly in the Sudan with three battalions in the EEF, along with 98,000 labourers, 23,000 of whom were serving overseas. The number of Egyptian enlistments could not be increased as conscription could threaten the production of much needed food and cotton and the stability of Egypt. As the war dragged on and the fighting moved beyond the Egyptian border, many Egyptians felt the war no longer concerned them. At the same time the increasing need for Egyptian personnel turned volunteers into forced labour, although "highly paid," in a system controlled by the local mudirs. These were followed by the main attacks on 3 and 4 February, on the Suez Canal to east of the Suez to Kantara Railway. Kress von Kressenstein's Ottoman Suez Expeditionary Force advanced from Southern Palestine to arrive on the Canal on 2 February when they succeeded in crossing the Canal near Ismailia on the morning of 3 February 1915. Only two Ottoman companies successfully crossed the canal, the rest of the advance party abandoning attempts to cross as a result of the strong British defence by 30,000 men of the Imperial Service Cavalry Brigade and the Bikaner Camel Corps supported by Egyptian Army and Indian mountain artillery. The British then amassed troops at the scene which made another crossing impossible. The Ottoman companies held their positions until the evening of 3 February 1915, when the commanding officer ordered them to withdraw. The retreat proceeded "orderly, first into a camp ten km east of Ismailia". Subsequently, Ottoman advance troops and outposts were maintained on the Sinai peninsula on a line between El Arish and Nekhl, with forces at Gaza and Beersheba. During the next few months Kress von Kressenstein commanded mobile units and launched a series of raids and attacks in an attempt to disrupt traffic on the Suez Canal. Colonel Kress von Kressenstein did all he could to keep the British occupied, launching an attack on 8 April 1915 when a mine was placed in the Suez Canal, which was located and disabled by a patrol, and between 5 and 13 May 1915 he personally led a charge. During the Gallipoli campaign these tactics were abandoned. Von Kressenstein also demanded German special forces, which were promised to arrive in February 1916, to prepare another expedition against the Canal. He moved to the headquarters of the Fourth Army in Ain Sofar in August, then to the new headquarters in Jerusalem, and waited for the German specialists. However, the Ottoman line of communication was extended towards Egypt, with the completion of the 100 mile (161 km) section of the Ottoman railway to Beersheba, which was opened on 17 October 1915.

Британдық қорғаныс кеңейтілді

Крессенштейннің шабуылдары 1914 жылдың қарашасында Соғыс министрі лорд Киченер анықтаған Суэц каналын батыс жағынан қорғаудың қиындығын растады. 1915 жылдың соңында Галлиполи операциясы аяқталысқан кезде, Үкімет каналдың шығысындағы шөлде жаңа бекіністер құруға рұқсат берді, бұл каналды алыс қарулардан қорғауды күшейтті және қосымша әскерлерді беруге келісті. Порт-Саид осы жаңа қорғаныстардың бас штабы болды, ал Кантарада алдыңғы штаб орналасты. Қорғау үш секторға бөлінді:
№1 (Оңтүстік): Суэц – Кабрит, бас штабы Суэц – IX корпус
№2 (Орталық): Кабрит – Фердан, бас штабы Исмаилия – I ANZAC корпусы (Австралия және Жаңа Зеландия армия корпусы)
№3 (Солтүстік): Фердан – Порт-Саид – XV корпус

1915 жылдың соңында Каирде штабы бар генерал сэр Джон Максвелл Мысыр дельтасы, Батыс Шөлі және Судан әскерлеріне жауапты болды және Суэц каналын қоса алғанда, бүкіл аймақта әскери үкімшілік жүргізді. Британдық Соғыс министрлігі Салоника, Галлиполи, Месопотамия және Үндістандағы Британ империясы күштерін басқаруға жауапты болған және штабы Александрияда орналасқан Левант базасын бақылады. Галлиполиден қайтарылған күштер мен Ұлыбританиядан келген дивизиялар Исмаилияда штабы бар генерал-лейтенант сэр Арчибальд Мюррей басқаратын Жерорта экспедициялық корпусын құрды. Галлиполиден эвакуациядан кейін Мысырдағы британдық күштердің саны 13 жаяу әскер және атты дивизияда 400 000 адамды құрады, бұл күш бүкіл империяның стратегиялық резерві деп есептелді. 1916 жылдың наурыз айында сэр Арчибальд Мюррей осы күштердің барлығына қолбасшылық етті, олар жаңа Египет экспедициялық корпусы ретінде біріктірілді. Мюррей британдықтардың Синайға кіріп, Катияны басып алуының, жақында құрылған бекіністерге қарағанда тиімдірек болады деп сенді. Соғыс министрлігі бұған келісті, бірақ оның Осман шекарасына шабуыл жасау жоспарына келіспеді. Ол Эль-Ариш пен Рафаны басып алғаннан кейін алынған аймақты Суэц каналын пассивті қорғауға қажетті күштен кем әскермен ұстап тұруға болады деп ойлады. Мюррей Синай арқылы 250 000 әскерді, ал Катия аймағында 80 000 әскерді ұстап тұруға болады деп есептеді. Егер үлкен Осман күші Катияға жетсе, Суэц каналын қорғау үшін британдықтарға көп күш қажет болады. Британдықтардың ежелгі жібек жолы бойындағы Романи мен Катиядан Бір-эль-Абдқа дейін созылған оазисті басып алуы Осман басқыншыларына су көзін жоқ қылар еді. Мюррей Катия аймағында 50 000 сарбаздық гарнизон құруды жоспарлады және Нілдің таза суын сорғылау үшін құбыржол салуға, сондай-ақ жаяу әскер дивизияларын және олардың жабдықтарын тасымалдау үшін теміржол салуға рұқсат алды. Ол сонымен қатар Моя Харабтағы су резервуарларын босатуды шешті, осылайша Орталық Синай жолын Палестинадан келе жатқан Осман колонналары қайтадан пайдалана алмайды, және қаланы қорғау үшін Суэцте бір бөлім әскерді қалдыруды жоспарлады. Бұл операциялар 1916 жылдың ақпан айында Кантара/Кантарадан Катия/Катияға дейінгі 40 шақырымдық Синай теміржолы мен су құбырының құрылысы басталған кезде басталды.

At the end of 1915 General Sir John Maxwell, with headquarters at Cairo, had responsibility for troops in the Egyptian Delta, the Western Desert and the Sudan and administered martial law over the whole region including the Suez Canal. The British War Office controlled the Levant Base which was responsible for administering British Empire forces in Salonika, Gallipoli, Mesopotamia and India, and had its headquarters at Alexandria. The retreating forces on Gallipoli and divisions from the United Kingdom formed the Mediterranean Expeditionary Force commanded by Lieutenant General Sir Archibald Murray with headquarters at Ismailia. After the evacuation from Gallipoli the total British force in Egypt was nearly 400,000 men in 13 infantry and mounted divisions, a force regarded as the strategic reserve for the whole Empire. In March 1916, Sir Archibald Murray took command of all these forces which were united into the new Egyptian Expeditionary Force. Murray believed a British advance into the Sinai to occupy Qatiya/Katia would be more cost effective than the static defences recently established. The War Office agreed to this, but not to his more ambitious plan to advance to the Ottoman border. He believed that the area captured in an advance to El Arish or Rafa could be held with fewer troops than would be needed for a passive defence of the Suez Canal. Murray had estimated a force of 250,000 could cross the Sinai and that 80,000 troops could be maintained in the Katia area. If such a large Ottoman force were to reach Katia then the British would need a very large force to defend the Suez Canal. British occupation of the oasis area which stretched eastwards from Romani and Katia to Bir el Abd along the ancient silk road would deny drinking water to any Ottoman invasion force. Murray planned a 50,000 strong garrison in the Katia area and obtained authority to build a pipeline to pump fresh Nile water and a railway to transport the infantry divisions and their supplies. He also decided to empty the water cisterns at Moya Harab so the central Sinai route could not again be used by Ottoman columns advancing from Palestine and to maintain some troops at Suez to defend the town. These operations began in February 1916 when construction started on the 25 mile (40 km) stretch of 4 foot 8 inch standard gauge Sinai railway and water pipeline from Qantara/Kantara to Qatiya/Katia.

Жифжафаға шабуыл

Синайдағы орталық жолдағы толық сақталған су қоймалары мен құдықтар Осман әскеріне Қаналды кез келген уақытта қауіпке ұшыратуға мүмкіндік берді. 11-15 сәуір аралығында 25 Биканер түйе корпусы, 10 инженер, 8-ші жеңіл ат полкінен 12 адам және 9-шы жеңіл ат полкінен 117 адам (30 жеңіл атшы найзамен қаруланған), сондай-ақ 127 Мысыр түйе көлік корпусы 84 шақырым (52 миль) жол жүріп, Джифжафадағы құдықтарды бұрғылау қондырғысын, құдықтарға орнатылған құрылғыларды, су құдықтарын және сорғы жабдықтарын жойды. Олар австриялық инженер офицері мен 33 сарбазды тұтқындады, олардың төртеуі жараланды, ал алты Осман сарбазын өлтірді. 1916 жылдың 9 маусымында No. 2 канал қорғанысының бөлімі 3-жеңіл ат бригадасының бір бөлігінен, 900 түйеден, жауынгерлік емес бөлімшелерден және 9-шы жеңіл ат полкінің бір эскадрильясы мен 10 Биканер түйе корпусынан тұратын Мухшейб колоннасын құрды. Инженерлер Уәди Мухшейбтегі 5 миллион галлондық сулы бассейндер мен цистерналарды құйып, келесі маусымдағы жаңбырлар кезінде су толтыруын болдырмау үшін цистерналарды жапты және 14 маусымда қайтып келді. Сонымен қатар, Миддлсекс еоманри жасағы Моя Харабқа жылжыды. Синайдың орталық жолынан айырылған Осман әскері Суэц каналына тек солтүстік жағалау арқылы ғана шабуылдай алды.

Ромалардың билігі

Кресс фон Крессенштейн 1916 жылдың 23 сәуірінде, Пасха жексенбісінде және Санкт-Георгий күнінде Каналдың шығысында және Эль-Фердан станциясының солтүстігінде күтпеген шабуыл жасады. Катия мен Огратинаға жасалған шабуыл кезінде оазистер аймағы үшін болған күрес екі тарапқа да маңызды екенін көрсетті. Оазистегі базадан көптеген Осман әскерлері Суэц каналына қауіп төндіріп, Синай түбегін қанаттық шабуылмен қауіптендіре алатын еді. Австралияның 2-ші жеңіл атты бригадасы және генерал-майор Гарри Шоуэлдің Австралия және Жаңа Зеландия атты дивизиясының (Анзак атты дивизиясы) Жаңа Зеландия атты бригадаларына Катия мен Огратинадағы шайқастан кейін Романи аймағын басып алуға бұйрық берілді. Олар Кантарадан 37 шақырым жердегі аймақты қарқынды түрде бақылап, барлау жүргізді. Пелюсиум станциясы мен Романиге теміржол және су құбыры салынғанға дейін барлық су, азық-түлік (көбінесе, сиыр еті мен бисквит, себебі қаптау және тасымалдау тәсілдері жаңа ет пен көкөністерге мүмкіндік бермеді), баспана, басқа жабдықтар мен оқ-дәрілерді Мысыр түйелік тасымалдау корпусы осы позицияға жеткізуі керек болды. Жылқының төсегіне тартылған шыбырларға байланысты, қауіпсіз санитарияны қамтамасыз ету үнемі күреске айналды. Қалдықтарды өртеу үшін пайдаланылған сиыр етінің банкаларын құммен толтырып үйіп, өртеу орындары салынды. Бұл кезеңде адамдар нашар тамақтану, ауа райының қиындығы, күннен қорғанудың жетіспеуі және демалыс уақытының аздығына қарамастан, үнемі қарауылда болуға мәжбүр болды. [Сәуір] 1916 жыл – Барлық іс асығыс түрде істелуде. Біздің лагерьдің жанындағы үлкен ағылшын ұшқыштар мектебіне мүмкіндігінше көп ұшқыштарды дайындауға бұйрық берілді және күні бойы ауада орташа есеппен он сегіз ұшақ болды, олар біздің басымыздың үстінен ұшып өтті. Бұл дыбысқа сөз жеткізу мүмкін емес, бірақ жылқылар көтеріліп қарамайды, тіпті ұшақтарға ең аз назар да бермейді. Ұшқыштардың өмірі, ұшу сағаттарымен есептегенде, өте қысқа; олардың көптегені оқу кезінде қаза табады. Әйелім Исмаилиядағы ауруханада ерікті көмекші болып жұмыс істейді, ол және оның әріптестері осы жастар үшін үнемі шапандар тігіп отырады, олар алғашқы дербес ұшуларында бір қателік жасап, өмірімен төлейді. Әскер осы жастар үшін барлық мүмкіндікті пайдаланады. Бізге оларға мінетін аттарды беруге бұйрық берілді және кейде біз салюки итттерімен шакалдарды аулауға өте жақсы ұйымдастырамыз. А. Б. Патерсон, Жаңадан келген офицер. 1916 жылдың мамыр айында Осман ұшақтары Суэц каналының үстінен ұшып, Порт-Саидке бомба тастады, нәтижесінде 23 адам зардап шекті. 18 мамырда Османдықтар басып алған Эль-Ариш қаласы мен әуежайы полковник В. Г. Х. Салмондтың, 5-ші қанаттың командирінің бұйрығымен Османдықтардың алғашқы шабуылдарына жауап ретінде бомбаланды. 22 мамырда Корольдік әуе корпусы каналға параллель 72 шақырымдық фронттағы барлық лагерьлерді бомбалады. Мамыр айының ортасына қарай Романиге теміржол салынып бітті, бұл 52-ші (Төмендік) дивизияны сол жерге жеткізу үшін жеткілікті жабдықтар мен мүліктерді жеткізуге мүмкіндік берді. Олар Жерорта теңізі жағалауындағы Махемдиядан бастап, оңтүстікке қарай Катиб Ганнитке дейін, Романидің алдындағы биік нүктеге дейін қорғаныс желісін құру үшін құмда қазбалар қазды. Бұл кезде Османдықтардың алдыңғы әуе базасы Романиден шығысқа қарай 68 шақырым жердегі Бир-эль-Мазарда орналасқан еді.

Kress von Kressenstein launched a surprise attack on Easter Sunday, also Saint George's Day, 23 April 1916, east of the Canal and north of El Ferdan Station. Fighting for the oases area during a raid on Katia and Oghratina demonstrated its importance to both sides. From a base in the oases a large number of Ottoman troops could threaten the Suez Canal, and control the Sinai Peninsula with the threat of a flank attack. The Australian 2nd Light Horse Brigade and New Zealand Mounted Rifles Brigades of Major General Harry Chauvel's Australian and New Zealand Mounted Division (Anzac Mounted Division) were ordered to occupy the Romani area the day after the fighting at Katia and Oghratina. Here, 23 mile (37 km) from Kantara, they aggressively patrolled and reconnoitred the area. Until the railway and water pipeline to Pelusium Station and Romani were built, all water, food (mainly bully beef and biscuits, as packing and transport methods did not allow fresh meat and vegetables), shelters, other equipment and ammunition had to be carried to this position by the Egyptian Camel Transport Corps. With flies attracted to horse litter, etc., provision of safe sanitation was a constant battle. Incinerators were constructed to burn refuse by stacking used bully beef tins filled with sand. During this period men had to patrol constantly despite poor diet, severe weather conditions, little shelter from the sun and very few rest periods. [In] April 1916 – Everything is being hurried up. The big English flying school near our camp has been ordered to turn out as many pilots as quickly as possible and there is an average of eighteen planes in the air all day long, just over our heads. The din is indescribable, but the horses never look up, or otherwise take the slightest notice of the planes. The life of a pilot, computed in flying hours, is pitifully short; many of them are killed while learning. My wife is working as voluntary aid at a hospital in Ismailia, and she and her associates are constantly making shrouds for these boys that have perhaps made one little mistake in their first solo flight, and have paid for it with their lives. The army will do anything in reason for these youngsters. We are ordered to let them have riding–horses and we occasionally turn out quite a creditable hunt with Saluki hounds after jackals.|A. B. Paterson, Remounts Officer

During May 1916 Ottoman aircraft flew over the Suez Canal dropping bombs on Port Said which caused 23 casualties. On 18 May, the Ottoman occupied town and aerodrome at El Arish was bombed by order of Colonel W. G. H. Salmond, commander of the 5th Wing, in reprisal for the first Ottoman raids, and on 22 May the Royal Flying Corps bombed all camps on a 45 mile (72 km) front parallel to the canal. By the middle of May the railway had been completed to Romani, making it possible to bring up enough stores and equipment to deploy the 52nd (Lowland) Division there. As soon as they arrived they began to dig trenches in the sand, creating a defensive line with redoubts from Mahemdia near the Mediterranean coast, south to Katib Gannit a high point in front of Romani. At this time the forward Ottoman air base was at Bir el Mazar, 42 mile (68 km) east of Romani.

Рома шайқасы

Романи шайқасы Суэц каналынан шығысқа қарай 37 км жердегі египет қаласының жанында 3 тамыз бен 4 тамыздың арасында түнгі жарықтан кейін басталып, 5 тамызда таң мен түстен кейін жау шегінгенге дейін жалғасты. Крес фон Крессенштейн басқарған австриялықтар, немістер және османдықтардың Орталық державалар күштері Британ империясының Синай түбегіндегі Египет аумағын қайтарып алуын тоқтатуға және Суэц каналын артиллерияның жететін қашықтығына әкеліп кесіп тастауға тырысты. Олардың қатарында 12 000 сарбаз болды, олардың көп бөлігі 3-ші жаяу әскер дивизиясынан, сондай-ақ бедуин жасақтары, неміс пулеметшілері және Паша 1-ден австриялық артиллериядан құралды. Романиді 52-ші (Төмендік) дивизиясы, 1-ші және 2-ші жеңіл атты бригадалар қорғады. Каналды 5-ші атты, Жаңа Зеландия атты әскер бригадасы және 5-ші жеңіл атты полк қорғады. Ұзаққа созылған шайқас таңертең басталды. 4 тамызда сағат 11:00 шамасында австриялық, неміс және османдық күштері екі австралиялық бригаданы 52-ші (Төмендік) дивизиясының окоптарындағы шабуылдаушылардың оң фланкіна шабуыл жасай алатын нүктеге дейін қайтарды. Жаңа Зеландия атты әскері және 5-ші атты бригадасы австралиялық жеңіл атты әскердің шебін кеңейту үшін уақытында келді. Османдықтардың шабуылы одақтас әскерлердің жаяу әскері мен атты әскерінің біріккен атысы, терең құм, жазғы күннің ыстығы және сушылықтан тоқтатылды. Жазғы шөл жағдайында британдық жаяу әскері келесі күні шегініп бара жатқан колонналарды қуу үшін тиімді түрде қимылдай алмады. Ал Anzac атты дивизиясы жеке өзі Фон Крессенштейннің үлкен күштеріне шабуыл жасап, басып ала алмады. Олар реттелген түрде Катияға шегінді, содан кейін Бір-эль-Абдтағы өздерінің базасына қайтып келді. Бір-эль-Абд 9 тамызда Anzac атты дивизиясы шабуыл жасаған кезде Британ империясының байланыс желілерінің шетіндегі қаһармандық шайқастан кейін 1916 жылдың 12 тамызында тасталды. Бұл Бірінші дүниежүзілік соғыста Осман империясына қарсы одақтастардың алғашқы маңызды жеңісі болды және Суэц каналын қорғау науқанына нүкте қойды. Соғыстың қалған бөлігінде каналға құрлықтағы күштер ешқашан қауіп төндірмеді. Одақтастар жеті ай бойы шабуылға шығып, Осман әскерін Синай түбегі арқылы кері итеріп, Магдаба және Рафа шайқастарында соғысты, бірақ 1917 жылдың наурыз айында Оңтүстік Палестинадағы Осман жерінде Газаның бірінші шайқасында тоқтатылды.

The battle of Romani took place near the Egyptian town of that name 23 mile (37 km) east of the Suez Canal, from shortly after midnight on 3/4 August until the invading force retired during the late morning and afternoon of 5 August. The Central Powers force of Austrians, Germans and Ottomans, led by Kress von Kressenstein, sought to stop the British Empire reclaiming the Egyptian territory of the Sinai Peninsula and cut the Suez Canal by bringing it within artillery range. It numbered 12,000, mainly from the 3rd Infantry Division, with Bedouin irregulars, German machine gunners and Austrian artillery from Pasha 1. Romani was defended by the 52nd (Lowland) Division, and the 1st, and 2nd Light Horse Brigades. The canal was defended by the 5th Mounted, the New Zealand Mounted Rifles Brigades and the 5th Light Horse Regiment. Sustained fighting began in the early hours and by about 11:00 on 4 August, the Austrian, German and Ottoman force had pushed the two Australian brigades back to a point where the 52nd (Lowland) Division in their trenches were able to attack the attackers' right flank, and the New Zealand Mounted Rifle and 5th Mounted Brigades arrived in time to extend the Australian Light Horse's line. The Ottoman advance was stopped by the combined Allied fire from the infantry and mounted troops, deep sand, the mid summer mid day heat and thirst. In mid summer desert conditions, the British infantry were unable to move effectively to pursue the retreating columns the next day and alone, the Anzac Mounted Division was unable to attack and capture Von Kressenstein's large force which made an orderly retreat to Katia and eventually back to their base at Bir el Abd. Bir el Abd was abandoned on 12 August 1916 after fierce fighting, during an attack by the Anzac Mounted Division on 9 August, at the extremity of British Empire lines of communication. This was the first substantial Allied victory against the Ottoman Empire in World War I, ending the Defence of the Suez Canal campaign. The Canal was never again threatened by land forces during the remainder of the war. The Allies then went on the offensive for seven months, pushing the Ottoman Army back across the Sinai Peninsula, fighting the Battles of Magdhaba and Rafa before being stopped on Ottoman soil in southern Palestine at the First Battle of Gaza in March 1917.

Арабтардың көтерілісі

1916 жылдың маусым айының басында Мекке әмірі Шәриф Хусейннің шарифтік әскері Арабия түбегінің оңтүстік-батысындағы Мекке және Джидда қалаларындағы Осман гарнизондарына шабуыл жасады. Джидда жылдам құлдырап, Корольдік теңіз күштеріне портынан пайдалануға мүмкіндік берді. Меккедегі шайқас үш аптаға созылды. Осман әскерінің ірі гарнизоны Тайф қаласында қыркүйек айының соңына дейін қарсы тұрып, содан кейін капитуляциялады, ал Шәриф Хусейннің үшінші ұлы Фейсал Мединадағы Осман гарнизонына шабуыл жасады. Британдықтар Осман империясының Хиджаз темір жолы өтетін бөліктерін тұрақсыздандыру арқылы Араб көтерілісін кеңейтуге мүдделі болды. Темір жол, Стамбулдан Дамаскқа, содан кейін Амманға, Маанға, Мединаға және Меккеге дейін солтүстік-оңтүстік бағытта салынған, негізінен қажыларды тасымалдау үшін Германияның көмегімен салынды. Бұл темір жол Османның байланыс жүйесі үшін ғана емес, сонымен қатар қорғаныс позицияларын құруға болатын берік тас станциялармен де маңызды болды. Синайдың солтүстігіндегі күштердің теңгерімі британдықтардың пайдасына иілген кезде, Шәриф Дамасктың солтүстігіндегі Баалбекке дейін көтерілісіне қолдау іздеуге шақырылды. Лондондағы Соғыс басқармасы Осман араб территорияларында тәртіпсіздіктерді тудыруды үміттеніп, Мюррейдің Эль-Аришке жорық жоспарын қолдады.

Синайдағы маневрлік соғыс

1916 жылғы 12 тамыздағы Романи шайқасының аяқталуымен Осман армиясы Романи аймағынан басталатын оазистер тізбегіндегі соңғысы – Бир-эль-Абдтағы алдыңғы позициясына қайтарылды. Османдықтардың негізгі алдыңғы базасы Эль-Аришқа, ал Бир-эль-Мазардағы нығайтылған ілгерілеу постына, сенімді түрде сумен қамтамасыз ететін кішкентай құдықтарға дейін ығыстырылды. Эль-Ариш 1916 жылғы 18 маусымда полковник В.Г.Х. Салмонд басқаратын 5-ші қанаттың 11 ұшағымен жүргізілген әуе шабуылының нысаны болды. Ұшақтар Эль-Ариштің шығысына дейін теңізге ұшып, содан кейін оңтүстік-шығыстан жақындау үшін ішке бұрылды. Жерде екі Осман ұшағы және он ұшақтың екі ангары өртенді; бомбалар тағы төртеуіне тиді, сондай-ақ әскерлерге шабуыл жасалды. Үш британдық ұшақ жерге отырғызуға мәжбүр болды, біреуі теңізге. Тамыздың ортасынан бастап 1916 жылғы 23 желтоқсандағы Магдхаба шайқасына дейін британдық күштер осы қажетті инфрақұрылымның салынуын күтті. Бұл төрт ай көбінесе Анзак атты дивизиясы үшін демалыс кезеңі деп сипатталды, себебі ірі шайқастар болған жоқ. Дегенмен, атты әскерлер құрылысқа қорғау экранын ұсынумен, жаңадан басып алынған аумақтарды патрульдеумен және жаңадан басып алынған аумақтардың карталарын жақсарту үшін әуе суреттерін толықтыру үшін барлау жұмыстарын жүргізумен айналысты. 19 тамыздағы патрульдік рейдтердің бірінде 5-ші жеңіл ат полкі (2-ші жеңіл ат бригадасы) шөлде судан қатты зардап шеккен 68 Осман сарбазын тапты. Оларға шабуыл жасаудың орнына, командир мен оның әскерлері оларға су беріп, аттарын ұсынды. Командир және оның адамдары Осман армиясының сарбаздарын аттарымен 5 миль (8 км) терең құм арқылы, көлікпен кездескенше бастап жүрді. "Бұл өте ерекше көрініс болды және гундардың осы кедей құрбандарын көрсететін қозғалыс суретіне лайық еді". Теміржол бойындағы гарнизондарды нығайту және қамтамасыз ету үшін британдық жаяу әскері алға жылжытылды. Олар Anzac атты дивизиясы мен 52-ші (Төмендік) дивизиясын қолдап, теміржолмен бірге жылжыған үлкен әкімшілік ұйым үшін мобильді операциялар мен терең қорғаныс үшін берік база құрады. Фронт Синай арқылы шығысқа жылжығанымен, Каналдағы қорғаныс бөлімшелерін сақтау қажеттігі қалды. Габель-Хелиатада, Серапеумда Канал қорғанысының бір бөлігі ретінде қызмет еткен 12-ші жеңіл ат полкі 28 тамызды атап өтті: "Бүгін полктің Галлиполиге қонған күні болғандықтан, барлық әскерге аздаған жеңілдік берілді және әскерлердің мәдени орталығында жағымды кеш өткізілді". 1916 жылғы қыркүйекте Германия мен Осман империясы Еуропаға орналастырылған Осман күштерінің артуын мойындау үшін келісімдерін қайта қарастырды, ал Палестинадағы Осман армиясын нығайту үшін Германия мен Австриядан көмек және жабдықтар арттырылды. Германияның әуе күштері 1916 жылғы 1 қыркүйекте Порт-Саидты бомбалады, ал австралиялық және британдық авиаторлар үш күннен кейін Бир-эль-Мазарға бомбалау шабуылымен жауап берді, онда он екі бомба әуеге қарсы қаруларды үнсіз қылды және бірнеше шатырды жарылдырды. Бір-эль-Мазар 7 қыркүйекте қайтадан бомбаланды. Синай арқылы алға жылжудың бір бөлігі ретінде Австралияның ұшқыш эскадрильясының "B" тобы 18 қыркүйекте Суэцтен Махмедияға (Романиден 4 миль қашықтықта) өздерінің ангарларын көшірді; "C" тобы 1916 жылғы 27 қыркүйекте Кантараға көшті.

At the conclusion of the Battle of Romani on 12 August 1916, the Ottoman Army had been pushed back to its forward position at Bir el Abd, the last oasis in the series stretching from the Romani area. The Ottomans' main forward base was pushed back to El Arish, with a fortified advanced post at Bir el Mazar, where a small group of wells which reliably provided water. El Arish was the target of an air raid on 18 June 1916 by 11 aircraft of the 5th Wing under Colonel W. G. H. Salmond. The planes flew out to sea until east of El Arish, then turned inland to approach from the southeast. Two Ottoman aircraft on the ground and two of the ten aircraft hangars were set on fire; bombs hit four others and troops were also attacked. Three British aircraft were forced to land, one in the sea. From the middle of August to the Battle for Magdhaba on 23 December 1916, British forces waited for this necessary infrastructure to be put in place. These four months have often been described as a period of rest for the Anzac Mounted Division as there were no major battles. However, the mounted troops were busy providing screens for the construction, patrolling newly occupied areas and carrying out reconnaissances to augment aerial photographs to improve maps of the newly occupied areas. During one of the patrols, on 19 August, a group of 68 Ottoman soldiers was found half dead from thirst by the 5th Light Horse Regiment (2nd Light Horse Brigade) who, rather than attacking them, gave them water and their rides. The commanding officer and his men led the Ottoman Army soldiers on their horses for 5 mile (8 km) through deep sand until met by transport. "This was a very queer sight and worthy of a moving picture [of these] poor sacrifices of the Huns." British infantry was brought forward to fortify and provide garrisons along the length of the railway. They formed a firm base for mobile operations and defence in depth for the huge administrative organisation advancing with the railway, in support of the Anzac Mounted Division and the 52nd (Lowland) Division. Although the front had moved eastwards across the Sinai, it was still necessary to maintain defence units on the Canal. While serving as part of Canal Defence at Gebel Heliata, Serapeum, the 12th Light Horse Regiment commemorated 28 August: "Today being the Anniversary of the Regiment landing on Gallipoli, a little latitude was given to all hands, and an enjoyable evening was spent in the men's canteen." By September 1916, the German and Ottoman Empires had renegotiated their agreements to recognise the increasing Ottoman forces being deployed in Europe, while German and Austrian aid and equipment was increased to strengthen the Ottoman army in Palestine. German aircrews of the Luftstreitkräfte bombed Port Said on 1 September 1916 and Australian and British airmen answered with a bombing raid on Bir el Mazar three days later, when twelve bombs silenced the anti aircraft guns and blew several tents to pieces. Bir el Mazar was again bombed on 7 September. As part of the advance across the Sinai, the Australian Flying Squadron's "B" Flight moved their hangars from Suez forward to Mahemdia (4 miles from Romani) on 18 September; "C" Flight moved to Kantara on 27 September 1916.

Медициналық көмек

Әскери медициналық техникадағы жетістіктерге жараларды хирургиялық тазалау (немесе дебридмент) және алғашқы хирургиялық жабылуды кейінге қалдыру, Томас шинасымен күрделі жамбас сүйектерінің сынуларын бекіту, 1916 жылдан бастап қолданыла бастаған тамыр ішілік физиологиялық сұйықтықты пайдалану және шоктың әсерін болдырмау немесе оны кері қайтару үшін қан құю кірді. Жарақаттар, атыс шебіне жақын орналасқан полк медициналық пунктинен арт жақтағы алдыңғы дауылдама станциясына дейін, жеңіл атты және атты бригадаларға қарасты далалық жедел жәрдем машиналарынң көмекшілерімен тасымалданды. Синай арқылы созылған теміржолға эвакуация жылқымен тартылатын жедел жәрдем машиналарында, құмға сырғанап жүретін шаналарда немесе түйедегі каколеттерде жасалды, бұл "жануардың қозғалысының ерекшелігінен жаралы адамдар үшін өте қиын саяхат түрі" деп сипатталды.

Жылқылардың жағдайы

1916 жылдың жазы мен күзі аралығында ат міну шеберлігінің үнемі жақсаруы байқалды, бұл Анзак атты дивизиясынан Романи шайқасынан кейін, тамыз айынан бастап Эль-Аришті басып алу және Магдаба шайқасы кезіндегі қажырлы шерулер мен шайқастардан кейін эвакуацияланған жануарлардың азайып қалғанынан көрінді. Бұл жақсарту әкімшілік ветеринариялық офицерлердің жүйелі тексерулерімен күшейді, олардың берген кеңестері полк командирлері тарапынан орындалды. Аталған жылы Синай майданында ауырған жылқылар мен есектің орташа жоғалуы аптасына шамамен 640 болды. Олар әрқайсысында сегізден ат сыйып, отыз вагоннан тұратын пойызбен тасымалданды. Қызмет барысында өлген немесе жойылған жануарлар, мүмкіндігі болса, ең жақын лагерден 2 миль (3 км) қашықтықта жерленді. Мүмкін болмаған жағдайда, өлекселер әскерден алыс жерге тасылып, ішек-қарны ашылып, құрғақ шөл ауасында және жоғары температурада шіріп кетірілді. Кантара, Исмалия, Билбейс және Кеснадағы ветеринариялық бөлімшелерде өлген немесе жойылған жануарлар да осылай өңделді, ал төрт күн күнде кептірілгеннен кейін өлекселер сабанмен толтырылып, терілері құтқарылып, жергілікті мердігерлерге сатылғаннан кейін өртеліп жіберілді.

Шығыс шекара күшін құру

1916 жылдың қыркүйегінде генерал Мюррей өзінің штабын Суэц каналындағы Исмаилиядан Каирге көшірді, себебі Батыс шөліндегі Сенусси қаупіне тиімдірек қарсы тұрғысы келді. Генерал Лоренс Францияға ауыстырылды, ол 1918 жылы фельдмаршал Хейгтің штаб бастығы болып қызмет етті. Императорлық Бас штабтың бастығы фельдмаршал Уильям Робертсон 1916 жылғы 16 қазанда Мюррейге жазған хатында өзінің жаһандық әскери саясатын баяндады. Онда ол: «Мен әлемнің кез келген бөлігінде жеңіске жетуге ниеттенбедім. Менің жалғыз мақсатым – соғыста жеңіске жету, және біз оны Хеджаз бен Суданда жеңе алмаймыз. Біздің әскери саясатымыз өте анық және қарапайым – ол Батыс майданында шабуылдық, демек, қалған барлық жерде қорғанысқа бағытталған» деді. Осы қорғаныс әскери саясаты аясында, кішігірім операциялардағы тиянақты жұмысымен танылған генерал-майор сэр Чарльз Добелл генерал-лейтенант шеніне көтерілді, оған Шығыс шекара күштерінің бас қолбасшысы атағы берілді және каналдағы және шөлдегі барлық әскерлерге басшылық етуге тағайындалды. Оның штабы Исмаилияда құрылды, ол өзінің басқаруын екі бөлімге – Канал қорғанысына және Шөл колоннасына ұйымдастыра бастады. Қазан айында Шығыс күштері Синай шөлінде және Палестина шекарасында операциялар жүргізді. Бастапқы күш-жігер Синай арқылы темір жол мен су құбырын салумен шектелді. Темір жолды Мысыр еңбек корпусы айына шамамен 15 миль (24 км) жылдамдықпен салды, ал британдық майдан да сол жылдамдықпен шығысқа қарай жылжыды.

Бір ел Мазарға шабуыл

Бір-эль-Мазарға күшті барлау операциясын 1916 жылдың 16-17 қыркүйегінде 2-ші және 3-ші жеңіл ат бригадалары, Императорлық түйе корпусы бригадасының (ICCB) 1-ші батальоны, Жаңа Зеландия пулемет эскадрильясы және ICCB Гонконг және Сингапур батареясы жүргізді. Олардың байланыс желісінің соңында жеңіл атты әскер, жаяу әскер, пулеметтер мен артиллерия 2000 сарбаздан тұратын, жақсы бекініп алған гарнизонды басып алуға мүмкіндік таппады, ол қарсылық көрсетті. Жақындап келе жатқан армияның күшін көрсеткеннен кейін, олар 32 шақырым қашықтықтағы Бир-Сулманадағы Анзак атты дивизиясының штабына қарай сәтті қайтарылды. Осман әскері Бір-эль-Мазарды көп ұзамай тастап кетті. 2-ші жеңіл ат бригадасының есебінде 5-ші жеңіл ат полкіне операция кезінде зениттік қарудан оқ атылғаны, бір адам қаза тапқаны және тоғыз адам жараланғаны айтылған. 3-ші жеңіл ат бригадасы Императорлық түйе корпусы бригадасының әскерлері мен артиллерия батареясының шабуылға қатысу үшін жеткілікті жылдамдықпен қозғала алмағанын, олардың бригадасы үш адамнан қаза тапқанын, үш адам жараланғанын және екі адам жарақат алғанын хабарлады. №1 және №14 эскадрилья ұшқыштары жеңіл атты әскерге қарсы зениттік қарудан оқ атылғанын растады, жердегі шайқастың қызыл кеңістікте болғанын, Осман армиясының сарбаздары осы ерекше шараға жүгінгенін, шабуылдаушы ұшақтардан зениттік қаруларын бұрғандарын айтты. Осман әскері Вади-эль-Аришке, Лахфан және Магдхабаға шегінді.

Махара төбелеріне шабуыл

Одақтастар алға жылжуда болғанда, Романиден оңтүстік-шығысқа қарай 50 миль (80 км) жердегі Бир-Эль-Махарадағы Османдықтар басып алған позициялар олардың алға жылжуына қауіп төндіре бастады. Генерал-майор А. Г. Даллас 800 австралиялық жеңіл атты әскер, 400 Лондон қаласының атты емендері, 600 атты түйеші және Мысыр түйе көлігі корпусынан 4500 түйе, сондай-ақ Армиялық медициналық корпусы үшін тағы 200 түйеден тұратын колоннаға басшылық етуге тағайындалды. Колонна Баяуда құрылып, 13 қазанда Загадан мен Раква арқылы Махара төбелеріне екі түндік жорыққа шықты. Жерге жеткен соң, 12-ші жеңіл атты полкінің А және С эскадрильялары орталыққа орналасты, ал 11-ші жеңіл атты полкі оң жаққа, ал емендер сол жаққа, төбелердің етегінде аттан түсті. Жақсы қорғандағы жетекші аттарын қалдырып, осы аттан түскен сарбаздар биікке көтеріліп, қорғаушыларды күтпеген шабуылға ұшыратты, бірақ негізгі қорғаныс позициясын басып ала алмады. 11-ші жеңіл атты полкі жеті Османдық тұтқынды және үш бедуинды қолға түсірді. Олар 17 қазанда базаға келген жолмен кері шегініп, 1916 жылғы 21 қазанда Суэц каналындағы Фердан теміржол станциясына қайта оралды.

Бейер- Шебаның әуеден бомбаға ұшырылуы

Авиациялық шабуылдарға ұшырағаннан кейін, 2 қазанда әуеде түсірілген фотосуреттерде бұрын Эль-Ариште болған неміс ұшақ ангарлары жоғалып кеткені анықталды. 25 қазанда Эль-Ариш үстінен әуеге қарсы атыс тіркелмеді және ондағы Осман-неміс күштерінің азаюы байқалды. Осы кезде темір жол құрылысы Салманадан әлдеқайда өтті, онда британдық алдыңғы әуежай салынып жатты, ал No. 1 эскадрильясы Эль-Ариш және Магдхаба аймақтарын суретке түсірумен айналысты, ал No. 14 эскадрильясы Рафахты барлап көрді. 11 қарашада Мартинсайд және 9 Б. Е.2с ұшақтары, бомбалармен және жанармаймен жүктелген, таңертең Кантара және Махемдия әуежайларынан ұшып, Бір-эль-Мазардың батысындағы Мустабигте жиналды. Онда бес Б. Е.2c ұшағынан және Мартинсайдтан құралған шабуыл тобы австралиялықтардың немесе Шығыстағы кез келген әуе эскадрильясының ұйымдастырған ең ірі күші болды, жанармаймен және бомбалармен толықтырылып, Беер-Шебаға қарай колоннамен бет алды. Беер-Шеба үстінде әуеге қарсы артиллерия оларды жарылғыш заттармен және сынықтармен атқылады; шабуылшылар ақ, қара және жасыл түсті жарылыстардың арасынан өтті. Мартинсайд әуежайдың ортасына бомба тастады; екі бомба тікелей шатырларға түсті; ал қалғандары Беер-Шебаға және вокзалға дейінгі темір жолға тиді. Бір Фокер және бір Авиатик көтерілді, бірақ олар кері қайтарылды. Беер-Шебаны және бомбалардан келген зиянды суретке түсіргеннен кейін, ұшқыштар Хан-Юнис және Рафахты барлап, қайтып келді. Жеті сағат ұшқаннан кейін барлық ұшақтар қауіпсіз жерге қонды. Екі күннен кейін неміс ұшағы жауап ретінде Каирді бомбалады.

Темір жол құрылысы: Синай

17 қарашада ЕЭФ темір жолы Салмананың шығысына қарай 8 миль (13 км) жетті, бұл Кантарадан 54 миль (87 км) қашықтықта. Армия инженерлері мен Египет еңбек корпусы салған су құбыры және күрделі сорғы станциялары Романиге жеткен.

Магдаба шайқасы, 1916 жылдың желтоқсаны

21 желтоқсанда 48 шақырымдық түнгі марштан кейін Императорлық түйе корпусы бригадасының бір бөлігі және Шаувел басқаратын Анзак атты дивизиясы Осман әскерлері тастап кеткен Эль-Ариш қаласына кірді. Осман әскерлері Магдхабаға шегінді. Магдхабадағы түрік бекінісі Эль-Ариштен, Жерорта теңізі жағалауында, Синай шөліне қарай 29 шақырымдай қашықтықта орналасқан. Бұл Палестинаға жол ашудағы соңғы кедергі болды. Четвод басқаратын Шөл колоннасы да сол күні келді. Шаувел, Четводпен келісіп, Анзак атты дивизиясымен Магдхабадағы түрік күштеріне шабуыл жасауға кірісті. 22 желтоқсан күні түн ортасында аттанған Анзак атты дивизиясы 23 желтоқсанның 03:50-де Магдхабадағы Осман лагерінің оттарын әлі де бірнеше шақырым қашықтықта көрді. 1-ші жеңіл атты бригаданы резервте қалдырып, Шауэл Жаңа Зеландия атты әскерлері бригадасын және 3-ші жеңіл атты бригадасын Магдхабаға солтүстік және солтүстік-шығыс бағытынан жақындастырып, шегіну жолын кесуге жіберді, ал Императорлық түйе корпусы бригадасы телеграф желісі арқылы тікелей Магдхабаға бетке бұрды. 1-ші жеңіл атты бригадасы редуттарға шабуыл жасағанда Императорлық түйе корпусы бригадасына күш қосты, бірақ қатты шрапнель оқтары оларды вадидің төсегінен өрлеуге мәжбүр етті. Түске дейін барлық үш бригада және түйе бригадасының бір бөлігі, Викерс және Льюис пулемет бөлімдері мен HAC артиллериясы қатысты шайқасқа. Османдықтардың орналасқан жерін анықтау үшін жүргізілген әуе барлауы шабуылға көмектесті, бірақ алты редут та жақсы жасырылған еді. 23 желтоқсан күні таңғы шайқастан кейін, шамамен сағат 13:00-де Шауэл түріктердің аймақтағы судың көп бөлігін әлі де бақылап отырғанын естіді. Осы кезде ол шабуылды тоқтатуға шешім қабылдады. 1-ші жеңіл атты бригадасы мен Жаңа Зеландия атты әскерлері бригадасы да ілгері жылжып, шамамен 100 тұтқынға алды, ал 15:30-да түріктер беріле бастады. 16:30-да бүкіл гарнизон ауыр жарақаттар алғаннан кейін толығымен берілді, қала басып алынды. Жеңіс ЕЕФ-ке 22 қаза және 121 жараланған әскерді құндырды.

On 21 December, after a night march of 30 mile (48 km), part of the Imperial Camel Corps Brigade and the Anzac Mounted Division commanded by Chauvel entered El Arish, which had been abandoned by the Ottoman forces, who retreated to Magdhaba. The Turkish outpost of Magdhaba was some 18 mile (29 km) to the southeast into the Sinai desert, from El Arish on the Mediterranean coast. It was the last obstacle to the Allied advance into Palestine. The Desert Column under Chetwode also arrived that day. Chauvel, with the agreement of Chetwode, set out to attack the Turkish forces at Magdhaba with the Anzac Mounted Division. Leaving at about midnight on 22 December, the Anzac Mounted Division was in a position by 0350 on 23 December, to see Ottoman campfires still some miles away at Magdhaba. With the 1st Light Horse Brigade in reserve, Chauvel sent the New Zealand Mounted Rifles Brigade and the 3rd Light Horse Brigade to move on Magdhaba by the north and north–east to cut off of retreat, while the Imperial Camel Corps Brigade followed the telegraph line straight on Magdhaba. The 1st Light Horse Brigade reinforced the Imperial Camel Corps Brigade in an attack on the redoubts, but fierce shrapnel fire forced them to advance up the wadi bed. By midday all three brigades and a section of the Camel Brigade, with Vickers and Lewis Gun sections and HAC artillery were engaged in fierce fighting. Aerial reconnaissance to scout out the Ottoman positions greatly assisted the attack, although the six redoubts were well camouflaged. After tough fighting in the morning of 23 December, at about 13:00, Chauvel heard that the Turks still controlled most of the water in the area. It is claimed at this time that he decided to call off the attack. Both the 1st Light Horse Brigade and the New Zealand Mounted Rifles Brigade made progress, capturing about 100 prisoners, and by 15:30 the Turks were beginning to surrender. By 16:30 the whole garrison had surrendered, having suffered heavy casualties, and the town was captured. The victory had cost the EEF 22 dead and 121 wounded.

Рафа шайқасы, 1917 жылдың қаңтары

1917 жылдың 8 қаңтарында кешкісін Аңзақ атты дивизиясы, Императорлық түйе корпусы бригадасы, 5-ші атты емен бригадасы, No. 7 Жеңіл автокөлік патрулі және артиллерия Эль-Ариштен шығып, келесі күні, 9 қаңтарда Эль-Магрунтейндегі (Рафа немесе Рафах деп те аталады) 2000-3000 сарбаздық Осман армиясының гарнизонына шабуыл жасады. Сондай-ақ 9 қаңтарда төрт британдық ұшақ түстен кейін Бер-Шебадағы неміс әуежайын бомбалады, ал кешке, кері қайтып келе жатқанда Вейли Шейх Нуран маңындағы үлкен Осман күштерін байқады. Британдықтар Мысырдың Синай түбегінің солтүстік бөлігін, Осман империясымен шекараға дейін қайтарып алды, бірақ Дэвид Ллойд Джорджтың жаңа британ үкіметі одан да көпке қол жеткізуді қалады. Мысырдағы британдық армияға 1916 жылдың басында басталған араб көтерілісін қолдау және 1916 жылдың тамызында Романиде және желтоқсанда Магдхабада жеңіске жеткеннен кейін пайда болған инерцияны арттыру мақсатында Осман армиясына қарсы шабуылға шығуға бұйрық берілді. Келесі стратегиялық мақсат – Британдық Египет протектораты мен Осман империясының шекарасында, шамамен 30 миль (48 км) қашықтықта орналасқан еді. Бұл жаяу әскер үшін тым алыс болғандықтан, жаңадан құрылған, Четводе басқаратын Шөлдік колонна жағалаудағы Осман бекінісіне шабуыл жасады. Одақтас әскерлер түнгі уақытта қала мен бекінілген позицияны басып алды, оның салдарынан 71 сарбаз қаза тауып, 415-і жараланды. Осман гарнизоны ауыр шығынға ұшырады: 200 сарбаз қаза тауып, тағы 1600-ы тұтқынға алынды.

Сайкс-Пико және Сен-Жан-де-Мориен

Ұлыбританияның Палестинаға басып кіру мүмкіндігі алғаш көтерілгенде, Палестина мен Сирияға да қызығушылық танытқан Франциямен келісімге келу қажет болды. 1916 жылдың 16 мамырында Месопотамия мен Сирияның саяси мәселелерін зерттеген сэр Марк Сайкс, бұрынғы Бейруттегі француз консулы М. Пикомен келісіп, Ұлыбритания Палестинаны, ал Франция Сирияны басып алады. Олар сондай-ақ, Египет экспедициялық корпусына француз контингенті қосылатыны туралы келісті. Италияның Палестинаға қатысуға жасаған алғашқы әрекеттері қабылданбады, бірақ Сен-Жан-де-Мауриендегі құпия келісімде оның одақтастары соғыстан кейін Палестина үкіметі мәселелері бойынша келіссөздерге қатыстыруға уәде берді. 1917 жылдың 9 сәуірінде Италияның Лондондағы елшісі Гульельмо Империали, Палестинаға "тек өкілдік мақсатында үш жүзден астам адамды" жіберуге рұқсат алды. Нәтижесінде 500 жаяу әскер жіберілді. Олардың арасында Иерусалим түскен кездегі суреттерде көрінетін, қанатқа толы берсальерлер де болды. Олардың "негізінен саяси" рөлі – "Иерусалим мен Бейтлехемдегі христиан шіркеулеріне қатысты мұрагерлік шіркеулік құқықтарды" бекіту болды. 1918 жылдың күзінде Алленби итальяндықтардан көбірек көмек алуға дайын болды, бірақ Италияның сыртқы істер министрі Сидни Соннино уәде бергенімен, ештеңе іске аспады. Салоника майданынан 6-шы және 22-ші атты бригадалардың келуі Шөлдік колоннаны қайта ұйымдастыруға себеп болды. Жаңадан келген екі бригаданы 4-ші жеңіл атты бригадамен (құрылыс кезеңінде) және 5-ші атты бригадамен біріктіріп, жаңа Императорлық атты дивизия құрудың орнына (1917 жылдың 12 ақпанында Суэц каналындағы паромдық постта британ армиясының генерал-майоры Х.В. Ходжсон басшылығымен құрылған), Анзак атты дивизиясының 3-ші жеңіл атты бригадасы ауыстырылды және жаңадан келген 22-ші атты бригада Анзак атты дивизиясына қосылды. Осылайша, 1917 жылдың наурыз айына қарай Шығыс күшінің қолбасшысы генерал Чарльз Добеллдің 52-ші (Төмендік) және 54-ші (Шығыс Англия) дивизиялары мен Императорлық түйе корпусы бригадасы тікелей оның басқаруында болды, ал Четвод басқаратын Шөлдік колоннада генерал-майор Даллас басқаратын 53-ші (Уэльс) дивизиясы, Шауэл басқаратын Анзак атты дивизиясы (қазір 1-ші және 2-ші жеңіл атты, Жаңа Зеландия атты мылтықтары және 22-ші атты емен бригадаларынан тұрады) және Ходжсон басқаратын Императорлық атты дивизия (қазір 3-ші және 4-ші жеңіл атты, 5-ші және 6-шы атты бригадалары мен екі жеңіл күзет тобынан тұрады) кірді. 3-ші жеңіл атты бригада бұл өзгеріске наразы болды, себебі олар Анзақтың бұрынғы аты арқылы Галлиполидегі қызметтерімен байланысын үзіп қалды. Императорлық атты дивизия 28 ақпан мен 9 наурыз аралығында Газаға бара жатқан жолда Эль-Ариштен өткен жердегі елсіз бағанаға қосылу үшін Фери Посттан көтерілді; 3-ші жеңіл атты бригада 2 наурызда олардың басқаруына өтті, ал Императорлық атты дивизия 10 наурызда Шөлдік колонна басқаруына өтті. Ферри Постта құрылып жатқан 4-ші жеңіл атты бригада 18 наурызда аттанбақ болды. Көлік те қайта ұйымдастырылды; жылқымен тасылатын жабдықтау колонналары түйелік керуендермен біріктірілді, соның арқасында Шығыс күші теміржолдан тыс жерде жиырма төрт сағат бойы жұмыс істей алды. Бұл үлкен жоба болды; соғыс штатына сәйкес бір бригада (алты бригада болды) Жеңіл атты әскерде шамамен 2000 сарбаз бен жаяу әскер дивизиясы болды, олардың барлығына азық-түлік керек болды.

When the possibility of a British invasion of Palestine was first raised, it became necessary to reach an understanding with France, which also had an interest in Palestine and Syria. As early as 16 May 1916 Sir Mark Sykes, who had studied the political problems of Mesopotamia and Syria, had agreed with M. Picot, formerly a French Consul at Beirut, that Britain would occupy Palestine and France would occupy Syria. They also agreed that an all arms French contingent would be attached to the Egyptian Expeditionary Force. Italy's initial efforts to participate on the ground in Palestine were rebuffed, but in a secret accord at Saint Jean de Maurienne her allies promised to include her in negotiations concerning the government of Palestine after the war. On 9 April 1917 Italy's ambassador in London, Guglielmo Imperiali, finally received approval to send no more than "some three hundred men for representative purposes only" to Palestine. In the end, 500 infantry were sent. This included some Bersaglieri, whose famous capercaillie feathers are visible in photographs from the fall of Jerusalem. Their "mainly political" role was to assert "hereditary ecclesiastical prerogatives in connection with the Christian churches at Jerusalem and Bethlehem". In the fall of 1918, Allenby was willing to accept more Italian help, but although the Italian foreign minister, Sidney Sonnino, made promises, nothing came of them. The arrival of 6th and 22nd Mounted Brigades from the Salonika front prompted a reorganisation of Desert Column. Instead of grouping the two new brigades with the 4th Light Horse Brigade (in the process of formation) and the 5th Mounted Brigade to form the new Imperial Mounted division, (established 12 February 1917 at Ferry Post on the Suez Canal under the command of British Army Major General H. W. Hodgson) the Anzac Mounted Division's 3rd Light Horse Brigade was transferred and the newly arrived 22nd Mounted Brigade was attached to the Anzac Mounted Division. Thus by March 1917 General Charles Dobell commander of Eastern Force had 52nd (Lowland) and 54th (East Anglian) Divisions and the Imperial Camel Corps Brigade directly in his command and Desert Column commanded by Chetwode consisting of the 53rd (Welsh) Division commanded by Major General Dallas, Anzac Mounted Division commanded by Chauvel now made up of 1st and 2nd Light Horse, New Zealand Mounted Rifles and 22nd Mounted Yeomanry Brigades and the Imperial Mounted Division commanded by Hodgson now made up of the 3rd and 4th Light Horse with the 5th and 6th Mounted Brigades and two Light Car Patrols. The 3rd Light Horse Brigade rather resented the change, as they lost the connection with their service on Gallipoli via the old name of Anzac. The Imperial Mounted Division moved up from Ferry Post to join Desert Column at el Burj just past El Arish on the road to Gaza between 28 February and 9 March; the 3rd Light Horse Brigade coming under their orders on 2 March and the Imperial Mounted Division coming under orders of Desert Column on 10 March 1917. The 4th Light Horse Brigade, in the process of formation at Ferry Post, planned to leave on 18 March. Transport was also reorganised; the horse drawn supply columns were combined with the camel trains so that Eastern Force could operate for about twenty four hours beyond railhead. This was a vast undertaking; one brigade (and there were six) of Light Horse at war establishment consisted of approximately 2,000 soldiers as well as a division of infantry; all requiring sustenance.

Осман әскерінің бөлімдері

Ақпан айында британдық барлау қызметі аймаққа Осман әскерінің екі дивизиясы келгенін хабарлады: 3-ші кавалерия дивизиясы (Кавказдан) және 16-шы жаяу әскер дивизиясы (Тракиядан). Олар аймақтағы үш жаяу әскер дивизиясына қосылды. Газа – Беер-Шеба арасындағы ұзақ бойда Төртінші армияда он сегіз мыңға жуық әскер болды. Кресс фон Крессенштейн Газа мен Беер-Шебаға бір бөлім әскерді жіберді, бірақ көп бөлігін Tell esh Sheria және Jemmameh-де резервте қалдырды. Наурыздың ортасына қарай Осман армиясының 53-ші жаяу әскер дивизиясы осы күштерді арттыру үшін Яффадан оңтүстікке қарай жолға шықты. Газадағы жеті батальоннан тұратын гарнизон 3500 мылтық, пулемет роталары және 20 зеңбірекпен жабдықталған бес батареядан тұрды. Оларға сондай-ақ, жаңадан келген неміс Halberstadt истребитель ұшақтарының эскадрильясы қолдау көрсетті, бұл ұшақтар одақтастардың ұшақтарынан басым түсіп, Осман армиясына жергілікті әуе үстемдігін берді. Осман армиясының 7000 мылтығы бар екеніне сенді, олар ауыр далалық және пулеметтік қарулармен қамтамасыз етілді, ал қосымша күштер Газа мен Tell el Sheria маңында орналасқан.

Газаның бірінші шайқасы, 26 наурыз

Осман әскері Оңтүстік Осман империясының шағын бөлігінен бас тартып, Жерорта теңізі жағалауындағы Газаға қайтыр жолға шықты. Шөл колоннасының Анзак және жартылай құрылған Императорлық атты дивизиялары Осман күштерінің Ғазадағы Осман гарнизонымен қосылуына кедергі келтірді. 26 наурызда 53-ші (Уэльс) дивизиясы, 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясының бір бригадасымен бірге, қаланың оңтүстігіндегі күшті бекіністерге шабуыл жасады. Түстен кейін Анзак атты дивизиясымен күшейтілгеннен кейін, барлық әскерлердің шабуылы тез арада сәттілікке жетті. Көптеген мақсаттар басып алынды, бірақ шабуыл түнгі уақытта тоқтатылды және қолбасшылар басып алынған табыстарды толыққанды түсінуге үлкермей, әскерлерге кері шегінуге бұйрық берді. Лондон үкіметі Добелл мен Мюррейдің маңызды жеңіс туралы хабарларына сене келіп, Мюррейге Иерусалимді басып алуға бұйырды. Бірақ британдықтар Газадағы Осман қорғанысын бұзбағандықтан, Иерусалимге шабуыл жасауға мүмкіндік болмады.

Үзіліс

Біз Дейр-Бейла ауылының үстіндегі төбеден, теңізге жақын, тұщы сулы көлдің жағасындағы орманның усақ-түйек жеріне лагерімізді көшірдік. Ағаштар мен тығыз бұталардың арасында бірнеше майдандық артиллериялық батареялар, жүздеген тонна снарядтар мен жарылғыш заттар жасырылған. Біздің ауыр артиллериямыз бен кавалериямыз артымызда, ал алдымызда бізбен байланыста болатын бекініске кірген жаяу әскеріміз тұр. Түрік позициялары, окоптары мен редуттары осыларға тым жақын орналасқан. Пальма жексенбісінде [1 сәуір] жазық пен төбелердің кішкентай тізбегін басып өтіп, жаңа орнымызға жеткенде, түріктердің жоғары жарылғыш снарядтары еркін құлап жатты, бірақ көрінбейтіндей сезілді, және дүйсенбі күні де сол сияқты шашыраңқы атыс жалғасты. Ұшақтар мен оларға қарсы артиллериялық қарулар дайындық күйде тұрып, үнемі шу көтеріп отырды. Келесі күні, 3 сәуірде түріктер шабуыл жасады, мен бүкіл оқиғаны жақыннан көруге мүмкіндік алдым, соның ішінде олардың жаяу әскерінің шабуылын тойтаруды да. Дейр-эль-Белахтан Шария мен Бер-Шебаға қарай белсенді күзеттік іс-қимылдар жалғасты. Мұнда 1-ші жеңіл атты бригадасы Анзак атты дивизиясына қосылды, әр эскадрильяға үш Hotchkiss жеңіл пулеметі берілді, бұл атты жаяу әскердің оттық күшін едәуір арттырды, сондай-ақ оларды қолдану және газдық маскалармен танысу бойынша оқулар өткізілді. 5 сәуірде теміржол желісі Дейр-эль-Белахқа жеткеннен кейін ол Шығыс күштерінің штабына айналды, ал 74-ші (Ейманри) дивизиясының келуі күшті төрт жаяу әскер дивизиясына дейін жеткізді. Генерал Мюррей Газаның бірінші шайқасы күтілгеннен жақсы аяқталғанын және қорғаушылар көп шығынға ұшырағанын көрсетті, бұл туралы Лондондағы Императорлық бас штабының бастығы Уильям Робертсонға хабарлады. Франциядағы нәтижесіз жалғасқан ұрыстар Мюррейді 2 сәуірде ірі шабуылға түсуге ынталандырды; Иерусалимді бағындыруға, көтеріңкі рухта болуға үміттене отырып. 18 сәуірде Нивельдің шабуылы сәтсіз аяқталғаны анық болды, жаңа демократиялық Ресей енді неміс немесе Осман империяларына қарсы шабуылдауға сенімді емес, олар Палестина мен Месопотамияны нығайтуға мүмкіндік алды, ал шектеусіз неміс суасты қайықтары соғысын қайта бастау күніне 13 британдық кемені батырды, ал 1916 жылы күніне үш кеме батқан. Оңтүстік Палестинадағы жағдайды дұрыс түсінбеу "толығымен генерал Мюррейдің жауапкершілігінде, өйткені ол қалаған болса да, болмаған болса да, есептердегі сөздер оларға берілген түсіндіруді толыққанды растайды".

We have moved camp from a hill above the village of Deir Beulah to a lonely spot in the grove by the shores of a sweet water lake and close to the sea. The trees and tangles of most luxuriant creepers and bushes conceal also some field batteries and hundreds of tons of shells and high explosives. Behind us are our heavies and cavalry and very near in front our entrenched infantry with whom we are in touch. Absurdly near to these are the Turkish positions, trenches and redoubts. As we crossed the plain and a little ridge of hills to my new position on Palm Sunday, [1 April] Turkish HE [High Explosive] shells were falling pretty freely, but in a seemingly rather aimless way and the same desultory fire kept up all Monday. Aircraft and anti aircraft guns were busy nearly all the time keeping up a constant hubbub. The next day, Tuesday 3 April, the Turks attacked and I was lucky enough to have a sort of front seat for the whole show, including the repulse of their infantry onslaught.|Joseph W. McPherson, Egyptian Camel Transport Corps

Surrounded by palms and olive groves, Deir el Belah is 5 mile (8 km) north east of Khan Yunis and 8 mile (13 km) south west of Gaza. From Deir el Belah active patrolling towards Sharia and Beersheba continued. Here the 1st Light Horse Brigade rejoined the Anzac Mounted Division, three Hotchkiss light machine guns were issued to every squadron, substantially increasing the firepower of the mounted infantry and training in their use and gas helmets was carried out. Deir el Belah became the headquarters of Eastern Force after railhead reached there on 5 April and the arrival of the 74th (Yeomanry) Division increased the force to four infantry divisions. General Murray had created the impression that the First Battle of Gaza had ended better than it had and the defenders had suffered more, with the Chief of the Imperial General Staff William Robertson in London. Continuing inconclusive fighting in France resulted in Murray being encouraged on 2 April to begin a major offensive; to aim for Jerusalem, in the hope of raising morale. By 18 April it was clear Nivelle's offensive had not succeeded, the newly democratic Russia could no longer be relied on to attack the German or Ottoman empires freeing them to reinforce Palestine and Mesopotamia, and the resumption of unrestricted German U boat warfare was sinking 13 British ships a day when the average during 1916 had been only three. This misunderstanding of the actual position in southern Palestine "rest squarely on General Murray for, whether he intended it or not, the wording of the reports fully justifies the interpretation placed upon them."

Газаның екінші шайқасы, 17-19 сәуір

Бірінші Газа шайқасы жылдамдық пен күтпеген шабуылға басымдық берілген «кездесу шайқасы» ретінде өтті. Сол кезде Газа Жерорта теңізінен шығысқа қарай созылған қатардың қапталындағы күшті жасақпен бекітілген застава болған. Газаның бірінші және екінші шайқастары арасындағы үш апта ішінде қала Газадан шығысқа қарай 19 шақырымдағы Харейраға және оңтүстік-шығысқа қарай Бер-Шебаға дейінгі қатаң бекітілген позициялардың ең мықты нүктесіне айналды. Османдық қорғаушылар майдан шебінің ені мен тереңдігін ғана емес, сонымен қатар идеалды қорғаныс алаңында бір-бірін қолдаған күшті редуттарды да құрды. Осы қорғаныстардың салынуы 1917 жылдың 17-19 сәуірінде өткен Газаның екінші шайқасының сипатын өзгертіп, жаяу әскердің жақсы дайындалған бекіністерге қарсы ашық даладағы майдандық шабуылына айналдырды. Жаяу әскерді сегіз Mark I танкы және 4 мың 4,5 дюймдік газ снарядымен күшейтті. Танкілер алдыңғы қатарда жаяу әскерге паналау үшін орналастырылды, бірақ танкілер нысанаға айналғанда жаяу әскер де зардап шекті. Екі танк өзінің мақсатына жетті. Газ снарядтары бомбалаудың алғашқы 40 минутында орманды аймаққа атылғанмен, тиімсіз болған көрінеді. Османдық бекіністерінің күші мен олардың сарбаздарының нығайыны ЕЭФ-ті жеңді. Екі тарап та Палестинадағы әскерлерін қайта ұйымдастырып, соғыс тоқталған кезде жаңа қолбасшылар тағайындады. Йылдырым армия тобы (сонымен қатар Күнбатыс армия тобы және F армия тобы деп те аталады) маусым айында құрылды, оған Германия империясының генералы Эрих фон Фалькенхайн басшылық етті. Генерал Арчибальд Мюррей Англияға қайтарылды, ал оның орнына маусым айында Эдмунд Алленби Египет экспедициялық күштеріне қолбасшылық етті. Алленби екі жеке штаб құрды, біреуі Мысырды басқару үшін Каирде қалды, ал оның ұрыс штабы Хан Юниске жақын орналасты. Ол сондай-ақ күшті екі жаяу әскер және бір атты корпусқа қайта ұйымдастырды. 1917 жылдың 28 қазанында ЕЭФ-тің әскери күштері 50 мыңға жетті. Сонымен қатар, 70 мың египеттіктің тексерілмегені анықталды.

The First Battle of Gaza had been fought by the mounted divisions during an "encounter battle" when speed and surprise were emphasised. Then Gaza had been an outpost garrisoned by a strong detachment on the flank of a line stretching eastwards from the Mediterranean Sea. During the three weeks between the First and Second Battles of Gaza, the town was quickly developed into the strongest point in a series of strongly entrenched positions extending to Hareira 12 miles (19 km) east of Gaza and south east towards Beersheba. The Ottoman defenders not only increased the width and depth of their front lines, they developed mutually supporting strong redoubts on ideal defensive ground. The construction of these defences changed the nature of the Second Battle of Gaza, fought from 17 to 19 April 1917, to an infantry frontal attack across open ground against well prepared entrenchments, with mounted troops in a supporting role. The infantry were strengthened by a detachment of eight Mark I tanks along with 4,000 rounds of 4.5 inch gas shells. The tanks were deployed along the front to give shelter to the infantry advancing behind them, but as the tanks became targets the infantry also suffered. Two tanks succeeded in reaching their objectives. Although the gas shells were fired during the first 40 minutes of the bombardment on a woodland area it appears they were ineffective. The strength of the Ottoman fortifications and the determination of their soldiers defeated the EEF. Both sides reorganised their armies in Palestine during the stalemate and appointed new commanders. The Yildirim Army Group (also known as Thunderbolt Army Group and Army Group F) was established in June, commanded by the German Empire General Erich von Falkenhayn. General Archibald Murray was sent back to England, replaced by Edmund Allenby in June to command the Egyptian Expeditionary Force. Allenby created two separate headquarters, one stayed in Cairo to administer Egypt, while his battle headquarters was established near Khan Yunis. He also reorganised the force into two infantry and one mounted corps. By 28 October 1917 the ration strength of the EEF fighting troops was 50,000. There were a further 70,000 unattested Egyptians.

Осман темір жолындағы шабуыл

Бейер-Шебадан Хафир-эль-Аужаға және Косаимаға қарай соққан негізгі байланыс желісі 1917 жылдың 23 мамырында Анзак және Императорлық атты дивизияларының корольдік инженерлері темір жолдың маңызды бөліктерін қиратып, шабуылға ұшырады. Бұл шабуылды екі атты дивизия жапты, соның ішінде Бейер-Шебаға қарай демонстративтік әрекеттер жасалды.

Буккар жотасының шайқасы

1917 жылы 22 қазанда одақтастар Кармды басып алғаннан кейін, аймақтағы әскерлер үшін жабдықтау және сумен қамтамасыз етудің маңызды нүктесі құрылды. Осман әскерлері үшін Кармда теміржол стансасы ашылуы Харрейра бекінісі мен Рашди жүйесі деп аталатын қорғаныс позицияларын қауіпке тікелей ұшыратты, олар одақтастардың кез келген әрекетіне қарсы берік қорғаныс шебі болды. Бұл қатерді болдырмау үшін "Йылдырым" тобының қолбасшысы генерал Эрих фон Фалькенхайн екі кезеңді шабуыл жоспарын ұсынды. Жоспарға сәйкес, 27 қазанда Беер-Шебадан күшпен барлау жасалып, одан кейін 8-ші армия Харрейрадан толыққанды шабуылға көшуі керек еді. Бұл екінші кезең сәйкестіксіз түрде 1917 жылдың 31 қазанында, Беер-Шеба шайқасы басталған күні таңертең өткізілуі жоспарланған.

Бейер- Шеба шайқасы, 31 қазан

Оңтүстік Палестина шабуылы Осман III корпусының Беер-Шебадағы штабына жасалған шабуылмен басталды. Қала 4400 мылтық, 60 пулемет және 28 далалық зеңбірек, соның ішінде атты және жаяу әскер полктерімен қорғалды. Олар жақсы салынған окоптарда орналасқан, сыммен қоршалған және Беер-Шебаның солтүстік-батысында, батысында және оңтүстік-батысындағы нығайтылған қорғаныс құрылыстарымен күшейтілген. Қорғаныс шеңберіне қаладан 4 мильге (6,4 км) дейінгі биіктіктерде орналасқан жақсы орналасқан редуттар кірді. Олардың ішінде Беер-Шебаның шығысындағы Тель-эль-Саба Осман империясының 48-ші полкінің батальоны және пулемет ротасымен қорғалды. Оларға 47 500 мылтықпен XX корпустың 53-ші (Уэльс) дивизиясы, 60-шы (2/2 Лондон) дивизиясы және 74-ші (Еумен) дивизиясы, сондай-ақ 10-шы (Ирландия) дивизиясы және 1/2 Лондон округінің Еуменриясы қосылды. Anzac және Австралиялық атты дивизиялары (Сүлдік атты корпусы) шамамен 15 000 сарбазбен қатар жүрді. Жаяу әскердің алға жылжуын қолдау үшін кең ауқымды және күрделі шаралардан кейін, 60-шы (2/2 Лондон) және 74-ші (Еумен) дивизиялары Беер-Шебаға батыстан шабуыл жасады, ал резервтегі Австралиялық атты дивизиясы бар Anzac атты дивизиясы қалаға шығыстан шабуыл жасады, Беер-Шебаны айналып өту үшін 25-35 миль (40-56 км) атты. Жаяу әскердің шабуылы бомбалаумен және 1070-ші төбені басып алумен басталды, бұл зеңбіректерге Беер-Шебаны қорғаған окоптарды нысанаға алу үшін алға жылжуға мүмкіндік берді. Қызу шайқас 13:30-ға дейін жалғасты, одан кейін Османдықтардың Беер-Шебаның батыс жағындағы окоптары басып алынды. Сонымен қатар, Anzac атты дивизиясы Беер-Шебаны айналып, Хеброн мен Иерусалимге баратын солтүстік жолды кесіп, Беер-Шебадан күш-қуатты және шегінуді болдырмау үшін алға жылжыды және Тель-эль-Сабаға шабуыл жасады. Тель-эль-Сабадағы мықты бекінілген қорғаушыларға бастапқыда Жаңа Зеландияның атты мылтық бригадасы шабуыл жасады, бірақ сағат 10:00-де олар 1-ші жеңіл атты бригадамен күшейтілді. 3-ші жеңіл атты бригадаға (Австралиялық атты дивизия) кейіннен Anzac атты дивизиясының осы османдық позициясына шабуыл жасауын күшейту туралы бұйрық берілді, бірақ олар позицияға кірмей тұрып, 14:05-те жалпы шабуыл басталды, нәтижесінде 15:00-де Тель-эль-Саба басып алынды. 1-ші және 3-ші жеңіл атты бригадалар мен 4-ші жеңіл атты бригада Беер-Шебаға қарсы жалпы шабуылға түсуге бұйрық берілді. Викториялықтардың 4-ші жеңіл атты полкінің және Жаңа Оңтүстік Уэльстің 12-ші жеңіл атты полкінің алдыңғы эскадрильялары, олардың алдында 70-80 метр (64-73 м) аралығында барлаушылары, "тікелей өздерінің жолында" қорғаныстағы Османдық мергендерінің қашықтығына жеткенде, бірнеше жылқылар тұрақты тез атыстан зақымдалды. 4-ші жеңіл атты полкі окоптан секіріп шыққаннан кейін осы бекіністерге шабуыл жасағанда, сол жақтағы 12-ші жеңіл атты полкінің көпшілігі қорғаныстағы саңылау арқылы Беер-Шебаға аттанды.

The Southern Palestine Offensive began with the attack on the headquarters of the Ottoman III Corps at Beersheba. The town was defended by 4,400 rifles, 60 machine guns, and 28 field guns including cavalry lancer and infantry regiments. They were deployed in well constructed trenches protected by some wire, strengthened by fortified defences to the north west, west, and south west of Beersheba. This semicircle of defences, included well sited redoubts on a series of heights, up to 4 miles (6.4 km) from the town. These included Tel el Saba east of Beersheba defended by a battalion of the Ottoman 48th Regiment and a machine gun company. They were attacked by 47,500 rifles, in the XX Corps' 53rd (Welsh) Division, the 60th (2/2nd London) Division and the 74th (Yeomanry) Division, with the 10th (Irish) Division and the 1/2nd County of London Yeomanry attached, and about 15,000 troopers in the Anzac and Australian Mounted Divisions (Desert Mounted Corps). After extensive and complex arrangements to support the infantry advance, the 60th (2/2nd London) and the 74th (Yeomanry) Divisions were to attack Beersheba from the west, while the Anzac Mounted Division with the Australian Mounted Division in reserve attacked the town from the east, after riding between 25 and 35 miles (40 to 56 km) to circle around Beersheba. The infantry attacks began with a bombardment and the capture of Hill 1070 which enabled the guns to move forward to target the trenches defending Beersheba. Intense hand to hand fighting continued until 13:30 when the Ottoman trench line on the western side of Beersheba, was captured. Meanwhile, Anzac Mounted Division advanced circling Beersheba, to cut the road north to Hebron and Jerusalem to prevent reinforcement and retreat from Beersheba, and launched their attack on Tel el Saba. The strongly entrenched defenders on Tel el Saba were initially attacked by the New Zealand Mounted Rifles Brigade, but by 10:00 they had been reinforced by the 1st Light Horse Brigade. The 3rd Light Horse Brigade (Australian Mounted Division) was later ordered to reinforce the Anzac Mounted Division's attack on this Ottoman position, but before they could get into position a general attack began at 14:05, resulting in the capture of Tel el Saba at 15:00. Orders were issued for a general attack on Beersheba by the dismounted 1st and 3rd Light Horse Brigades and the mounted 4th Light Horse Brigade. As the leading squadrons of the 4th Light Horse Regiment of Victorians, and the New South Wales' 12th Light Horse Regiment, preceded by their scouts between 70 and 80 yards (64–73 m) in front, came within range of the Ottoman riflemen in defences "directly in their track," a number of horses were hit by sustained rapid fire. While the 4th Light Horse Regiment attacked these fortifications dismounted after jumping the trenches, most of the 12th Light Horse Regiment on the left rode through a gap in the defences to gallop into Beersheba to capture the garrison.

Бер- Шебаның басып алынуынан кейін

[Алленби] сізге қарсы тұрған түріктерді барлық қолдағы күшіңізбен қысымға салуға міндетті болды, осылайша жауды Палестинаға әскерлерді аударуға мәжбүрлеу және осылайша Модке түскен қысымды жеңілдету, сондай-ақ араб жағдайын пайдалану үшін. Осы саясатты қаншалықты қауіпсіз жүзеге асыра алатыныңызды шешкен кезде, қазіргі қолдағы күштерді арттырудың ықтимал еместігін ескеріңіз. Робертсон Алленбиге, 1917 жылғы 2 қарашада жіберілген хат: 1-6/7 қараша аралығында Яһуда таулы аймағындағы Тель-эль-Хувейльфеде, жазықтағы Харейра мен Шерияда және Жерорта теңізі жағалауындағы Сорсаж қырқасы мен Газада Мысыр экспедициялық корпусы ауыр шайқастарда тұрды. Осы уақыт ішінде Осман армиялары күшті артқы гарнизонның қорғауымен жақсы тәртіпте шегінуге қабілетті болды, ал олар 6/7 қараша түнінде қараңғылықтың көмегімен шегінді. 8 қарашада британдық атты әскері Худж қаласында Осман артқы гарнизонына қарсы шабуыл жасады. Алленби Мысыр экспедициялық корпусына шегініп келе жатқан Османның жетінші және сегізінші армияларын басып алуға бұйрық берді, бірақ күшті артқы гарнизон оларға кедергі келтірді. Тель-эль-Хувейльфе шайқасы – «Газадан Бер-Шебаға дейінгі түрік майданының құлауына байланысты маңызды шара болды», себебі ол Осман резервтерін Хувейльфе аймағына аударды, осылайша оларды Осман желісінің ортасын нығайту үшін пайдалану мүмкін болмады. Бұл Иерусалимге шабуыл жасау қаупін тудырды және Осман басшылығына қысым жасады, ол Газаға көмекке келгенге тым алыс болған Иерусалим және Тель-эль-Хувейльфеге баратын жолды қорғау үшін Шарьядан шығысқа қарай елеулі күштерді жылжытты. Шерияны қорғаған күшті әлсірету арқасында екі жаяу әскер дивизиясы мен Desert Mounted Corps, базадан осылайша алыс орналаса алатын барлық күштер, қалған Осман күштеріне шабуыл жасауға, «оларды жеңіп, қууға және солтүстікке қарай Яффаға дейін ығыстыруға» мүмкіндік алды.

Яффа мен Яһуда тауына қарай аттану

12 қарашада Османдық 8-ші армияның төрт дивизиясы Жаффа-Иерусалим темір жолындағы маңызды Көшпелі станция (Вади Сара) алдындағы британдықтардың ілгерілеуін тоқтату үшін қарсы шабуылға көшті. Бұл әрекетке екі қосымша бригадамен күшейтілген Австралия атты дивизиясы тойтарыс берді. 13 қарашада Мысыр экспедициялық күштері асығыс салынған, бірақ табиғи түрде берік қорғаныс шебіне орналасқан 20 000 сарбаздық Осман әскеріне шабуыл жасады. Негізгі шабуылды XXI корпустың 52-ші (Төмендік) және 75-ші дивизиялары орталықта жүргізді, ал Австралия атты дивизиясы оң жақтан, Анзак және Еоманри атты дивизиялары сол жақтан қолдау көрсетті. Орталықтағы жаяу әскер 6-шы атты бригаданың (Еоманри атты дивизиясы) атты шабуылының көмегімен жеңіске жетті. 14 қарашада Жаңа Зеландия атты әскер бригадасы Аюн-Карада Османдық 3-ші жаяу әскер дивизиясын жеңді. Осман армиясының осы бірқатар ауыр сәтсіздіктерінің нәтижесінде олардың 8-ші армиясы Яффаны тастап, Нахр-эль-Ауджа арқылы шегінді, ал 7-ші армия Иерусалимді қорғау үшін Яһуда тауларына қайтырды. Олар шамамен 80 шақырымға шегінді, 10 000 тұтқынға, 100 зеңбірекке қолданып, ауыр шығынға ұшырады. 1917 жылғы қазан мен қараша айларындағы бірінші шабуыл кезінде австралиялық жарақат алғандар негізінен Аббасия казармасындағы, Каирдегі №14 австралиялық бас ауруханасының 1040 төсегінде емделді. №2 австралиялық стационарлық аурухана Моаскарда медициналық және хирургиялық жұмыстардың кез келген түрі үшін ұйымдастырылып, жабдықталған және қамтамасыз етілгенімен, EEF-тің Д.М.С. (D.M.S.) лагерьтік тазарту ауруханасы ретінде сақталды. 1917 жылдың қараша айында №14 бас аурухананың венериялық бөлімі оған ауыстырылды.

Иерусалимнің басып алынуы

Иерусалим операциялары 17-24 қараша аралығында Неби Самвиль шайқасымен басталды, 21-22 желтоқсан аралығында Яффа шайқасымен жалғасты және 26-30 желтоқсан аралығында Иерусалимді қорғаумен аяқталды. Бұл шайқастар XX, XXI және Шөлдегі атты корпустармен Яһуда таулы аймағындағы Османлы 7-ші армиясына және олардың 8-ші армиясына қарсы сәтті аяқталды. Соғыс шебі Жерорта теңізіндегі Яффа қаласының солтүстігінен Яһуда таулары арқылы Биреге және Зәйтүн тауының шығысына дейін созылды. Неби Самвиль шайқасы болған майдан желтоқсанның басына дейін шабуылдар мен қарсы шабуылдарға ұшырады, одан кейін британдықтар Иерусалимді басып алды. Бире маңында және Иерусалим-Наблус жолымен өтетін Осман империясының негізгі жабдықтау желісі бойында да шайқастар жалғасты. Осман әскері Иерусалимді эвакуациялағаннан кейін, қала 1917 жылдың 9 желтоқсанында басып алынды. Бұл Дэвид Ллойд Джорджтың британдық үкіметі үшін маңызды саяси оқиға болды, Батыс майдандағы бір жылдық қасіретті сәтсіздіктерден кейін британдықтар мақтан тұта алатын сирек табыстардың бірі. Османдықтар үшін бұл жеңіліс Джемаль-пашаның Стамбулға қайтуын білдірді. Джемаль өзінің армиясының басқаруын бір жылдан астам бұрын фон Крессенштейн және фон Фалькенхайн сияқты неміс офицерлеріне жүктеген болатын, бірақ енді, Сарықамыш шайқасында Энвер-паша жеңілгендей, ол тіпті номиналды басшылықтан да бас тартып, астанаға оралды. Ол үкіметтен қуылғанға дейін бір жылдай уақыт қалды. Фалькенхайн да 1918 жылдың наурыз айында қызметтен алынды.

Апталық аумақты басқару

Алленби алғаш рет Мысыр экспедициялық күшінің басқаруын қабылдағанда, ол дереу әскерге қосылды, Мысыр мандатына қатысты саяси және әкімшілік мәселелерді тиісті штабы бар үкімет тағайындаған өкілге қалдырды. Бұрын Осман империясының билігінде болған аймақ енді басқаруды қажет етті, және үкіметтің келісімімен Алленби Палестинаның Бас әкімшісін тағайындады. Ол елді төрт округке бөлді: Иерусалим, Яффа, Маждал және Беер-Шеба, олардың әрқайсысы әскери губернатордың басқаруында болды. Осы әкімшілік аясында халықтың шұғыл қажеттіліктері қамтамасыз етілді, тұқымдық астық пен мал импортталып таратылды, әскери банктер арқылы жеңіл шарттармен қаржы қолжетімді болды, тұрақты валюта енгізілді және почта байланысы қалпына келтірілді. 1918 жылдың 15 қаңтарында Алленби Иерусалимді басып алуға қатысты көзқарастар туралы DMI-ге есеп берді. Есепте мұсылмандардың көп бөлігі бейтарап болса, Шерифтің жақтастары шынайы қуанғанмен, еврейлердің ықпалынан алаңдапты. Иерусалимнің шығысынан Бер-Эль-Сабаға (Беер-Шебаға) дейінгі бедуиндердің көзқарасы әртүрлі болды; кейбіреулері қанағаттандырмайтын болды, бірақ мұсылман қасиетті орындарын қорғау жалпы алғанда қанағаттанарлық деп есептелді. Яһудилер Балфур декларациясында сионизмге көрсетілген қолдаудан қатты қуанды, ал христиандар оккупацияға риза болды. Алленбиге Палестинада шетелдік әкімшілік құру үшін қысым көрсетілді. Палестинадағы француз өкілі Пико, Францияның соғыстан бұрын шіркеуде иеленген құқықтары мен мәртебесін қайтаруға тырысып, Киелі жердегі француз протекторатының басқаруына қатысуға талап ету арқылы қысым жасады. Оның қарекеттері итальяндықтарға ұнамай, шіркеу өкілдері ашуланды. Алленби Иерусалимдегі қасиетті орындарда дін қызметкерлерінің кейде төбелес тудыратынын білді. Ол әскери басқару қажет болғанымен, оның тек британдық бас қолбасшының басқаруында болуын қатыстырып талап етті.

When Allenby first assumed command of the Egyptian Expeditionary Force he quickly joined the army in the field leaving the political and administrative problems related to the Egyptian Mandate to a Government appointee with a suitable staff. The area of formerly Ottoman territory now under occupation also required management, and with the approval of the Government, Allenby appointed a Chief Administrator for Palestine. He divided the country into four districts: Jerusalem, Jaffa, Majdal and Beersheba, each under a military governor. Under this administration the immediate needs of the people were provided for, seed grain and live–stock were imported and distributed, finance on easy terms was made available through the Army bankers, a stable currency was set up and postal services restored. On 15 January 1918 Allenby reported to DMI regarding attitudes to the occupation of Jerusalem. The report recounted that the Moslems were for the most part non committal, while the partisans of Sherif were genuinely pleased but worried by Jewish influence. The attitude of Bedouin from East of Jerusalem to Bir El Saba (Beersheba) varied; some were unsatisfactory but the protection of the sacred Moslem places was generally accepted as satisfactory. The Jews were overjoyed by the support contained in the Balfour Declaration for Zionism and Christians were happy with the occupation. Allenby was under pressure to set up foreign administrations in Palestine. Already the French representative in Palestine, Picot, was pressuring for a share in the administration of a French Protectorate in the Holy Land by pushing to assume the rights and dignities in church which the French representative enjoyed before the war. His presence and behaviour was resented by the Italians and the church representatives became angry. Allenby was aware that in Jerusalem angry priests came to blows in the Holy Places from time to time. He insisted that while military administration was required it must be under the British Commander in Chief alone.

ЕЭФ-тің аумақтық пайдасын нығайту

Ауа райы жақсара бастады және теміржолдар мен жолдар жөнделіп, дамытылды. Яффодан Иерусалимге дейінгі жолдың солтүстігіндегі жайлы байланыс желісі, Мысыр еңбек корпусының Амвастан Бейт-Сираға дейінгі учаскені толыққанды қайта құруын талап етті. Стандартты кеңдіктегі теміржол Луддқа жетті және Алленби штабынан 0,25 миль (0 км) қашықтықта, Рамледен 2 миль (3 км) батыста орналасты. 25 қаңтарда ол былай деп жазды: «Мен оң жақтан Иерихонды және Өлі теңіздің солтүстігін қосуға ниеттенем». 3 қаңтарда екі австралиялық ұшақ Аммандағы әскерлерге арналған, Өлі теңіздің шығысы мен оңтүстік-шығысындағы жазықтарда өндірілген жүгері мен сабанды тасыған қайықтарды анықтады. Австралиялық ұшақтар Ghor el Hadit (Костиган нүктесінің артында) және теңіздің солтүстік жағындағы Rujm el Bahr-дан келген қайықтарды бомбалады және пулеметтен оқ жаудырды, қайықтардың қатынасы тоқтағанша қайта-қайта шабуылдады. Алленбидің келесі стратегиялық қадамдары оның оң жағын Иерихонмен кеңейту, содан кейін Иордан өзенін кешіп, Амманға шабуылдау, Медина маңындағы Осман әскерлерін оқшаулау және арабтардың одан әрі көтерілісін ынталандыру үшін Хеджаз теміржолын жою болды. Британдық алдыңғы базаның барлық бөлігі Дейр-эль-Белахтан жаңа теміржол станциясына қарай солтүстікке көшті, ал Рамледегі Медициналық қызмет директорының штабы Моторланған жедел жәрдем конвойының штабы ретінде де қызмет етті. Жаффа мен Иерусалимнен Кантараға дейінгі байланыс жолдарында 13 жарақаттан құтқару станциясы мен стационарлық ауруханалар құрылды. 1918 жылдың наурыз айында Луддтан Кантараға жедел жәрдем пойыздары жүрді.

Батыс пен Шығыс

1917 жылдың соңына қарай Иерусалимді басып алу науқанының барлық мақсаттарына қол жеткізілді; Бағдадқа қарсы Осман-Германия әскерлерінің операциялары сәтсіз аяқталды, Осман әскерлерінің соңғы резервтері қолданылды және британдық ұлттың рухы көтерілді. Ұлыбританияның премьер-министрі Дэвид Ллойд Джордж 1918 жылы Осман империясын соғыстан шығаруды жоспарлады. Месопотамиядан 7-ші (Мейрут) дивизиясы Палестинаға жіберілді, және көптеген адамдар егер маңызды күштер Батыс майданнан Палестинаға ауыстырылса, Англия отарларын қорғап қалуы мүмкін, бірақ соғысты жоғалтуы мүмкін деп алаңдады. Батыс майданды қолдаушылар Осман империясының нағыз орталығы – Стамбулдың Дамаскқа, тіпті Алеппоға дейін жүздеген шақырым қашықтықта жатқанын, және егер Осман империясы Германияның Францияны басып алуын көрсе, бұл Осман империясын соғыстан шығаруға жеткіліксіз болар деді. Ресей соғыстан шыққаннан кейін Дарданелл мұрағаты британдық империя үшін маңызды болмай қалды, себебі Ресей флотына қол жеткізудің қажеттілігі туындамады. Шығыс майданды қолдаушылар Франция мен Бельгиядағы күштерді Батыс майданда сақтаудың қажеттігін мойындады, бірақ олардың майданды тұрақтандыру үшін жеткілікті екенін айтты. Олар «барлық жерде бастамашылықты тастап, соғыс бойындағы қорғанысқа толық назар аудару – үмітсіздікке шақыру» деді. Германияның Ресеймен жасаған келісімінен кейін, АҚШ соғысқа қосылғаннан бұрын, батыс майданда одақтас әскерлерге шабуыл жасауға мүмкіндігі туды, бірақ Америка Құрама Штаттары жеткілікті күш жинап, Германияның соғысын аяқтауға үлгеретін еді. 14 желтоқсанда Алленби жаңбырлы маусымның кем дегенде екі айға дейін кез келген шабуылға кедерес келтіретінін хабарлады. Жоғарғы соғыс кеңесі Осман әскерлерін жою және қарсылықты басу үшін шешуші шабуылға қатысты мақұлдауын №12 бірлескен нотада білдірді. Осман империясының құлауы «жалпы әскери жағдайға зор әсер етеді» делінген. 1918 жылдың ақпан айының басында генерал Ян Кристиан Смутс (Императорлық соғыс кабинетінің мүшесі) бірлескен нотаны іске асыру мәселесін талқылау үшін Алленбиге жіберілді. Француздар бірлескен нотаға маңызды талап қойды: Франциядағы британдық әскерлер Египеттік экспедициялық корпусына жіберілмейді. Смутс Алленбиге Египеттік экспедициялық корпусты Франциядан бір, мүмкін екінші үнді атты дивизиясымен, Месопотамиядан үш дивизиямен және көбірек артиллерия мен ұшақтармен күшейту жоспарланғанын хабарлады. Смутс сондай-ақ Иорданды кесіп өтуді, Хиджаз теміржолын басып алып, оны Дамаскіні айналып өту үшін пайдалануды ұсынды.

By the end of 1917 all the objectives of the campaign to capture Jerusalem had been achieved; Ottoman German operations against Baghdad had been frustrated, the last reserves of Ottoman soldiers were engaged and the British nation's morale had been boosted. The Prime Minister of the United Kingdom, David Lloyd George, wished to knock the Ottoman Empire out of the war in 1918. Already the 7th (Meerut) Division from Mesopotamia was ordered to Palestine and there were many who were worried that if significant forces were diverted from the Western Front to Palestine, England might protect her colonies but lose the war. The Westerners argued that the real heart of the Ottoman Empire, Istanbul, still lay hundreds of miles from an advance to Damascus or even Aleppo and if the Ottoman Empire saw at the same time Germany overrunning France, it would not be enough to force the Ottoman Empire from the war. With Russia out of the war the Dardanelles were no longer an objective for the British Empire as access to the Russian fleet was no longer of any importance. The Easterners accepted that it was essential to maintain the forces in France and Belgium on the Western Front, but that they were already sufficient to keep the front intact. They argued that 'to surrender the initiative everywhere and to concentrate on a policy of purely passive defence along the whole battle line was a counsel of despair.' Germany would have a brief window of opportunity thanks to the armistice between Russia and Germany, to attack the Allied forces on the Western Front before the United States, which had already entered the war could bring sufficient numbers to end Germany's war. On 14 December Allenby reported that the rainy season would prevent any further attacks for at least two months. Qualified approval from the Supreme War Council for a decisive offensive to annihilate Ottoman armies and crush resistance was contained in Joint Note No. 12. It was claimed that the destruction of the Ottoman Empire 'would have far reaching results upon the general military situation.' Early in February 1918 General Jan Christiaan Smuts (a member of the Imperial War Cabinet) was sent to confer with Allenby regarding the implementation of the Joint Note. The French imposed an important qualification on the Joint Note; that no British troops in France could be deployed to the Egyptian Expeditionary Force. Smuts informed Allenby the intention was to reinforce the Egyptian Expeditionary Force with one and possibly a second Indian cavalry division from France, three divisions from Mesopotamia and more artillery and aeroplanes. Smuts also suggested crossing the Jordan, capturing the Hejaz Railway and using it to outflank Damascus.

Яһуда таулылары операциялары

Турмус-Ая шайқасы деп те аталады. 8-12 наурыз аралығында болған бұл шайқас Мысыр экспедициялық күшінің Жерорта теңізінен Иордан алқабының шетіндегі Әбу Теллул мен Муссалабеге дейінгі фронтын солтүстікке қарай жылжытты. Алленбидің оң жақ қанаты қауіпсіз болды, бірақ Хеджаз темір жолындағы жоспарланған операцияларды қолдау үшін оның ені жеткіліксіз болды; одан да тереңдеу үшін қосымша аумақ қажет еді. Бұл операция барысында XX және XXI корпус жасай білген жалпы шабуыл, 7-ші және 8-ші Осман армияларын Аужа өзенінен Жерорта теңізі жағалауында, Әбу Теллул мен Муссалабехтен Иордан алқабының шетінде және Иерусалим-Наблус тас жолы бойымен солтүстікке қарай ықпал етіп, Рас-эль-Айнды басып алды.

Берукиннің іс-әрекеті, 9-11 сәуір

Генерал Алленби Аммандағы Хеджаз теміржолының кесілуінен кейін Түлкарм мен Наблусқа қарай шабуыл жасауды жоспарлады және Амман шабуылы сәтсіз аяқталғанмен, Түлкармды басып алу жоспарларын іске асырды. Осман әскері Берукин операциясы деп атаған шабуыл 9-11 сәуір аралығында жүзеге асырылды. 75-ші дивизия Берукин, Шейх Суби және Ра-Фат ауылдарын, сондай-ақ Арарадағы биік белесті басып алуы тиіс болды. 7-ші (Мейрут) дивизиясы 8 шақырымдық (5 миль) фронтта шабуылдайтын болды және Жалжулия мен Табсорды атқылау үшін артиллериялық позициялар дайындады. 54-ші және 75-ші дивизиялар сол қанатымен Қалқилие және Жалжулияға қарай Уади Карнаға жылжуы керек еді, ал 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясы Осман қорғанысы бойымен батысқа қарай Табсорға дейін шабуылдайтын болды. Жалжулия мен Қалқилие тазартылғаннан кейін, Австралиялық атты дивизиясы Эт-Тирге жылдам шабуыл жасап, Түлкармға дейін шегінетін Осман әскерлерін күшпен қуатын болды. 75-ші дивизияның 9 сәуірде сағат 05:10-да басталған алдын ала шабуылы үш неміс далалық артиллериялық батареясының қолдауымен Осман әскерлерінің қарқынды қарсылығына тап болды. Неміс батальондары минометтер мен пулеметтерді қолданып, қарсы шабуылдар жасады. Барлық үш жаяу әскер бригадасы Барукин, Эль-Куфр, Ра-Фат және Үш бұталы төбеге қарсы алғашқы шабуылды жүргізді, олар сәтті басып алынды, ал Барукин 16:00-де толығымен басып алынды. Барукиннің басып алынуына кешігу басқа жаяу әскер бригадаларының шабуылын баяулатты және неміс және Осман қорғаушыларына қорғанысын нығайтуға уақыт берді. Осының салдарынан Могг қырқасына, Шейх Субиге және Арараға шабуылдар келесі күндіге шегерілді. Түнде үздіксіз қарсы шабуылдар жасалды, бірақ шабуыл 10 сәуірде сағат 06:00-де жалғасты, онда 2/3 Гуркха (232-ші бригада) Могг қырқасының батыс жиегіне жетті. Бұл жердегі шайқас күні бойы жалғасты, Шейх Субиде шабуыл сәтсіз аяқталды, ал батысқа қарай Арараға жасалған шабуыл 09:30-ға қарай ішінара сәтті болды. Могг қырқасының көбісі басып алынды, бірақ қарсы шабуылға ұшырады, неміс және Осман жаяу әскерлері британдық қорғаныс пен ауыр артиллериялық оқ жауынан зардап шекті, бұл олардың жетістіктерін пайдалануына кедергі келтірді. Түнде Осман және неміс қарсы шабуылдары жалғасты және ішінара сәтті болды. 11 сәуірде қарсыластардың бекем қорғанысының барлық шабуылдарға қарсы тұруға дайын екені анық болды және одан әрі жалғастырудың құны тым жоғары екені шешілді, бірақ келесі жеті күн бойы британдық және Осман/неміс артиллериясы арасындағы алыс қашықтықтағы артиллериялық дуэль жалғасты. 21 сәуірде Үш бұталы төбе эвакуацияланды, ал Барукин, Эль-Куфр және Ра-Фат сақталды және нығайтылды, соның ішінде Ра-Фат белесі де нығайтылды. Екі күндік қатал шайқастың соңында 75-ші дивизия мақсаттарына жете алмады және шаршау мен жеткіліксіз әскер санына байланысты басып алған азау жерлерін ұстап тұруда қиындықтарға тап болды. Берукин операциясы соңғы шабуылдың бір бөлігі боларлық желінің бөлігінде болды, ол бес айдан кейін басталды, онда жаяу әскер шабуылы Ра-Фат белесіне бағытталды, сол кезде бұл белесті Франциялық Палестина және Сирия жасағы бақылап тұрды. Осы операциядағы шығын көп болды: 1500 британдық әскері қаза тапты, шайқас алаңында 200-ге жуық Осман әскері қаза тапты және 27 Осман және неміс әскері тұтқынға алынды.

General Allenby intended to follow the cutting of the Hedjaz Railway at Amman with an advance to Tulkarm and Nablus and despite the failure of the Amman attack proceeded with plans to capture Tulkarm. Known by the Ottoman Army as the action of Berukin, the attack between 9 and 11 April, was planned to begin with the 75th Division capturing the villages of Berukin, Sheikh Subi and Ra fat together with the high ground at Arara. The 7th (Meerut) Division would then advance on a 5 mile (8 km) front and prepare gun positions from which to shell Jaljulia and Tabsor. The 54th and 75th Divisions would then advance to the Wadi Qarna with their left flank towards Qalqilye and Jaljulye with the 54th (East Anglian) Division sweeping westward along the Ottoman defences as far as Tabsor. As soon as Jaljulye and Qalqilye were cleared the Australian Mounted Division would ride hard for Et Tire and vigorously pursue the withdrawing Ottoman units as far as Tulkarm. The 75th Division's preliminary attack, launched at 05:10 on 9 April ran into fierce Ottoman resistance supported by three German field batteries and German battalions were active in counterattacks using mortars and machine guns. All three infantry brigades carried out the initial assault in line against Berukin, El Kufr, Ra fat and Three Bushes Hill which were successfully captured, while Berukin was finally captured at 16:00. The delay in capturing Berukin slowed the attack of the other infantry brigades and gave the German and Ottoman defenders time to strengthen their defences, and as a result the attacks on Mogg Ridge, Sheikh Subi and Arara were postponed till the next day. During the night there were almost constant counterattacks, but the attack was continued at 06:00 on 10 April when the 2/3rd Gurkhas (232nd Brigade) reached the western edge of Mogg Ridge. Fighting here continued all day and at Sheikh Subi the attack broke down, while further west the attack on Arara had by 09:30 been partly successful. Almost the whole of Mogg Ridge was eventually captured but was successfully counterattacked, the German and Ottoman infantry being caught by determined British defence and a heavy British artillery barrage which prevented them following up their success. Again during the night determined Ottoman and German counterattacks continued and were partly successful. On 11 April it was clear determined defence would strenuously contest all attacks and it decided that the cost of continuing would be too high, but for the next seven days a long range artillery duel between British and Ottoman/German guns continued. Finally on 21 April Three Bushes Hill was evacuated while Berukin, El Kufr and Ra fat were retained and consolidated, including the Ra fat salient. At the end of two days' bitter hand to hand fighting the 75th Division was still to gain its objectives and was having difficulty holding on to the little it had gained because of fatigue and depleted numbers. This action of Berukin occurred in a section of the line which would become part of the final offensive five months later, when the infantry attack would pivot on Ra fat salient which would at that time be held by the Détachment Français de Palestine et de Syrie. In this case, the losses were heavy: 1,500 British casualties with about 200 Ottoman dead on the battlefield and 27 Ottoman and German prisoners.

Яһуда төбелеріндегі жаз

1918 жылдың жазында соғыстың басты назары, әрине, Батыс майданда болды; Лондондағы Соғыс кеңсесінің Бас штабының бастығы (CIGS) Алленбиге теміржол құрылысын жүргізуге жұмысшылар мен Алленбиге жабдықтап жеткізу үшін кемелерді көбейтуді ұсына алды. Сэр Генри Уилсон Осман империясы құлағаннан кейін теміржол желісін кеңейтуді жоспарлады. «Мен Алеппоның Мосулмен, Бакумен, Оралмен, Жапон армиясымен біріккенін көргім келеді. Содан бастап, жапондықтарға қарсы шабуыл жасауға болады». Осы кезде майдан Жерорта теңізінен Өлі теңізге дейін созылды. Мамырдың ортасынан қазанның ортасына дейін, майданның өтетін жері құрғақ болды, бірақ температура күрт өзгерді. Теңіз жағалауында субтропиктік климат, теңіз желдері және орташа температура бар. Яһуда тауларында температура бір күні ішінде өзгеруі мүмкін, ал Иордан аңғарында көлеңкедегі температура жиі кездеседі, ылғалдылық жоғары. Бұл ыстыққа барлық учаскелерде шаң мен жәндіктердің зиянкестері, соның ішінде құм шыбын-шіркейлері мен маляриялық масалар ілеседі, олар майдан бойында кең таралған. Палестина майданы 1918 жылдың көктемі мен жазында тыныш болды, тек кейбір шағын шайқастар болды. 1918 жылдың ыстық жаз айларында британдықтар, негізінен шағын шабуылдар жасап, жағалау жазығында және Яһуда тауларында одақтастардың позицияларын жақсартты. Бұл жағалаудағы майданды жақсартуға бағытталған бір шағын британдық шабуыл, бірнеше британдық рейд, оның ішінде өте ірі масштабтағы рейд және бір кішігірім османдық шабуыл болды. 8 маусымда 7-ші (Мерут) дивизиясы теңізден 2 км қашықтықтағы екі төбеге шабуыл жасады. Олардың мақсаттары 9 маусымдағы 03:45 шабуылынан кейін тез арада орындалды, бірақ османдықтар 06:40-та үнді бригадасын қатты атқылағаннан кейін қарсы шабуыл жасады; бұл қарсы шабуылдартар сәтсіз аяқталды. Британдықтар 63 адамды өлтіріп, 204 адамды жаралады; 110 тұтқынға алынды, екі ауыр және бес жеңіл пулеметпен бірге. Осман әскеріне бақылау бекеттері ретінде пайдалы болған екі төбе нығайтылып, британдықтардың бақылауында қалды. 13 шілдеде Османдықтардың 3/3 Гурха полкі (232-ші бригада) ұстаған Рафат тұғырына шабуыл жасауы Палестинадағы ең ауыр бомбалаудың бірі болды. Бір сағаттан астам уақытқа созылған бомбалау 17:15-те басталды, ауылды өртеп жіберді, бірақ Гуркалар шабуылшыларға қарсы тұрып, дереу қорғанысқа көшті. Ұрыс қараңғыға дейін жалғасты, оның салдарынан 52 сарбаз қаза тапты. 27 шілде түнінде 53-ші сикхтер (шекаралық күш) 28-ші үнді бригадасының бес взводы Жерорта теңізі жағалауынан шығысқа қарай 5 км жердегі «Пайффер қырқасындағы» османдық траншеяларына сәтті рейд жасады. Османдық гарнизон күтпеген жерден шабуылға ұшырады, 33 адам тұтқынға алынды, төрт адам зардап шекті. 12 тамыздағы шабуылдардың бірі Наблус жолының батысындағы Хан Гарабеді қамтитын, ұзын, тік беткейлі қырқада болды, ол XX корпустың майданының бір бөлігін құрады, мұнда османдық қорғанысы іс жүзінде үздіксіз болды. Қарсы сапта Османдық 33-ші полкінің (11-ші дивизия) 600 мылтығы болды. Британдық және үнділік жаяу әскерлері тік жартасты жерге көтерілгенге дейін бірнеше жүз метр төмен түсті. Османдық қорғанысы мықты және жақсы сыммен жабдықталған болса да, жақын арадағы қатал шайқас болды, оның барысында екі жақтан да шабуылдар сәтті аяқталды. Османдық бөлімдеріне 450-ге жуық шығын келтірілді, 250 адам тұтқынға алынды. 12 тамызда сағат 21:55-те сымдарды кесу үшін бомбалау басталды, көп ұзамай 54-ші сикхтер (шекаралық күш) және 6-шы Уэльс принці Лайнстер полкінің екі ротасы оң жақтан қырқаның оңтүстік-шығысына орналастырылды, ал 1/101 гранадирлер және 6-шы Уэльс принці Лайнстер полкінің екі ротасы батыс жағында 2,5 миль (4 км) қашықтықта болды. Екі үнді полкі бір мезгілде алға жылжып, османдық бекіністерін басып алды, содан кейін Уэльс принці Лайнстер полкінің роталары олардың алдындағы екі жақтан да ішке қарай бұрылды. Екі сол жақ рота өз мақсаттарына жетпегенмен, шабуыл толыққанды сәтті аяқталды және күштері 13 тамызда сағат 12:15 шамасында кері қайтарылды. Тұтқындалғандарға 239 тұтқын, 14 пулемет кірді, османдықтардың шығыны 450-ге бағаланды, ал 29-шы бригада 107 адам шығынға ұшырады. Наблус жолының батысына шабуыл жасалып жатқанда, 60-шы (2/2 Лондон) дивизиясының 179-шы және 181-ші бригадалары Наблус жолының шығысына 5 миль (8 км) қашықтықтағы майданға, негізінен артиллериялық қолдаусыз шабуыл жасады. Киннің төбесінен Хо. 'Амурияға дейінгі 9 миль (14 км) майданға шабуыл жасалды. Үстел төбесі, Бидстон төбесі, Форфар төбесі, Файф төбесі, Хо. 'Амурия және Турмус 'Ая ауылы сәтті шабуылға алынды, бірақ 57 адам шығынға ұшырады, тек сегіз тұтқын алынды.

During the summer of 1918 the main focus of the war was naturally on the Western Front; the Chief of the General Staff (CIGS) at the War Office in London could only offer Allenby railway construction men, and a possible increase in shipping to increase Allenby's supplies. Sir Henry Wilson had a plan for extend the railways after the collapse of the Ottoman Empire. "I want to see Aleppo joined to Mosul joined to Baku joined to the Urals joined to the Japanese army; and from that base an advance against the Boches." At this time the front line stretched from the Mediterranean Sea to the Dead Sea. From the middle of May to about the middle of October, the country through which the line passed was virtually dry, but temperatures could vary greatly. On the maritime plain the climate is almost sub tropical, with sea breezes and an average temperature of In the Judean Hills temperatures can vary by as much as during a single day, and in the Jordan Valley shade temperatures of between are common, with high humidity. This heat is accompanied in all sections of the line, by dust and insect pests including sand flies and malarial mosquitoes, which are common along the whole of the front line. The Palestine front was relatively quiet during the late spring and summer of 1918 with the exception of some brief fighting in midsummer. During the hot summer months of 1918 several British mainly small scale raids were made to improve Allied positions on the coastal plain and in the Judean Hills. These was one small British attack designed to improve the front on the coast, several British raids including one very large scale raid and one minor Ottoman attack. On 8 June 1918 the 7th (Meerut) Division attacked two hills 1 mile (2 km) from the sea. Their objectives were quickly taken after the 03:45 assault on 9 June by 21st (Bareilly) Brigade but the Ottoman defenders counterattacked at 06:40 after heavily shelling the Indian brigade; these counterattacks being repulsed. British casualties were 63 killed and 204 wounded; 110 prisoners were captured along with two heavy and five light machine guns. The two hills which had been useful observation posts to the Ottoman Army units were consolidated and remained in British control. On 13 July an Ottoman attack on the Ra fat salient held by the 3/3rd Gurkha Rifles (232nd Brigade) was preceded by one of the heaviest bombardments experienced in Palestine. The bombardment, lasting for just over an hour, began at 17:15 and resulted in the village burning but the Gurkhas met the attackers by immediately rushing their defences. The fighting continued until after dark during which 52 soldiers were killed. During the night of 27 July a successful raid was carried out by five platoons 53rd Sikhs (Frontier Force) (28th Indian Brigade) against Ottoman trenches on "Piffer Ridge" 3 mile (5 km) east of the Mediterranean shore at El Haram. The Ottoman garrison was taken by surprise and 33 captured at the cost of four casualties. One of these attacks on 12 August, was on a long, steep faced ridge west of the Nablus road, which included Khan Gharabe, and formed a part of the XX Corps' front where Ottoman defences were virtually continuous. The opposing line was held by 600 rifles of the Ottoman 33rd Regiment (11th Division). The British and Indian infantry force made a descent of several hundred feet before climbing up steep rocky ground. Despite the Ottoman defences being strongly held and well wired, fierce fighting at close quarters ensued, during which the attacks from both flanks were completely successful. Heavy losses estimated to have been 450 were inflicted on the Ottoman units and 250 prisoners captured. A wire cutting bombardment began at 21:55 on 12 August and shortly after the 54th Sikhs (Frontier Force)s and two companies of 6th Prince of Wales's Leinster Regiment were deployed south east of the ridge on the right flank, while the 1/101st Grenadiers and two companies of 6th Prince of Wales's Leinster Regiment at the western end, were over 2.5 mile (4 km) away. The two Indian regiments advanced simultaneously, capturing the flanking Ottoman entrenchments then the Prince of Wales's Leinster Regiment companies turned inwards accompanied by a barrage, which also turned inwards from either flank in front of them. Although the two left hand companies did not reach their objectives the attack was completely successful and the forces withdrawn about 12:15 on 13 August. Captures included 239 prisoners, 14 machine guns and Ottoman casualties were estimated at 450 while the 29th Brigade suffered 107 casualties. At the same time as the attack was being made to the west of the Nablus road, the 179th and 181st Brigades of the 60th (2/2nd London) Division carried out an attack on a front of 5 mile (8 km) east of the Nablus Road mainly without artillery support when a 9 mile (14 km) front from Keen's Knoll to Kh. 'Amuriye was attacked. Table Hill, Bidston Hill, Forfar Hill Fife Knoll, Kh. 'Amuriye and the village of Turmus 'Aya were all successfully attacked although only eight prisoners were captured at a cost of 57 casualties.

1918 жылдың ақпан айында Иерихонды басып алу

Алленби өзінің оң жақ шебін Иерихон мен Өлі теңіздің солтүстік бөлігіне дейін кеңейтуді қалады. Тәләт-эд-Думм мен Джебель-Эктейфке жасалған жаяу әскер шабуылы барысында, атты бригадалар Вифлеемнен Иордан алқабына жылжыды; Жаңа Зеландия атты мылтық бригадасы ел-Мунтардағы және Нэби-Мусаны қорғаған күшті бекіністерге сәтті шабуыл жасады, ал 1-ші жеңіл атты әскер Иордан алқабына жетіп, Иерихонға енді.

Иордан алқабының билігі

Ақпан айында аңғарды басып алу басталды, Оукленд атты әскерлер бригадасы (Жаңа Зеландия атты әскерлер бригадасы) Иерихоны басып алғаннан кейін аумақты патрульдеу үшін қалды. Екі Трансиордания шабуылы кезінде Иордан алқабы Анзак және Австралия атты дивизияларымен, 4-ші және 5-ші атты дивизияларымен, сондай-ақ 20-шы Үнді бригадасымен қыркүйекке дейін гарнизонмен қамтамасыз етілді. Қыркүйекте Чайтор жасағы үшінші Трансиордания шабуылын бастады, Jisr ed Damieh, Es Salt және Амманды басып алу үшін ілгері жылды.

Бірінші Транс-Иорданиялық шабуыл

Иерихо басып алынар алдында Алленби Иордан өзенінен өтіп, Солттан кейін Хеджаз темір жолына қарсы ірі шабуыл жасауды жоспарлаған. Шидің 60-шы (2/2 Лондон) және Анзак атты дивизияларынан құралған күштері Иордан өзенін сәтті кесіп өтіп, Эс-Солтты басып алды, Амманға шабуыл жасады және Иерихоның шығысында Хеджаз темір жолының бір бөлігін ішінара қиратты. Османдық 48-ші жаяу әскер дивизиясы, 3-ші және 46-шы шабуыл роталарымен және неміс 703-ші жаяу әскер батальонымен бірге Амманды сәтті қорғап, Ши күшінің ілгерілеуін тоқтатты. Оның байланыс жолдарына солтүстіктен Эс-Солтқа қарай 2000 күштің жақындауы қауіп төндіргендіктен, мақсат – Аммандағы үлкен виадукты жою сәтсіз аяқталса да, ақырында сәтті кері шегінуге бұйрық берілді. 2 сәуір кешінде әскердің толыққанды кері шегінуі аяқталды, нәтижесінде Ғорание және Махдет Хажла жерлеріндегі екі көпір басты ғана аумақтық пайда болды. Бұл 1917 жылғы сәуірдегі Газа шайқасынан бері Египет экспедициялық корпусының бөлімдерінің алғашқы жеңілісі болды. Келесі айда Эс-Салтқа жасалған екінші Трансиордания шабуылымен бірге, бұл екі шабуыл назарды 1918 жылғы қыркүйекте британдық империяның сәтті шабуылдары жасалған Жерорта теңізі жағалауынан аударды.

Екінші Транс-Иорданиялық шабуыл

Шидің Амманға қарсы алғашқы транс-Иордандық шабуылы сәтсіз аяқталғаннан кейін, Алленби өте ықылассүймейтін Шовелге Амманға шабуыл жасаған күштен үш есе үлкен күшпен Шунет Нимрин мен Эс Салтқа шабуыл жасауды бұйырды. Бірақ осы екі операция арасындағы бес апта ішінде британдық Бас штабы аймақтағы неміс және Осман әскерлерінің саны екі есеге артқанын бағалады. Екінші Транс-Иордандық шабуыл да сәтті болмады; Алленбидің атты дивизияларының біреуінің тұтқындалуына қауіп тудырды, бірақ оның стратегиялық мақсатына – қарсыласының назарын Транс-Иордания аймағына аударуға және қыркүйек айында сәтті бұзылыс жасауға арналған Жерорта теңізі жағалауынан шатырды – қол жеткізгені кеңінен қабылданады.

Неміс және Османдық шабуыл

14 шілдеде неміс және Осман әскерлері екі шабуыл жасады; бірі австралиялық жеңіл атты әскер ұстаған төбелерде болды, олар аңғардағы алдыңғы қатардағы позицияларды қорғады, онда негізінен неміс күштері жойылды. Екінші операция Иордан өзенінің шығысындағы жазықта болды, онда Осман атты әскерінің бригадасы Ел-Хинү және Махедет Хиджла көпір бастырмаларын шабуылдау үшін алты полк жөнелтті. Олар үндістандық найзагерлердің шабуылына ұшырап, шашырап кетті.

Батыстық майданға назар аударылады

Германияның көктемгі шабуылын Людендорф батыс майданда, Бірінші Трансжордандық шабуыл Амманға басталған күні бастады және оның сәтсіздігін толығымен жасырды. Сомманың екі жағынан 750 000-нан астам күшпен жасалған күшті шабуыл, Пикардияда 300 000 сарбазбен қорғалған британдық фронтты күйретіп жіберді. Гофтың 5-армиясы Амиенге дейін шегінді. Бір күні, 23 наурызда неміс күштері 19 километрге жылжып, 600 қаруды жаулап алды. Барлығы, британдықтар 1000 қарудан және 160 000 сарбаздан айырылып, соғыстағы ең ауыр жеңіліске ұшырады. Британдық соғыс кабинеті Осман империясын құлатуды кем дегенде кейінге жылдыру қажеттігін бірден түсінді. Бұл шабуылдың Палестина науқанына тигізген әсерін 1918 жылғы 1 сәуірде Алленби былай сипаттады: "Мен Иорданиядан шығысқа қарай 40 шақырымдағы Хеджаз темір жолына шабуыл жасап, көп зиян келтірдім, бірақ менің шағын операциям Еуропадағы оқиғалармен салыстырғанда өте маңызсыз [көзге көрінбейтін] шаруаға айналды". Бір түндік уақытта Палестина британ үкіметінің басты басымдығынан "екінші дәрежелі шараға" айналды.

ЕЭФ-тің жаяу әскерін қайта ұйымдастыру

52-ші (Жазық) дивизиясы сәуір айының басында Францияға жіберілді. 74-ші (Yeomanry) дивизиясы, 10-шы, 53-ші, 60-шы және 75-ші дивизиялардың әрқайсысынан тоғыз британдық жаяу әскер батальонымен бірге 1918 жылдың мамыр және тамыз айлары аралығында Францияға жіберілді. Дивизиялардың қалған бөлігі британдық Үндістан армиясының батальондарымен күшейтілді. Жаяу әскер бригадалары бір британдық батальонмен және үш британдық Үндістан армиясы батальонымен қайта құрылды, тек 53-ші дивизияның бір бригадасы Оңтүстік Африкадан бір және үш британдық Үндістан армиясы батальонынан тұрды. 1918 жылдың сәуір айында 35 үнді жаяу әскері және екі үнді пионерлік батальоны Палестинаға аттануға дайындалды. 150-ден жоғары нөмірленген батальондар, Месопотамиядағы тәжірибелі полктерден толық роталарды алып, жаңа батальондар құру арқылы жасалды. Бастапқы батальондар соғыс кезіндегі тәжірибелі офицерлермен және бірінші желілік көлікпен де қамтамасыз етілді. 38-ші доградан 3/151-ші үнді жаяу әскеріне ауыстырылған 198 адамның ішінде командир, тағы екі британдық және төрт үнді офицері болды. Бұл үнді батальондарының барлығы жаяу әскер дивизияларында қызмет етпеді, кейбіреулері байланыс желілерін қорғауға жұмылдырылды. Осы батальондарды қайта ұйымдастыру мен қайта құрудың күрделілігі салдарсыз қалмады. Палестинаға жіберілген 54 британдық Үндістан армиясы батальонының 22-сі соңғы кезде жауынгерлік тәжірибе алған, бірақ әрқайсысы тәжірибелі ротадан айырылып, олардың орнына жаңа келгендер келді. Он батальон бұрын соғыспаған және бірге жаттығу өтпеген тәжірибелі әскерлерден құрылды. Қалған 22 батальон соғыста бұрынғы қызмет тәжірибесіне ие емес еді, жалпы алғанда, үштен бірі жаңадан келген сарбаздар еді. 44 британдық Үндістан армиясы батальонында «жас британдық офицерлер тәжірибесіз болды, ал көпшілігі хиндустани тілінде сөйлей алмады. Бір батальонда тек бір үнді офицері ғана ағылшын тілінде сөйлейтін болса, екі британдық офицер ғана өз әскерлерімен қарым-қатынас жасай алатын еді». 1918 жылдың қаңтар және сәуір айларында Месопотамиядан екі британдық Үндістан армиясы дивизиясы келді. Олар 7-ші (Мерут) дивизиясы, одан кейін 3-ші (Лахор) дивизиясы болды. Тек 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясы бұрынғыдай, толығымен британдық дивизия болып қалды.

The 52nd (Lowland) Division was sent to France in early April. The 74th (Yeomanry) Division along with nine British infantry battalions from each of the 10th, 53rd, 60th and 75th Divisions were sent to France, between May and August 1918. What remained of the divisions were reinforced by British Indian Army battalions to reform the divisions. Infantry brigades were reformed with one British battalion and three British Indian Army battalions, except one brigade in the 53rd Division which consisted of one South African and three British Indian Army battalions. By April 1918, 35 Indian infantry and two Indian pioneer battalions were preparing to move to Palestine. Those battalions with numbers from 150 upwards, were formed by removing complete companies from experienced regiments then serving in Mesopotamia to form new battalions. The parent battalions also supplied first line transport and experienced officers with war time service. The 198 men transferred from the 38th Dogras to the 3/151st Indian Infantry, included the commanding officer, two other British and four Indian officers. Not all of these Indian battalions served in the infantry divisions, some were employed in defence of the lines of communication. The complexity of the reorganisation and reformation of these battalions was not without consequences. Of the 54 British Indian Army battalions deployed to Palestine, 22 had recent experience of combat, but had each lost an experienced company, which had been replaced by recruits. Ten battalions were formed from experienced troops who had never fought or trained together. The other 22 had not seen any prior service in the war, in total almost a third of the troops were recruits. Within 44 British Indian Army battalions, the "junior British officers were green, and most could not speak Hindustani. In one battalion, only one Indian officer spoke English and only two British officers could communicate with their men." Two British Indian Army divisions arrived in January and April 1918 from the Mesopotamia campaign. They were the 7th (Meerut) Division followed by the 3rd (Lahore) Division. Only the 54th (East Anglian) Division remained, as previously, an all British division.

ЕЭФ ат әскерін қайта ұйымдастыру

1914 жылдан бері Батыс майданында соғысқан Британдық Үндістан армиясының 4-ші және 5-ші кавалерия дивизиялары таратылды. Олар Таяу Шығыста қайта құрылды, британдық жаяу әскер кавалерия полктерінің орнына юманри полктері келді, ал бұрынғы британдық жаяу әскер кавалерия полктері Батыс майданында қалды. Британдық юманри дивизиясының тоғыз полкі Францияға, көктемгі шабуылға қарсы күрескен Британ экспедициялық корпусын күшейту үшін жіберілді. Қалған екі юманри полкі – 1/1 Корольдік Глостершир гусарлары және 1/1 Шервуд рейнджерлері юманрилері, бұрын 5-ші және 7-ші атты бригадалар құрамында болған, жаңадан келген Британдық Үндістан армиясының Франциядан ауыстырылған бөлімдерімен және атауы өзгертілген 15-ші (Империялық қызмет) кавалерия бригадасымен бірге 5-ші кавалерия дивизиясын құрды. 15-ші (Империялық қызмет) кавалерия бригадасы 1914 жылдың желтоқсанынан бері Суэц каналына Осман шабуылы кезінде және Синай мен Палестинада Империялық қызмет кавалерия бригадасы ретінде қызмет етті. 4-ші және 5-ші кавалерия дивизиялары қайта ұйымдастыру кезінде юманри кавалерия дивизиясын жоғалтқан Desert Mounted Corps-қа бағындырылды. 4-ші және 5-ші кавалерия дивизияларының алты бригадасының бесеуі бір британдық юманри және екі үнді кавалерия полкінен тұрды. Алты бригаданың 18 полкінің сегізінде найзагерлер болды. Австралиялық атты дивизияның 5-ші атты бригадасы да десанттандырылып, Франциядағы Британ экспедициялық корпусын күшейтуге жіберілді. Оның орнына, Империялық түйе корпусы бригадасынан және француздық Régiment Mixte de Marche de Cavalerie-ден ауыстырылған австралиялықтардан құралған 14-ші және 15-ші жеңіл ат полктерінен тұратын, жаңадан құрылған 5-ші жеңіл ат бригадасы келді. Осы дивизияны толықтырып, 3-ші және 4-ші жеңіл ат бригадалары штаб пен үш эскадрильядан тұратын үш жеңіл ат полкінен құралды. 5-ші жеңіл ат бригадасына сәйкес, осы полктердің әрқайсысындағы 522 сарбаз штык орнына қылыштармен және Ли-Энфилд мылтықтарымен қаруланды.

The British Indian Army's 4th and 5th Cavalry Divisions, which had fought on the Western Front since 1914, were disbanded. They were reformed in the Middle East, with yeomanry regiments replacing British regular cavalry regiments, which remained on the Western Front. Nine British yeomanry regiments from the Yeomanry Mounted Division (Desert Mounted Corps) were sent to France to reinforce the British Expeditionary Force fighting the Spring Offensive. Another two of the remaining yeomanry regiments, the 1/1st Royal Gloucestershire Hussars and 1/1st Sherwood Rangers Yeomanry which had belonged to the 5th and 7th Mounted Brigades, with newly arrived British Indian Army units transferred from France, and the renamed 15th (Imperial Service) Cavalry Brigade, formed the 5th Cavalry Division. The 15th (Imperial Service) Cavalry Brigade had served during the Ottoman Raid on Suez Canal and in the Sinai and Palestine since December 1914, as the Imperial Service Cavalry Brigade. Both the 4th and 5th Cavalry Divisions were assigned to the Desert Mounted Corps which had lost the Yeomanry Cavalry Division during the reorganisation. Five of the six brigades in the 4th and 5th Cavalry Divisions were composed of one British yeomanry and two Indian cavalry regiments. Eight of the 18 regiments in the six brigades were armed with and called lancers. The Australian Mounted Division's 5th Mounted Brigade was also dismounted and sent to reinforce the British Expeditionary Force in France. It was replaced by the newly formed 5th Light Horse Brigade which consisted of the 14th and 15th Light Horse Regiments, formed from Australians transferred from the Imperial Camel Corps Brigade and the French Régiment Mixte de Marche de Cavalerie. Completing this division, the 3rd and 4th Light Horse Brigades consisted of three light horse regiments made up of a headquarters and three squadrons. To conform with the 5th Light Horse Brigade, the 522 troopers in each of these regiments were armed with swords instead of bayonets, and Lee–Enfield rifles.

"Йылдырым" әскер тобы

+Османдық күштер 1918 жылдың маусымы Мылтықтар Саблялар Автоматтар Артиллериялық мылтықтар [sic] Төртінші армия 8,050 2,375 221 30 Жетінші армия 12,850 750 289 28 Сегізінші армия 15,870 1,000 314 1,309 Солтүстік Палестина байланыс желісі 950 – 6 –

1917 жылдың 31 қазаны мен 31 желтоқсаны аралығындағы айтарлықтай шығындардан кейін Йылдырым армия тобындағы Осман әскерлері әлсіреген еді. Жетінші армия 110 офицер мен 1,886 сарбазды қаза тапты, 213 офицер мен 5,488 сарбаз жараланды, 79 офицер мен 393 сарбаз тұтқынға алынды және 183 офицер мен 4,233 сарбаз жоғалып кетті. Бұл армия сондай-ақ 7,305 мылтық, 22 жеңіл және 73 ауыр пулемет, сондай-ақ 29 артиллериялық қарудан айырылды. Сегізінші армия 2,384 жараланғандарды хабарлады, бірақ мылтық, пулемет немесе артиллериялық қарулардың жоғалғанын хабарламады. Осы кезеңде Османдық әскерінің жалпы шығындары 25,337 қаза тапқан, жараланған, тұтқынға алынған немесе жоғалып кеткен адамдарды құрады, ал британдық әскерінің сол кезеңдегі шығындары 18,000 адамды құрады. Сол кезеңде британдықтар 70 офицер мен 1,474 сарбаздың қаза тапқанын, 118 офицер мен 3,163 сарбаздың жараланғанын, 95 офицер мен 5,868 сарбаздың тұтқынға алынғанын және 97 офицер мен 4,877 сарбаздың жоғалып кеткенін хабарлады. Бұл жаяу әскерде екіден астам, ал атқыштарда сегізден астам қатынастағы британдық артықшылығына, сондай-ақ үлкен артиллериялық, логистикалық және теңіз үстемдігіне қарамастан болды. Сондықтан, Османдық әскерінің кез келген бөлімдерінің шабуылдан аман қалғаны және қысым астында Османдық әскерінің шегінісін табысқа жеткізгені таңғаларлық жайт. Дегенмен, 1918 жылдың басында Йылдырым армия тобы әлі де тиімді жауынгерлік күш болып табылды. 31 қазанда Беер-Шебада шайқасқан барлық жаяу әскер дивизиялары сақталды және әлі де соғысып жатыр, бірақ кейбіреулері күшінде едәуір азайды. Бұл шығындарды өтеу үшін 1917 жылдың желтоқсан айында күштер келді. 2-ші Кавказдық атқыштар дивизиясы мен 1-ші жаяу әскер дивизиясы Кавказдан Палестинаға ауыстырылды. Шындығында, Иерусалимдік науқанның соңында Османдық сарбаздары ең мықты, ең табанды және ең кәсіби жауынгерлер болып көрінді. Оқу-жаттығулар жалғасты, ақпан айының басында 20-шы жаяу әскер полкі күндізгі және түнгі бекініс және жауынгерлік жаттығулар бойынша полк деңгейінде қарқынды оқудан өтті. Энвер Паша мен Османдық Бас штабы шабуылға бағытталған, ал Османдық әскерлері агрессивті және сенімді болды. Олардың алдыңғы шебін Түл-Керамдағы бас штабы бар Сегізінші армия Жерорта теңізінің жағалау секторын қорғады, Наблустағы бас штабы бар Жетінші армия Яһуда таулы аймағын қорғады, ал Аммандағы бас штабы бар (Аманға жасалған бірінші Трансиордандық шабуылдан кейін бас штабы Эс-Салтқа көшірілгенге дейін) Төртінші армия Трансиордан секторын қорғады. Бірақ S.E.5 және Bristol ұшақтарының келуімен неміс әуе үстемдігі аяқталды, олардың бірі 12 желтоқсанда үш неміс Альбатрос ұшағын жойды. 1918 жылдың қаңтарынан бастап британдық ұшақтары аспанда үстемдік құрды. Османдық жоғары басшылығы Йылдырым армия тобының Палестинадағы қолбасшысы фон Фалькенхайнға наразылық білдірді. Ол Беер-Шебадағы жеңіске жауапты деп есептелді және Османдық штаб офицерлеріне жауынгерлік операцияларды жоспарлауға қатысуға рұқсат бермеуі наразылық тудырды. 19 ақпанда Энвер Паша оны генерал Отто Лиман фон Сандерспен ауыстырды, ал жаңа басшының басшылығымен қалыптасқан «белсенді, икемді қорғаныс» стилі одан да мықты қорғанысқа өзгертілді.

The Ottoman armies in the Yildirim Army Group had been weakened by considerable losses suffered between 31 October and 31 December 1917. The Seventh Army lost 110 officers and 1,886 men killed, 213 officers and 5,488 men wounded, 79 officers and 393 men captured and 183 officers and 4,233 men were missing. This army had also lost 7,305 rifles, 22 light and 73 heavy machine guns and 29 guns. The Eighth Army reported 2,384 wounded but no rifles, machine guns or artillery guns missing. Total Ottoman casualties for the period were 25,337 killed, wounded, captured or missing while British losses for the same period amounted to 18,000 men. During the same period the British reported 70 officers and 1,474 men killed, 118 officers and 3,163 men wounded, 95 officers and 5,868 men captured and 97 officers and 4,877 men missing. This was in spite of odds in favour of the British of well over two to one in infantry and eight to one in cavalry as well as a massive artillery, logistical and naval superiority. It is therefore remarkable that any Ottoman units survived the onslaught and made the Ottoman fighting withdrawal under pressure a great accomplishment. However, the Yildirim Army Group was still a competent fighting force at the beginning of 1918. Every infantry division which had fought at Beersheba on 31 October was intact and still fighting, although some were considerably reduced in strength. To make up for these losses reinforcements had arrived in December 1917. The 2nd Caucasian Cavalry Division and the 1st Infantry Division had been transferred to Palestine from the Caucasus. Indeed, at the end of the Jerusalem campaign the Ottoman soldiers appeared the toughest, most obdurate and most professional of fighters. Training continued and in early February, the 20th Infantry Regiment at regimental level received intensive training in day and night fortification and battle drill. While Enver Pasa and the Ottoman General Staff remained focused on the offensive, the Ottoman armies remained aggressive and confident. Their front line was held by the Eighth Army with headquarters at Tul Keram defending the Mediterranean coastal sector, the Seventh Army with headquarters at Nablus defending the Judean Hills sector while the Fourth Army with headquarters at Amman (until after the first Transjordan attack on Amman when its headquarters was moved forward to Es Salt) defended the Transjordan sector. But German air superiority ended with the arrival of the S. E.5. a and Bristol fighters, one of which destroyed three German Albatros scouts on 12 December. From January 1918 these British planes increasingly dominated the skies. The Ottoman high command was dissatisfied with von Falkenhayn, the commander of the Yildirim Army Group in Palestine. He was seen to have been responsible for the defeat at Beersheba and his refusal to allow Ottoman staff officers to participate in planning combat operations rankled. Enver Pasa replaced him on 19 February with General Otto Liman von Sanders and under this new leader, the established 'active, flexible defence' style was changed to a more unyielding defence.

Жаңа неміс командирінің келуі

Лиман фон Сандерс 1918 жылдың 1 наурызында Фолкенхайннан Палестинадағы Осман армиясының басшылығын қабылдады. Ол келген кезде Осман майының Иорданның батысында әсіресе әлсіз екені анық болды және ол күштерін қайта бөлу арқылы екі жақтан да нығайту үшін дереу шаралар қолданды. 1918 жылдың мамыр айында, екі Трансиордания шабуылынан кейін соғыс басылған кезде, Лиман Назареттегі штабынан Палестинадағы Осман армиясының күштерін қайта ұйымдастыруға мүмкіндік алды. Тул-Керамда штабы орналасқан, Джевад Пашаның (Крес фон Крессенштейннің ізбасары) басқаруындағы Сегізінші армия, XXII корпус (7-ші, 20-шы және 46-шы дивизиялар) және Азия корпусынан (16-шы және 19-шы дивизиялар, 701-ші, 702-ші және 703-ші неміс батальондары) тұрды. Бұл армия Жерорта теңізі жағалауынан шығысқа қарай Фурхадағы төбелерге дейін шамамен 32 шақырымға созылған желіні ұстады. Мұстафа Кемал Пашаның (Февзидің ізбасары) Жетінші армиясы, штабы Наблуста орналасқан, III корпус (1-ші және 11-ші дивизиялар) және XXIII корпус (26-шы және 53-ші дивизиялар) құрамында болды және Фурхадан Иордан өзеніне дейін шығысқа қарай Осман желісінің қалған бөлігін ұстады; бұл шамамен 32 шақырымдық майданды құрады, оның басты күші Иерусалим мен Наблус жолының екі жағында орналасқан.

Мегиддо шабуылдары

Құрғақ маусым жақындаған сайын Алленби Тиберияны, Хайфаны және Ярмук аңғарын Хауранға, Ғалилея теңізіне және Дамаскіге қарай басып алып, қорғауға кірісуді жоспарлады. Хайфа қаласының жартысына жуығы мұсылман, ал Акрадағы халқының көбі мұсылман болды. Эсдраелон жазығында Бейсанға дейін суннит арабтар және Афулаға жақын жерде бір яһуди колониясы орналасқан еді. Мұсылмандар, христиандар және яһудилер Солтүстік Ғалилеяның етегінде бірге өмір сүрді. Назарет қаласы мен оның айналасындағы тұрғындардың көп бөлігі кем дегенде бес діни ағымның христиандарынан құралды. Солтүстік Ғалилеяның шығыс бөлігіндегі тұрғындар негізінен Тіберия мен Сафедте қоныстанған жергілікті яһудилер еді. Наблус шайқасының өңірінде, Бейер-Шебадан Иерихонға дейінгі аумақта да түрлі халықтар тұрды. Халықтың көп бөлігі исламның сүнни тармағына жататын арабтар, сондай-ақ яһудилер мен христиандар еді. Наблуста олар түпнұсқа яһудилердің самариялық сектасының 200-ден аспайтын мүшелерінен басқа мұсылмандардан тұрды. Иордан аңғарының шығысындағы Эс-Салт ауданында сириялық және грек православиелік христиандар, ал Амман маңында черкестер мен түрікмендер мекен етті. Көптеген тарихшылар Газадан Беер-Шебаға дейінгі және Иерусалимді басып алуға әкелген шабуыл мен Мегиддо операциясының ұқсас болғанын айтады. Олардың екеуі де Османдық әскерінің қанатын атты әскермен қоршауға ұмтылған және екеуінің де табысы күтпеген жерлерде болған делінеді. Газа-Беер-Шебада бұзылыс Османдықтар күткендей Газада емес, Беер-Шебада, майданның шығыс шетінде болды, ал Мегиддода бұзылыс Жерорта теңізі жағалауында, майданның батыс шетінде болды, олар Иордан арғы жағында күтілген еді.

Дамаскіге дейін қуу

Палестинадағы соғыс аяқталды, бірақ Сирияда тағы бір айға созылды. Алленби мен Фейсал әскерлерінің басты мақсаты Дамаск қаласы болды. Екі жеке одақтас колонна Дамаскқа қарай жорық жасады. Біріншісі, негізінен австралиялық және үнділік атты әскерден құралған, Галілеядан жақындады, ал екінші колонна, үнділік атты әскерінен және Т. Е. Лоуренспен бірге жүрген әскери жасақтан тұратын, Хиджаз темір жолы бойымен солтүстікке қарай сапар шекті. Австралиялық жеңіл атты әскер 1 қазан күні Дамаскіге қарсылықсыз кірді, бірақ Барамке казармасында шамамен 12 000 османдық әскері болды. Австралиялық 10-шы жеңіл атты полкінің майоры Олден таңғы сағат 7-де Серайда қаланың ресми капитуляциясын қабылдады. Кейін сол күні Лоуренстің жасағы Дамаскіге кірді. Аймақ тұрғындарының шығу тегі, діни сенімдері және саяси көзқарастары әртүрлі болды. Шығыс Хауранда халықтың көп бөлігі друздар болды, ал Жаулан аймағында черкестер, метавалалар және бірқатар алжирлік отарлаушылар тұрды. Оңтүстік Жаулан ауданы кедей және тасты болды, шығыс шөлінен келген Вулд Али тайпалары мен азаматтардың аз тобын қамтамасыз етті, ал солтүстігі Кунейтра және оның төңірегіндегі үлкен черкес колониясымен құнарлы болды. Солтүстік-батыс Жаулан ауданында метавалалардың бірнеше ауылы және шығыста Әмір Абдул Кадырдың 1850 жылдары Дамаскіге паналағаннан кейін әкелген алжирлік колониялар орналасқан. Олардың арасында Нукра жазығындағыдай көшпелі арабтар тұрды, ал шығысында бедуин арабтары мекен етті. Мегиддо шайқасының үшінші Трансиордания шабуылы кезінде Амманға және соғыстың соңына қарай Дамаскіге жасалған жорықтар, австралиялық әскерлерінің тарихында ең көп жұққан малярия жағдайларын тіркеді.

Алеппоны басып алу

25 қазанда Осман империясының үшінші ірі қаласы Алеппо жаулап алынды. Осман үкіметі осы түрік емес провинцияларды басып алудан айырылмастан құрбан етуге дайын болды. Шынында да, осы шайқас разымында Осман империясы империяның этникалық түрік элементтерін кеңейту үшін Ресейге экспедициялық күш жіберді. Болгарияның капитуляциясы Осман империясын басып алуға осал қалдырғаннан кейін ғана Осман үкіметі 1918 жылғы 30 қазанда Мудростағы келісімге қол қоюға мәжбүр болды және екі күннен кейін толығымен басылды.