Соңцзян: Шанхай мәдени тамыры мен тарихы

Кіріспе

Сонгцзян – Шанхайдың қала маңындағы ауданы (бұрынғы уезд). Оның жер аумағы және 2020 жылғы халық саны – 1 909 713 адамды құрайды. Ұзақ тарихының арқасында Сонгцзян Шанхайдың мәдени тамыры ретінде белгілі. Ауданның қалалық орталығы – Сонгцзян қаласы, бұрын аймақтың ірі қаласы болған. Қазір ол Шанхай метросының 9-шы желісі арқылы Шанхай қаласының орталық бөлігімен байланысады.

Тарих

Шығыс Қытай теңізінің тарихқа дейінгі жағалауы қазіргі Сонгцзянның Минхан ауданымен шекарасына жақын Синьцзюанда, ішкі аймақта орналасқан. 2000 жыл бұрын Янцзы өзенінің алғысымен Шанхайдың орталығы бірте-бірте толып, содан кейін 1000 жыл ішінде Пудун мен Чонгмин аралдары пайда болды. Қазіргі археологиялық зерттеулер неолиттік Қытайдағы Сонгцзян ауданының қазіргі аймағында өмір сүрген негізгі мәдени топтардың хронологиясын анықтады: V мыңжылдықтағы Мацзябанг, IV мыңжылдықтағы Сонгцзэ және III мыңжылдықтағы Лянчжу. Маджиабангтар күріш жинаған алғашқылардың бірі болды, үй жануарларын ұстап, жиі бұғыларды аулады. Лянчжулар жоғары сатыластырылған қоғамға ие болды, бұл Шығыс Азиядағы ең алғашқы мемлекеттердің бірі болған деп саналады. Сонгцзян провинциясындағы Гуанфулиндің Лянчжу ескерткіштері Гуанфулин ескерткіштері паркіне айналдырылды – кең музей және туристік орталық. Дәстүрлі қытай тарихнамасы бұл халықты 1-ші мыңжылдыққа дейін Сучжоудағы циниттелген Ву патшалығының өсуіне дейін «Көптеген оңтүстік варварлар» Байюэге жатқызды. Жоу дәуірінің соңындағы Көктем және күз кезеңінде және Соғысқан мемлекеттер кезеңінде қазіргі Сонгцзян ауданы 3-ші ғасырда Цинь Ши Хуандиінің қол астындағы Қытайдың бірігуіне дейін Вудан Юеге, содан кейін Чуға өтті. Үш патшалық дәуірінде Хань хандығының 3-ші ғасырда құлауынан кейін Сунь Куаньның Ву патшалығы осы аймақты дамытуға және одан әрі синификациялауға көмектесті. Суй әулеті тұсында Үлкен каналдың салынысы Сонгцзянды оңтүстікте Ханчжоу, Шаосин және Нинбомен, ал солтүстікте Сучжоу, Луоян, Сиань және Пекинмен байланыстырды. Тан дәуірінің ортасына қарай аймақ жеткілікті деңгейде дамыды, 751 жылы қазіргі Шанхайдың алғашқы округтік деңгейдегі әкімшілігі Хуатинг округі құрылды. 1250 жылдары Оңтүстік Сунның соңында 10 жасар Сонгцзян қызы Хуан Даопо туған жерінен және үйленуден қашып, Хайнаньдағы Хлаймен бірге өмір сүру үшін кетті. Шамамен 1295 жылы ол мақтаның жаңа сорттарымен, мақта тазартатын алғашқы машинамен және мақта өсіру мен өңдеудегі басқа да жетістіктермен оралды, бұл шығыс Хуатинг округінің құмды жерлерін гүлдендірді, содан кейін Хуан алғыс ретінде құдайландырылды. Цин дәуірінің ортасына қарай Сонгцзянның 3⁄4-і мақта өсіруге арналды. Юань дәуірінде бұл жаңа байлық Хуатингтің префектура мәртебесіне көтерілуіне және Сонгцзянфу деп аталуына себеп болды. Бұл кейде Қытайдың қазіргі заманғы тоқыма өнеркәсібінің бастауы деп есептеледі. Сондай-ақ, Юань дәуірінде қалада Шанхайдың алғашқы мешітін салуға жеткілікті Хуэйлер болды. 1404 жылы Усонгқа құйылатын сулар жергілікті билік өкілдерімен қайта бағытталды, бұл Сучжоу өзенінің көлемін азайтып, Хуанпу өзенін қазіргі маңыздылығына дейін кеңейтті. Сонгцзян Минь дәуірінде жапондық "Воку" пираттарының шабуылына жауап ретінде нығайтылды, олар кейде қалаға шабуыл жасап, кейде басып алатын. Мин иезуиттері, олардың қатарында Шанхайдың ықпалды шенеунігі Сюй Гуанцзи де болды, қаладағы алғашқы шіркеуді құрды. Сол кезде португал және латын тілдерінің маңыздылығына байланысты қаланың атауы Sumkiam деп латынша жазылды. 1645 жылы 21 шілдеде Доргонның кезекке тұру туралы жарлығынан кейін Сонгцзян халқы шаштарын қорғау үшін Цинге қарсы көтерілді, оны ерліктің және балалық адалдықтың символы деп есептеді. Ли Чендун (李成東, 1649 ж. қайтыс болды) қаланы қайта басып алып, 1645 жылы 22 қыркүйекте оның халқын қырғынға ұшыратты. Соған қарамастан, Сонгцзян 19 ғасырдың ортасына дейін қазіргі Шанхай аймағының негізгі мегаполисі болып қалды, оның атауы әдетте Sungkiang деп латынша жазылды. Ол Сучжоудағы Цзяннаньның «оң» губернаторының және кейіннен Цзяннингтегі (қазіргі Нанкин) Цзянсу губернаторының префектуралық астанасы ретінде қызметін жалғастырды. Алайда, Шанхайдың шетелдік аймағынан айырмашылығы, ол Тайпин көтерілісінің Шығыс экспедициясы кезінде көтерілісшілердің қолына түсті. Фредерик Таунсенд Уордтың басшылығындағы жүзге жуық еуропалық 1860 жылы маусымда қаланы қайтара алмады. Батыстан келгендер, 80 филиппиндік «маниламендер» және бірнеше артиллерия бөлімдері жиналғаннан кейін, 1860 жылдың шілдесінде екінші шабуыл ауыр шығынмен қаланы қайтарып алды. 250-ге жуық ер адамнан 62-сі қаза тауып, 100-ге жуығы, соның ішінде Уорд та жараланды. Сонгцзян содан кейін Уорд, Генри Андрес Бурджвайн, олардың әрқашан жеңіске жететін армиясы және Чэнь Сюэкидің Хуай армиясының бөлімшесі «Шанхай шайқасы» кезінде Ли Сиученгтің басқа Тайпин позицияларына шабуылдар мен шабуылдар үшін база ретінде қолданды. 20 ғасырдың басында Шанхайдың маңыздылығы артып, халықаралық қонысы болғандықтан, Сонгцзян аймақтың ресми үкімет орталығы ретінде сақталды. Республика Қытайы тұсында Чжили тобының басшысы Сунь Чуанфанның Сонгху (淞滬市) немесе Сонгцзянның арнайы әкімшілік округі қазіргі Шанхай муниципалитетінің көп бөлігін қамтыды, Чонгмин аралына дейін созылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапония 1937 жылдың 9 қарашасынан 1945 жылға дейін Сонгцзянды басып алды. Содан кейін ұлтшыл және коммунистік аймақтық үкімет Шанхайға көшірілді, Сонгцзян салыстырмалы түрде ауылдық округ болып қалды. Қаланың көптеген ежелгі діни құрылыстары мен дәстүрлі сәулет үлгілері 1960 және 1970 жылдарда Мәдени революция кезінде зардап шекті. ҚХР-дың Ашылу саясатын ұстанғаннан кейін Сонгцзян маңызды діни ғимараттарын қалпына келтірді және бірнеше ірі университеттерді қабылдайтын студенттік қалаға айналды. 1998 жылы ол қазіргі қалалық округ мәртебесіне көтерілді.

The prehistoric coastline of the East China Sea was much farther inland, at Xinzhuang near Songjiang's current eastern border with Minhang District. It was only gradually that silt from the Yangtze River filled in downtown Shanghai about 2000 years ago and then Pudong and Chongming Island over the last 1000 years. Modern archaeology has established a chronology of the main cultural groups who lived in the present area of Songjiang District in Neolithic China: the Majiabang in the 5th millennium ), the Songze in the 4th millennium), and the Liangzhu in the 3rd millennium. The Majiabang were among the first harvesters of rice and kept domesticated pigs while still frequently hunting deer. The Liangzhu possessed a high stratified society that almost certainly represented one of the earliest states in East Asia. The Liangzhu site at Guangfulin in Songjiang has been developed into Guangfulin Relics Park, an expansive museum and tourist attraction. Traditional Chinese historiography only recorded these people as among the Baiyuethe "Numerous Southern Barbarians"until the growth of the siniticized Wu Kingdom at Suzhou in the 1st millennium. During the Spring and Autumn period at the end of the Zhou and under the Warring States, the area of present day Songjiang passed from Wu to Yue to Chu before the unification of China under Shi Huangdi of Qin in the 3rd century. In the Three Kingdoms period that followed the end of the Han in the 3rd century, Sun Quan's Wu Kingdom helped develop and further sinify the area. Another boost came from the completion of the Grand Canal under the Sui, linking Songjiang with Hangzhou, Shaoxing, and Ningbo in the south and Suzhou, Luoyang, Xi'an, and Beijing in the north. By the mid Tang, the region had developed enough that it was organized in 751 into Huating County, the first county level administration within modern day Shanghai. In the 1250s at the end of the Southern Song, the 10 year old Songjiangese girl Huang Daopo fled her hometown and an arranged marriage to live with the Hlai on Hainan. She returned around 1295 with new strains of cotton, an early cotton gin, and other advances to cotton cultivation and processing that made the sandy lands of eastern Huating County so much more prosperous that Huang was later deified out of gratitude. By the mid Qing, as much as ¾ of Songjiang's farmland was devoted to cotton. Under the Yuan, this new wealth saw Huating elevated to prefectural status and renamed Songjiangfu. This is sometimes considered the origin of China's modern textile industry. It was also under the Yuan that the city first had enough Hui to establish Shanghai's first mosque. In 1404, headwaters previously emptying into the Wusong were rerouted by local officials, diminishing the size of Suzhou Creek and expanding the Huangpu River to its modern importance. Songjiang was better fortified under the Ming in response to attacks by the Japanese "Wokou" pirates, who sometimes raided and sometimes occupied to the town. The Ming also saw the Jesuitswho counted the influential Shanghainese official Xu Guangqi among their convertsestablish the town's first known church. Owing to the importance of Portuguese and Latin at the time, the town's name was romanized Sumkiam. Following Dorgon's 21 July 1645 edict mandating the queue, the people of Songjiang rose up against the Qing to protect their hair, viewed as a symbol of virility and filial piety. Li Chengdong (李成東, d. 1649) retook the city and massacred its population on 22 September 1645. Nonetheless, Songjiang remained the primary metropolis of the area of present day Shanghai as late as the mid 19th century, when its name was typically romanized as Sungkiang. It continued to serve as the prefectural capital under the "Right" Governor of Jiangnan based in Suzhou and then later under the governor of Jiangsu at Jiangning (now Nanjing). Unlike the foreign held area of Shanghai, however, it fell to rebels during the Taiping Rebellion's Eastern Expedition. About a hundred Europeans under Frederick Townsend Ward failed to retake the town in June 1860. After gathering more Westerners, over 80 Philippine "Manilamen", and several pieces of artillery, a second assault in July 1860 retook the town with heavy losses. Out of about 250 men, 62 were killed and about 100 wounded, including Ward. Songjiang was then used by Ward, Henry Andres Burgevine, their Ever Victorious Army, and Cheng Xueqi's division of the Huai Army as a base for raids and attacks on other Taiping positions under Li Xiucheng throughout the "Battle of Shanghai". Despite Shanghai's greater importance by the beginning of the 20th century, its international settlement meant Songjiang was still used as the formal center of Chinese government for the region. Under the Republic of China, the Zhili clique leader Sun Chuanfang's Songhu (淞滬市) or Songjiang Special Administrative District covered most of what is now Shanghai Municipality, extending as far north as Chongming Island. During World War II, Japan occupied Songjiang from 9 November 1937 until 1945. Afterwards, both the Nationalist and Communist regional government was moved to Shanghai proper, leaving Songjiang a comparatively rural county. The city's many ancient religious structures and examples of traditional architecture were seriously damaged during the 1960s and 1970s amid the Cultural Revolution. Following the PRC's Opening Up Policy, Songjiang restored its more important religious buildings and developed into a college town hosting several large universities. In 1998, it was elevated to its current status as an urban district.

Үкімет және инфрақұрылым

Шанхай әйелдер түрмесі Сонгцзян ауданында.

Көлік

Сонгцзян ауданы Хунцзяо халықаралық әуежайынан шамамен алғанда, сондай-ақ Пудун халықаралық әуежайынан да шамамен алғанда орналасқан. Қазіргі уақытта Сонгцзянға Шанхай метросының бір желісі, Қытай темір жолының бір қалалық маңы желісі және екі трамвай желісі қызмет көрсетеді.

Субдистрикттер мен қалалар

Сонгцзян ауданы алты аудан, он бір қала және үш арнайы қалашық деңгейіндегі бөлімшелерден тұрады. АтауыҚытайша (S)Ханью ПиньиньШанхай тіліндегі романдандырылуыХалық саны (2010)Ауданы (км2)Юэян ауданы岳阳街道Yuèyáng Jiēdàongoq yan ka do112,6715.65Йонфэн ауданы永丰街道Yǒngfēng Jiēdàoion fon ka do93,33024.53Чжуншань ауданы中山街道Zhōngshān Jiēdàotzon se ka do98,88826.34Фансон ауданы方松街道Fāngsōng Jiēdàofaon son ka do414,54814.76Гуанфулин ауданы广富林街道Guǎngfùlín Jiēdàokuaon fu lin ka do19.05Цзюлитин ауданы九里亭街道Jiǔlǐtíng Jiēdàocioe lij din ka do6.79Чэдун қаласы车墩镇Chēdūn Zhèntsau ten tzen167,68745.30Дунцзин қаласы洞泾镇Dòngjīng Zhèndon cin tzen57,86124.51Цзютин қаласы九亭镇Jiǔtíng Zhèncioe din tzen147,39826.13Маоган қаласы泖港镇Mǎogǎng Zhènmo kaon tzen41,62657.62Шэшань қаласы佘山镇Shéshān Zhènsau se tzen32,29555.70Шихудан қаласы石湖荡镇Shíhúdàng Zhènzaq wu daon tzen44,01144.28Сицзин қаласы泗泾镇Sìjīng Zhènsy cin tzen94,27923.98Сяокуньшань қаласы小昆山镇Xiǎokūnshān Zhènsio khuen se tzen51,60630.52Синьбан қаласы新浜镇Xīnbāng Zhènsin pan tzen33,62744.75Синьцяо қаласы新桥镇Xīnqiáo Zhènsin djio tzen155,85631.43Есие қаласы叶榭镇Yèxiè Zhènyiq zia tzen80,10472.49Шэшань курорты佘山度假区Shéshān Dùjiàqūsau se du ka chiu42,58364.08Шанхай Сонгцзян экспорттық өңдеу аймағы上海松江出口加工区Shànghǎi Sōngjiāng Chūkǒu Jiāgōngqūzaon he son kaon tseq khoe ka kon chiu60,7972.98Сонгцзян өнеркәсіптік аймағы松江工业区Sōngjiāng Gōngyèqūson kaon kon gniq chiu43.69

Көрікті жерлер

Силин-Чан ғибадатханасы – Юэян ауданындағы буддистік ғибадатхана, сонымен қатар танымал туристік орын. Цуйбайчи – Шанхайдағы Сунь династиясы кезінен жеткен бес ежелгі қытай бағының бірі. Сонгцзян мешіті – Шанхайдағы ең көне мешіт, соңғы қайта құрылымы 1391 жылы жасалған. Сонгцзянның символы – 9 қабатты Фангта пагодасы, немесе Сонгцзян алаңындағы пагода. Дачан көпірі – ауданның Ескі қала өзені үстінен өтетін тарихи тас аркалы көпір. Сонгцзян Танцзин ғимараты Сонгцзян ауданындағы Чжуншан бастауыш мектебінде орналасқан және 859 жылы салынған Шанхайдағы ең көне сақталған жер үстіндегі ескерткіш.