Француз әншісі Франсуаза Арди: Өмір және шығармашылық жолы

Кіріспе

Француз әншісі

Франсуаза Мадлен Харди (fʁɑ̃swaz madlɛn aʁdi; 17 қаңтар 1944 жылы туған) – зейнеткер француз әнші-күйші және актриса. Көбінесе мұңды, сезімтал балладаларды орындауымен танымал Харди 1960-шы жылдардың басында yé-yé толқынының басты тұлғасы ретінде көзге түсті. Ана тілі француз тілінен өзге, ол ағылшын, итальян және неміс тілдерінде де ән айтқан. Оның мансабы елу жылдан астам, оның ішінде отыздан астам студиялық альбом жарық көрді. Париждің 9-шы округінде туып өскен Харди 1962 жылы Disques Vogue француз лейблінде «Tous les garçons et les filles» әнімен музыкалық дебютін жасап, бірден үлкен жетістікке жетті. Алғашқы рок-н-ролл ықпалынан алыстап, 1964 жылы Лондонда жаздыра бастады, бұл оған дыбысын кеңейтуге мүмкіндік берді. Осы кезеңде ол Серж Генсбур, Патрик Модиано, Мишель Бергер және Кэтрин Лара сияқты әнші-күйшілермен жұмыс істеді. 1977-1988 жылдары продюсер Габриэль Яредпен бірлесіп «Star», «Musique saoûle», «Gin Tonic» және «À suivre» альбомдарымен жұмыс істеді. 1988 жылы шыққан «Décalages» альбомы Хардидің соңғы альбомы ретінде жарияланды, бірақ ол сегіз жылдан кейін «Le danger» альбомымен оралды, ол оның дыбысын қатал альтернативтік рокқа қайта бағыттады. 2000-шы жылдардағы «Clair obscur», «Tant de belles choses» және «(Parenthèses)» альбомдары оның жұмсақ стиліне оралуын көрсетті. 2010 жылдары Харди өзінің соңғы үш альбомын шығарды: «La pluie sans parapluie», «L'amour fou» және «Personne d'autre». Музыкадан басқа, Харди «Шато-ен-Швеция», «Жүректегі оқ» және американдық «Гран-при» фильмдерінде қосалқы актриса рөлінде ойнады. Ол Андре Курреж, Ив Сен-Лоран және Пако Рабан сияқты сәнгерлердің шабытына айналды және фотограф Жан-Мари Периермен бірлесіп жұмыс істеді. Харди сонымен қатар астролог ретінде де мансап жасады, ол 1970 жылдан бері осы тақырыпта көп жазды. Сонымен қатар, ол 2000-шы жылдардан бастап көркем және ғылыми-популярлық кітаптардың авторы ретінде жұмыс істеді. Оның автобиографиясы «Le désespoir des singes et autres bagatelles» Францияда бестселлер болды. Қоғамдық тұлға ретінде Харди ұялшақтығымен, танымал өмірге көңілі толмауымен және өзін-өзі сынайтын көзқарасымен танымал, бұл оның өмірі бойындағы күйзеліс пен қауқсіздікке байланысты еді. Ол 1981 жылдан бері француз әнші-күйші Жак Дютронкқа үйленген, олардың жалғыз ұлы Томас та музыкант. 2021 жылы Харди денсаулығының нашарлағанын және қатерлі ісіктің салдарынан ән айта алмайтынын мәлімдеді. Харди француз тарихындағы ең көп сатылатын әншілердің бірі болып қала береді және француз поп музыкасы мен сәніндегі ең танымал және ықпалды тұлғалардың бірі саналады. 2006 жылы ол музыкадағы еңбектері үшін Француз академиясының «Grande médaille de la chanson française» құрметті сыйлығымен марапатталды. Оның шығармалары бірнеше сыншылардың тізіміне енді.

Françoise Madeleine Hardy (fʁɑ̃swaz madlɛn aʁdi; born 17 January 1944) is a retired French singer songwriter and actress. Mainly known for singing melancholic sentimental ballads, Hardy rose to prominence in the early 1960s as a leading figure of the yé yé wave. In addition to her native French, she also sang in English, Italian and German. Her career spanned more than fifty years with over thirty studio albums released. Born and raised in the 9th arrondissement of Paris, Hardy made her musical debut in 1962 on French label Disques Vogue and found immediate success through the song "Tous les garçons et les filles". Drifting away from her early rock and roll influences, she began to record in London in 1964, which allowed her to broaden her sound with albums such as Mon amie la rose, L'amitié, La maison où j'ai grandi and Ma jeunesse fout le camp In the late 1960s and early 1970s, she released Comment te dire adieu, La question and Message personnel, to further establish her artistry. In this period, she worked with songwriters such as Serge Gainsbourg, Patrick Modiano, Michel Berger and Catherine Lara. Between 1977 and 1988, she worked with producer Gabriel Yared with the albums Star, Musique saoûle, Gin Tonic and À suivre. Her 1988 record Décalages was widely publicized as Hardy's final album, although she returned eight years later with Le danger, which completely reinvented her sound to a harsher alternative rock. Her following albums of the 2000s—Clair obscur, Tant de belles choses and (Parenthèses )—saw a return to her mellow style. In the 2010s, Hardy released her last three albums: La pluie sans parapluie, L'amour fou, and Personne d'autre. In addition to music, Hardy landed roles as a supporting actress in the films Château en Suède, Une balle au cœur and the American production Grand Prix. She became a muse for fashion designers such as André Courrèges, Yves Saint Laurent and Paco Rabanne, and has collaborated with photographer Jean Marie Périer. Hardy has also developed a career as an astrologer, having written extensively on the subject since the 1970s. In addition, she worked as a writer of both fiction and non fiction books since the 2000s. Her autobiography Le désespoir des singes et autres bagatelles was a best seller in France. As a public figure, Hardy is known for her shyness, disenchantment with celebrity life and self deprecatory attitude, attributed to her lifelong struggles with anxiety and insecurity. She has been married to fellow French singer songwriter Jacques Dutronc since 1981 and their only son, Thomas, is also a musician. In 2021, Hardy announced that her health had worsened and that she would not be able to sing again owing to the effects of cancer therapy. Hardy remains one of the best selling singers in French history, and continues to be regarded as an iconic and influential figure in both French pop and fashion. In 2006, she was awarded the Grande médaille de la chanson française honorary award given by the Académie française, in recognition of her career in music. Her work has appeared on several critics' lists.

Ерте өмір

Франсуаза Мадлен Харди 1944 жылдың 17 қаңтарында Париждің 9-шы округіндегі Мари Луиза клиникасында дүниеге келді. Ол туған кезде клиника терезелері "жарылып" кеткендей, әуе шабуылы сақшылығы күшіне енген еді. Оның әкесі Этьен Диллард – одан әлдеқайда бай отбасынан шыққан, үйленген адам – оларға қаржылық көмек көрсетуге тырыспады және олардың тәрбиесінде көбінесе болмады. Әкесінің талабы бойынша қыздар Ла Брюер институтына, Тринитарлық монахтардың қамқорлығымен католик мектебіне оқуға берілді. Әкесі фортепианода ойнағандықтан, Харди өте кішкентай кезінде фортепиано сабақтарын алуға ынталандырылды, бірақ Саль Гаво залындағы сахнада өз талантын көрсетуге тиіс болған кезде сахналық қорқыныштан кейін оны тез тастап кетті. Осы оқиғаны белгілеу үшін әкесі оған қандай сыйлық алғысы келетінін сұрады, ол гитараны таңдады және оның көмегімен өзінің әндерін шығара бастады. Студенттер жақсы өнер көрсеткен жағдайда, оларға оны радиода орындауға немесе тіпті теледидарда қайтадан көрсетуге мүмкіндік берілді. Хардидің жаңа келісімшарты туралы білгеннен кейін, Мирель Хартух өзінің шәкіртінің 6 ақпан 1962 жылы Petit Conservatoire телешоуындағы өнерін көрсетті, бұл "барлық уақыттағы ең танымал француз теледидар үзінділерінің бірі" деп сипатталды. Есте қаларлық әңгімеде, жүргізуші жас әншіге "yeah! yeah!" деген ағылшын тіліндегі сөздердің мағынасын сұрады, ол "La fille avec toi" әнін гитарада орындағаннан кейін. 1962 жылдың 5 маусымында әнші Petit Conservatoire-де жаңа пластинканың мұқабасын мақтанышпен көрсетті. Қазан айының басында Харди Пьер Баделдің режиссерлігімен "Tous les garçons et les filles" атты қара-ақ музыкалық бейнефильм түсірді, ол Toute la chanson телешоуында көрсетілді. Әннің табысына сүйене отырып, Vogue бірден тағы екі EP шығарды, олар кейіннен Tous les garçons et les filles деп аталатын тұңғыш студиялық альбомға енгізілді. Хардидің алғашқы альбомдары бұрын шығарылған төрт тректі, 7 дюймдік пластинкалардың жинағы болды. Оның тұңғыш студиялық альбомы Trophée de la Télévision сыйлығымен және Академия Шарль Крос сыйлаған беделді Grand Prix du Disque сыйлығымен марапатталды. Кейін ол: "Егер мен одан да жақсы жазылған пластинкалар үшін сәл кейінірек алсам, одан да бақытты болар едім", - деді. Ол Рождество қарсаңында Брюссельде өнер көрсетті және 1962 жылдың соңынан 1963 жылдың басына дейін Оңтүстік Францияда сәтті гастрольдік сапар жасады. 1963 жылдың қаңтарында ол "Paris Match" журналының "жаңа ән миллионерлеріне" арналған арнайы мақаласында жарияланды және ол Vogue компаниясымен бес жылдық жаңа келісімшартқа қол қойды, сондай-ақ Вольфсон құрған Editions Musicales Alpha компаниясымен келісімге келді. Сол айдың үшінші күні ол Париждегі беделді Олимпиа концерт залында алғашқы өнер көрсетімін өткізді, онда ол Ричард Энтонидің алдында өнер танытты. Тур 1963 жылдың 5 сәуірінде Нант қаласынан өтті, сол кезде Франсуаза Шарль Азнавурдың жақында ашқан жас суретші Мишель Бурдеймен танысты. Суретші Франсуаза Хардидің алғашқы портретін жасады, ол оны көркемдік тұрғыдан әсерлі деп танып, сатып алды. Гастрольдің екі күні арасында "L'amour s'en va" әні 1963 жылдың маусым айында француз чарттарында 5-орынды иеленді. Қазан айында Харди өзінің екінші студиялық альбомын шығарды – Le premier bonheur du jour. Сол айда ол Голландияның Схевенинген қаласында өткен Grand Gala du Disque-де "Жастар" Edison сыйлығын алды. "Ей-ей" қозғалысының жетекші тұлғасы ретінде Харди француз музыкалық аренаның алдыңғы қатарында болды және елдің ең экспортталатын әйел әншісіне айналды. 1963 жылдан бастап "Tous les garçons et les filles" әнінің аудармалары итальян, неміс және ағылшын тілдеріндегі нарықтарға экспорттала бастады. Әншінің шетел тілінде алғашқы табысқа жеткен елі Италия болды, онда ән "Quelli della mia età" болып, 255 000 дана сатылды, сәуір мен қазан аралығында синглдер тізімінде көшбасшы болды және шілде мен тамыз аралығында Рита Павоненің "Cuore" әнінен кейін екінші орынға түсті. Жаздың соңында ол Миланда жаңа әндерді жазды. "L'età dell'amore" / "E all'amore che penso" синглі де итальяндық чарттардың басында болды. Ол француз студиялары мен дыбыс инженерлерінің нашар сапасынан қашып, әндерін Лондонның Pye Records студиясында жазуды жөн көрді. 1964 жылдың ақпанында продюсер Тони Хэтчпен жұмыс істеп, ол "Catch a Falling Star" әнін және өзінің үш хитінің жаңа нұсқаларын қамтыған EP жазды: "Find Me a Boy" ("Tous les garçons et les filles"), "Only Friends" ("Ton meilleur ami") және "I Wish It Were Me" ("J'aurais voulu"). 1965 жылы ағылшын тіліндегі "All Over the World" әні Ұлыбританияда үлкен жетістікке жетіп, Топ-20-ға еніп, он бес апта бойы чарттарда болды. Ол сондай-ақ Оңтүстік Африкада, Австралияда және Жаңа Зеландияда сәтті болды. 1965 жылы Харди Нью-Йоркке ұшып барып, Капп компаниясымен рекордтық келісімшартқа қол қойды, бұл оларға оның жазбаларын АҚШ-та таратты. 1966 жылдың 12 сәуірінде Харди Жан-Мари Периердің түсірген әйгілі топтық суретіне қатысты, онда қырық алты артист болды, бұл сурет "Ей-ей" дәуірінің символына айналды және Францияда "ғасыр суреті" деп аталды. 1967 жылдың соңынан бастап Харди өзінің Asparagus өндіріс компаниясы арқылы жазбаларын шығара бастады, бірақ Vogue оларды таратты. Кейін ол бұл шешіміне өкінді, 1999 жылы: "Вольфсон әншілердің көбірек тәуелсіздікке ұмтылатынын сезді. Сондықтан ол өзімнің өндіріс үйін құруды ұсынды. Басында мен осы ұсынысқа қуандым, бірақ кейін бұл қастандық екенін түсіндім: Vogue компаниясының бас директоры Леон Кабат та осы өндіріс компаниясында болды және олар екеуі акциялардың көп бөлігіне ие болды. Бұл көптеген мазалауларға және сот процестеріне әкелді." Ағылшын продюсері Ноэль Роджерстің кеңесімен Харди 1968 жылдың көктемінде өзінің екінші ағылшын тіліндегі альбомын жазды, ол әртүрлі елдерде En anglais, The Second English Album, Will You Love Me Tomorrow және Loving деп аталды. 1970 жылы әнші лейблмен ажырасып, Sonopresse компаниясымен үш жылдық келісімшартқа қол қойды, ол Hachette компаниясының еншілес кәсіпорны болды. Ол сондай-ақ жаңа өндіріс компаниясын – Hypopotam – құрды және өзінің музыкалық баспа компаниясын – Kundalini – іске қосты. 1970 жылдың жазында Харди өзінің соңғы итальян тіліндегі "Lungo il mare" синглын шығарды, оның авторы Джузеппе Торребруно, Луиджи Альбертелли және Донато Ренцетти болды. 1971 жылдың көктемінде Харди Патрик Деваер жазған "T'es pas poli" синглын шығарды, ол Париждің Café de la Gare-дегі өнер көрсетімінен әсерленгеннен кейін әнші-авторға жүгінді. Әнді насихаттау үшін Деваер мен әнші оны бірнеше телешоуда орындады. Рио-де-Жанейродағы Халықаралық Ән фестиваліне қатысқаннан кейін және Бразилия музыкасымен танысқаннан кейін Харди 1970 жылдың соңында бразилиялық музыкантпен бірге альбом жасауды шешті. Альбом "Le martien", "Même sous la pluie" және "Rêve" синглдары арқылы насихатталды. Альбом француз баспасөзінен жоғары баға алғанына қарамастан, ол әншінің басқа жұмыстарымен салыстырғанда нашар сатылды. Дегенмен, La question альбомы шыққаннан бері жанкүйерлердің сүйіктісіне айналды. Ол 2008 жылы: "Бұл альбом көпке танылмаса да, оның басқа аудиторияға әсер еткенін айта аламын. Көбінесе амбициялы жазбалар шыққан кезде назарсыз қалуы мүмкін, бірақ содан кейін ұзақ өмір сүреді", - деді. Бергер оның келесі альбомын өндіруге және аранжировкалауға келісті, бірақ басқа міндеттемелеріне байланысты оның барлық музыкасын жаза алмады. Ол Хардимен үш жылдық келісімшартқа қол қойды. Ол жобаны бірнеше француз телешоуында, соның ішінде Dimanche Salvador, Sports en fête, Top à, La Une est à vous, Midi trente, Minuit chez vous, Tempo, Averty's Follies және Domino арқылы насихаттады. Бұл...

Françoise Madeleine Hardy was born on 17 January 1944 at the Marie Louise Clinic in the 9th arrondissement of Paris, in Nazi occupied France during World War II. At the time of her birth, there was an air raid alert in place, with the windows of the clinic "exploding". Her father Étienne Dillard—a married man who came from a much wealthier family—did little to help them financially and was largely an absent figure in their upbringing, At the insistence of their father, the girls went to a Catholic school called Institution La Bruyère, under the tutelage of Trinitarian nuns. As her father played piano, Hardy was encouraged to receive piano lessons as a very young child, from which she quickly dropped out after experiencing stage fright when she was supposed to display her talents onstage at the Salle Gaveau. To mark the occasion, her father asked her what gift she would like and she chose a guitar, with which she began to sing her own melodies. When a student gave a satisfactory performance, they were given the chance to release it on the radio, or even perform it again for television. Upon learning of Hardy's new record deal, Mireille Hartuch presented her student at the Petit Conservatoire TV show on 6 February 1962, in what has been described as "one of the most popular French TV extracts of all time". In a much remembered exchange, the hostess asked the young singer what the English language "yeah! yeah!" in her lyrics meant, after she performed "La fille avec toi" on her guitar. On 5 June 1962, the singer proudly shared the record sleeve at the Petit Conservatoire. In early October, Hardy filmed a black and white music video for "Tous les garçons et les filles" directed by Pierre Badel, which aired on TV show Toute la chanson. Building on the momentum generated by the song's success, Vogue released two more EPs almost simultaneously, which were later compiled along with the first one in a debut studio album commonly known as Tous les garçons et les filles. so Hardy's first series of albums were compilations of previously released four track, 7 inch records, Her debut studio album was soon awarded the Trophée de la Télévision, as well as the prestigious Grand Prix du Disque award given by the Académie Charles Cros. She later stated: "It would have made me even more happy if I had received it a little later for records better made than this." She performed on Christmas Eve in Brussels and underwent a successful tour in Southern France from late 1962 to early 1963. In January 1963, she graced the cover of Paris Match in a special article devoted to the "new millionaires of song" and she signed a new five year contract with Vogue, as well as an agreement with Editions Musicales Alpha, created by Wolfsohn. On the third of that month, she made her first performance at the prestigious Olympia concert venue in Paris, where she opened for Richard Anthony. The tour passed through Nantes on April 5, 1963 and Françoise met Michel Bourdais, a young designer recently discovered by Charles Aznavour. The designer created the very first portrait of Françoise Hardy who, artistically seduced, acquired it. Between two of the tour's dates, "L'amour s'en va" reached no. 5 in the French charts in June 1963. In October, Hardy released her second studio album Le premier bonheur du jour. That month, she received the "Youth" Edison Award at the Grand Gala du Disque in Scheveningen, Netherlands. As a leading figure of the yé yé craze, Hardy found herself at the forefront of the French music scene and became the country's most exportable female singer. Beginning in 1963, translated re recordings of "Tous les garçons et les filles" began to be exported to Italian, German and English speaking markets. The first foreign language country where the singer found success was Italy, where the song became "Quelli della mia età" and sold 255,000 copies, topping the singles' chart between April and October and dropping to second place between July and August, behind Rita Pavone's "Cuore". At the end of the summer, she recorded new songs in Milan, The single "L'età dell'amore" / "E all'amore che penso" also topped the Italian charts. opting to leave the poor quality of French studios and sound engineers to go record her songs at Pye Records' studios in London. Working with producer Tony Hatch in February 1964, she recorded an EP that included a cover of "Catch a Falling Star" and three adaptations of her hits: "Find Me a Boy" ("Tous les garçons et les filles"), "Only Friends" ("Ton meilleur ami") and "I Wish It Were Me" ("J'aurais voulu"). Her 1965 English language single "All Over the World" was a substantial hit in the United Kingdom, reaching the Top 20 and staying in the charts for fifteen weeks. It was also successful in South Africa, Australia and New Zealand,

In 1965, Hardy flew to New York City to sign a record deal with Kapp, allowing them to distribute her records in the United States. On 12 April 1966, Hardy was among the forty six performers that took part in the famous group photograph shot by Jean Marie Périer for Salut Les Copains, which became a symbol of the yé yé era and came to be known in France as the "photo of the century" (French: "photo du siècle"). Beginning in late 1967, Hardy began to release her records under her own production company Asparagus, although Vogue continued to distribute them. She later regretted this decision, recalling in 1999: "Wolfsohn had sensed that the singers were going to want to be more and more independent. So it was he himself who suggested that I create a production house. At first I was very seduced, then I realized that it was a trap: the CEO of Vogue, Léon Cabat, was also in this production company and, between them, owned the majority of the shares. This has given rise to a lot of harassment, lawsuits." On the advice of English producer Noel Rodgers, Hardy recorded her second English language album in the spring of 1968, known variously as En anglais, The Second English Album, Will You Love Me Tomorrow and Loving, depending on the country. In 1970, the singer definitively broke up with the label and signed a three year contract with Sonopresse, a subsidiary of Hachette. She also created a new production company—called Hypopotam—and founded her own music publishing company—Kundalini. In the summer of 1970, Hardy released her penultimate Italian language single "Lungo il mare", written by Giuseppe Torrebruno, Luigi Albertelli and Donato Renzetti. In the spring of 1971, Hardy released the Patrick Dewaere penned single "T'es pas poli", reaching out to the singer songwriter after being impressed with his performances at the Café de la Gare in Paris. To promote the song, Dewaere and the singer performed it on several television shows. After attending the Festival Internacional da Canção in Rio de Janeiro—and having come into contact with the music of Brazil—Hardy decided to make an album with the Brazilian musician in late 1970. promoted through the singles "Le martien", "Même sous la pluie" and "Rêve". Although it was highly acclaimed by the French press upon release, the album sold poorly in comparison to other works by the singer, Nevertheless, La question has generated a dedicated cult following since its release She said that she was proud of the album, further stating in 2008: "while it did not enjoy great success with the public at large, at least I can claim that it did touch another audience Often an ambitious record can be more or less ignored when it is released but ends up having a long life." Berger agreed to produce and arrange her following album, but was unable to write all of its music owing to other obligations. with whom Hardy signed a three year contract— She promoted the project with appearances on several French TV shows, including Dimanche Salvador, Sports en fête, Top à, La Une est à vous, Midi trente, Minuit chez vous, Tempo, Averty's Follies and Domino. It was a commercial failure. which sold poorly. However, Berger was keen on releasing an album with compositions structured around a unifying concept, so she gave up the idea of joining the label.

1977-1995: Габриэль Яредпен жұмыс және үзіліс

1977 жылы Pathé Marconi лейблымен шыққан алғашқы альбомы "Star" үшін Харди Габриэль Яредті продюсер және аранжировщик ретінде шақырды. Альбом Хардидің музыкалық бағытын билеуге қолайлырақ дыбысқа қарай өзгертті, бұл коммерциялық табысқа жеткізді, оған әсіресе жетекші сингл "J'écoute de la musique saoule" және оның кеңейтілген ремикс нұсқасының танымалдылығы көмектесті. "Décalages" альбомы 1988 жылдың 2 мамырында жарық көрді. 1990 жылы әнші Жюльен Клерк үшін "Fais moi une place" әнін жазды, ол оның осы аттас альбомына енді. Бұл ән олардың "Country House" сингліне қосымша B-жақ ретінде шықты.

1996-2021: Соңғы альбомдар және зейнеткерлік демалысы

1997 жылы Харди француздық Air дуэтімен бірлесіп "Jeanne" әнін жазды, ол олардың "Sexy Boy" сингліне қосымша ән ретінде енгізілді. 2000 жылы оның "Clair obscur" альбомы Société des auteurs, compositeurs et éditeurs de musique ұйымының бас жүлдесін жеңіп алды. 2005 жылы Харди "Victoires de la Musique" фестивалінде "Tant de belles choses" альбомы үшін "Жылдың әйел әртісі" сыйлығын алды. 2006 жылы Харди Француз академиясының музыкалық өнеріне қосқан үлесі үшін "Grande médaille de la chanson française" сыйлығымен марапатталды. 2012 жылы Харди музыкалық мансабының 50 жылдығын атап өту үшін өзінің алғашқы романы мен "L'Amour fou" атты альбомын шығарды. Дауыс жолының қатерлі ісігі анықталғаннан кейін әнші бұл соңғы альбомы екенін мәлімдеді, бірақ бес жылдан кейін 2018 жылы "Personne d'autre" альбомымен қайта оралды. 2021 жылдың наурызында Харди қатерлі ісікті емдеу салдарынан ән айта алмайтынын хабарлады.

1968-1974 жылдар

сипатталады, ағылшын тіліндегі поп музыкасының ықпалымен, классикалық музыка элементтерінің енгізілуімен және ерекше, ырғақты фраздалуымен. Ричи Унтербергер оның музыкасын «Франсуазаға қарағанда тіпті қайғылырақ және сезімтал» деп санады. Әнші өзінің ішкі әлемін жақсырақ көрсету үшін, толысқан және попқа жақын емес стильді іздеді. Бұл оның «өндірісі ең аз жасалған туындыларының» бірі, тыныш және акустикалық стильдегі аранжировкалармен, гитара, бас және нәзік оркестрлеуі бар. Бразилиялық гитарист және аранжировщик Туканың жұмысы арқасында альбомда босса-нова музыкасының айқын ықпалы байқалады. Оның дауысы «жанды» және «тынысты» деп сипатталды, кейде ол «әнді айтудың орнына әуенді гулді қолданып, әннің эмоционалды мәнін сөзсіз жеткізеді». La question Хардидің алғаш рет өзінің туындыларының аспаптық аранжировкасын таңдауға қатысқандығын білдірді. La question альбомының коммерциялық сәтсіздігінен кейін Харди фолк және рок әсеріне ие дыбысқа бет бұрды. Осы кезде ол сол кездегі аса танылмаған ағылшын фолк әнші-күйшісі Ник Дрейкке ғашық болды және сұхбаттарында оның туындыларын қолдады. Том Пинноктың сөзіне сүйенсек: «Олардың мінез-құлқында, дауыстарында және тіпті акордар мен гармонияда ұқсастықтар бар, Ник Дрейкпен анық салыстыруға болады». Дрейк пен Харди бірнеше рет кездескенімен, Лондондағы оның жазу сессиясына барғанмен, жоба іске аспады. Альбом Хардидің сол кездегі осы музыкалық стильге деген талпынысын көрсетеді, «кинолық» аранжировкалары акустикалық гитара мен жеңіл сымдарды ерекше атап көрсетеді. Сол жылы ол Et si je m'en vais avant toi альбомын шығарды, ол американдық блюз, фолк және рок музыкасының ықпалын қамтыған мұқабасының түсіне байланысты «қызғылт альбом» деп те аталады. Альбомда әншіге тән емес, сәл әзілдік және ұнтақ ырғақтар бар. Альбом өзінің қайғылы, терең ойлы көңіл-күйімен және «тақырыпты, ересектерге арналған тонмен» сипатталады. Ол жақында Элтон Джонның Goodbye Yellow Brick Road және Cat Stevens' Tea for the Tillerman шығармаларында жұмыс істеген Дель Ньюменнің оркестрлік аранжировкаларын қамтиды. 1978 жылы диско музыка индустриясын басып алған кезде, оның командасы фанк музыкасының ықпалымен ерекшеленетін бинарлық ырғақты енгізген Musique saoûle альбомын шығару арқылы оның дыбысын сол дәуірге бейімдеуге тырысты. Кейін әнші би ырғақтарымен ән айту кезінде өзін ыңғайсыз және ұялған сезінгенін айтты. Ол әншінің акустикалық альбомға қарағанда сәнді цифрлық дыбыстардан аулақ болуын қалағанына қарамастан, Synclavier синтезаторының қолданылуын енгізді. Ол ағылшын Portishead тобының ықпалын қосты. Бұрынғы альбомдармен салыстырғанда, 2010 жылғы La pluie sans parapluie «көңілді» дыбысқа ие, оның бірнеше әндері фортепиано немесе сымдардың орнына барабан мен бас ырғағымен жүргізіледі. 2012 жылы шыққан L'amour fou альбомында жартылай ән айтылған, жартылай сөйленген вокал бар және оның «бағынышпен, философиялық» көңіл-күйімен сипатталады. Хардиді «тақырыпты» пианинолар, минорлық акордар және щеткамен ойналатын барабандар қолдайды. Оның 2018 жылы шыққан Personne d'autre соңғы альбомының мәтіндері оның бұрынғы альбомы шыққаннан кейін ауыр денсаулық дағдарысынан аман қалған, қартайған жасы мен өлімге бет бұруы туралы айтады. Альбомдағы оның вокалы аурудан туған тозуды көрсетеді.

characterized by the influence English language pop music, the incorporation of classical music elements and its singular, rhythmic phrasing. Richie Unterberger considered its music to be "perhaps even sadder and more sentimental than was the norm for Françoise". The singer looked for a more mature and less pop oriented style in an effort to reflect her inner self to a greater extent. It is one of her "most sparsely produced efforts," with subdued and acoustic flavored arrangements that feature guitar, touches of bass, and subtle orchestration. Through the work of Brazilian guitarist and arranger Tuca, the album incorporates marked influences of bossa nova music. Her vocals have been called "sultry" and "breathy", at times "[substituting] melodic humming in the place of singing, wordlessly articulating the emotional essence of the song." La question also marked the first time that Hardy had a part in choosing the string arrangements of her work. Following the poor commercial performance of La question, Hardy leaned towards a more folk and rock influenced sound. Around this time, she became an admirer of then little known English folk singer songwriter Nick Drake and championed his work in interviews. According to Tom Pinnock: "There are certainly analogues with Nick Drake, in their personalities, voices and even a similar taste in chords and harmony." Although Drake and Hardy met several times, including a visit to her recording sessions in London, the project was never carried out. the album showcases Hardy's taste for this musical style at the time, featuring "cinematic" arrangements that emphasize the acoustic guitar and light strings. The same year, she released Et si je m'en vais avant toi, also known as "the orange album" in reference to its cover, which incorporated influences from American blues, folk and rock music. The album features a slightly humorous tone and catchier rhythms, which were atypical for the singer. The album is characterized by its sad, introspective mood and "classy, adult tone". It featured orchestral arrangements by Del Newman, who had recently worked on Elton John's Goodbye Yellow Brick Road and Cat Stevens' Tea for the Tillerman. In 1978, as disco dominated the music industry, his team sought to adapt her sound to the era with the release of Musique saoûle, which incorporated a marked binary rhythm influenced by funk music. The singer later stated that she felt uncomfortable and embarrassed when singing over danceable rhythms. It incorporated the use of a Synclavier synthesizer, despite the singer's wishes to avoid fashionable digital sounds in favor of an acoustic album. She incorporated influences from English band Portishead, Compared to previous albums, 2010's La pluie sans parapluie features a "sunnier" sound, with a few of its songs being driven by a typical rhythm track of drums and bass, rather than by piano or strings. Her 2012 album L'amour fou features half sung, half spoken vocals and is characterized by its "resigned, philosophical" mood. Hardy is backed by "classy" pianos, minor chords and brushed drums. The lyrics of her last album Personne d'autre, released in 2018, deal with her advancing years in repose and her own mortality, having survived a major health crisis after the release of her previous record. Her vocals in the album show the wear and tear resulting from her illness.

Отбасы

Харди мен музыкант Жак Дютрон 1967 жылы танымал қарым-қатынасын бастады және 1981 жылы үйленді. 1962 жылдың ортасында Харди Salut Les Copains фотографы Жан-Мари Периермен танысты және олар көп ұзамай романтикалық және кәсіби қарым-қатынас орнатты. Олардың қарым-қатынасы біршама суық болды және жалғыз баласы Томас 1973 жылдың 16 маусымында дүниеге келгенге дейін бірге тұрмады. 1974 жылдың күзінде Харди мен Дютрон Парк Монсурис маңындағы үш қабатты үйге көшті, онда жеке бөлмелері болды. Харди мен Дютрон 1981 жылдың 30 наурызында жекелеген салтанатта үйленді. Хардидің айтуынша, олар қарым-қатынастарын «қаржылық себептермен» ресмиледірді, ешқашан ажырасқан жоқ және олардың қарым-қатынасы «ерекше достыққа» айналды. Ол былай деді: «Бірде, көп бұрын, басқа қарым-қатынас туралы айтқанда, мен оған міндеттеме қабылдауы керек екенін айттым. Сонда ол маған: «Мен ешқашан ажыраспаймын» деді. Мен не деуім керек?» Бұл туралы баспасөз хабарламаған. Ата-анасының қамқорлығын сезінбеген Хардидің әпкесі өзін-өзі өлтіруге бейім болып, параноидтық шизофренияға ұшырады. Бұл оның өмірін қиын жағдайға түсірген «тозақты кезеңнің» басталуы болды. Кейін әнші тағы да химиотерапия мен иммунотерапиядан өтті. Оның денсаулығы нашарлап, 2021 жылы Францияда дәрігердің көмегімен өлімге қол жеткізуді заңдастыруды қолдады, эвтаназияға жүгінуге ниеттенгенін білдірді. RTL телеарнасының Flavie Flament сұхбат берушісіне ол былай деді: «Бұл қорқынышты, бірақ қазіргі уақытта маған сенімді. Мен өзім тамақ дайындай аламын. Осыны істей алатын болсам, жақсы! Бірақ жағдай одан да нашарлап, әлсіреп, ештеңе істей алмай қалсам, эвтаназия туралы ойланар едім. Мен өлімді күтіп, осылай тұра алмаймын, өйткені енді өмір сүре алмаймын. Мен өмірімде қажетті нәрселерді істей алмаймын». Кейін әнші бұл сөздерінен бас тартып, өзінің өмірбаянында былай деп жазды: «Содан бері мен адамдарды бөліп тұратын этникалық, әлеуметтік және мәдени айырмашылықтарды жақсырақ түсіне бастадым. Дегенмен, мен жүрек пен жанның жақындығы салмақта көбірек салмақ тартады және қарама-қарсылықтарды толықтыратын керемет күшке ие екеніне сенемін». Бұл оның ұлы Томас Дютронкті Twitter-де былай деп жазуға итерді: «Жоқ, анам, уайымдамаңыз, қажет болса сізді өз үйіме шақырамын». Әншінің бұл сөздерінің кеңдігіне ашуланған ол кейін былай деп шағымданды: «Біріншіден, жазылғаннан айырмашылығы, мен ISF төлейтін адамдардың «трагедиясы» туралы айтпадым. Трагедия – жұмысынан айырылып, офшорлық компаниялар мен дағдарыс салдарынан қиын жағдайға түскен адамдар, олар туралы біз күнделікті газеттерден естиміз. Мен үйсіз қаламын деп ешқашан айтпадым. Бұл абсурд. Тіпті жер аударыламын деп айтпадым!» 2008 жылы ол былай деп жазды: «Егер балаңыздың денсаулығы мен тепе-теңдігін қамтамасыз ете алмай, оған қажетті уақыт пен қаражат бере алмасаңыз, балалы болмағаныңыз жақсы. Қазіргі француз қоғамында біз олардың ажырамас міндеттеріне қарағанда, құқықтары туралы көбірек әңгімелейміз. Бұл феминистік дискурстың әйелдердің өз денелерімен қалағандарын істеу құқығын қалай алға жылжытқанын, сонымен бірге үнсіз өтіп кеткенін көруге болады – дәл пуритандық позиция сияқты – балалардың тағдыры, бірақ олардың тағдыры барлық басқа нәрселерден басым болуы керек». Францияда 2017–2018 жылғы наразылықтар кезінде Харди президент Эммануэль Макронды қолдады, былай деді: «Біз оған Францияны реформалауға мүмкіндік беруіміз керек. Француз халқының бір бөлігі шындықты көргісі келмейді және марксистік идеологияға ілігіп қалды. Маған президент Макронның идеалист екені, бірақ идеолог емес екені және шындыққа берік негізделгені ұнайды».

thumb|Hardy and fellow musician Jacques Dutronc began their famous relationship in 1967 and got married in 1981. In mid 1962, Hardy met Salut Les Copains photographer Jean Marie Périer and they soon developed a romantic and professional relationship. They had a somewhat distant relationship and did not live together until after the birth of their only child, son Thomas, on 16 June 1973. In the autumn of 1974, Hardy and Dutronc moved in together in a three storey house near Parc Montsouris, with separate bedrooms. Hardy and Dutronc got married on 30 March 1981 in a private ceremony. According to Hardy, they formalized their relationship for "fiscal reasons", They never divorced and their relationship evolved into that of a "special friendship". She said: "One day, a long time ago, regarding another relationship, I told him he had to make a commitment. And that's when he said to me, 'I'll never get a divorce.' What do you want me to say?" a cause that was not reported by the press at the time. Raised without the affection of their parents, Hardy's sister grew up to be suicidal, and developed paranoid schizophrenic tendencies. which inaugurated a "hellish period" that disrupted her life. The singer then underwent further chemotherapy and immunotherapy sessions. Her health has since worsened and in 2021 she made news as a proponent for the legalization of physician assisted suicide in France, expressing her desire to have recourse to euthanasia. She told RTL's Flavie Flament: "It's absolutely appalling, but for the moment I'm reassured. I manage to cook for myself. As long as I can do that, okay! But if it does become even worse, if I am weakened to the point of not being able to do anything, I would seriously think about euthanasia. I cannot stay like this waiting for death to come, because I cannot live any more. I can't do the things that my life requires." The singer later distanced herself from these remarks, writing in her autobiography: "Since then, I have become more aware of the ethnic, social, and cultural differences that separate individuals. However, I still believe that the affinities of the heart and soul weigh more heavily on the scales and also have the marvelous power of transforming opposites into complementarities." This prompted her son Thomas Dutronc to write on Twitter: "But no mom, don't worry I'll invite you over to my place just in case ". Annoyed by the extent of her remarks, the singer later complained: "First, contrary to what has been written, I did not speak of the 'tragedy' of people who pay the ISF. The tragedy is the people who are losing their jobs because of offshoring and the crisis, and about whom we hear about every day in the newspapers. Then I never said I was going to be homeless. It's absurd. And even less that I was going to go into exile!" She wrote in 2008: "It is better to forgo having a child if you are not able to supply the minimum resources and time required for it to develop into a healthy, balanced adult. ( ) In contemporary French society, we hear a lot more talk about rights than we do their inseparable duties. This can be seen in how the feminist discourse has advanced the right of women to do as they wish with their own bodies, while passing over in silence — exactly like the puritan position — the fate of the children, although their fate should take precedence over everything else." Amidst the 2017–2018 protests in France, Hardy expressed her support for President Emmanuel Macron, stating: "We must let him reform France. Part of the French people don't want to see the reality and are stuck in the Marxist ideology. What I like about President Macron is that he is an idealist but not an ideologue and is firmly grounded in reality."