Кіріспе

Ральф Ходжсон (9 қыркүйек 1871 – 3 қараша 1962), «Таяу күн» ордені (жапонша 旭日章) – ағылшын ақыны, өмірінде Грузия ақындар мектебінің ерте мүшесі ретінде кең танымал болды. Бұл мектепке Руперт Брук, Зигфрид Сассон, Уолтер де ла Маре, Роберт Грейвс және А. Е. Хаусман кірді. Ол жариялылықтан қашып, жеке өмірін қатты қорғады, бірақ сонымен бірге көп сөйлейтін, кейде шаршататын адам еді. Ол басқа ақындармен және әдеби тұлғалармен, әсіресе Зигфрид Сассонмен, сондай-ақ Жапонияда танысқан адамдармен, мысалы профессор Такеши Сайтомен көп хат алмасты. Оның «Көктемнің қоңырауы» поэмасы Classic FM радиосының «Жүз сүйікті өлең» тізімінде 85-ші орынды иеленді. Бұл өлең экологиялық мәселелерге және жануарларға қатыгездікпен қарау туралы оның терең ойларын көрсетеді. Оның ең жақын достарының бірі Генри Солт болды, оған арнап ол қауырсын саудасына қарсы «Әйелді безендіру үшін» атты өлең жазды.

Ерте өмір

Ол Дарлингтон қаласында, Дарем графтығында көмір шахтасында жұмыс істейтін әкесінен дүниеге келді. Ол дәстүрлі білімнен бас тартты, және жасөспірім шағында Америкаға қашып, Нью-Йоркте театр суретшісі болып жұмыс істеді деген қаңтар болды, бірақ мұны растайтын ешқандай дәлел жоқ. Жастығынан бастап Ходжсон бұқа мастифтерге деген сүйіспеншілікке бөленді және оларды өсіру және күтімі бойынша сарапшыға айналды, олар туралы алғашқы мақалаларын жазды. 1890 жылдардың соңында кітап және журнал суретшісі болған ағасы Уолтерге еліктеп Лондонға келді, онда ол Big Budget сияқты алғашқы комикстердің бірінде суретші болып жұмыс істеді, және сол кезде туындыларын «Йорик» деген атпен қол қоя бастады. Содан кейін ол Альфред Хармсвортпен танысып, оның алғашқы газеттік жобасы – «Лондон кешкі жаңалықтары» газетінде бас карикатурист болып жұмысқа орналасты. Кейіннен ол C. B. Fry's Weekly Magazine of Sports және Out of Door Life журналының көркем редакторы болды. Оның алғашқы өлеңдер жинағы «Соңғы қара құс және басқа да өлеңдер» 1907 жылы жарық көрді.

Ақын және баспагер

1912 жылы ол иллюстратор Клод Ловат Фрейзермен (1890–1921) және жазушы-журналист Холбрук Джексонмен (1874–1948) бірлесіп, «Ұшатын Даңқ» деген шағын баспахана құрды. Онда ол өзінің танымал өлеңдерінің көп бөлігін, соның ішінде «Бұқа», «Ева» және «Жұмбақ» шығармаларын жариялады. Соғысқа дейінгі жылдары ол Энид Багнольдпен достық қарым-қатынас орнатқан Евстас Майлздің вегетариандық кафесіндегі түскі ас үстеліне төрағалық етті. 1914 жылы Ходжсон «Құрмет Әнінің» музыкалық қойылымы үшін Эдмонд де Полиньяк сыйлығын алды және «Грузин поэзиясы» антологияларына енгізілді. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда «Ұшатын Даңқ» баспаханасы қызметін тоқтатты, ал ол және Ловат қарулы күштерге қосылды. Ходжсон алдымен Корольдік теңіз күштерінде, содан кейін армияда қызмет етті, Англияның шығыс жағалауында зениттік артиллерияны басқарды. Оның поэзиялық беделін «Өлеңдер» жинағы (1917) нығайтты. Оның бірінші әйелі Мэри Джанет (туған тегі Чаттерис), 1896 жылы үйленген, 1920 жылы қайтыс болды. Кейін ол Мюриэл Фрейзерге үйленді (1932 жылы ажырасты). Одан аз уақыт өткен соң, ол Тохоку университетінде (Сендай, Жапония) ағылшын тілінен сабақ беру шақыруын қабылдады. 1933 жылы ол американдық миссионер және Сэндайда жұмыс істейтін мұғалім Лидия Аурелия Боллигерге үйленді. Ходжсон Жапонияда Эдмунд Блуденмен бірге болды, екеуі Блуден «Соғыстың үні» (Undertone of War) жазған кезде жақын достық қарым-қатынас орнатты. Жапонияда Ходжсон, көбінесе анонимді түрде, жапон классикалық поэзиясының ірі жинағы – «Маңъёсю» (Man'yōshū) еңбегін ағылшын тіліне аударған комиссия құрамында жұмыс істеді. Жарияланған аудармалардың жоғары сапасы, әрине, оның мәтіндерді «соңғы рет қарап шығуының» нәтижесі болды. Сэндайдағы жапон университетінен демалыста болғанда ол Т. С. Элиотпен танысып, дос болды. Элиот Ходжсонды өлеңдерін «Фабер» баспасында жариялауға көндіруге тырысты, сондай-ақ Ходжсонды (Элиот «Ақ шұлық киген адам» деп атаған) Элиоттың «Ескі Поссумның практикалық мысықтар кітабы» атты өлеңдер жинағын суреттеуге шақырды, бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталды.

АҚШ-тағы зейнеткерлік өмір

1938 жылы Ходжсон Жапониядан кетіп, Ұлыбританиядағы достарына, соның ішінде Зигфрид Сассонға (олар 1919 жылы танысқан) қонаққа барғаннан кейін, Огайо штатының Минерва қаласында Аурелиямен бірге шағын ферма үйіне орнығып, сонда тұрақты қоныстанды. Минервада тұрып, ол ұзақ поэмасы "Муза мен мастиф" жөніндегі жұмысын жалғастырды және Сеймур Адельманның көмегімен Flying Scroll таңбасымен кішкентай баспа ісін құрды. 1959 жылы оның "Скайларк" атты жаңа өлеңдер жинағы жарық көрді. Оның "Жиналған өлеңдері" 1961 жылы басылып шықты. 1954 жылы ол поэзия саласындағы еңбегі үшін Королеваның алтын медалімен марапатталды. 1962 жылдың қараша айында Минервада дүние салды.

Баптаулары

Артур Блис, Джон Данкуорт және Клео Лэйн өзінің кейбір өлеңдерін музыкаға бөлді.