Германия Әуе Күштері: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Германия әскерилерінің әуе соғысы бөлімшесі, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германия және Батыс Германияның әуе күштері. Неміс әуе күштері (Бундесвер құрамында) 1956 жылы Суық соғыс кезеңінде Батыс Германия қарулы күштерінің әуе соғысы бөлімшесі ретінде құрылды. 1990 жылы Батыс және Шығыс Германияның бірігуінен кейін ол бұрынғы Германия Демократиялық Республикасының әуе күштерінің бір бөлігін қосты, ол өзі 1956 жылы Ұлттық халық армиясының құрамында құрылған болатын. Қазіргі Германияның әуе күштері мен 1935 жылы құрылып, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1945/46 жылдары толық таратылған Вермахттың бұрынғы Люфтваффесі арасында ұйымдық байланыс жоқ. «Люфтваффе» термині тарихи және қазіргі неміс әуе күштеріне де қолданылады, бұл неміс тілінде кез келген әуе күшінің жалпы атауы. Германия әуе күштерінің бас қолбасшысы генерал-лейтенант Инго Герхартц. 2015 жылғы мәліметтер бойынша Германия әуе күштерінде он бір әуе базасы бар, олардың екеуінде ұшқыш бөлімшелері жоқ. Сонымен қатар, әуе күштері үш азаматтық әуежайда өкілдік етеді. 2012 жылы Германия әуе күштерінің құрамында 28 475 белсенді әскери қызметші және 4 914 резервтегі әскери қызметші болды.

Air warfare branch of the German military
the German and West German air force after World War II

| colours =
| colours label =
| march =
| mascot =
| anniversaries =
| equipment =
| equipment label =
| battles = * Operation Deliberate Force
Kosovo War
War in Afghanistan
Military intervention against ISIL
Northern Mali conflict
| decorations =
| battle honours =
| battle honours label =
| flying hours =
| website =

| commander1 = Generalleutnant Ingo Gerhartz
| commander1 label = Inspector of the Air Force
| commander2 = Generalleutnant Lutz Kohlhaus
| commander2 label = Deputy Inspector of the Air Force
| commander3 = Generalmajor Wolfgang Ohl
| commander3 label = Chief of Staff
| notable commanders = Josef Kammhuber, Johannes Steinhoff, Günther Rall

| identification symbol =
| identification symbol label = Roundel
| identification symbol 2 =
| identification symbol 2 label = Fin flash
| identification symbol 3 =
| identification symbol 3 label = Pilot's Flying Badge

| aircraft attack = Tornado IDS
| aircraft bomber =
| aircraft electronic = Tornado ECR
| aircraft fighter = Eurofighter Typhoon, Tornado IDS
| aircraft helicopter = CH 53, H145M, AS532
| aircraft helicopter attack =
| aircraft interceptor =
| aircraft patrol =
| aircraft recon =
| aircraft trainer = Grob G 120, T 6 Texan II, T 38 Talon
| aircraft transport = A400M, Global Express 5000, A319, A350, A321
| aircraft tanker = A400M
| aircraft general =

The German Air Force (Luftwaffe, ) is the aerial warfare branch of the Bundeswehr, the armed forces of Germany. The German Air Force (as part of the Bundeswehr) was founded in 1956 during the era of the Cold War as the aerial warfare branch of the armed forces of West Germany. After the reunification of West and East Germany in 1990, it integrated parts of the air force of the former German Democratic Republic, which itself had been founded in 1956 as part of the National People's Army. There is no organizational continuity between the current German Air Force and the former Luftwaffe of the Wehrmacht founded in 1935, which was completely disbanded in 1945/46 after World War II. The term Luftwaffe that is used for both the historic and the current German air force is the German language generic designation of any air force. The commander of the German Air Force is Lieutenant General Ingo Gerhartz. As of 2015, the German Air Force uses eleven air bases, two of which host no flying units. Furthermore, the Air Force has a presence at three civil airports. In 2012, the German Air Force had an authorized strength of 28,475 active airmen and 4,914 reservists.

Тарих

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін неміс авиациясы күрт қысқартылды, ал одақтас бақылау комиссиясы 1946 жылғы тамызда нацистік кезеңдегі Люфтваффені таратып, әскери авиацияға толық тыйым салды. Бұл 1955 жылы Батыс Германия НАТО-ға қосылғанда өзгерді, себебі Батыс одақтастары Германияның Кеңес Одағы мен оның Варшава шартының одақтастары тарапынан туындаған артушы әскери қауіпке қарсы тұру үшін қажет деп есептеді. Сондықтан 1956 жылдың 9 қаңтарында жаңа Германия әуе күштері – Люфтваффе, жаңа Бундесвердің құрамында бөлімше ретінде құрылды. Вермахт Люфтваффесінің көптеген танымал ұшқыштары жаңа соғыстан кейінгі әуе күштеріне қосылып, АҚШ-та қайта оқытудан өтті, содан кейін Батыс Германияға оралды және ең соңғы АҚШ-тан жеткізілген техниканы меңгерді. Олардың ішінде Эрих Хартман, Герхард Баркхорн, Гюнтер Ралл және Йоханнес Штайнхофф болды. Штайнхофф Люфтваффе бас қолбасшысы болды, ал Ралл оның тікелей ізбасары атанды. Екінші дүниежүзілік соғыстың тағы бір ұшқышы Йозеф Камхубер де соғыстан кейінгі Люфтваффеде маңызды мансапқа ие болды және 1962 жылы әуе күштерінің бас инспекторы (Inspekteur der Luftwaffe) лауазымынан зейнетке шықты. Жаңа әуе күштері Вермахттың әуе күштерінде қызмет еткен авиаторларға ішінара сүйенгеніне қарамастан, ескі және жаңа Люфтваффе арасында ұйымдық байланыс болған жоқ. Бұл Бундесвер саясатына сәйкес келеді, ол өзін Вермахттың мұрагері деп санамайды және ешқандай бұрынғы неміс әскери ұйымының дәстүрін жалғамайды.

Алғашқы жылдары

1956 жылдың қаңтар айында Люфтваффе әуе базасына алғашқы еріктілер келді. Сол жылы Люфтваффе алғашқы ұшағын алды – АҚШ-та жасалған Republic F 84 Thunderstreak. Бастапқыда Люфтваффе екі операциялық басқаруға бөлінді: біреуі Солтүстік Германияда, британдықтар басқаратын Екінші одақтас тактикалық әуе күштерімен үйлесімді, ал екіншісі Оңтүстік Германияда, америкалықтар басқаратын Төртінші одақтас тактикалық әуе күштерімен үйлесімді. 1957 жылы Люфтваффе Рендсбургте орналасқан Армиялық әуе қорғанысы әскерлерінің басқаруын қабылдады және өзінің әуе қорғанысы зымырандық қабілеттерін кеңейтуді бастады. Алғашқы жедел эскадрилья болып Эрдинг әуе базасындағы 61-ші әуе көлік қанаты, одан кейін Бюхель әуе базасындағы 31-ші истребитель-бомбардировщик эскадрильясы жарияланды. 1958 жылы Люфтваффе алғашқы мерзімді қызметшілерді қабылдады. 1959 жылы Люфтваффе Кауфбюрендегі 11-ші зымыран тобының MGM-1 Matador жер-жерге тактикалық ядролық зымырандарымен қаруланғанын мәлімдеді. Сол жылы Canadair CL 13 истребительдерімен жабдықталған 71-ші истребитель қанаты (Jagdgeschwader 71) Ahlhorner Heide әуе базасында жедел күшке енді. Барлық ұшақтарда – және қазір де бар – фюзеляжда Бірінші дүниежүзілік соғыстың 1918 жылғы наурызға дейінгі кезеңін еске түсіретін Темір крест бейнеленген, ал құйрығында Батыс Германияның ұлттық туы орналасқан.

Ядролық ортақ пайдалану

Германия НАТО-ның ядролық ортақ қолдану тұжырымына қатысады. Ядролық ортақ қолдану – бұл НАТО-ның ядролық қару қолдануын жоспарлауға өздерінің ядролық қаруы жоқ мүше елдерді тарту, және ең бастысы, осы елдердің қарулы күштерінің осы қару қолданылған жағдайда оны жеткізуге қатысуына мүмкіндік беру. Неміс әуе күштері құрылғаннан кейін көп ұзамай АҚШ-тың 17-ші әуе күштерімен ядролық қаруды қолдануға дайындау, қаруландыру және жеткізу бойынша оқу-жаттығуларын бастады. Алғашқыда F 104 Starfighter ұшағы тек ядролық қару жеткізу платформасы ретінде қолданылуға тиіс болды, ол ядролық әуе-әуе және әуе-жер ракеталарымен, сондай-ақ ядролық бомбалармен жарақтандырылған. Tornado – ядролық оқ-дәрілерді жеткізуге қабілетті екінші әуе күштері ұшағы болды, бірақ ол тек B61 ядролық бомбаларын жеткізумен шектелді. 1965 жылдан 1970 жылға дейін 1-ші және 2-ші зымыран бригадалары АҚШ армиясының бақылауындағы ядролық оқ-дәрілермен жарақталған 16 Pershing 1 зымыран жүйесін орналастырды. 1970 жылы жүйе 72 зымыранмен жаңа Pershing 1a үлгісіне жаңартылды. 1988 жылғы Орташа қашықтықтағы ядролық күштер туралы шартқа тікелей қатыспағанмен, Люфтваффе 1991 жылы Pershing 1a зымырандарын өз еркімен алып тастады, және зымырандар жойылды. Суық соғыс аяқталған кезде Люфтваффеде 100 000-нан астам әскер қызмет етті. АҚШ ядролық бөлісу келісімі бойынша Люфтваффе гипотетикалық қолдануы үшін әлі де ядролық қаруды ұсынады. 2007 жылы Германияда 22 B61 ядролық бомбасы сақталды, олар 33-ші тактикалық әуе күштерінің Tornado IDS истребитель-бомбардировщиктерімен пайдалану үшін Бюхель әуе базасында орналасқан. Бұрын Nörvenich, Ramstein және Memmingen әуе базаларында сақталған американдық ядролық қару 1990 жылдардың ортасы мен соңында Германиядан шығарылды. Германия мен Еуропадағы "Үлкен Төрттік" елдері (бұрын Германияны оккупациялаған) арасындағы халықаралық шарттарға сәйкес, Шығыс Германия ядролық қарудан босатылған аймақ болып табылды. Үлкен Төрттік елдер – АҚШ, Ресей, Ұлыбритания және Франция, соңғы үш елдің Германияда ядролық қаруы жоқ.

Germany is participating in NATO's nuclear sharing concept. Nuclear sharing is a concept that involves member countries without nuclear weapons of their own in the planning for the use of nuclear weapons by NATO, and in particular, provides for the armed forces of these countries to be involved in delivering these weapons in the event of their use. Soon after its founding, the German Air Force began to train with the US Seventeenth Air Force in handling, arming, and delivering nuclear weapons. At first, the F 104 Starfighter was intended to be used solely as a nuclear delivery platform, armed with nuclear air to air and air to surface missiles, as well as nuclear bombs. The Tornado was the second air force plane fielded that was capable of delivering nuclear ammunition, although it was limited to delivering B61 nuclear bombs. From 1965 through 1970, Missile Wings 1 and 2 fielded 16 Pershing 1 missile systems with nuclear warheads under U. S. Army custody. In 1970, the system was upgraded to Pershing 1a with 72 missiles. Although not directly affected by the 1988 Intermediate Range Nuclear Forces Treaty, the Luftwaffe unilaterally removed the Pershing 1a missiles from its inventory in 1991, and the missiles were destroyed. At the end of the Cold War, more than 100,000 soldiers served in the Luftwaffe. The United States still lends nuclear weapons for hypothetical use by the Luftwaffe under the nuclear sharing agreement. In 2007, 22 B61 nuclear bombs were still kept in Germany, stored at the Büchel Air Base for use with Tornado IDS fighter bombers of the Tactical Air Force Wing 33. The American nuclear weapons formerly stored at Nörvenich Air Base, Ramstein Air Base, and Memmingen Air Base were all withdrawn from Germany during the mid and late 1990s. By international treaties between Germany and the "Big Four" powers in Europe (that formerly occupied Germany), East Germany was a nuclear free zone. The Big Four powers are the United States, Russia, the United Kingdom, and France, and the latter three have no nuclear weapons in Germany anymore.

Қайта бірігу

1990 жылдың қазан айында Германияның қайта бірігуінен кейін, бұрынғы ГДР әуе күштерінің, Ұлттық халық армиясының әуе күштеріне тиесілі ұшақтары мен құрамы алынды. Шығыс Германияның әуе күштерінің қалдықтары жаңадан құрылған 5-ші әуе күштері дивизиясына (5. Luftwaffendivision) қарастырылды. Ол Штраусберг қаласында орналасқан. 1993 жылы дивизия 3-ші әуе күштері дивизиясы (3. Luftwaffendivision) деп қайта аталды, Берлиндегі Гатовқа көшірілді және 1995 жылы НАТО-ға қосылды. 1990 жылға дейін Шығыс Германияның ұшақтарындағы белгілер Әуе күштерінің Темір кресімен алмастырылды, бұл кеңестік құрастырудағы ұшақтардың НАТО әуе күштерінде қызмет етуінің алғашқы жағдайы болды. Алайда, Luftstreitkräfte der NVA тек Шығыс блогында жасалған ұшақтармен жабдықталғандықтан, мысалы, Sukhoi Su 17, MiG 21, MiG 23 және MiG 29 истребительдері, жабдықтың көп бөлігі Батыс Германияның НАТО жабдықтарымен үйлесімсіз болды, сондықтан олар қызметтен шығарылып, сатылды немесе Польша және Балтық елдері сияқты Шығыс Еуропадағы НАТО-ның жаңа мүшелеріне берілді. Бұған ерекшелік Прешен әуе базасындағы 3-ші истребитель эскадрильясы (Jagdfliegergeschwader 3 "Vladimir Komarov") болды. 3-ші эскадрилья жаңа МиГ-29 истребительдерін ұшырды. 1993 жылдың 1 маусымында эскадрилья 73-ші истребитель эскадрильясы (Jagdgeschwader 73) деп аталды және 1994 жылдың 1 қазанында Лааге әуе базасына көшіп келді. JG 73 ұшқыштары әлемдегі ең тәжірибелі МиГ-29 ұшқыштарының бірі болды. Олардың басты міндеттерінің бірі – басқа ұшқыштарға әртүрлі ұрыс тактикасын үйрету болды. АҚШ "Қызыл қазан" жаттығулары кезінде Германияға истребитель ұшқыштарынан құралған топты жіберді, олар нақты жағдайда кездесуі мүмкін ұшақтарға қарсы тактиканы жаттықты. JG 73-тің МиГ-29 истребительдері Luftwaffe әуе қорғаныс құрылымына толық интеграцияланды және НАТО-да пайдалануға алғашқы совет блогының ұшағы болды. Eurofighter Typhoon ұшағының пайда болуы алдағы уақытта болғандықтан, МиГ-29 истребительдерін шығару туралы шешім қабылданды. Бір ұшақтан басқа барлық неміс МиГ-29 истребительдері Польшаға 1 еуродан сатылды. 2004 жылдың 9 тамызында соңғы МиГ-29 истребительдері Польшаға қонды, олар Польша әуе күштерінің 41-ші тактикалық эскадрильясында қызмет етуді жалғастыруда.

After German reunification in October 1990, the aircraft and personnel of the former GDR air force, the [[Air Forces of the National People's Army were taken. The remnants of the East German Air Force were placed under the newly formed 5th Air Force Division (5. Luftwaffendivision) in Strausberg. In 1993, the division was renamed 3rd Air Force Division (3. Luftwaffendivision), moved to Gatow in Berlin and in 1995 assigned to NATO. By 1990, the East German plane markings had been replaced by the Air Force Iron Cross, the first time Soviet built aircraft had served in a NATO air force. However, as the Luftstreitkräfte der NVA were supplied exclusively with Eastern Bloc produced aircraft, such as the Sukhoi Su 17, MiG 21, MiG 23 and MiG 29 fighters, most of the equipment was not compatible with the West German NATO equipment and therefore taken out of service and sold or given to new members of NATO in Eastern Europe, such as Poland and the Baltic states. An exception to this was the Fighter Wing 3 "Vladimir Komarov " (Jagdfliegergeschwader 3 " Vladimir Komarov ") in Preschen Air Base. The Fighter Wing 3 flew brand new MiG 29 fighters. On 1 June 1993, the wing was renamed Fighter Wing 73 (Jagdgeschwader 73) and on 1 October 1994 completed its move to its new home at Laage Air Base. The pilots of JG 73 were some of the most experienced MiG 29 pilots in the world. One of their primary duties was to serve as aggressor pilots, training other pilots in dissimilar combat tactics. The United States sent a group of fighter pilots to Germany during the Red October exercise to practise tactics against the aircraft they were most likely to meet in real combat. The MiG 29s of JG 73 were fully integrated into the Luftwaffe's air defence structure and the first Soviet Bloc aircraft to be declared operational within NATO. With the introduction of the Eurofighter Typhoon imminent, the decision was taken to withdraw the MiG 29. All German MiG 29s, save one, were sold to Poland for the symbolic price of €1 apiece. On 9 August 2004, the last MiG 29s landed in Poland where they continue to serve in the 41st Tactical Squadron of the Polish Air Force.

Балқандағы операциялар

Люфтваффе Екінші дүниежүзілік соғыстан бері алғаш рет 1995 жылдың қыркүйегінде «Deliberate Force» операциясы барысында жауынгерлік-бомбардировкалық алты IDS Tornado ұшағы, алдыға қарайтын инфрақызыл құрылғыларымен жабдықталған және сегіз ECR Tornado ұшақтарымен сүйемелдеуде, НАТО-ның артиллериялық миссиясын қолдады. Олар Сараево, Босния және Герцеговина маңындағы босниялық сербтердің позицияларына шабуыл жасады. 1999 жылдың наурыз айында Люфтваффе басқа НАТО елдерімен бірге Косово соғысының бір бөлігі ретінде тікелей жауынгерлік рөлге қатысты. Бұл оқиға британдық баспасөзде маңызды деп есептелді, «The Sun» газеті «Luftwaffe және RAF қатар соғысқа кірді» деген тақырыппен жариялады. Люфтваффе ECR Tornado ұшақтарымен жабдықталған 32-ші жойғыш-бомбардировшы қанатын жіберді, ол Косово және оның айналасындағы жаудың әуе қорғанысын басып тастау үшін миссиялар орындады. Бұл жауынгерлік-бомбардировшы ұшақтар электрондық қарсы шаралар құрылғысымен, өзін-өзі қорғау үшін бір AIM 9 Sidewinder әуе-әуе зымыранымен және AGM 88 HARM әуе-жер зымыранымен (радарға қарсы) жабдықталған. Бомбалаушы қанат 2108 сағат ұшып, 446 рет шабуыл жасады, соның ішінде 236 HARM зымырасын жау нысаналарына атты. Осы операция кезінде Люфтваффе ұшақтарының бірі де жойылған жоқ.

2000 жылдар

2005 және 2008 жылдары Люфтваффе F 4F Phantom II истребительдері Балтық әуе полициясы операциясына (НАТО) қатысты, ал 2009 жылы бұл истребительдер Тайфун ұшақтарын пайдаланатын бөлімшелермен күшейтілді. 2006 жылы Ауғанстандағы әскери операцияларды қолдау мақсатында Люфтваффе Ауғанстанның солтүстігіндегі Мазар-и-Шариф қаласында орналасқан 51-ші барлаушы қанатынан ([[Aufklärungsgeschwader 51]]) бірнеше Panavia Tornado барлау ұшақтарын жіберді. Сонымен қатар, Мазар-и-Шарифтегі Люфтваффе әуе базасынан неміс армиясына қарасты тікұшақтар да ұшып жүрді. Люфтваффе C 160 Transall көліктік миссияларды Ауғанстанның ішінде және айналасында орындады. 1970 жылдардан бері Батыс Германияның (және қайта біріккеннен кейін Германияның) Люфтваффе (сондай-ақ көптеген басқа еуропалық әуе күштері) Panavia Tornado және 2006 жылы Люфтваффеге енгізілген Eurofighter Typhoon сияқты халықаралық құрастырылымда жасалған еуропалық әскери ұшақтарды жасауға белсенді түрде ұмтылып келді. 2004 жылдың 13 қаңтарында қорғаныс министрі Петер Штрук Германия қарулы күштерінің болашағына қатысты маңызды өзгерістер туралы хабарлады. Бұл хабарламаның маңызды бөлігі – 2004 жылдың басында 426 болған истребительдер санын 2015 жылға дейін 265-ке дейін азайту жоспары еді. Егер 180 Тайфунға тапсырыс беру жоспары толық орындалса және барлық F 4 Phantom ұшақтары қызметтен алынса, онда Tornado истребитель-бомбалаушыларының саны 85-ке дейін азаяды. Бұрын Бундесмариннің теңіз әуе күштері (Marineflieger) 112 Tornado IDS ұшағын алған. Алайда, 2004 жылдың соңында Бундесмариннің соңғы Tornado бөлімшесі таратылды. Теңіздегі жауынгерлік міндеттердің барлығы Люфтваффеге жүктелді, оның бірі Корморан II және американдық HARM зымырандарын тасымалдауға жабдықталған Tornado истребительдерін иеленді.

2010 жылдар

2014 жылы Германияның әскери ұшақтарының маңызды бөлігі қызметке жарамсыз деп хабарланды. Eurofighter және Tornado ұшақтарының шамамен жартысы қазіргі уақытта ұшуға жарамсыз екендігі, ал ескірген C 160 паркі 2014 жылдың желтоқсанында жеткізілген Airbus A400M ұшағының енгізілуін күтіп, шектеулі қызметте болды. Урсула фон дер Ляйен Германияның Бундесвер жабдықтарының нашар күйіне байланысты Германияның НАТО алдындағы міндеттемелерін орындай алмайтынын мойындады. Неміс әуе күштері Еуропалық әуе көлігі басқаруының (EATC) құрылтайшы мүшелерінің бірі болды, бас кеңсесі Нидерландының Эйндховен қаласында орналасқан. Көліктік және жанармай құю активтерінің көп бөлігі EATC басқаруына берілді. 2018 жылы төрт Airbus A310 MRTT ұшағын Airbus A330 MRTT ұшақтарымен ауыстыру, Нидерланды Корольдік әуе күштері сатып алған төрт ұшақпен бірге мақұлданды. Болашақ жоспарларында 1970 жылдары сатып алынған ескірген Sikorsky CH 53 Sea Stallion тікұшағын Boeing CH 47 Chinook немесе Sikorsky CH 53K King Stallion тікұшақтарымен ауыстыру қарастырылып жатыр. 2018 жылы ауыр көліктік тікұшақ бағдарламасы немесе STH (Schwerer Transporthubschrauber) бойынша тендер жарияланды. Бірақ, екі тікұшақтың да жоғары бағасы себепті, 2020 жылы тендер тоқтатылды. Луфтваффе Израиль әуе күштерінің "Көк ту" жаттығуына қатысты, бұл елдегі ең ірі халықаралық әуе шайқасы жаттығуы, ол экстремалды жағдайлардағы шайқас сценарийлерін модельдеуге арналған. Неміс әуе күштерінің алты Eurofighter Typhoon истребителі Росток қаласындағы 73-ші Steinhoff тактикалық әуе күштері эскадрильясынан келді. Германияның "Көк ту" жаттығуына алғашқы қатысуы болды. 2018 жылы әуе күштері өндірушілерден ескірген Panavia Tornados ұшақтарын ауыстыруға арналған төрт әлеуетті ұшақ – Eurofighter Typhoon, F 15 Advanced Eagle, F/A 18E/F Super Hornet және F 35 Lightning туралы ақпарат сұрады. 2019 жылдың қаңтар айында F 35 Lightning тізімнен шығарылғаны, ал Eurofighter Typhoon және Boeing F/A 18E/F Super Hornet қарастырылып жатқаны хабарланды. Германияның әуе күштері үш C 130J Super Hercules көліктік және үш KC 130J жанармай құю ұшағын сатып алады (жеткізілім 2020–2021 жылдарға жоспарланған), олар француз әуе күштерінің екі C 130J және екі KC 130J ұшақтарымен бірлесіп пайдаланылады (жеткізілім 2018–2019 жылдарға жоспарланған).

As of 2014, a significant proportion of Germany's military aircraft was reported to be unserviceable. It was reported that around half of the Eurofighters and Tornados were not currently airworthy and that the aging C 160 fleet remained in limited service while awaiting the introduction of the Airbus A400M, the first of which was delivered in December 2014. Ursula von der Leyen admitted that, due to the poor state of the Bundeswehr's equipment, Germany was no longer able to fulfill its NATO commitments. The German Air Force was one of the founding members of the European Air Transport Command headquartered in Eindhoven The Netherlands and most of the Transport & Tanker assets have been transferred under EATC management. The replacement of four Airbus A310 MRTT by the Airbus A330 MRTT was approved in 2018 by joining the acquisition of four by the Royal Netherlands Air Force. Future plans are the replacement of the aging Sikorsky CH 53 Sea Stallion, which was acquired in the 1970s, by Boeing CH 47 Chinook or Sikorsky CH 53K King Stallion. A bid for a heavy transport helicopter program or STH (Schwerer Transporthubschrauber) was initiated in 2018. However, the award was suspended in 2020 due to the high price tag on both helicopters. The Luftwaffe participated in the Israeli Air Force exercise "Blue Flag", the country's largest international air combat exercise, designed to simulate extreme combat scenarios. The German Air Force's six Eurofighter Typhoon fighter jets were from Tactical Air Force Squadron 73 Steinhoff from Rostock. It is the first German participation in the Blue Flag exercise. In 2018, the Air Force issued a request for information from manufacturers about four potential aircraft to replace the aging Panavia Tornados the Eurofighter Typhoon, F 15 Advanced Eagle, F/A 18E/F Super Hornet and F 35 Lightning. In January 2019, it was announced that the F 35 Lightning had been dropped from the shortlist, with the Eurofighter Typhoon and Boeing F/A 18E/F Super Hornet under consideration. The German Air Force will acquire three C 130J Super Hercules Transport and three KC 130J Tanker Aircraft (delivery planned 2020–2021), which will be jointly operated with the French Air Force's two C 130J and two KC 130J Aircraft (delivery planned 2018–2019).

2020 жылдар

2020 жылдың сәуірінде Германия үкіметі 30 Boeing F/A 18E/F Super Hornets, 15 EA 18G Growlers және 55 Eurofighter Typhoon ұшақтарын Tornado паркін ауыстыру мақсатымен сатып алуға рұқсат алу ниетін жариялады. Алайда, сол айдың өзінде мұндай рұқсат 2022 жылға дейін берілмей қалуы мүмкін еді. Super Hornet ядролық қарулармен үйлесімділігі және электрондық күрес нұсқасының болуына байланысты таңдалды. 2022 жылдың наурыз айына дейін Super Hornet B61 Mod 12 ядролық бомбаларына сертификатталған жоқ, бірақ Boeing компаниясының Super Hornet бағдарламасының жетекшісі Дэн Джиллиан бұрын "Біз АҚШ үкіметімен бірлесіп жұмыс істеу арқылы [Германияның] уақыт кестесіне сәйкес неміс талаптарын орындай аламыз деп сенеміз" деген еді. 2021 жылдың желтоқсанында Хон әуе базасындағы 63-ші әуе көлік қанаты және соңғы неміс C 160 Transall ұшақтары таратылды, ал A400M және C 130J ұшақтары болашақта Германияның тактикалық көлік ұшақтары болады. 2022 жылдың наурызында Германияның қорғаныс министрі Кристин Ламбрехт Германияның АҚШ ядролық қаруын тасымалдауға қабілетті жалғыз ұшағы – Tornado паркін ауыстыру үшін Super Hornet ұшақтарының орнына 35 Lockheed Martin F 35 Lightning II истребителін сатып алуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Германия Growlers ұшақтарының орнына 15 Eurofighter Typhoon электрондық соғыс ұшағын да тапсыруға ниетті. 2022 жылдың сәуірінде STH бағдарламасы аясында Германия ескірген Sikorsky CH 53 Sea Stallion паркін ауыстыру үшін CH 47F Chinook ұшағын таңдады. 2022 жылдың тамызында Германия Австралияда өткен Pitch Black оқу-жаттығуына қатысу үшін алты Eurofighter Typhoon истребителін, үш Airbus A330 MRTT жанармай құюшы ұшағын және төрт Airbus A400M Atlas көліктік ұшағын жіберді, бұл әуе күшінің бейбіт уақыттағы ең ірі жұмысы болды. 2023 жылдың 12-23 маусымы аралығында Германияның Әуе күштері 25 елдің және 10 000-ға дейін әскери қызметшінің қатысуымен НАТО құрылғаннан бергі әуе күштерінің ең ірі жаттығуы – Air Defender 23-ті өткізді.

Солтүстік Америкадағы оқу орталықтары

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Батыс Германияның қираған инфрақұрылымын, Германияға ұшақ өндірісіне салынған шектеулерді және ұшқыштарды даярлау үшін қол жетімді болған кейіннен шектеулі ұшу аймақтарын ескере отырып, қайта құрылған Люфтваффе өзінің ұшқыштарының көпшілігін Германиядан алыста, негізінен АҚШ пен Канадада, оның ұшақтарының көпшілігі алынған жерде жаттықтырды. 1960 және 1970 жылдары Люфтваффе ұшақтарының апатқа ұшырауының көптігі – Люфтваффе F 84F Thunderstreaks-тің апатқа ұшырауының 36 пайызын және F 104 Starfighter-тің шамамен 30 пайызы жоғалуы – Люфтваффе ұрыс-жаттығу орталықтарын Германиядан алыстатуға үлкен қоғамдық сұранысты тудырды. Нәтижесінде, Люфтваффе екі тактикалық оқу орталығын құрды: бірі, көптеген НАТО күштеріндей, Гуз-Бейдегі Канада Корольдік Әуе күштері базасында; ал екіншісі АҚШ Әуе күштерімен Нью-Мексикодағы Холломан әуе күштері базасында бірегей серіктестікте болды (F 104 ұшқыштары 1964 жылдан бері Аризонадағы Люк әуе күштері базасында оқытылған болатын). Екі нысан да халық тұрмайтын кең аумақтарға кіруге мүмкіндік берді, онда тактикалық және жауынгерлік жаттығулар үлкен халыққа қауіп төндірмей өтеді. 1996 жылдың 1 мамырында Люфтваффе АҚШ-тың Нью-Мексикодағы Холломан әуе базасында АҚШ-тың 20-шы ұрыс эскадрильясымен бірлесіп, Германия Әуе күштерінің тактикалық оқу орталығын (TTC) құрды. Ол F 4F Phantom II ұшақтарында ұшақ экипаждарын даярлайды. TTC екі неміс ұшақ экипажының оқу эскадрильясының бас командасы болды. F 4 оқу эскадрильясы барлық неміс F 4 студенттерінің істерін қадағалады және АҚШ Әскери-әуе күштерімен келісімшарт бойынша F 4 оқу бағдарламасына қатысу үшін неміс нұсқаушы ұшқыштарын қамтамасыз етті. Екінші TTC бөлімшесі, Торнадо оқу эскадрильясы, неміс әуе күштері нұсқаушыларының академиялық және тактикалық ұшу дайындығын неміс Торнадо ұшақтарының экипаждарына берді. "Торнадо" ұшақтарының алғашқы тобы Холломанға 1996 жылдың наурыз айында келді. 300-ден астам неміс әуе күштерінің қызметкерлері Холломан қаласындағы TTC-ге тұрақты тағайындалды, ол АҚШ-тағы өзінің түріндегі жалғыз бөлімше болды. Неміс әуе күштерінің ұшу оқу орталығы 1996 жылдың 31 наурызында Германияның әуе күштері штабының бастығы генерал Портц пен АҚШ әуе күштері штабының бастығы генерал Майкл Райанның қатысуымен іске қосылды. Еуропадағы оқу кеңістігінің шектеулі болуына байланысты Люфтваффе Холломан қаласында оқу-жаттығуларға 800-ге жуық адамды орналастырды. 2004 жылдың қыркүйегінде Люфтваффе өзінің оқу бағдарламасын шамамен 20 пайызға қысқарту туралы мәлімдеді. 2006 жылдың соңына дейін 650 Люфтваффе қызметкері және 25 Торнадо ұшағы Холломанға тағайындалды. 2016 жылдың 12 сәуірінде Қорғаныс министрлігі Германиядағы Tornado ұшақтарының қысқартылған жұмысын консолидациялау үшін 2019 жылға дейін TTC жабу туралы шешім қабылдады. Ол кезде Холломан қаласында шамамен 450 адам және 14 "Торнадо" ұшағы орналасқан. "Торнадо" үшін оқу Шлезвиг әуе базасындағы 51 "Иммельман" тактикалық әуе күштері қанатына ауыстырылды және қалған әуе күштерінің тактикалық оқу командасы 2019 жылдың желтоқсанына дейін Шеппард әуе күштері базасына көшірілді.

In light of the destroyed infrastructure of West Germany post–World War II, the restrictions on aircraft production placed on Germany and the later restrictive flying zones available for training pilots, the reconstructed Luftwaffe trained most of its pilots tactically away from Germany, mainly in the United States and Canada where most of its aircraft were sourced. During the 1960s and 1970s, a very large number of Luftwaffe jet crashes—the Luftwaffe suffered a 36 percent crash rate for F 84F Thunderstreaks and an almost 30 percent loss of F 104 Starfighters—created considerable public demand for moving Luftwaffe combat training centers away from Germany. As a result, the Luftwaffe set up two tactical training centers: one, like those of many of the NATO forces, at the Royal Canadian Air Force base at Goose Bay; and the second in a unique partnership with the United States Air Force at Holloman Air Force Base in New Mexico (F 104 pilots had already been trained at Luke Air Force Base, Arizona, since 1964). Both facilities provide access to large unpopulated areas, where tactical and combat training can take place without danger to large populations. On 1 May 1996, the Luftwaffe established the German Air Force Tactical Training Center (TTC) in concert with the United States Air Force 20th Fighter Squadron at Holloman Air Force Base in New Mexico, which provides aircrew training in the F 4F Phantom II. The TTC served as the parent command for two German aircrew training squadrons. The F 4 Training Squadron oversaw all German F 4 student personnel affairs and provided German instructor pilots to cooperate in the contracted F 4 training program provided by the U. S. Air Force (20th Fighter Squadron). A second TTC unit, the Tornado Training Squadron, provided academic and tactical flying training, by German air force instructors, for German Tornado aircrews. The first contingent of Tornado aircraft arrived at Holloman in March 1996. More than 300 German air force personnel were permanently assigned at Holloman to the TTC, the only unit of its kind in the United States. The German Air Force Flying Training Center was activated on 31 March 1996, with German Air Force Chief of Staff Gen. Portz and U. S. Air Force Chief of Staff Gen. Michael Ryan present. The Luftwaffe had stationed up to 800 personnel at Holloman for training exercises, due to limited training space in Europe. In September 2004, the Luftwaffe announced a reduction in its training program by about 20%. By the end of 2006, 650 Luftwaffe personnel and 25 Tornado aircraft were assigned to Holloman. On 12 April 2016, the Ministry of Defence decided to close the TTC by 2019 to consolidate the reduced operation of remaining Tornado aircraft in Germany. Approximately 450 personnel and 14 Tornado aircraft were stationed Holloman at the time. Training for the Tornado transitioned to the Tactical Air Force Wing 51 "Immelmann" at Schleswig Air Base and the remaining Air Force Tactical Training Command USA relocated to Sheppard Air Force Base by December 2019.

Әуе базалары

2020 жылы Әскери-әуе күштері 12 әуе базасын пайдаланады, оның төртеуі ұшқыш бөлімшелерді қабылдамайды. Бұдан басқа, Әскери-әуе күштері үш азаматтық әуежайда орналасқан, соның ішінде 2020 жылдың қараша айында жабылған Берлин Тегель әуежайы:

Атауы Үлкен жалға алушылар ИКАО Коды Ұшу-қону жолақтары Коды EDDT TXL 08L/26R Асфальт 3022x45 1948 Берлин Берлин 08R/26L Асфальт 2427x45 Бюхель әуе базасы Тактикалық қанат 33 ETSB – 03/21 Асфальт 2507x45 1955 Бюхель Рейнланд-Пфальц Кёльн әуежайы Жедел тасымалдау қанаты EDDK CGN 14L/32R Асфальт 3815x60 1938 Кёльн Солтүстік Рейн-Вестфалия 06/24 Бетон 2459x45 14R/32L Асфальт 1863x45 Дифолц әуе базасы – ETND – 08/26 Асфальт 1283x45 1936 Дифолц Төменгі Саксония Хон әуе базасы Тактикалық қанат 51 үшін резервтік әуежай, бұрынғы Әуе тасымалдау қанаты 63 ETNH – 08/26 Бетон 2440x30 Хон Шлезвиг-Гольштейн Хольцдорф әуе базасы Вертолет қанаты 64 ETSH – 09/27 Асфальт 2419x30 1974 Хольцдорф Саксония-Анхальт Ландсберг Лех әуе базасы Тактикалық қанат 74 үшін резервтік әуежай ETSA – 07/25 Бетон 2066x30 1935 Ландсберг Бавария Лаупхайм әуе базасы Вертолет қанаты 64 ETHL – 09/27 Асфальт 1646x30 1940 Лаупхайм Баден-Вюртемберг Лехфельд әуе базасы Екінші A400M қанаты құрылатын орын ETSL – 03/21 Бетон 2678x30 1912 Клостерлехфельд Бавария Нюбург әуе базасы Тактикалық қанат 74 ETSN – 09/27 Асфальт 2440x30 1960 Нюбург Бавария Нёрвених әуе базасы Тактикалық қанат 31 ETNN QOE 07/25 Асфальт 2439x45 1954 Нёрвених Солтүстік Рейн-Вестфалия Росток-Лааге әуежайы Тактикалық қанат 73 ETNL RLG 10/28 Бетон 2500x45 1984 Лааге Мекленбург-Форпомерн Шлезвиг әуе базасы Тактикалық қанат 51 ETNS WBG 05/23 Асфальт 2439x30 Шлезвиг Шлезвиг-Гольштейн Витмундхафен әуе базасы Тактикалық қанат 71 ETNT – 08/26 Асфальт 2440x30 1951 Витмунд Төменгі Саксония Вунсторф әуе базасы Әуе тасымалдау қанаты 62 ETNW – 08/26 Асфальт 1877x46,5 1936 Вунсторф Төменгі Саксония 03/21 Асфальт 1699x47,5 08/26 Шөп 1088x40

Қызметкерлер

2012 жылы Әуе күшінде 44 565 әскер және 4914 резервист болды.

Оқыту

Luftwaffe барлығы 5 оқу орнын құрды, атап айтқанда Offizierschule der Luftwaffe, Unteroffizierschule der Luftwaffe, Luftwaffenausbildungsbataillon, Fachschule der Luftwaffe және Technische Ausbildungszentrum der Luftwaffe, бұл оқу орындарында әскери қызметтегілер мен Luftwaffe қатарына қосылғысы келетін азаматтар дайындалады.

Roundel және реттік нөмірі

Немец әуе күштерінің ұшақтарында бастапқыда 1916-17 жылдардағы Императорлық неміс Luftstreitkräfte-нің 1918 жылдың көктеміне дейін қолданылған темір крест үлгісімен жасалған белгі болған, бірақ кресттердің "ұштарының" айналасындағы ақ шекарасы болмаған (соның салдарынан, 1918-1945 жылдардағы Балкенкрейз ұлттық белгісінің ортогональды ақ "жақтарына" ұқсас) – барлық төрт қанатта, фюзеляждың екі жағындағы артқы бөлігінде және тік стабилизаторында шағын үш түсті неміс туымен бірге. Әр ұшақта қызмет және ұрыс қанатын анықтайтын екі әріптен тұратын сериялық нөмір болған, одан кейін эскадрильяны және эскадрильядағы ұшақтың нөмірін анықтайтын үш сан келген, бұл сол кезеңдегі АҚШ Әуе күштерінің Buzz нөмірлеріне графикалық түрде ұқсас. Бұл жүйе 1968 жылы өзгертілді. Содан бері барлық ұшақтардағы үлкен темір крест пен сериялық нөмірлер төрт саннан тұратын тіркеу кодымен ауыстырылды, ол ортасында темір крестпен бөлінген, бұрынғы екінші дүниежүзілік соғыстағы Geschwaderkennung жауынгерлік қанатының код таңбаларына ұқсас: алғашқы екі сан ұшақтың түрін, ал екінші екі сан әр тип үшін реттік нөмірін білдіреді. Тіркеу нөмірін жазғанда темір крест "+" символымен белгіленеді. Мысалы, Әуе күштерінің Tornado IDS ұшақтары 43+01-ден 46+22-ге дейін, ал Tornado ECR ұшақтары 46+23-тен 46+57-ге дейін нөмірленген. Eurofighter үшін 30+01-ден 33+99-ға дейінгі нөмірлер қолданылады.

Униформа

Әуе күштерінің шені неміс армиясының шенімен толық сәйкес келеді. Әуе күштерінің далалық киімі әскердің далалық киімімен бірдей. Әуе күштерінің парадтық формасы қара-көк түсті, алтын-сары қанаттары жағаға таңылған. Бас киім ретінде қою көк түстегі бөркі немесе қою көк түстегі қалпақ тағуға болады. Неміс әуе күштері полкінің мүшелері қара көк берет киеді.

Комиссиялық офицерлер шендері

Комиссия алған офицерлердің шендік белгілері.

Басқа да шендер

Сержанттар мен қатардағы әскери қызметшілердің тараздық белгілері.

Радарлар

Әуе күштерінің құрамында Ground Master 406F, RRP 117 жүйесі, Hensoldt ASR S радары және итальяндық Selex RAT 31DL радары сияқты бірнеше радар түрлері бар, бұл радар бақыланатын әуе кеңістігінің үш өлшемді (3D) суретін қамтамасыз етеді.