Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1932 жылы Говард Хоукс түсірген фильм
1932 film by Howard Hawks
"Шар бет" (сонымен қатар "Шар бет: Ұлттың ұятсыздығы" және "Ұлттың ұяты" деп те аталады) – Говард Хоукс режиссерлік еткен және Говард Хоукс пен Ховард Хьюз продюсерлік еткен 1932 жылғы американдық гангстерлік фильм. Бен Хехттің сценарийі Армитаж Трейлдің 1929 жылғы романына негізделген, ол Аль Капонеден шабыттандырылған. Фильм Голливудтың кодекске дейінгі дәуірінде түсірілді. Фильмде Пол Муни итальяндық иммигрант гангстері Антонио "Тони" Камонте рөлінде ойнайды, ол Чикагоның қылмыстық әлемінде зорлық-зомбылықпен билікке жетеді, ал актерлік құрамында Джордж Рафт пен Борис Карлофф бар. Камонте билікке өрлеуі оның боссының сүйіктісін іздеуімен және өз әпкесінің оның ең жақсы кісікөшегін іздеуімен қатар жүреді. Капоне өмірімен тікелей байланысты, фильмде Валентин күніндегі қырғынның бір эпизоды көрсетілген. Хьюз Трейлдің романына құқықтарды сатып алғаннан кейін, Хоуксты режиссерлікке, ал Хехтті фильмнің сценарийін жазуға шақырды. Хехт 1931 жылдың қаңтарында сценарийді он бір күн ішінде жазды. "Шар бет" 1934 жылы өндіріс кодексі енгізілгенге дейін шығарылды, ол фильмнің мазмұнына қатысты ережелерді енгізді. Алайда, одан бұрынғы, жұмсақ Хайс кодексі фильмге маңызды өзгерістер енгізуді талап етті, соның ішінде гангстерлерді айыптауға арналған пролог, Камонтеге қарсы айқын кінә тағу үшін баламалы соң, және "Ұлттың ұяты" деген баламалы атау. Цензура фильм зорлық-зомбылық пен қылмысты мақұлдайды деп санды. Бұл өзгерістер фильмнің шығуын бір жылға кешіктірді, бірақ кейбір көрсетімдер бастапқы соңын сақтап қалды. Қазіргі заманғы көрсетімдерде фильмнің түпнұсқа соңы көрсетіледі, бірақ кейбір DVD нұсқаларында баламалы соң да бар; бұл нұсқалар Хьюз бен Хоукстың Хайс кеңсесінің мақұлдауы үшін жасауы тиіс өзгерістерді сақтайды. "Шар бет" (1983) фильмінің шектеулі шығарылым нұсқасы 2019 жылдың 15 қазанында жарық көргенге дейін фильмнің мүлдем өзгесіз нұсқасы табылған жоқ. Көрермендер фильмді жақсы қабылдады, бірақ цензура бірнеше қалалар мен штаттарда фильмге тыйым салды, нәтижесінде Хьюз оны айналымнан алып тастап, жеке қоймасында сақтауға мәжбүр болды. Фильмге құқық Хьюздің 1970 жылдары қайтыс болғаннан кейін қайта жаңғыртылды. "Кішкентай Цезарь" және "Қоғамдық жау" (екеуі де 1931 жылғы) фильмдерімен қатар, "Шар бет" ең маңызды және ықпалды гангстерлік фильмдердің бірі саналады. 1994 жылы "Шар бет" Конгресс кітапханасының Ұлттық кино тізіміне енгізілді. 2008 жылы Америка кино институты "Шар бет" фильмін ең үздік гангстерлік фильмдердің алтыншысы деп атады. Ол 1983 жылы Аль Пачиноның басты рөлде ойнаған сол аттас фильм ретінде қайта түсірілді.
Scarface (also known as Scarface: The Shame of the Nation and The Shame of a Nation) is a 1932 American gangster film directed by Howard Hawks and produced by Hawks and Howard Hughes. The screenplay, by Ben Hecht, is based loosely on the 1929 novel by Armitage Trail, which was inspired by Al Capone. The film was developed and released during the pre Code era of Hollywood. The film stars Paul Muni as Italian immigrant gangster Antonio "Tony" Camonte who violently rises through the Chicago gangland, with a supporting cast that includes George Raft and Boris Karloff. Camonte's rise to power dovetails with his relentless pursuit of his boss's mistress while his own sister pursues his best hitman. In an overt tie to the life of Capone, a version of the Saint Valentine's Day Massacre is depicted. After purchasing the rights to Trail's novel, Hughes quickly selected Hawks to direct and Hecht to write the film's screenplay. Beginning in January 1931, Hecht wrote the script over an eleven day period. Scarface was produced before the introduction of the Production Code in 1934, which enforced regulations on film content. However, the Hays Code, a more lenient precursor, called for major alterations, including a prologue condemning gangsters, an alternate ending to more clearly reprehend Camonte, and the alternative title The Shame of a Nation. The censors believed the film glorified violence and crime. These changes delayed the film by a year, though some showings retained the original ending. Modern showings of the film have the original ending, though some DVD releases also include the alternate ending as a feature; these versions maintain the changes Hughes and Hawks were required to make for approval by the Hays Office. No completely unaltered version was known to exist until the limited edition set of Scarface (1983) was released on October 15, 2019. Audience reception was positive, but censors banned the film in several cities and states, forcing Hughes to remove it from circulation and store it in his vault. The rights to the film were recovered after Hughes's death in the 1970s. Alongside Little Caesar and The Public Enemy (both 1931), Scarface is regarded as one of the most significant and influential gangster films. Scarface was added to the National Film Registry in 1994 by the Library of Congress. In 2008, the American Film Institute listed Scarface as the sixth best gangster film. It was remade as the 1983 film of the same title starring Al Pacino.
Сюжет
1920-ші жылдары Чикагода итальяндық иммигрант және атақты қылмыскер Антонио "Тони" Камонте қылмыс әміршісі "Биг" Луи Костильоның жансакшысы болып жұмыс істейді. Костильоның ашулы лейтенанты Джон "Джонни" Ловоның жағында болып, Тони өзінің басшысын атып өлтіреді. Лово Костиллоның Оңтүстік жағындағы аумағын басып алады және Тони мен оның серіктестері, Анджело мен Гвино "Кішкентай бала" Ринальдо, заңсыз сыраны барлық барға сату арқылы табысты контрабанда операцияларын ұйымдастырады. Тони Ловоны Солтүстік жағына көшуге шақырады, онда контрабандалық өнімдерді бандит О'Хараның ирландтық бандалары басқарады; Лово Тониге Солтүстік жағын жалғыз қалдыруға бұйрық беріп, бас тартады. Тони бұл бұйрықтарды елемей, О'Хараның бизнесіне шабуыл жасай бастайды, солтүстікке қарай бизнесін кеңейтеді. Көп ұзамай Лово өзінің орнын тастауға мәжбүр болады, өйткені Тони өз табысымен олардың тобын жеңеді. Сол уақытта Тони Джоннидің әпкесі Поппиді қуып шығады. Алғашында ол жігітті елемеді, бірақ оның беделі өскен сайын оған көбірек көңіл бөледі, ал ол байлығын мақтана бастайды. Ол өзінің "көркем" пәтерінде болып, оған "Cook's Tours" жарнамалық электр жарнама тақтасының көрінісін көрсетеді, онда оны шабыттандырған: "Әлем - сенің". Тони Гвиноға оны өлтіруді тапсырып, ақыры О'Харадан құтылады. О'Хараның мұрагері Том Гаффни Оңтүстік жағына соғыс жариялайды және Тониді тамақханада Тонидің өз адамдарына тез қаруланған Tommy Gun-мен өлтіруге тырысады. Соғыс нәтижесінде Гаффнидің тобы бірінен соң бірі өлтіріліп, ол жасырынуға мәжбүр болады. Бір топ көрнекті азаматтар, соның ішінде полиция бастығы Тониді қалаға жасаған қантөгіс пен қырғын үшін алып кетуге уәде береді. Театрда кешке шыққан Тони Гаффни мен оның серіктерінің жақын маңдағы боулингте екенін біледі. Тони Анжелоны шоудың қалған бөлігін көруге қалдырып, Гаффниді өзі өлтіреді. Ловоның Тониге деген ашуы Тонидің ашық флирт жасап, Поппимен тамақтану кезінде оның алдында билеген кезде қайнаған. Тони өзінің сүйікті қарындасы Франческаның бейтаныс адаммен билегенін көріп, оны анасының үйіне күшпен алып барады. Кейінірек қарулы топ оны өлтіруге тырысады, бірақ ол оларды өзінің оқ өткізбейтін машинасымен жолдан шығарып жібереді. Ловоның қатысы бар деп күдіктенген Тони Ловоның адамдарына оны шақырып, өлтіруші топтың мүшесі болып көрінуге пара бергеннен кейін кеңсесіне барады. Лово телефонды бұзып, қате нөмір алған деп мәлімдегенде, Тони оны соққыны мойындауға мәжбүрлейді, содан кейін Гвино оны өлтіреді. Тони, қазір қаланың қарапайым дүниесінің билеушісі, Поппиді полиция мен БАҚ назарынан қашу үшін Флоридаға қымбат демалыспен алып кетеді, ал Ческа жасырын түрде Тонидің кеңсесінде Гвиноға барады. Үйге оралғанда Тони анасынан Ческаның басқа еркекпен бірге тұрғанын біледі және оны Гвиномен бірге табуға асығады. Ол қызғанышпен досын өлтіреді, ал Ческа жас алып қашады, өйткені олар жаңа ғана үйленгенін және оны таң қалдыруды жоспарлап отырғанын айтты. Полиция Тониді тұтқындауға ордер шығарады, ол үйінде өзі баррикада болады, ал Анджело оны қорғауға тырысқанда өлтіріледі. Сеска ағасын өлтіруді жоспарлап, ішіне кіреді, бірақ кейін оған деген сүйіспеншілігін мойындайды. Тони мен Ческа өздерін қаруландырады, ал Тони полицияға терезеден Томпсон автоматпен атып, көшедің арғы жағындағы бірнеше полиция қызметкерлері мен мергендерді ұрып-соққанда, маниялы түрде күледі. Алайда бірнеше минуттан кейін Ческа адасқан оқпен өлтіріледі. Бөлмеге жас шығаратын газ құйылған кезде, Тони полиция оның есігін бұзып жатқан кезде, баспалдақпен төмен қарай сүрінеді. Тони өз өмірі үшін жалбарынады, бірақ ол қашып құтылып, сырттағы офицерлер оған бірнеше рет оқ атып өлтіреді. Ол бір сәтке сүрініп, арыққа құлап, қайтыс болады. Ал, "Әлем - сенің" деген жарнамалық тақтада жарнамалар жарылып тұр.
In 1920s Chicago, an Italian immigrant and notorious thug Antonio "Tony" Camonte works as a bodyguard for crime lord "Big" Louis Costillo. Siding with Costillo's disgruntled lieutenant John "Johnny" Lovo, Tony guns down his boss. Lovo takes over Costillo's territory in the South Side and has Tony and his associates, Angelo and Guino "Little Boy" Rinaldo, set up a lucrative bootlegging operation selling illegal beer to all of the bars there. Tony urges Lovo to start moving in on the North Side, where the bootlegging is controlled by the Irish gangs of gangster O'Hara; Lovo refuses, ordering Tony to leave the North Side alone. Tony ignores these orders and starts attacking O'Hara's businesses while expanding his rackets to the North. Before long, Lovo is forced out of his position as Tony wins over their gang with his success. Meanwhile, Tony pursues Johnny's girlfriend, Poppy. At first, she is dismissive of him but pays him more attention as his reputation rises, and he starts flaunting his wealth. She visits his "gaudy" apartment where he shows her his view of an electric billboard advertising Cook's Tours, which features the slogan which inspires him: "The World Is Yours". Tony finally gets rid of O'Hara by having Guino assassinate him. O'Hara's successor, Tom Gaffney, declares war on the South Side and attempts to kill Tony in a restaurant with tommy guns—which an excited Tony quickly arms his own men with. The war results in Gaffney's gang being killed off one by one until he's forced to go into hiding. A group of prominent citizens, including the police chief, vow to bring Tony down for all the carnage and bloodshed he has inflicted on the city. During a night out at the theatre, Tony learns that Gaffney and his entourage are at a nearby bowling alley. Leaving Angelo behind to watch the rest of the show, Tony personally kills Gaffney. Lovo's anger at Tony finally boils over when Tony openly flirts and dances with Poppy in front of him at dinner. Tony sees his beloved sister Francesca "Cesca" dancing with a stranger and takes her to his mother's home by force before hitting and yelling at her. A crew of gunmen later try to assassinate him, but he runs them off the road with his bulletproof car. Suspecting Lovo's involvement, Tony goes to his office after bribing one of Lovo's men to call him and pretend to be part of the hit crew. When Lovo hangs up after claiming that he must have gotten the wrong number, Tony forces him to confess to the hit and then has Guino kill him. Tony, now the undisputed ruler of the city's underworld, takes Poppy on an expensive vacation to Florida to escape the police and media attention, while Cesca secretly visits Guino at Tony's office. Returning home, Tony learns from his mother that Cesca has moved in with another man and rushes over to find her with Guino. He kills his friend in a jealous rage, and Cesca runs away in tears after revealing that they had just gotten married and were planning to surprise him. The police issue a warrant for Tony's arrest, and he barricades himself in his home while Angelo is killed trying to protect him. Cesca slips inside, planning to kill her brother, but then gives in and admits her love for him. Tony and Cesca arm themselves, and Tony shoots at the police from the window with a Thompson submachine gun, laughing maniacally as he hits a number of policemen and sharpshooters across the street. Moments later, however, Cesca is killed by a stray bullet. Calling Cesca's name as the apartment fills with tear gas, Tony stumbles down the stairs just as the police break down his door. Tony pleads for his life but makes a break for it, resulting in the officers outside shooting him multiple times. He stumbles for a moment, falls in the gutter and dies. Above the sounds of cheering, the electric billboard blazes "The World Is Yours".
Даму
Ол кезде кино өндірісімен айналысқан бизнес-магнат Говард Хьюз 1931 жылғы «Фронт-паж» фильмінің сәттілігінен кейін кассалық табысқа жететін фильм жасауды қалады. 1930-жылдардың басында, шектеулер заманында, гангстерлік фильмдер тақырыпқа айналды, және Хьюз гангстер Аль Капоне өміріне негізделген фильмді осы жанрдағы барлық фильмдерден артық етуін қалады. Оған фильмді түсіруден бас тарту туралы кеңес берілді, себебі жанр қалыңдығымен ерекшеленді; Эдвард Г. Робинсонның «Кішкентай Цезарь» және Джеймс Кагнидің «Халық жауы» фильмдері кассалық табысқа жеткен еді, ал Warner Bros. гангстерлік жанрда жаңа ештеңе жасау мүмкін емес деп мәлімдеді. Сонымен қатар, Хэйс офисі сияқты индустриялық цензуралық органдар бұқаралық ақпарат құралдарында қылмысты әдемілеумен алаңдады. Хьюз Армитаж Трейлдің Капоне өміріне арналған «Шарлы бет» романының құқықтарын сатып алды. Трейл 1920-жылдардың басында бірнеше детективтік журналдарға материалдар жазды, бірақ «Шарлы бет» жарық көрмес бұрын 28 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Хьюз Нью-Йорк журналисі және Капоне туралы білуші Фред Паслиді сценарист ретінде шақырды. Хьюз 1929 жылы үнсіз қылмыстық фильмі «Underworld» үшін алғашқы «Оскар» сыйлығын жеңіп алған Бен Хехтті бас сценарист болуға шақырды. Хьюзтің жұмыс беруші ретінде адал еместігіне күмәнданып, Хехт күн сайын сағат алтыда төленетін 1000 доллар жалақы сұрады. Хехт Хьюз алаяқ екені анықталса, бір күндік еңбегін тек қана ысырап ететінін айтты. Хьюз кинорежиссер Говард Хоукстың фильмді режиссерлік етіп, продюсерлікке де қатысуын қалады. Бұл Хоуксты таң қалдырды, себебі екеуі бұрын дос болған емес; Хьюз 1930 жылдың шілдесінде Говард Хоуксқа қарсы сотқа шағымданып, Хоукстың «Таңғы патруль» фильмі оның «Жаннат періштелері» фильмін плагиаттаған деп айыптады. Гольф ойнап тұрғанда Хьюз сот ісін тоқтатуға уәде берді (сот судьясы бұрын-соңын қабылдамағандықтан бұл мәнсіз болды), ал он сегізінші лункаға келген кезде Хоукс фильмді түсіруге қызығушылық танытты. Ол Хехт бас сценарист болатынын білгенде одан да сенімді болды. Хехт пен Хоукс жақсы жұмыс істеді, Капоне кейіпкерін Борджиа отбасының бейнесінде көрсетуді жоспарлады, соның ішінде Трейлдің романындағы бас кейіпкер мен оның қарындасы арасындағы инцест туралы ұсыныс та бар еді.
Business tycoon Howard Hughes, then involved in film making, wanted a box office hit after the success of his 1931 film The Front Page. Gangster films were topical in the early 1930s in the age of Prohibition, and Hughes wanted to make a film based on the life of gangster Al Capone superior to all other films in the genre. He was advised against making the film, as the genre was crowded; Little Caesar starring Edward G. Robinson and The Public Enemy starring James Cagney were already box office successes, and Warner Bros. claimed nothing new could be done with the gangster genre. Furthermore, industry censors such as the Hays Office were becoming concerned with the glamorization of crime in media. Hughes bought the rights to Armitage Trail's novel Scarface, inspired by the life of Capone. Trail wrote for a number of detective story magazines during the early 1920s, but died of a heart attack at the age of 28, shortly before the release of Scarface. Hughes hired Fred Pasley, a New York reporter and authority on Capone, as a writer. Hughes asked Ben Hecht, who had won the first Academy Award for Best Original Screenplay in 1929 for his silent crime film Underworld, to be head writer. Suspicious of Hughes as an employer, Hecht requested a daily salary of $1,000, to be paid every day at six o'clock. Hecht claimed he would only waste a day's labor if Hughes turned out to be a fraud. Hughes wanted film director Howard Hawks to direct and co produce. This surprised Hawks, as the two had never been friendly; Hughes had filed a lawsuit against Howard Hawks in July 1930, alleging that Hawks's film The Dawn Patrol had plagiarized his film Hell's Angels. Over a game of golf, Hughes promised to drop the lawsuit (irrelevant as it had already been dismissed by the judge), and by the eighteenth hole, Hawks had become interested in directing the film. He became more convinced when he discovered Hecht would be the head writer. Hecht and Hawks worked well together, intending to portray the Capone character as of the Borgia Family, including the suggestion of incest between the main character and his sister, present in Trail's novel.
Жазу
1931 жылдың қаңтарында Хехт 11 күн ішінде Трейлдің романы негізінде сценарий жазды. Фред Пасли және «Киелі кітаптың кіші Сезар» романының авторы В. Р. Бернетт қосымша жазу жұмыстарын жүзеге асырды, ал «Киелі кітаптың Кіші Сезар» фильмі осы роман бойынша түсірілген. Паслидің жұмысына Аль Капоне: Өзін-өзі жасаған адамның өмірбаяны кітабынан алынған элементтер енді; кітапта Тони Камонте фильмдегідей таныстырылатын Капонемен шаштаразханадағы эпизод бар. Пасли сценарийдегі еңбегі үшін көрсетілмеді. Джон Ли Махин мен Сетон И. Миллер сценарийді байланыстыру және диалогтарды жетілдіру үшін қайта жазды. Бес автор болғандықтан, қайсысының қандай бөліктерге үлес қосқанын анықтау қиын; алайда, «Шар беттің» соңы Хехттің алғашқы гангстерлік фильмі «Underworld» фильміне ұқсас, онда гангстер Буль Уид сүйіктісімен бірге пәтеріне қамалып, сырттағы полицияға оқ атып, демек, бұл Хехттің үлесі болуы мүмкін. «Шар бет» фильмінің нұсқасы романнан көп ерекшеленеді. Фильмде негізгі кейіпкерлер, сюжеттік желілер мен инцесттік мәселелер сақталғанмен, ұзындығын қысқарту, кейіпкерлер санын азайту және цензуралық талаптарды орындау үшін өзгерістер енгізілді. Гангстерлерді жақсы көрінбеу үшін Тонидің кейіпкері романмен салыстырғанда ақылсыз және қатыгез болып бейнеленді. Сондай-ақ, Тони мен полиция қызметкері арасындағы туыстық қарым-қатынас полициядағы жемқорлықты көрсетуден аулақ болу үшін алынып тасталды.
Hecht wrote the screenplay over eleven days in January 1931, adapted from Trail's novel. Additional writing was provided by Fred Pasley and W. R. Burnett, author of the novel Little Caesar, upon which the film Little Caesar was based. Pasley's contributions included elements of the book Al Capone: Biography of a Self Made Man; the book contains a barbershop scene with Capone similar to the introduction of Tony Camonte in the film. Pasley was not credited for his work on the screenplay. John Lee Mahin and Seton I. Miller rewrote the script for continuity and dialogue. Because there were five writers, it is difficult to distinguish which components were contributed by which writer; however, the ending of Scarface is similar to Hecht's first gangster film Underworld, in which gangster Bull Weed traps himself in his apartment with his lover and fires at the hordes of police outside, and thus was likely a Hecht contribution. The film version of Scarface bears little resemblance to the novel. Though the film contains the same major characters, plot points, and incestual undertones, changes were made to reduce the length and the number of characters, and to satisfy the requests of censorship offices. To make gangsters appear less admirable, Tony's character was made to appear less intelligent and more brutish than in the novel. Similarly, the sibling relationship between Tony and the police officer was removed to avoid depicting police corruption.
Капонемен байланысы
Фильм де, роман да «Шарпы» деген лақап аты бар Аль Капоне бандитінің өміріне шала-шала негізделген. Кейіпкерлердің есімдері мен орындардың атаулары минималды түрде ғана өзгертілді. Капоне Камонтеге, Торрио Ловоға, ал Моран Доранға айналды. Кейбір алғашқы сценарийлерде Колисимо Колисимо, О’Баннион Баннон деп жазылған, бірақ атаулар тиісінше Костилло және О’Хара болып өзгертілді. Мұның бәрі, кейіпкерлерге және оларды анықтауға арналған басқа да орындарға анонимділікті сақтау үшін жасалған өзге де өзгерістер, цензура мен Хоукстың тарихи деректерді тым көп пайдалануына қатысты алаңдаушылығынан туындады. Бен Хехт Капонемен кездесіп, «Чикаго туралы жақсы білген», сондықтан сценарий үшін ешқандай зерттеу жұмысын жүргізбеді. Хехттің айтуынша, ол сценариймен жұмыс істеп жатқанда Капоне фильмнің өзінің өміріне негізделмегеніне көз жеткізу үшін Голливудқа екі адамды жіберген. Ол «Шарпы» кейіпкері көптеген адамдардың пародиязы екенін, ал атау қызықты болғандықтан таңдалғанын айтты. Олар Хехтті жалғыз қалдырды. Капонеге және Чикаго бандиттік соғыстарының нақты оқиғаларына жасалған сілтемелер сол кездегі көрермендерге анық болды. Муни кейіпкерінің денесінде Капонеге ұқсас жарақат болды, олар да осындай төбелес кезінде алған. Фильмдегі полицейлер Камонте Бруклиндегі «Бес нүкте» тобының мүшесі екенін айтады, ал Капоне осы топтың белгілі бір мүшесі болған. Тони өзінің боссы «Биг Луи» Костильоны өз клубының вестибюлінде өлтіреді; ал Капоне 1920 жылы өзінің алғашқы боссы «Биг Джим» Колосимоны өлтіруге қатысқан. Соңғы қарсыласы О’Хара өз гүл дүкенінде өлтіріледі; Капоненің адамдары 1924 жылы Дин О’Баннионды оның гүл дүкенінде өлтірген. Бір гаражда жеті адамды өлтіру, екі қарулы адам полицей формасында киініп, 1929 жылғы Әулие Валентин күні жасалған қырғынға ұқсайды. Бұл қарсылас топтың басшысы, Багс Моран сияқты, атыстан құтылып кетті. Фильм Капоненің көптеген қылмыстарының орын алған жері – 22-ші көше мен Уабаш авенюінің қиылысынан басталады, ол Капоненің Оңтүстік жағының ортасында орналасқан. Капонеге жасалған анық сілтемелерге қарамастан, Капоне фильмді соншалықты ұнатып, оның бір данасын сатып алған деген қауесет тарады. Алайда, бұл Хоукстің асыра сөйлеуі болуы мүмкін, өйткені Капоне фильм түсірілімі кезінде салықтан қашу айыбымен Атланта түрмесінде отырған.
Both the film and novel are loosely based upon the life of gangster Al Capone, whose nickname was "Scarface". The names of characters and locations were changed only minimally. Capone became Camonte, Torrio became Lovo, and Moran became Doran. In some early scripts, Colosimo was Colisimo and O'Bannion was Bannon, but the names were changed to Costillo and O'Hara, respectively. This, including other alterations made to characters and other identifying locations to maintain anonymity, were due to censorship and Hawks's concern about the overuse of historical details. Ben Hecht had met Capone and "knew a lot about Chicago", so he did no research for the script. According to Hecht, while he worked on the script, Capone sent two men to visit him in Hollywood to make sure the film was not based on Capone's life. He told them the Scarface character was a parody of numerous people, and that the title was chosen as it was intriguing. The two left Hecht alone. The references to Capone and actual events from the Chicago gang wars were obvious to audiences at the time. Muni's character had a scar similar to Capone's, received in similar fights. The police in the film mention Camonte is a member of the Five Points Gang in Brooklyn, of which Capone was a known member. Tony kills his boss "Big Louis" Costillo in the lobby of his club; Capone was involved in the murder of his first boss "Big Jim" Colosimo in 1920. Rival boss O'Hara is murdered in his flower shop; Capone's men murdered Dean O'Bannion in his flower shop in 1924. The assassination of seven men in a garage, with two of the gunmen costumed as police officers, mirrors the St. Valentine's Day Massacre of 1929. The leader of this rival gang narrowly escapes the shooting, as did gang leader Bugs Moran. The film opens at the intersection of 22nd Street and Wabash Avenue in the middle of Capone's South Side, the site of many Capone's crimes. Despite the clear references to Capone, Capone was rumored to have liked the film so much he owned a print of it. However, this was likely an exaggerated claim by Hawks as Capone was imprisoned in Atlanta for tax evasion during the film's release.
Кастинг
Хоукс пен Хьюз актерлерді таңдау қиын болды, өйткені көптеген актерлер келісімшарт бойынша жұмыс істеді және студиялар өз артистеріне тәуелсіз өндірушілермен жұмыс істеуге рұқсат беруге құлшынбады. Продюсер Ирвинг Тальберг Кларк Гейблді ұсынды, бірақ Хоукс Гейблді актер емес, жарқын тұлға деп есептеді. Пол Муниді Бродвейде көргеннен кейін талант агенті Ал Розен оны бас рөлге ұсынды. Муни бастапқыда рөлге физикалық тұрғыдан сәйкес емеспінін ойлап, бас тартты, бірақ сценарийді оқығаннан кейін әйелі Белла оны қабылдауға көндірді. Нью-Йоркте сынақтан өткен соң Хьюз, Хоукс және Хехт Муниді рөлге бекітті. Борис Карлофф ирландтық гангстер Гаффни рөлінде ойнады, ол театрлық постерде "Борис 'Франкенштейн' Карлофф" деп көрсетілді. Джек Ла Ру Тони Камонтенің серігі Гвино Ринальдо рөліне (Аль Капоненің күзетшісі Франк Рионың үлгісімен жасалған) таңдалды, бірақ ол Муниден биік болғандықтан, Хоукс оның Мунидің қатал Scarface бейнесін басып кететінінен қаушады. Оны сол кезде жаңадан бастаған актер Джордж Рафтпен ауыстырды, Хоукс оны бокс матчында кездестіргеннен кейін. Рафт бір жыл бұрын Спенсер Трейсимен бірге түскен "Quick Millions" атты гангстерлік фильмінде ұқсас рөлді ойнаған еді, бірақ Scarface рөлі Рафтті жұлдыздыққа шығарды. Карен Морли MGM-мен келісімшартта болғанымен, Хоукс MGM студиясының басшысы Эдди Мэнникспен жақын қарым-қатынаста болды, ол Морлиді фильмге қарыз ретінде берді. Оған Поппи немесе Ческа рөлін таңдау мүмкіндігі ұсынылды. Ческа рөлі күштірек болғанымен, ол Поппиді таңдады, өйткені Ческа рөлі оның досы Энн Дворакқа көбірек сәйкес келеді деп ойлады. Ол бұл шешімін "өмірінде жасаған ең дұрыс қадам" деп есептеді. Морли 20 жасар Дворакты Хоукстің үйінде өткен кешке шақырып, оларды таныстырды. Хоукс айтуынша, кеште Дворак махаббатын ойнаған Джордж Рафтқа көңіл бөлді. Ол бастапқыда оның биге шақыруын қабылдамады. Ол оны өз баулысымен билеуге тырысып, оны қызықтыруға әрекет етті; ақырында ол келісті, ал олардың биі кешті тоқтатты. Осыдан кейін Хоукс оны актерлік құрамына алуға қызығушылық танытты, бірақ оның тәжірибесінің жетіспеуіне алаңдады. Сынақтан кейін ол оған рөл берді, ал MGM оны хор қызы ретіндегі келісімшартынан босатуға келісім берді. Дворак анасы Анна Лерден рұқсат алуға және кәмелетке толмағандықтан Ховард Хоукспен келісімшартқа отыру үшін Жоғарғы сотқа өтініш беруге тиіс болды.
Hawks and Hughes found casting difficult as most actors were under contract and studios were reluctant to allow their artists to freelance for independent producers. Producer Irving Thalberg suggested Clark Gable, but Hawks believed Gable was a personality, not an actor. After seeing Paul Muni on Broadway, talent agent Al Rosen suggested him for the lead role. Muni initially declined, feeling he was not physically suited for the role, but after reading the script, his wife, Bella, convinced him to take it. After a test run in New York, Hughes, Hawks, and Hecht approved Muni for the role. Boris Karloff was cast as Irish gangster Gaffney, listed on a theatrical release poster as "Boris 'Frankenstein' Karloff". Jack La Rue was cast as Tony Camonte's sidekick Guino Rinaldo (modeled after Al Capone's bodyguard Frank Rio) but as he was taller than Muni, Hawks worried he would overshadow Muni's tough Scarface persona. He was replaced with George Raft, a struggling actor at the time, after Hawks encountered him at a prizefight. Raft had played an almost identical part the previous year as his feature film debut in Quick Millions, a gangster film starring Spencer Tracy, but the Scarface role would catapult Raft to stardom. Though Karen Morley was under contract at MGM, Hawks was close with MGM studio executive Eddie Mannix, who loaned out Morley for the film. She was reportedly given the choice between the role of Poppy or Cesca. Though Cesca was the stronger role, she chose Poppy as she felt Cesca would be a better fit for her friend Ann Dvorak. She considered this "probably the nicest thing [she] did in [her] life". Morley invited 20 year old Dvorak to a party at Hawks' house to introduce them. According to Hawks, at the party, Dvorak zeroed in on George Raft who played her love interest. He initially declined her invitation to dance. She tried to dance in front of him in order to lure him; eventually, he gave in, and their dance together stopped the party. After this event, Hawks was interested in casting her but had reservations about her lack of experience. After a screen test, he gave her the part, and MGM was willing to release her from her contract as a chorus girl. Dvorak had to both receive permission from her mother Anna Lehr and to win a petition presented to the Superior Court to be able to sign on with Howard Hawks as a minor.
Түсірілім
Фильм түсіру алты айға созылды, бұл 1930 жылдардың басында түсірілген фильмдер үшін ұзақ мерзім еді. Говард Хьюз фильм түсіріліміне араласпау үшін түсірілім алаңынан шетте тұрды. Хьюз Хоуксты фильмді мүмкіндігінше тартымды ету үшін, көлік қуулары, апаттар мен пулеметтен ату эпизодтарын қосуға ынталандырды. Хокс фильмді үш әртүрлі орында түсірді: Метрополитен студиясы, Гарольд Ллойд студиясы және Лос-Анджелестегі Майя театры. Түсірілім үш айға созылды, актерлер мен түсірілім тобы аптасына жеті күн жұмыс істеді. Фильмдегі ең зорлық-зомбылық көрінісі болған мейрамханада Хоукс каскадерлерге зиян келтірмеу үшін алаңды тазартып, пулеметтерден атуға бұйрық берді. Актерлер көріністі экран алдында ойнады, ал ату көрінісі экранның артынан көрсетілді, сондықтан мейрамханадағы үстелдердің астына тығылған көрермендерге бөлме бірден атыс алаңына айналғандай көрінді. Түсірілім барысында Хоукс пен Хьюз түзетулерді талқылау үшін Хейс кеңсесімен кездесті. Осыған қарамастан, "Шар бет" фильмі жылдам түсіріліп, монтаждалды. 1931 жылдың қыркүйегінде фильмнің қара черновикасы Калифорния қылмыс комиссиясына және полиция өкілдеріне көрсетілді, олардың ешқайсысы фильмнің көрермендерге қауіпті әсер ететінін немесе қылмыстық әрекеттерге ұқсатып жіберуі мүмкін екенін ойлаған жоқ. Ирвинг Тальберг фильмді алдын ала қарап, әсерленді. Фильмге жағымды пікірлер берілгеніне қарамастан, Хейс кеңсесі соңғы мақұлдауға дейін өзгерістер талап етті.
Filming lasted six months, which was long for films made in the early 1930s. Howard Hughes remained off set to avoid interfering with the filming of the movie. Hughes urged Hawks to make the film as visually exciting as possible by adding car chases, crashes, and machine gun fire. Hawks shot the film at three different locations: Metropolitan Studios, Harold Lloyd Studios, and the Mayan Theater in Los Angeles. Filming took three months with the cast and crew working seven days a week. For the most violent scene of the film in the restaurant, Hawks cleared the set to avoid harming extras and had the set fired on by machine guns. The actors acted out the scene in front of a screen with the shooting projected in the back, so as everyone crowded under the tables in the restaurant, the room appeared to be simultaneously under fire. During filming, Hawks and Hughes met with the Hays Office to discuss revisions. Despite that, Scarface was filmed and put together quickly. In September 1931, a rough cut of the film was screened for the California Crime Commission and police officials, neither of whom thought the movie was a dangerous influence for audiences or would elicit a criminal response. Irving Thalberg was given an advanced screening and was impressed by the film. Despite the positive feedback the film was given, the Hays Office was insistent on changes before final approval.
Цензура
Scarface 1930 жылдан 1934 жылға дейін созылған Голливудтың Кодқа дейінгі дәуірінде өндіріліп, түсірілді. Кодқа дейінгі дәуір 1934 жылдың 1 шілдесінде Өндірістік кодекс әкімшілігін (PCA) құруға дейін кино мазмұнының бейресми және хаотикалық тексеруімен және реттелуімен сипатталады. PCA-ның ықпалына дейін цензураны Американың кино өндірушілер мен таратушылары (MPPDA) қадағалаған. 1930 жылы MPPDA төрағасы Уилл Хейс фильмдердің мазмұнын реттеуге тырысты; MPPDA Хейс кеңсесі деп аталды. Хейс кеңсесінің мақсаты – жалаңаштық, сексуалдық мазмұн, есірткі қолдану және қылмысты цензуралау болды. «Шар бет» фильміне қатысты Хейс кеңсесі қылмыстың жақсы жағынан көрсетілуіне жол бермеуді көздеді, яғни қылмыскерлер өздерінің қателіктерін түсініп, тәубеге келгенін немесе жазаланғанын көрсетуді талап етті. Алайда, 1934 жылы MPPDA ресми түрде Өндіріс кодексіне сәйкес келуге уәде бергенге дейін Хейс кеңсесінің фильмнен материалды алып тастауға құқығы болмағандықтан, олар фильмнің шығарылуын кешіктіру және көріністерді алып тастау үшін лоббилеуге сүйенді. Фильмдер Хейс кеңсесінен қашу үшін олардың талаптарын қанағаттандыру үшін кейбір көріністерді алып тастап, олардың назарынан тыс қалған аздаған бұзықтықтарды қалдыруға тырысты. Дж. Э. Смит «Шар бет» фильмін «Голливуд тарихындағы ең көп цензураланған фильмдердің бірі» деп сипаттады. Говард Хоукс Хейс кеңсесінің фильмге жеке қарсылығы болғанына сенсе, Хьюз цензураның «жасырын және саяси себептерімен» байланысты екеніне сенді. Алайда, Нью-Йорк цензуралық кеңесінің өкілі Джеймс Уингейт Хьюздің фильмді түсіруде «кассалық табыс туралы ойлағанын» жоққа шығарды. Хьюз кинотеатрдан сценарийді қайта жазуды бірнеше рет сұрағаннан кейін, Хоуксқа фильмді түсіруді бұйырды: «Хейс кеңсесін ұмытыңыз, оны мүмкіндігінше реалистік және қорқынышты етіңіз». «Шар бет» фильмін көрсеткен кезде Хейс кеңсесі қатты ашуланды. Хейс кеңсесінің пікірінше, «Шар бет» кодексті бұзды, өйткені фильм Мунидің кейіпкеріне симпатия тудырды және жастарға қылмыстың табысты жолын көрсетті. Хейс кеңсесі кейбір көріністерді алып тастауды, гангстерлік әрекеттерді айыптау үшін жаңа көріністер қосуды және басқаша аяқтауды талап етті. Олар фильмнің соңында Тонидің өлімі тым даңқты болды деп ойлады. Зорлық-зомбылықтан басқа, MPPDA басты кейіпкер мен оның әпкесі арасындағы орынсыз қарым-қатынас тым ашық екенін, әсіресе оны ұрып, киімін жыртып алғаннан кейін оны құшақтағандарын байқады; олар бұл көріністі өшіруге бұйрық берді. Хьюз MPPDA-ның мақұлдауын алу үшін күшті көріністерді өшіріп, бандитшілікті айыптау үшін пролог қосты және жаңа аяқтау жазды. Сонымен қатар, бандитизмді ашық айыптау үшін бірнеше көріністер қосылды, мысалы, газет баспасының редакторы экранға қарап, үкімет пен жұртшылықты топтық зорлық-зомбылыққа қарсы күресте әрекетсіздігі үшін айыптаған көрініс және бас детектив бандиттерді даңқтауға айыптаған көрініс. Хоукс қосымша көріністер мен басқаша аяқтауды түсіруден бас тартты. Оларды Ричард Россон түсірді, осылайша Россон «қорежиссер» атағын алды. Хьюзге фильмнің тақырыбын түсіндіру үшін атауын «Қауіп, Ұлттың ұят», немесе «Сары» деп өзгертуді тапсырды; бірнеше ай саудаласудан кейін ол «Шар бет: Ұлттың ұяты» атауын және жалпы мағынада «бандиттерді» айыптайтын алғы сөзді қосуға келісті. Хьюз Хейс кеңсесі бастапқы атауды қабылдамаған жағдайда фильмді «Шар» деген атпен шығаруға тырысты. Атауынан басқа, «Шар бет» термині де фильмнен алынып тасталды. Тони Ринальдоны өлтірген сахнада Ческа «қатыгез» деген сөзді айтады, бірақ ол аузынан «Шар бет» деген сөзді айтқанын көруге болады. Бастапқы сценарийде Тонидің анасы ұлын сөзсіз жақсы көріп, оның өмір салтын мақтап, тіпті одан ақша мен сыйлықтарды қабылдайды. Сонымен қатар, бір саясаткер болды, ол трибунада бандиттерге қарсы науқан жүргізгеніне қарамастан, олармен түнгі уақытта тойласа көрінеді. Сценарий Тонидің ғимаратта қалуымен аяқталады, оған жас ағызу газы мен оқтар әсер етпейді. Ғимаратты өртеп жібергеннен кейін Тони қарулы қарумен шығып кетуге мәжбүр болады. Ол полиция оқтарынан шашылып, бірақ ештеңе сезінбейді. Фильмде оны тұтқындаған полиция қызметкерін байқағаннан кейін, ол оған оқ атып, тек оның қаруы бос екенін білдіретін бір «сығу» дыбысын естиді. Полиция қызметкері оны бірнеше рет атып өлтіреді. Саундтректегі қайта-қайта түймелеу дыбысы оның өліп жатқан кезде оқ атуға тырысқанын көрсетеді.
Scarface was produced and filmed during the pre Code era of Hollywood, which spanned from 1930 to 1934. The pre Code era is characterized by its informal and haphazard screening and regulation of film content, before the establishment of the Production Code Administration (PCA) on July 1, 1934. Before the influence of the PCA, censorship was overseen by the Motion Pictures Producers and Distributors of America (MPPDA). In 1930, Will Hays, the chairman of the MPPDA, attempted to regulate the content of movies; the MPPDA became known as the Hays Office. The goal of the Hays Office was to censor nudity, sexuality, drug use, and crime. More specific to Scarface, the Hays Office wanted to avoid the sympathetic portrayal of crime by either showing criminals recognizing the error of their ways or showing criminals getting punished. The Hays Office, however, did not have authority to remove material from a film until the MPPDA officially pledged to adhere to the Production Code in 1934, so they relied on delaying film release and lobbying to remove scenes or prevent movies from being produced. Films evaded the Hays Office by adding extremely suggestive scenes so they could remove them and satisfy the Hays Office enough that they would not notice the lesser immoralities that remained in the film. J. E. Smyth described Scarface as "one of the most highly censored films in Hollywood history". Howard Hawks believed the Hays Office had personal vendettas against the movie, while Hughes believed the censorship was due to "ulterior and political motives" of corrupt politicians. However, James Wingate of the New York censor boards rebutted that Hughes was preoccupied with "box office publicity" in producing the film. After repeated demands for a script rewrite from the Hays Office, Hughes ordered Hawks to shoot the film: "Screw the Hays Office, make it as realistic, and grisly as possible." The Hays Office was outraged by Scarface when they screened it. According to the Hays Office, Scarface violated the Code, because the film elicited sympathy for Muni's character, and it revealed to youth a successful method of crime. The Hays Office called for scenes to be deleted, scenes to be added to condemn gangsterism, and a different ending. They believed Tony's death at the end of the film was too glorifying. In addition to the violence, the MPPDA felt an inappropriate relationship between the main character and his sister was too overt, especially when he holds her in his arms after he slaps her and tears her dress; they ordered this scene be deleted. Hughes, in order to receive the MPPDA's approval, deleted the more violent scenes, added a prologue to condemn gangsterism, and wrote a new ending. In addition, a couple of scenes were added to overtly condemn gangsterism, such as a scene in which a newspaper publisher looks at the screen and directly admonishes the government and the public for their lack of action in fighting against mob violence and a scene in which the chief detective denounces the glorification of gangsters. Hawks refused to shoot the extra scenes and the alternate ending. They were directed by Richard Rosson, earning Rosson the title of "co director". Hughes was instructed to change the title to The Menace, Shame of the Nation or Yellow to clarify the subject of the film; after months of haggling, he compromised with the title Scarface: The Shame of the Nation and by adding a foreword condemning "gangsters" in a general sense. Hughes made an attempt to release the film under the title "The Scar" when the original title was disallowed by the Hays office. Besides the title, the term "Scarface" was removed from the film. In the scene where Tony kills Rinaldo, Cesca says the word "murderer", but she can be seen mouthing the word "Scarface". The original script had Tony's mother loving her son unconditionally, praising his lifestyle, and even accepting money and gifts from him. In addition, there was a politician who, despite campaigning against gangsters on the podium, is shown partying with them after hours. The script ends with Tony staying in the building, unaffected by tear gas and a multitude of bullets fired at him. After the building is set on fire, Tony is forced to exit, guns blazing. He is sprayed with police gunfire but appears unfazed. Upon noticing the police officer who had been arresting him throughout the film, he fires at him, only to hear a single "click" noise implying his gun is empty. He is killed after the police officer shoots him several times. A repeated clicking noise is heard on the soundtrack implying he was attempting to fire while he was dying.
Басқаша аяқталуы
Фильмнің бірінші нұсқасы (A нұсқасы) 1931 жылдың 8 қыркүйегінде аяқталды, бірақ цензура соңын өзгертуді талап етті, әйтпесе «Scarface» фильміне лицензия бермейтіндерін мәлімдеді. Пауль Муни Бродвейдегі жұмысының кезегінде 1931 жылы соңғы сахнаны қайта түсіре алмады. Осының салдарынан Хокс көмекші актерді пайдалануға мәжбүр болды. Көмекші актер түсірілімі негізінен көлеңкелер мен алыс кадрлар арқылы жүзеге асырылды, Мунидің осы сахналардағы болмауы жасыру үшін. Ал, екінші нұсқа (B нұсқасы) Тонидің қамауға алынуы және қалай өлгені тұрғысынан түпнұсқадан өзгеше. Түпнұсқада Тони полициядан қашуға тырысып, бірнеше рет оққа ұшырап қайтысса, ал екінші нұсқада Тони полицияға өз еркімен тапсырады. Кездесуден кейін Тонидің жүзі көрсетілмейді. Содан кейін сот судьясы Тониге үкім кесіп жатқан сахна келеді. Келесі сахна – финал, онда Тони (құс қанатынан қарағандай) дарға асылады. Дегенмен, B нұсқасы Нью-Йорк және Чикаго цензурасынан өтпеді. Говард Хьюз Хейс кеңсесінің фильмді қабылдамауында күдікті ниеттер бар деп санайды, себебі Хейс Луис Б. Майермен дос болған, ал Хьюз цензураның бай, тәуелсіз өндірушілердің фильмдерін шығаруына бөгет жасайтынына сенген. Өзінің фильмі Майердің фильмдерінен көрермендер арасында жақсырақ көрінетініне сенімді Хьюз Голливуд пен Нью-Йоркте фильмнің баспасөз көрсетілімін ұйымдастырды. «New York Herald Tribune» газеті Хьюзді цензураға қарсы шыққан батылдығы үшін мақтады. Хьюз цензураланған фильмнен бас тартты және, ақыры, 1932 жылы қатаң цензура жоқ штаттарда қосымша мәтіндік кіріспемен A нұсқасын шығарды (Хьюз Нью-Йорк цензурасын сотқа беруге тырысты). Бұл 1932 жылғы шығарылым кассалық табысқа және жағымды сын-пікірлерге әкелді. Хьюз фильмді цензуралаған комиссияларға қарсы келесі сот ісінде сәтті болды. Баспасөздің сынынан кейін Хейс кинотеатрларда көрсетілген нұсқаның бұрын ол мақұлдаған цензураланған фильм екенін мәлімдеді.
The first version of the film (Version A) was completed on September 8, 1931, but censors required the ending be modified or they would refuse to grant Scarface a license. Paul Muni was unable to re film the ending in 1931 due to his work on Broadway. Consequently, Hawks was forced to use a body double. The body double was mainly filmed by way of shadows and long shots in order to mask Muni's absence in these scenes. The alternate ending (Version B) differs from the original ending in the manner that Tony is caught and in which he dies. Unlike the original ending, where Tony tries to escape from the police and dies after being shot several times, in the alternate ending, Tony reluctantly hands himself over to the police. After the encounter, Tony's face is not shown. A scene follows where a judge is addressing Tony during sentencing. The next scene is the finale, in which Tony (seen from a bird's eye view) is brought to the gallows and hanged. However, Version B did not pass the New York and Chicago censors. Howard Hughes felt the Hays Office had suspicious intentions in rejecting the film because Hays was friends with Louis B. Mayer, and Hughes believed censorship was to prevent wealthy, independent competitors from producing films. Confident his film could stand out among audiences more than Mayer's films, Hughes organized a press showing of the film in Hollywood and New York. The New York Herald Tribune praised Hughes for his courage in opposing the censors. Hughes disowned the censored film and finally, in 1932, released Version A with the added text introduction in states that lacked strict censors (Hughes attempted to take the New York censors to court). This 1932 release version led to bonafide box office status and positive critical reviews. Hughes was successful in subsequent lawsuits against the boards that censored the film. Due to criticism from the press, Hays claimed the version shown in theaters was the censored film he had previously approved.
Музыка
Фильмнің қалалық ортасы болғандықтан, фильмде диегетикалық емес музыка (экранда көрінбейтін немесе оқиғада бар екендігі сезілмейтін) қолданылмады. Фильмде музыка тек ашылу және жабылу титрлерінде, сондай-ақ түнгі клуб сияқты фильмдегі оқиғалар барысында табиғи түрде пайда болатын көріністерде ғана естіледі. Адольф Тандлер фильмнің музыкалық директоры, ал Гас Арнхайм оркестр дирижері болды. Гас Арнхайм мен оның Коконат Гроув оркестрі түнгі клубта В.К. Хендидің "Сент-Луис блюзін" және Шелтон Брукстің "Кейбір күндерім" әндерін орындайды. Фильмде Тонидің үскірігі – Геттано Доницеттидің "Люсия ди Ламмермур" операсынан алынған секстет. Бұл мелодияға "Мені осындай сәтте не ұстап тұр?" деген сөздер қосады, және бұл мелодия фильмдегі зорлық-зомбылық көріністерінде де қайталап естіледі. Сесканың фортепианода ойнап айтқан әні – "Ескі 97-нің құлауы".
Due to the film's urban setting, nondiegetic music (not visible on the screen or implied to be present in the story) was not used in the film. The only music that appears in the film is during the opening and closing credits and during scenes in the movie where music appears naturally in the film's action such as in the nightclub. Adolf Tandler served as the film's musical director, while Gus Arnheim served as the orchestra's conductor. Gus Arnheim and his Cocoanut Grove Orchestra perform "Saint Louis Blues" by W. C. Handy and "Some of These Days" by Shelton Brooks in the nightclub. The tune Tony whistles in the film is the sextet from Gaetano Donizetti's opera Lucia di Lammermoor. This tune is accompanied by words that translate to, "What restrains me in such a moment? ", and this tune continues to appear during violent scenes in the movie. The song Cesca sings while playing the piano is "Wreck of the Old 97".
Мәдени сілтемелер
Тони мен оның достары көретін, 2-ші актінің соңында кететін, Джон Колтон мен Клеменс Рэндольфтің "Жаңбыр" пьесасы У. Сомерсет Моэмнің "Мисс Сейди Томпсон" әңгімесіне негізделген. Пьеса 1922 жылы Бродвейде дебют жасап, 1920 жылдар бойы сахнада болды. (Пьесаның "Жаңбыр" деп аталатын фильмдік нұсқасы, бас рөлде Джоан Кроуфорд, "Скарфейс" фильмімен бір жылда United Artists компаниясымен шығарылды.) Фильмде көзге түспейтін және көптеген көрермендер назарына ілікпеген Камонте отбасы, ішінара итальян-испандық Борджиа отбасының үлгісімен жасалған. Бұл Тони Камонте мен оның қарындасы арасындағы сырттай сезілетін және мүмкін инцестуалды қарым-қатынас арқылы ең жақсы көрінеді. Камонте қарындасының басқа еркектермен болған қарым-қатынасына шамадан тыс қызғануы осы қарым-қатынастың болуын көрсетеді. Қызыққа, Доницетти Борджиа отбасы туралы "Лукреция Борджиа" операсын және Тони Камонтенің үрлемелі аспабынан шыққан әуенінің бастауы болған "Лучия ди Ламмермур" операсын жазды.
The serious play Tony and his friends go to see, leaving at the end of Act 2, is John Colton and Clemence Randolph's Rain, based on W. Somerset Maugham's story "Miss Sadie Thompson". The play opened on Broadway in 1922 and ran throughout the 1920s. (A film version of the play, also titled Rain and starring Joan Crawford, was released by United Artists the same year as Scarface.) Though fairly inconspicuous in the film, and unnoticed by most viewers, the Camonte family was meant to be partially modeled after the Italo Spanish Borgia family. This was most prominent through the subtle and arguably incestuous relationship Tony Camonte and his sister share. Camonte's excessive jealousy of his sister's affairs with other men hint at this relationship. Coincidentally, Donizetti wrote the opera for Lucrezia Borgia, about the Borgia family, and Lucia di Lammermoor from where Tony Camonte's whistle tune comes.
Шығару
Цензуралық кеңселермен күрескеннен кейін фильм "Халық жауы" және "Кішкентай Цезарь" фильмдерінен шамамен бір жыл кейін шықты. "Шарлы бет" кинотеатрларда 1932 жылдың 9 сәуірінде көрсетілді. Хьюз Нью-Йоркте әсем премьера өткізуді жоспарлаған, бірақ Нью-Йорк цензуралық кеңесі фильмді көрсетуге тыйым салды. Огайо, Вирджиния, Мэриленд және Канзас штаттарының, сондай-ақ Детройт, Сиэтл, Портленд және Чикаго қалаларының цензуралық комиссиялары да фильмге тыйым салды. Хьюз өзінің фильмінің көрсетіліміне кедергі келтірген цензуралық комиссияларды сотқа берумен қорқытты, бұл "Нью-Йорк геральд трибьюн" газетінің қолдауына ие болды. Әр штаттың өз цензуралық кеңесі болғандықтан, Хьюз фильмді қатаң цензура жоқ аймақтарда шығаруға мүмкіндік алды. Уилл Хейстің өтінішімен Джейсон Джой қатаң цензуралық кеңестерді "Шарлы бет" фильмін шығаруға көндірді, себебі Хейс кеңсесі Хьюз фильмге енгізген өзгерістерді мойындап, бағалады. Джой штаттық цензуралық комиссияларға жеке-жеке барып, Хейс кеңсесі қылмысты жақсы жағдайда көрсетуге қарсы болғанымен, гангстерлік фильмдердің өзі гангстерлік өмірге қарсы құжаттар екенін түсіндірді. Джой сәтті болды және ақырында барлық штаттық және қалалық цензуралық кеңестер "Шарлы бет" фильмінің қиылып, цензураланған нұсқасын қабылдап, оны көрсетуге рұқсат берді.
After battling with censorship offices, the film was released around a year later than The Public Enemy and Little Caesar. Scarface was released in theaters on April 9, 1932. Hughes planned a grand premiere in New York, but New York censor boards rejected the showing of the film. State censorship boards in Ohio, Virginia, Maryland, and Kansas and citywide censorship boards in Detroit, Seattle, Portland, and Chicago banned the film as well. Hughes threatened to sue censorship boards for preventing the release of his film much to the approval of the New York Herald Tribune. Each state had a different board of censors which allowed Hughes to release the film in areas without strict censorship. At the request of Will Hays, Jason Joy convinced the strict censor boards to allow the release of Scarface, because the Hays Office acknowledged and appreciated the changes Hughes made to the film. Joy visited state censor boards individually, stating that while the Hays Office was against the positive portrayal of crime, gang films were actually documents against gangster life. Joy was successful and eventually all state and municipal censorship boards allowed Scarface to be released, accepting only the cut and censored version of Scarface.
Қабылдау
Таратылған кезде көрермендер көбінесе жағымды пікір білдірді. Джордж Рафттың айтуынша, ол Ал Капонемен казинода бірнеше рет кездескен, тіпті Капоне өзі де фильмді ұнатып, "Егер менің жігіттерімнің біреуі монета лақтырса, онда ол жиырма долларлық алтын теңге болады" деп қосымша айтқан. Variety журналы Scarface туралы "Барлық гангстерлік фильмдерге тән күшті және қызықты күдік осы фильмде екі есе көп және оны қызықты ойын-сауыққа айналдырады" деп жазды, сондай-ақ актерлер "өмір бойы басқаша ештеңе істемегендей" ойнайды деді. Ұлттық кино кеңесі Scarface-ті 1932 жылғы ең үздік фильмдердің бірі деп атады. Дегенмен, 1932 жылы көрсетілген кезде, бұл фильмге және жалпы гангстерлік жанрға қатысты жұртшылықтың кеңінен наразылығы болды, бұл фильмнің кассалық жиынтығына кері әсер етті. Джек Аликоат The Film Daily журналында Scarface туралы жазған сынды рецензиясында фильмнің зорлық-зомбылығы мен мазмұны оған "нағыз ден қоятын жүрек ауруы" сезімін қалдырғанын айтты. Ол фильмнің "ешқашан түсірілмеуі керек" екенін және оны көрсету "киноиндустрияға және онымен байланысты баршаға бұрынғы фильмдерге қарағанда көп зиян келтіреді" деді. Бен Хехт Голливудтағы жұмысына көбінесе сын айтса да, Scarface-ті "өзі көрген ең жақсы режиссерлік фильм" деп мойындады. Дегенмен, Хехт Мунидің ойынына сын айтты. Ал Капонемен таныс болған Хехт, Муни Капонені тым "тыныш" және "көңілсіз" етіп көрсеткенін, оның кейіпкері "Гитлерге" көбірек ұқсайтынын мәлімдеді. Кейбір сыншылар британдық актер Борис Карлоффтың актерлік құрамына қарсы болды, оның акценті гангстерлік фильмде орынсыз деп есептеді; New York Times газетінде "оның британдық акценті рөлге мүлдем қолайлы емес" деп жазылған. Алайда, басқалары оны фильмнің ең жақсы тұсы деп санады. Фильм кассада 600 000 доллар жинады, ал Scarface сол кездегі Хьюздің басқа фильмдерінен қаржылық жағынан табысты болды, бірақ өндірістің жоғары құнына байланысты, фильмтің шығындарды өтеуі күмәнді. Фильм итальяндық ұйымдар мен итальяндық текті адамдар арасында наразылық тудырды, өйткені фильмдерде гангстерлер мен контрабандистер итальяндықтар ретінде бейнеленеді. Фильмде итальяндық америкалық бандиттік қызметтерді айыптау сөйлейді; бұл цензураны қанағаттандыру үшін өндіріске кейіннен қосылды. Алайда, бұл Италия елшілігінің Scarface-ке қарсы болуына кедергі болмады. Фильмді итальяндық қоғамға қарсы деп санаған Америкадағы Италия ұлдарының ордені фильмді ресми түрде айыптады, ал басқа топтар қауым мүшелерін фильмді және итальяндықтарға немесе итальяндық америкалықтарға қарсы басқа фильмдерді бойкоттауға шақырды. Уилл Хейс Италиядағы елшіге фильмдің анахронизм екенін, өйткені ол өндірісте екі жылға кешіктірілгенін және сол кездегі цензураның қазіргі тәжірибесін көрсетпейтінін түсіндіріп, өзін тексеруден қашырды. Нацистік Германияда фильмді көрсетуге тыйым салынды. Англияның кейбір қалалары британдық киноцензурасының гангстерлік фильмдерге қатысты саясаты тым жұмсақ деп санай отырып, фильмге тыйым салды. Фильмге Ирландияда 1932 жылдың 19 тамызында және 1941 жылдың 29 тамызында ("Ганг соғысы" деген атаумен) тыйым салынды. Фильмдерге шағымдану кеңесі бұл шешімдерді әрқашан қолдады. 1953 жылдың 24 сәуірінде (алғашқы атауымен) тағы да тыйым салынды. Шағымдану түспеді. Себептері: сенсациялыққа құмарлық, гангстерлік өмір салтын әдемілеу және кейіпкер мен оның әпкесі арасындағы инцесттік қарым-қатынас. АҚШ-тың бірнеше қалалары, соның ішінде Чикаго және кейбір штаттар фильмді көрсетуден бас тартты. Movie Classics журналы халықты цензураға қарамастан кинотеатрларда фильмді көруді талап етуге шақырды. Фильм 1941 жылдың 20 қарашасында Алғыс айту күнінде Чикагодағы Вудс театрында премьерадан кейін кассалық рекордтарды бұзды, цензура фильмді тоғыз жыл бойы Чикагода көрсетуге тыйым салғаннан кейін. Фильмге жұртшылықтың жағымды пікір білдіргеніне қарамастан, цензуралық шайқастар мен кейбір баспасөздің жағымсыз пікірлері фильмнің жалпы кассалық табысына кері әсер етті. Scarface-тан ақша табуға қанағаттанбаған Говард Хьюз фильмді айналымнан алып тастады. Фильм 1979 жылға дейін қол жетімді болмады, тек күмәнді көздерден алынған, сапасы күмәнді басылымдар ғана болды. 1933 жылы Хьюз Scarface-тің жалғасын режиссерлік етуді және өндіруді жоспарлаған, бірақ қатаң цензура ережелеріне байланысты фильм ешқашан түсірілмеді. Rotten Tomatoes сайтындағы 46 рецензияға сүйенсек, Scarface 98% рейтингке ие, орташа бағасы 8.7/10. Сыншылардың пікірінше: "Бұл Scarface өзінің "кішкентай досынан" бас тартып, стильді визуалды, қызықты зорлық-зомбылық және керемет актерлік құрамын ұсынады". Metacritic-те 12 рецензияға сүйенсек, 90 рейтингке ие, бұл "барлық мақтауға лайық" екенін көрсетеді.
At the time of release, audiences were generally positive. According to George Raft, who met Al Capone a few times at casinos, even Capone himself liked the film adding, "you tell 'em that if any of my boys are tossin' coins, they'll be twenty dollar gold pieces." Variety cited Scarface as having "that powerful and gripping suspense which is in all gangster pictures is in this one in double doses and makes it compelling entertainment", and that the actors play, "as if they'd been doing nothing else all their lives". The National Board of Review named Scarface as one of the best pictures of 1932. However, at the time of release in 1932, there was a general public outcry about this motion picture and the gangster genre in general, which negatively affected the film's box office receipts. Jack Alicoate gave Scarface a scathing review in The Film Daily, stating that the violence and subject matter of the film left him with, "the distinct feeling of nausea". He goes on to say the film "should never have been made" and showing the film would "do more harm to the motion picture industry, and everyone connected with it, than any picture ever shown". Although Ben Hecht was often critical of his work for Hollywood, he admitted that Scarface was "the best directed picture [he has] seen". Hecht did, however, criticize Muni's performance. Having known Al Capone, Hecht claimed that Muni portrayed Capone as too "silent" and "moody", more similar to "Hitler". Some critics disagreed with the casting of British actor Boris Karloff, believing his accent was out of place in a gangster film; a New York Times article stated "his British accent is hardly suitable to the role". However, other critics considered him a high point. The film earned $600,000 at the box office, and while Scarface was more financially successful than Hughes's other films at the time, due to the large cost of production, it is unlikely the film did better than break even. The film initiated outrage among Italian organizations and individuals of Italian descent, remarking a tendency of filmmakers to portray gangsters and bootleggers in their films as Italian. In the film, an Italian American makes a speech condemning gangster activities; this was added later in production to appease censors. This, however, did not prevent the Italian embassy from disapproving Scarface. Believing the film to be offensive to the Italian community, the Order Sons of Italy in America formally denounced the film and other groups urged community members to boycott the film and other films derogatory towards Italians or Italian Americans. Will Hays wrote to the ambassador in Italy, excusing himself from scrutiny by stating the film was an anachronism because it had been delayed in production for two years and was not representative of the current practice of censorship at the time. Nazi Germany permanently prohibited showings of the film. Some cities in England banned the film as well, believing the British Board of Film Censorship's policy on gangster films was too lax. The film had been banned in Ireland on August 19, 1932, and on August 29, 1941, (under the alternate title of 'Gang War'). The decisions were upheld by the Films Appeal Board each time. It was banned on April 24, 1953, (under its original title). No appeal was lodged. Various reasons include pandering to sensationalism, glamorizing the gangster lifestyle and implying an incestuous relationship between the protagonist and his sister. Several cities in the United States, including Chicago, and some states refused to show the film. The magazine Movie Classics ran an issue urging the people to demand to see the film at theaters despite the censorship bans. The film broke box office records at the Woods Theatre in Chicago after premiering Thanksgiving Day, November 20, 1941, after having been banned from showing in Chicago by censors for nine years. Despite the favorable reception of the film among the public, the censorship battles and the unflattering reviews from some press contributed to the film's generally poor performance at the box office. Upset at the inability to make money from Scarface, Howard Hughes removed the film from circulation. The film remained unavailable until 1979 except for occasional release prints of suspect quality from questionable sources. Hughes had plans in 1933 to direct and produce a sequel to Scarface, but due to stricter censorship rules, the film was never made. Based on a sampling of 46 reviews on Rotten Tomatoes, Scarface holds a 98% rating, with an average rating of 8.7/10. The critics' consensus reads: "This Scarface foregoes his "little friend" and packs a different kind of heat, blending stylish visuals, thrilling violence, and an incredible cast." It holds a rating of 90 on Metacritic based on 12 reviews, indicating "universal acclaim".
Өнеркәсіптің қабылдауы
1994 жылы Конгресс кітапханасы «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар» деп таныған «Шар бет» фильмін АҚШ Ұлттық кино реестріне сақтауға іріктеді. Тони Камонте кейіпкері AFI-нің «100 жыл – 100 батыр мен зұлымдар» тізімінде 47-орынды иеленді. Фильмді сыншы және режиссер Жан-Люк Годар «Cahiers du Cinéma» журналында ең жақсы американдық дыбыстық фильм деп атады. 2008 жылдың маусым айында Америка кино институты шығармашылық саладан 1500-ден астам адамды сауалнама жасағаннан кейін, он «классикалық» американдық фильм жанрындағы ең жақсы он фильмді анықтады – «Топ-10». «Шар бет» гангстерлік фильм жанрында алтыншы орынға ие болды. 1983 жылғы түпнұсқа 10-орында болды, бұл «Шар бет» фильмін оның қайта түсірілімімен бірге «Топ-10» тізіміне енген жалғыз фильм етті.
In 1994, Scarface was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant". The character of Tony Camonte ranked at number 47 on AFI's 100 Years 100 Heroes and Villains list. The film was named the best American sound film by critic and director Jean Luc Godard in Cahiers du Cinéma. In June 2008, the American Film Institute revealed its "Ten Top Ten"—the best ten films in ten "classic" American film genres—after polling over 1,500 people from the creative community. Scarface was acknowledged as the sixth best in the gangster film genre. The 1983 version was placed 10th, making Scarface the only film to make the same "10 Top 10" list as its remake.
Талдау
Ғалымдар "Шалбау бет" фильмін тарихи маңызы бар фильм деп қарастыруға бола ма, әлде ол Голливудтың гангстерлік дәуіріндегі бір ғана кино ма деп пікірталас жүргізеді. Фильмнің тарихи маңызын оның сценарийін жазған авторлар күшейте түсті: У. Р. Бернетт, "Кіші Цезарь" атты гангстерлік романның авторы, осы аттас фильм осы романның негізінде түсірілген; Фред Д. Пасли, Чикагоның танымал гангстерлік тарихшысы; және Бен Хехт, бұрынғы Чикаго тілшісі. Джим Колизмоны өлтіру және Ақпан күні қырғыны сияқты оқиғалар фильмнің реализмі мен нақтылығын арттырады. Фильм сыншысы Роберт Э. Шервуд фильмді "социологиялық немесе тарихи құжат ретінде бағалы" деп атап, "оны басып тастауға тырысқан әрекеттер кешірілмейді – себебі ол ұятты емес, шындыққа тым жақын болғандықтан" деді.
Scholars debate whether Scarface classifies as a film with historical significance or as merely a Hollywood gangster era motion picture. Its historical significance was augmented by the film's writing credits: W. R. Burnett, author of gangster novel Little Caesar from which the film of the same name was based on; Fred D. Pasley, a prominent Chicago gangland historian; and Ben Hecht, an ex Chicago reporter. Events similar to the assassination of Jim Colismo and the St. Valentine's Day Massacre contribute to the film's realism and authenticity. Film critic Robert E. Sherwood stated that the film "merits as a sociological or historical document", and "an utterly inexcusable attempt has been made to suppress it—not because it is obscene but because it comes too close to telling the truth."
Артық
Кинотану профессоры Фрэн Мейсонның айтуынша, фильмдегі басты тақырып – артықшылық. Фильмнің бастауында үлкен Луи Костильо жабайы кештің қалдықтарында отырып, достарын келесі кешінің бұрынғыдан да зор, жақсы және "барлығынан көп" болатынына көндіреді. Бұл бандиттің ләззатқа немесе зорлыққа құштарлығымен шектелмейтін өмірін көрсетеді. Костильоның өлімі артықшылықтың келесі бір деңгейін көрсетеді. Бұл сахнада көрермен Тони Камонтенің қару ұстаған көлеңкесін ғана көреді, оқтардың дыбысын және дененің еденге құлауын естиді. Фильмнің дамуымен зорлық-зомбылық көріністері күшейе түседі. Фильмдегі зорлықтың көп бөлігі монтаж арқылы көрсетіледі, көріністер тізбектей өтіп, Тони мен оның тобының жасаған қатыгез қылмыстарын көрсетеді: бар иелерін ұрып-соғу, көлікпен бомбалау, қабырғаға тіреп жеті адамды өлтіру. Бір көріністе календарь беттері автоматтан атылған оқтармен бірге жылдам ауысады, бұл артық зорлықты анық көрсетеді. Зорлықты тек бандиттер ғана емес, полиция да жасайды. Фильмнің соңында Тони мен Ческаны ұстау үшін пәтерлерді қоршап тұрған полиция қызметкерлері мен көліктердің көп саны атақты Камонте бауырларын ұстауға жасалған тыраныстық әрекетті көрсетеді. Тони мен полицияның фильмдегі шамадан тыс зорлық-зомбылық қолдануы оны қалыпты жағдайға айналдырады. Тонидің Томми пістолеттерін пайдаланудағы ерекше қуанышы пародиалық элементтерге негізделген. Ресторандағы сахнада, Солтүстік жақтың бандиттері Тониді Томмимен атуға тырысқанда, ол күштен ләззат алады. Ол үстелдің астына тығылып отырмай, керісінше, қарудың әрекетін көруге тырысады, қуаныштан маниялық күлкіге батып кетеді. Ол алғашқы Томми пістолетін алғанда қуанып, "қаланың барлық жеріне үлкен әріптермен атын жазуға" асығады. Тонидің қымбат заттарды сатып алып, оларды көрсетуі бандиттің шамадан тыс тұтынуын күлкілі түрде көрсетеді. Тони алғаш рет Поппимен баспалдақта жалғыз кездескенде, өзінің жаңа костюмі, зергерлік бұйымдары және оқ өткізбейтін машинасы туралы мақтанады. Поппи оның "әлдеқайда әйелдік" көрінісін атап, оның жақындауын көбінесе жоққа шығарады. Оның әйелдік тұтынуы мен киімге деген құмарлығы оның еркектік тұтынуымен салыстырылады, ол оның жаңа машинасымен бейнеленеді. Кейін Тони Поппиге жаңа көйлектерді көрсетеді, әр көйлекті бір рет ғана киетінін айтады. Оның ұятсыздығы мен өзінің асылсыздығын білмеуі бұл Гетсби стиліндегі көріністі маңызды емес, күлкілі етеді. Оның тұтынуы қазіргі заманның құндылықтарының ыдырауын бейнелейді, оның әсіресе жаман талғамы мен ақша мен әлеуметтік мәртебеге деген құмарлығы. Тонидің артықшылығы пародиадан асып, қауіпті болады, өйткені ол толығымен өзін ұстай алмауды білдіреді, бұл ақыр соңында оның құлдырауына әкеледі. Тонидің шектен тыс әрекеттері қаланың бандит соғыстарында көрінеді. Ол О'Хара, Гаффни және Солтүстік жақтың бандиттерінің қалған бөлігін жалғыз қалдыру туралы нұсқау алды. Ол билік, зорлық-зомбылық және жер иелігін күшейту құмарлығынан бойсұнбайды. Ол тек бандиттердің физикалық аумаққа қатысты сыртқы билік құрылымына қауіп төндіріп қана қоймай, сонымен қатар өзінің боссы Джонни Ловоға батыл мойынсұнбау арқылы өз бандитының ішкі билік құрылымын бұзады. Гаффнидің физикалық орны Тонидің орнынан өзгеше. Фильмде Гаффнидің қозғалысы экранда көрсетілген тығыз кеңістіктер мен оны үнемі қоршап тұрған қолбасшылар тобының әсерінен шектеледі. Тони фильмнің басында еркін қозғала алады, ол Гаффни сияқты шектеліп қалғанша, бірте-бірте толығады. Ол жан-жақтарынан қоршалған, қалада еркін жүріп-тұра алмайды. Алайда, бұл оның аумақ пен билікке деген құмарлығынан туындаған. Артықшылық тақырыбы Тонидің өз қарындасы Ческаға деген құмарлығында көрінеді, ол оны бақылауға және шектеуге тырысады. Олардың анасы ақыл-кеңес ретінде әрекет етеді, бірақ Тони оны тыңдамайды, отбасын өзі әкелетін шамадан тыс және зорлық-зомбылыққа ұшыратады. Оның зорлық-зомбылыққа деген құмарлығы Ческаның жыныстық еркіндікке деген құмарлығын бейнелейді, оны клубтағы Ринальдо үшін әуесқой биімен бейнелейді. Ринальдо Тониге деген адалдығы мен Ческаға деген құштарлығы арасында екіге бөлінеді, бұл Камонте бауырлары арасындағы билік күресінің символы болып табылады. Ринальдо Тонидің билігі мен беделінің символы; оның өлтірілуі Тонидің бақылаусыздығы мен құлдырауынан тұрады, бұл Тонидің өлімімен аяқталады.
According to film studies professor Fran Mason, a prominent theme in the film is excess. The opening of the film sets the stage as Big Louie Costillo sits in the remnants of a wild party, convincing his friends his next party will be bigger, better, and have "much more everything". This indicates the excessive life of a gangster, whether in pleasure or in violence. The death scene of Costillo sets the next tone of excess. In this scene, the audience sees only the shadow of Tony Camonte with a gun, hears the shots and the sound of the body hitting the floor. The violent scenes become more severe as the film progresses. Most of the violence in the film is shown through montage, as scenes go by in sequence, showing the brutal murders that Tony and his gang commit such as roughing up bar owners, participating in a drive by bombing, and massacring seven men against a wall. A scene shows a peel off calendar rapidly changing dates while shot by a machine gun, making the excessive violence clear. The violence is not only perpetrated by the gangsters. The police in the final scene with Tony and Cesca spare no effort to catch the notorious Camonte siblings, visible through the disproportionate number of police officers and cars surrounding the apartment complex to apprehend one man. Tony and the police's excessive use of violence throughout the film normalizes it. An element of parody underlies Tony's abnormal joy in using Tommy guns. In the scene in the restaurant in which men from the North Side gang attempt to shoot Tony with a Tommy, he obtains pleasure from the power. Rather than cowering beneath the tables, he tries to peek out to watch the guns in action, laughing maniacally from his excitement. He reacts jovially upon getting his first Tommy gun and enthusiastically leaves to "write [his] name all over the town with it in big letters". The gangster's excessive consumption is comically represented through Tony's quest to obtain expensive goods and show them off. In Tony's first encounter with Poppy alone on the staircase, he boasts about his new suit, jewelry, and bulletproof car. Poppy largely dismisses his advances calling his look "kinda effeminate". His feminine consumption and obsession with looks and clothes is juxtaposed by his masculine consumption, which is represented by his new car. Later, Tony shows Poppy a stack of new shirts, claiming he will wear each shirt only once. His awkwardness and ignorance of his own exorbitance make this Gatsby style scene more comical than serious. His consumption serves to symbolize the disintegration of values of modernity, specifically represented by his poor taste and obsession with money and social status. Tony's excess transcends parody and becomes dangerous because he represents a complete lack of restraint that ultimately leads to his downfall. Tony's excess is manifested in the gang wars in the city. He is given express instruction to leave O'Hara, Gaffney, and the rest of the North Side gang alone. He disobeys because of his lust for more power, violence, and territory. Not only does he threaten the external power structure of the gangs in relation to physical territory, but he also disrupts the internal power structure of his own gang by blatantly disobeying his boss, Johnny Lovo. Gaffney's physical position juxtaposes Tony's position. Throughout the film, Gaffney's movement is restricted by both setting and implication because of the crowded spaces in which he is shown onscreen and his troupe of henchmen by whom he is constantly surrounded. Tony is able to move freely at the beginning of the film, becoming progressively more crowded until he is as confined as Gaffney. He is surrounded by henchmen and cannot move as freely throughout the city. This, however, is self imposed by his own excessive desire for territory and power. The theme of excessiveness is further exemplified by Tony's incestuous desires for his sister, Cesca, whom he attempts to control and restrict. Their mother acts as the voice of reason, but Tony does not listen to her, subjecting his family to the excess and violence he brings upon himself. His lust for violence mirror's Cesca's lust for sexual freedom, symbolized by her seductive dance for Rinaldo at the club. Rinaldo is split between his loyalty for Tony and his passion for Cesca, serving as a symbol of the power struggle between the Camonte siblings. Rinaldo is a symbol of Tony's power and prominence; his murder signifies Tony's lack of control and downfall, which ends in Tony's own death.
Америка арманы
Камонттің танымалдыққа және табысқа жетуі американдық арманға негізделген, бірақ одан да зорлық-зомбылыққа толы. Фильм итальяндық бандиттің өрлеуі мен құлдырауынан кейін Тони көбірек америкалыққа айналады. Тони шаштаразда сүлгінің астынан шыққанда, көрермендер оның бет-әлпетін алғаш рет көреді. Ол шетелдік болып көрінеді, айқын итальяндық акценті, жылтыр шашы және бетіндегі жаралардан көрінетін неандертальдық сыңайы бар. Фильм дамыған сайын, ол акцентін жоғалтып, костюмдері әсемдікке айналып, америкалықтана береді. Фильмнің соңында оның акценті мүлдем байқалмайды. Ол қайтыс болған кезде американдық арманның табысын көрсететін көптеген "мүліктерді" жинады: жеке хатшысы, жоғары әлеуметтік статусы бар қарындасы (оның бұрынғы бастығының сүйіктісі болғаны одан да маңызды), сондай-ақ сәнді пәтер, үлкен көліктер және әдемі киімдер. Камонте Америкада табысқа жету үшін Камонте өзінің "Біріншіден, өзің істе, өзің жаса, және осылай жалғастыр" деген ұранымен әрекет ету керектігін көрсетеді. Екінші жағынан, Камонте заманауи өмір мен қоғамды қабылдамау, нәтижесінде американизмнің өзін қабылдамау арқылы американдықтардың құштарлығын бейнелейді. Бандит басқалар сияқты американдық арманға ұмтылады, бірақ оған қазіргі қоғамның құндылықтарына қайшы келетін, зорлық-зомбылық және заңсыз әрекеттер арқылы қол жеткізеді.
Camonte's rise to prominence and success is modeled after the American Dream, but more overtly violent. As the film follows the rise and fall of an Italian gangster, Tony becomes increasingly more Americanized. When Tony appears from under the towel at the barbershop, this is the first time the audience gets a look at his face. He appears foreign with a noticeable Italian accent, slicked hair, and an almost Neanderthal appearance evident by the scars on his cheek. As the movie progresses, he becomes more Americanized as he loses his accent and his suits change from gaudy to elegant. By the end of the film, his accent is hardly noticeable. Upon the time of his death, he had accumulated many "objects" that portray the success suggested by the American Dream: his own secretary, a girlfriend of significant social status (more important even is that she was the mistress of his old boss), as well as a fancy apartment, big cars, and nice clothes. Camonte exemplifies the idea that one can obtain success in America by following Camonte's own motto to "Do it first, do it yourself, and keep on doin' it." On the other hand, Camonte represents the American urge to reject modern life and society, in turn rejecting Americanism itself. The gangster strives for the same American Dream as anyone else, but approaches it in a way at odds with modern societal values, through violence and illicit activity.
Бандиттер аумағы
Аумақты бақылау – гангстерлік фильмдер жанрында физикалық және киноэкрандағы маңызды тақырып. Тони қаланың физикалық бақылауын алу арқылы, бәсекелес топтарды жойып, қаланы басқаруға тырысады, және билікке өрлегенде киноэкранында да бақылау орнатады. Бұл Тони, Джонни және Поппи қатысқан көріністерде және олардың араласуларында ең жақсы көрінеді. Фильмнің басындағы бір көріністе Тони Луи Костиллоны өлтіргені үшін төлем алуға Джоннидің пәтеріне келеді. Кадрде екі бөлме көрінеді: Тони отырған бас бөлме және Поппи отырған, Джонни ақшасын сақтайтын артқы бөлме. Лово артқы бөлмеге кіреді, бірақ Тони кірмейді, сондықтан бұл бөлме Джоннидің күші мен аумағын көрсетеді. Адамдар сахнада бір-біріне қарсы отыр, ал Поппи олардың арасында, фондық бөлікте, екеуі де күресіп жатқан жүлде ретінде бейнеленген. Дегенмен, олар екеуі де кадрда тең дәрежеде көрінеді, бұл олардың күш теңдігін көрсетеді. Кейінірек, түнгі клубтағы көріністе Тони Поппи мен Джоннидің арасына отырып, кадрдағы орталық орны арқылы бақылауды өз қолына алғанын көрсетеді. Ол Поппиді "жеңіп" алғанымен, ең көп билік пен аумақты иеленгенін көрсетеді.
Control of territory is a theme in the gangster film genre in a physical sense and on the movie screen. Tony works to control the city by getting rid of competing gangs and gaining physical control of the city, and he likewise gains control of the movie screen in his rise to power. This is most evident in scenes and interactions involving Tony, Johnny, and Poppy. In an early scene in the film, Tony comes to Johnny's apartment to receive his payment after killing Louie Costillo. Two rooms are visible in the shot: the main room, where Tony sits, and the room in the background where Poppy sits and where Johnny keeps his money. Lovo goes into the back room but Tony does not, so this room represents Johnny's power and territory. The men are sitting across from each other in the scene with Poppy sitting in the middle of them in the background representing the trophy they are both fighting for. However, they both appear equally in the shot, representing their equality of power. Later, in the nightclub scene, Tony sits himself in between Poppy and Johnny showing he is in control through his centrality in the shot. He has gained the most power and territory, as indicated by "winning" Poppy.
Технологиядан қорқу
Scarface американдықтардың сол кездегі технологиялық прогрестен туындаған қорқынышы мен ұғымсыздығын көрсетеді: технологиялық прогресс пен жаппай өндіріс қорқыныш тудыруы керек пе, әлде қуанышпен қарсы алу керек пе. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін басым алаңдаушылық жаңа технологиялар толыққанды құрып жоюға алып келе ме, әлде өмірді жеңілдете түсіп, бақыт сыйлай ма деген еді. Фильмде Тони машиналық мылтықтардың қанша мүмкіндік беретініне қуанады, олардың көмегімен көбірек адамды жылдам және қашықтан өлтіруге болады. Бұл жаппай өндіріс жаппай жоюмен немесе жаппай тиімділікпен тең ба екені деген мәселені көтеріп тұрады.
Scarface represents the American fears and confusion that stemmed from the technological advancement of the time: whether technological advancement and mass production should be feared or celebrated. An overall anxiety post World War I was whether new technology would cause ultimate destruction, or whether it would help make lives easier and bring happiness. In the film, Tony excitedly revels in the possibilities machine guns can bring by killing more people, more quickly, and from further away. This represents the question of whether or not mass production equals mass destruction or mass efficiency.
Нысандар мен ым-ишаралар
Фильмдегі ойын-құралдары мен әдемі мотивтер Ховард Хоукстің режиссерлік шеберлігі арқылы көрініс тапқан қара юморды көрсетті. Боулинг аллеясындағы сахнада, қарсылас бандиттік топтың басшысы Том Гаффни қаза тапқанда, Гаффни допты лақтырған сәтте кадр соңғы тұрған кегельге тоқталады, ол құлап Гаффнидің өлімін символдайды. Осы сахнада, Гаффнидің өлімінен бұрын, есептегіш тақтада "X" белгісі пайда болады, бұл Гаффнидің қазасын болжайды. Хоукс фильм бойында "X" белгісін алдын ала хабарлау тәсілін қолданды (алғаш рет титрлерде көрінді), ол көбінесе өлім көрсетілгенде пайда болады (бірақ әр сахнада емес); бұл мотив көптеген жерлерде кездеседі, ең айқын мысалы – Тонидің сол жақтағы бетіндегі "X" пішіндес із. Бұл мотивтер гангстердің өмірін паш етеді. Гангстердің шляпасы гангстерлік фильмдерде, әсіресе "Scarface" фильмінде, әсемдік пен ысырапшылдықтың символы ретінде жиі кездесетін тақырып. Хоукс өзінің фильмдерінде жиі қолданатын қол қимылдары да мотив ретінде пайда болды. "Scarface" фильмінде Джордж Рафтқа монетаны қайта-қайта лақтыру нұсқауы берілді, ол фильм бойында осылай істейді.
The use of playful motifs throughout the film showcased Howard Hawks's dark comedy he expressed through his directing. In the bowling alley scene, where rival gang leader Tom Gaffney was murdered, when Gaffney throws the ball, the shot remains on the last standing bowling pin, which falls to represent the death of kingpin Tom Gaffney. In the same scene, before the death of Gaffney, a shot shows an "X" on the scoreboard, foreshadowing Gaffney's death. Hawks used the "X" foreshadowing technique throughout the film (seen first in the opening credits) which were chiefly associated with death appearing many times (but not every scene) when a death is portrayed; the motif appears in numerous places, most prominently as Tony's "X" scar on his left cheek. The motifs mock the life of the gangster. The gangster's hat is a common theme throughout gangster films, specifically Scarface, as representative of conspicuous consumption. Hawks included hand gestures, a common motif in his films. In Scarface, George Raft was instructed to repetitively flip a coin, which he does throughout the film.
"Әлем сендерге тиесілі"
Камонтедің пәтерінен "Әлем сенікі" деген неоновый, жыпылықтайтын жарнама көрінеді. Бұл жарнама қазіргі американдық қаланы мүмкіндіктер мен жеке бастың қадір-қасиетінің орны ретінде бейнелейді. Бұл ұран қанша тартымды болса да, бұл хабар мүмкін емес, бірақ Тони мұны түсінбейді. Оның пәтерінен көрінетін көрініс – гангстердің биікке өрлеуі. Камонте ғимараттың сыртындағы көшеде өлтірілгенде, камера жарнама тақтасына бұрылады, ол мүмкіндіктердің болуымен қатар оларды іске асыруға келмейтін қоғамдық қайшылықты көрсетеді. Роберт Уоршоудың сөзіне сүйенсек, соңғы сахна әлемнің біздікі емес екенін, сондай-ақ оның да емес екенін көрсетеді. Гангстердің өлімі бізді табысқа жету туралы идеядан және оның қажеттілігінен уақытша босатады. Артықшылық тақырыбына қатысты, бұл жарнама – гангстер бейнесінің шектен тыс құштарлығы арқылы көрінетін заманауилықтың тудырған қарама-қарсылық құштарлықтарының метафорасы.
Camonte's apartment looks out on a neon, flashing sign that says "The World Is Yours". This sign represents the modern American city as a place of opportunity and individualism. As attractive as the slogan is, the message is impossible, yet Tony does not understand this. The view from his apartment represents the rise of the gangster. When Camonte is killed in the street outside his building, the camera pans up to show the billboard, representative of the societal paradox of the existence of opportunity yet the inability to achieve it. According to Robert Warshow, the ending scene represents how the world is not ours, but not his either. The death of the gangster momentarily releases us from the idea of the concept of success and the need to succeed. In regards to the theme of excess, the sign is a metaphor for the dividing desires created by modernity seen through the lens of the excessive desires of the gangster persona.
Стиль
"Кескілеген" және "қатал шекаралы" "Шаралы бет" 1930-шы жылдардың гангстер фильмдерінің визуальдық стилін қалыптастырды. Хокс кинематографиясындағы қара-ақ түстің күшті контрасты арқылы зорлыққа толы, қызықты фильм жасады. Мысалы, қараңғы бөлмелер, жалюзидің артындағы денелердің силуеттері және мұқият орналастырылған жарық аймақтары. Фильмнің көп бөлігі түнгі уақытта өтеді. Кадр ішіндегі нысандардың тығыз орналасуы және камераның іздеуші қозғалысы фильмдегі оқиғалардың барысын көрсетті. Кинотасу динамикалық, камераның әртүрлі орналасуымен және жылжымалы кадрлармен ерекшеленеді.
"Sharp" and "hard edged", Scarface set the visual style for the gangster films of the 1930s. Hawks created a violent, gripping film through his use of strong contrast of black and white in his cinematography. For example, dark rooms, silhouettes of bodies against drawn shades, and pools of carefully placed light. Much of the film is shown to take place at night. The tight grouping of subjects within the shot and stalking camera movement followed the course of action in the film. The cinematography is dynamic and characterized by highly varied camera placement and mobile framing.
Италия тіліндегі нұсқалары
1946 жылдың қазан айында Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Италия мен АҚШ арасындағы қарым-қатынас жақсарғанда, итальяндық фильм өндіруші компания Titanus «Скарфейс» фильмін итальян тіліне аударуға қызығушылық танытты. Бастапқыда итальяндық кинофильмдер бюросынан рұхсат сұрағанда, фильмдегі зорлық-зомбылық пен қылмыстың бейнеленуіне байланысты цензуралық алаңдаушылықтар туып, өтініш қабылданбады. Фильмде итальяндықтардың бейнеленуіне қатысты бастапқыда ешқандай алаңдаушылық болған жоқ. Titanus итальяндық кинофильмдер бюросына «Скарфейс» фильмін «шетелде түсірілген ең сенімді және құрылымды фильмдердің бірі» деп сипаттап үндеді. Олар итальян экономикасының соғыс салдарынан келген зиянды өтеу үшін отандық кино өндірушілерге қаржыны үнемдеуге көмектесетін шетел тіліндегі фильмді көрсетуді ұсынды. 1946 жылдың соңында Titanus фильмді дубляждау үшін сценарийді аударды. Итальяндық сценарийдегі бір айырмашылық – кейіпкерлердің аттары итальяндық дыбыстан американдық дыбысқа өзгертілді. Мысалы, Тони Камонте Тони Кермонт, ал Гвино Ринальдо Гвидо Рейнольд болып өзгертілді. Бұл және басқа да бірнеше өзгерістер итальяндықтарға жасалған сілтемелерді жою мақсатымен жасалды. Мысал ретінде, Тони мен Джоннидің ресторандағы көрінісін қарастырайық. Америкалық нұсқада Тони макаронға салынған сарымсақ туралы әзілді айтады, ал итальяндық аудармада сөз болатын тағам – қаз бауыр паштеті, бұл азық-түлікке қатысты итальяндық сілтеме емес. Сонымен қатар, американдық нұсқада бандиттер ашуланған қоғамдық топтар тарапынан заңсыз иммигранттар деп сипатталса, итальяндық дубляжда қылмыскерлердің азаматтық статусы ескерілмейді, тек рецидивтік қылмыскерлер туралы айтылады. 1976 жылы Radio Televisione Italiana (RAI) телерадиокомпаниясы фильмді итальян тіліне қайта дубляждады. Сценарийді Франко Даль Сер аударды, ал дубляжға Джулио Паникали режиссерлік етті. Пол Мунидің Тони Камонте рөлін Пино Локчи, ал Джордж Рафттың Гунио Ринальдо рөлін Пино Колицци дубляждады. 1947 жылғы және 1976 жылғы нұсқалардың арасындағы айырмашылық – барлық итальяндық атаулар мен итальяндық мәдени сілтемелер түпнұсқа американдық сценарийден толығымен алынып тасталды. 1976 жылғы нұсқа кейіпкерлердің итальяндық шығу тегін атап өтеді және кейбір кейіпкерлерге ерекше итальяндық диалекттерді қосады. Бұл дубляжда фильмнің ашылу және жабылу титрлері, сондай-ақ газеттен алынған үзінділер итальян тіліне аударылды, бірақ газет үзінділерінің аудармасы ерекше эстетикалық тұрғыдан жасалмады. Фильм 1990 жылдары қайта жаңғыртылып, Universal компаниясының цифрлық нұсқасымен бірге шығарылды. Ғылыми консенсус бойынша, 1990 жылғы дубляж 1976 жылғы қайта дубляждаудан алынған аудионың қайта жаңғыртылуы мен пайдалануының комбинациясы болып табылады.
In October 1946, after World War II and the relations between Italy and the United States softened, Titanus, an Italian film production company was interested in translating Scarface into Italian. Initially, upon requesting approval from the Italian film office, the request was rejected due to censorship concerns of the portrayal of violence and crime throughout the film. There was no initial concern about the film's portrayal of Italians. Titanus appealed to the Italian film office calling Scarface, "one of the most solid and constructive motion pictures ever produced overseas". They lobbied to bring in a foreign language film to help domestic film producers save money in the Italian economy damaged by the recent war. After receiving approval at the end of 1946, Titanus translated a script for dubbing the film. One difference in the Italian script is the names of the characters were changed from Italian sounding to more American sounding. For example, Tony Camonte was changed to Tony Kermont, and Guino Rinaldo was changed to Guido Reynold. This and several other changes were made to conspicuously remove references to Italians. Another example is the difference in the scene in the restaurant with Tony and Johnny. In the American version, Tony makes a comical statement about the garlic in the pasta, whereas, in the Italian translation, the food in question is a duck liver pâté, a less overtly Italian reference to food. Moreover, in the American version, the gangsters are referred to as illegal immigrants by the outraged community; however, in the Italian dubbed version, the citizen status of the criminals are not mentioned, merely the concern of repeat offenders. The film was redubbed into Italian in 1976 by the broadcasting company Radio Televisione Italiana (RAI). Franco Dal Cer translated the script, and the dub was directed by Giulio Panicali. Pino Locchi dubbed the voice of Tony Camonte for Paul Muni and Pino Colizzi dubbed the voice of Gunio Rinaldo for George Raft. A difference between the 1947 version and the 1976 version is that all of the Italian names are and Italian cultural references were untouched from the original American script. The 1976 version celebrates the Italian backgrounds of the characters, adding noticeably different Italian dialects to specific characters. This version of the dubbed film translates the opening and closing credit scenes as well as the newspaper clippings shown into Italian; however, the translation of the newspaper clippings was not done with particular aesthetic care. The film was redubbed in the 1990s and released on Universal's digital edition. According to scholarly consensus, the 1990 dub is a combination of re voicing and reuse of audio from the 1976 redub.
Мұра
Бокс-офисте сәттілік көрмегеніне қарамастан, «Шар бет» 1932 жылы ең көп талқыланған фильмдердің бірі болды. «Шар бет» (көбінесе «Little Caesar» және «The Public Enemy» фильмдерімен бірге) бандиттік фильмдер жанрының архетипі ретінде жиі аталады, себебі ол Голливудта пайда бола бастаған жанрдың алғашқы стандартын белгіледі. Дегенмен, «Шар бет» 1930-жылдардың басындағы үш ірі бандиттік фильмнің соңғысы болды, өйткені осы үш фильмнің, әсіресе «Шар беттің» тудырған кодекске дейінгі зорлық-зомбылық толқыны 1934 жылы Өндіріс кодексінің әкімшілігінің құрылуына себеп болды. Говард Хоукс «Шар бетті» өзінің сүйікті туындыларының бірі деп атады, ал фильм Говард Хьюз үшін мақтанышқа айналды. Хьюз фильмді шығарудан кейін бірнеше жыл өткен соң, оны өзінің қақпалы бөлмелеріне жабыстырып қойды, фильмді таратуға немесе оның құқықтарын сатып алуға жасалған көптеген тиімді ұсыныстарды қабылдамай, жол тартты. 1979 жылы, ол қайтыс болғаннан кейін үш жыл өткен соң, оның мүлкін басқаратын Summa Corporation компаниясы «Шар бет» фильмінің құқықтарын және тағы жеті фильмді Universal Pictures компаниясына сатты, бұл 1983 жылы Аль Пачиноның басты рөлде ойнаған қайта түсірілімге жол ашты. Қайта түсірілім үшін бұл сирек кездесетін жағдай болғанымен, 1983 жылғы нұсқа да сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Пауль Мунидің «Шар бет» фильміндегі «үлгілі бандиттік антигерой» рөліндегі ойнауы оның кинодағы мансабының тез өркендеуіне үлкен үлес қосты. Пауль Муни Тони Камонте рөлін сомдағаны үшін маңызды марапаттар алды. Сыншылар оның күшті және қатал ойынын жоғары бағалады. Аль Пачино Пауль Муниден үлкен шабыт алғанын, ал Мунидің ойнаған рөлі 1983 жылғы «Шар бет» қайта түсіріліміндегі оның өзінің рөліне әсер еткенін айтты. Дегенмен, көтеріліп келе жатқан бандиттің әсерлі бейнесіне қарамастан, сыншылар кейіпкердің Аль Капонеге аздап ұқсағанын айтады. Камонтеден айырмашылығы, Капоне қара жұмыстан аулақ болды және әдетте өзінің кір жұмыстарын істеу үшін басқаларды жалдады. Сонымен қатар, Мунидің «Шар бет» фильміндегі соңғы сахнада Капоне кейіпкерінің қорқақ екені көрінді, өйткені ол мейірімділік тілеп, көшеде атып өлтіруден бұрын қашып құтылуға тырысты. Капоне қорқақтығымен танымал болған жоқ және шайқаста қаза таппады. «Шар бет» Энн Дворактың ең танымал фильмі болды. Фильм Рафттың ұзақ және сәтті мансабының бастауы болды. Фильмнің екінші басты рөлін ойнаған Рафт, оның кейіпкерінің ерекшелігі - монетаны қарамай-ақ лақтырып тастауды үйренген еді, және ол бұл рөлде өте күшті әсер қалдырды. Говард Хоукс Рафтке актерлік тәжірибесінің жетіспеушілігін жасыру үшін фильмде осы қабілетін пайдалануды кеңес берді. Рафттың кейінірек «Some Like It Hot» (1959) фильміндегі гангстер Спатс Коломбо рөлінде ойнағанда, ол монета лақтырып жатқан әріптес гангстерінен: «Сен бұл арзан әдісті қайдан үйрендің?» деп сұрайды. «Шар бет» фильмі фильмнің жарық көргенінен кейін төрт жыл өткен соң, нақты бандиттік өмірге әсер еткен болуы мүмкін. 1936 жылы фильмде бейнеленген Валентин күні қырғынына жауапты деп саналған Джек МакГурнды боулинг аллеясында қарсыластары өлтірді.
Despite being unsuccessful at the box office, Scarface was one of the most discussed films of 1932 due to its subject matter and its struggle and triumph over censor boards. Scarface is cited (often with Little Caesar and The Public Enemy) as the archetype of the gangster film genre, because it set the early standard for the genre which continues to appear in Hollywood. However, Scarface was the last of the three big gangsters films of the early 1930s, as the outrage at the pre Code violence caused by the three films, particularly Scarface, sparked the creation of the Production Code Administration in 1934. Howard Hawks cited Scarface as one of his favorite works, and the film was a subject of pride for Howard Hughes. Hughes locked the film in his vaults a few years after release, refusing many profitable offers to distribute the film or to buy its rights. In 1979, three years after his death, Summa Corporation, which controlled his estate, sold the rights to Scarface, along with seven other films to Universal Pictures, which sparked the 1983 remake starring Al Pacino. Though rare for a remake, the 1983 version was also critically acclaimed. Paul Muni's performance in Scarface as "the quintessential gangster anti hero" contributed greatly to his rapid ascent into his acclaimed film career. Paul Muni received significant accolades for his performance as Tony Camonte. Critics praised Muni for his robust and fierce performance. Al Pacino stated he was greatly inspired by Paul Muni, and Muni influenced his own performance in the 1983 Scarface remake. However, despite the impressive portrayal of a rising gangster, critics claim the character minimally resembled Al Capone. Unlike Camonte, Capone avoided grunt work and typically employed others to do his dirty work for him. Moreover, Muni's Scarface at the end revealed the Capone character to be a coward as he pled for mercy and tried to escape before getting shot in the street. Capone was not known for his cowardice and did not die in battle. Scarface was Ann Dvorak's best known film. The film launched Raft's lengthy career as a leading man. Raft, in the film's second lead, had learned to flip a coin without looking at it, a trait of his character, and he made a strong impression in the comparatively sympathetic but colorful role. Howard Hawks told Raft to use this in the film to camouflage his lack of acting experience. A reference is made in Raft's later role as gangster Spats Columbo in Some Like It Hot (1959), wherein he asks a fellow gangster (who is flipping a coin) "Where did you pick up that cheap trick?" The movie Scarface may have had an influence on actual gangster life four years after the film was released. In 1936, Jack McGurn, who was thought to be responsible for the St. Valentine's Massacre depicted in the film, was murdered by rivals in a bowling alley.
Үй медиасы
Фильм 1980 жылдың мамыр айында MCA Videocassette компаниясы шығарған алғашқы фильмдердің бірі болды. Фильм 2007 жылдың 22 мамырында DVD форматында жарық көрді, ал 2012 жылдың 28 тамызында Universal Studios студиясының 100 жылдығына арналған мерекелік шара ретінде Universal Pictures Home Entertainment компаниясы оны қайтадан шығарды. DVD-нің екі нұсқасында да Turner Classic Movies телеарнасының жүргізушісі және кинотанушы Роберт Осборнның кіріспесі мен фильмнің балама соңы бар. Видео және теледидарда фильм Хоукстің бастапқы соңымен сақталған, бірақ түсірілім барысында оған енгізілген басқа өзгертулер де бар. Фильмнің толыққанды өзгертілмеген және цензураланбаған нұсқасы 2019 жылдың 15 қазанында «Скарфейс» (1983) фильмінің лимиттік жинағы шыққанға дейін белгілі болған жоқ.
The film was one of the first films released on video by MCA Videocassette in May 1980. The film was released on DVD on May 22, 2007, and was released again on August 28, 2012, in celebration of the 100th anniversary of Universal Studios, by Universal Pictures Home Entertainment. Both versions of the DVD include an introduction by Turner Classic Movies host and film historian Robert Osborne and the film's alternate ending. On video and on television, the film maintains Hawks's original ending but still contains the other alterations he was required to make during filming. A completely unaltered and uncensored version of the film was not known to exist until the limited edition set of Scarface (1983) was released on October 15, 2019.
Қарым-қатынас фильмдері
Говард Хьюз қайтыс болғаннан кейін «Шалбақ бет» фильмінің құқықтары алынды, және Брайан де Палма 1983 жылы Аль Пачиноның «Шалбақ бет» рөлінде ойнаған фильмнің жаңа нұсқасын шығарды. Фильм 1980-ші жылдардағы Маямидегі латын Америкасының қылмыстық әлемінде өрбітеді және графикалық зорлық-зомбылық пен ұятсыз тілдің болуымен танымал, ол 1980-ші жылдарға «зорлық пен ұятсыздыққа толы» деп есептелді, ал түпнұсқа фильм 1930-шы жылдардағы кино үшін сондай-ақ есептелген. 1983 жылғы фильмнің 2003 жылғы «Жубанық жылдық басылымы» DVD жинағында оның 1932 жылғы нұсқасы да бар. 1983 жылғы фильмнің соңында «Бұл фильм Говард Хокс пен Бен Хехтке арналған» деген аталым соңғы кадрдың үстінде пайда болады. Universal студиясы 2011 жылы «Шалбақ беттің» жаңа нұсқасын жасап жатқанын хабарлады. Студия жаңа фильмнің жалғасы да, қайта түсірілімі де емес екенін, бірақ 1932 және 1983 жылғы фильмдердің элементтерін, соның ішінде америкалық арманды іздеу жолында билікке жеткен адамның негізгі идеясын қамтитынын мәлімдеді. 2016 жылы Антуан Фукуа қайта түсіруді режиссерлік ету туралы келіссөздер жүргізді, бірақ келесі жылдың ақпан айында Коэн ағайындары сценарийді жаңартқаннан кейін жобадан бас тартты. Кейін Universal Дэвид Айерді режиссерлікке шақырды және Диего Лунамен келісім жасасты, бірақ Айердің сценарийі тым зорлық-зомбылыққа толы болғандықтан оны қызметтен босатыды. 2018 жылы Фукуа жобаға қайта оралды, бірақ 2020 жылдың мамырында тағы да кетіп қалды. Оның орнына Лука Гуадагнино фильмді режиссерлік етуге келісім берді, сценарийді Коэн ағайындары жазды. «Шалбақ бет» көбінесе 1930 жылдардың басында шыққан басқа да қылмыстық фильмдермен байланысты, мысалы «Ад есігі» (1930), «Кішкентай Цезарь» (1931) және «Жазатайым жау» (1931). Винчестер университетінің профессоры Фрэн Мейсонның сөзіне сүйенсек, «Шалбақ бет» өте көп нәрсені қамтитындығына байланысты 1930-шы жылдардағы гангстерлік фильмдерге қарағанда «Қызықты жиырма жылдар» фильміне көбірек ұқсайды.
After the rights for Scarface were obtained after the death of Howard Hughes, Brian de Palma released a remake of the film in 1983 featuring Al Pacino as Scarface. The film was set in contemporary 1980s Miami in the Hispanic underworld and is known for its inclusion of graphic violence and obscene language, considered "as violent and obscene for the 1980s" as the original film was considered for 1930s cinema. The 2003 DVD "Anniversary Edition" limited edition box set of the 1983 film includes its 1932 counterpart. At the end of the 1983 film, a title reading "This film is dedicated to Howard Hawks and Ben Hecht" appears over the final shot. Universal announced in 2011 that the studio is developing a new version of Scarface. The studio claims the new film is neither a sequel nor a remake, but will take elements from both the 1932 and the 1983 version, including the basic premise of a man who becomes a kingpin in his quest for the American Dream. In 2016, Antoine Fuqua was in talks to direct the remake, but left the project the following year in February, with the Coen brothers rewriting the script. Universal later hired David Ayer to direct and contracted Diego Luna to star, but dismissed Ayer because his script was too violent. In 2018, Fuqua was back on the project, but left again in May 2020. Instead, Luca Guadagnino has signed to direct the film, with the script from Coen brothers. Scarface is often associated with other pre code crime films released in the early 1930s such as The Doorway to Hell (1930), Little Caesar (1931) and The Public Enemy (1931). According to Fran Mason of the University of Winchester, Scarface is more similar to the film The Roaring Twenties than its early 1930s gangster film contemporaries because of its excess.