Уильям Шарп: Шотланд жазушысы және Фиона Маклеод псевдонімі
William Sharp (writer)
Уильям Шарп (1855-1905) – шотланд жазушысы, өлеңдер мен әдеби биография жазған. Фиона Маклеод псевдонімімен де белгілі, Ossian, Scott өлеңдерін өңдеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд жазушысы (1855–1905)
Scottish writer (1855–1905)
Уильям Шарп (12 қыркүйек 1855 – 12 желтоқсан 1905) – шотланд жазушысы, әсіресе поэзия және әдеби өмірбаян жазуда ерекше көзге түскен. 1893 жылдан бастап Фиона Маклеод деген атпен де жазды, бұл псевдоним оның өмірі бойы құпия сақталды. Ол сонымен қатар Оссиан, Уолтер Скотт, Мэтью Арнольд, Алгернон Чарльз Суинберн және Юджин Ли Гамильтонның өлеңдерін редакциялаған.
William Sharp (12 September 1855 – 12 December 1905) was a Scottish writer, of poetry and literary biography in particular, who from 1893 wrote also as Fiona Macleod, a pseudonym kept almost secret during his lifetime. He was also an editor of the poetry of Ossian, Walter Scott, Matthew Arnold, Algernon Charles Swinburne and Eugene Lee Hamilton.
Өмірбаян
Шарп Пейслиде дүниеге келді және Глазго академиясында және Глазго университетінде білім алды, оған 1871-1872 жылдары дипломсыз қатысты. 1872 жылы ол тифпен ауырады. 1874-1875 жылдары Глазгодағы заң кеңсесінде жұмыс істеді. 1876 жылы денсаулығы нашарлап, Австралияға сапарға жіберілді. 1878 жылы Лондон банкінде жұмысқа орналасты. Ол Данте Габриэль Россеттимен сэр Ноэль Патонның таныстыруымен танысты және Россеттидің әдеби тобына қосылды, онда Холл Кейн, Филип Бурк Марстон және Суинберн болды. 1884 жылы ол өзінің туған інісі Элизабет Шарпқа үйленді және 1891 жылдан бастап өзін толық уақыт жазуға арнады, көп саяхат жасады. Осы кезеңде ол Патрик Геддес пен "The Evergreen" айналасындағы Эдинбургтегі келттік айнаның тағы бір жазушысы Эдит Уингейт Риндермен терең романтикалық байланысқа түсті. Ол өзінің жазған шығармаларына Фиона Маклеод ретінде Риндерге ("EWR") қарызды болды және 1894 жылы өзінің алғашқы Маклеод романын ("Pharais") оған арнады. Шарптың 1890 жылдары В. Б. Йейтспен күрделі және екіұшты қарым-қатынасы болды, бұл кельт жаңғыруының орталық шиеленісі болды. Йейтс бастапқыда Маклеодты қабылдауға, ал Шарпты қабылдамауға тырысты, кейін олардың екі жақты екенін анықтады. Шарп екі түрлі тұлғаны күшейе түскен жайт деп санады. "Фиона Маклеод" екі жақты екенін білмейтін біреуге жазу қажет болған жағдайларда, Шарп мәтінді әпкесіне (Мэри Беатрис Шарп) диктанттап жазатын, содан кейін оның қолжазбасы Фионаның қолжазбасы ретінде ұсынылатын. Маклеод кезеңінде Шарп Алтын Таңның герметикалық орденінің мүшесі болды. 1892 жылдың тамызында ол "Pagan Review" журналының жалғыз саны болып табылатын басылымын жариялады, онда ол бірнеше псевдонимдермен ("W. H. Брукс", "W. S. Fanshawe", "Джордж Гаскойн", "Уилланд Дриме", "Лионель Уинграв", "Джеймс Маразион", "Чарльз Верлине" және "Wm. Windover") гендерлік теңсіздікті жоятын неоязықшылықты құруды ұсынды. Оның сыншылары, басқа нәрселермен қатар, оның язықшылығы ежелгі әлемнің язықшылық жазбаларынан өте алшақ екенін жазды. "The Saturday Review" былай деп жазды:
Sharp was born in Paisley and educated at Glasgow Academy and the University of Glasgow, which he attended 1871–1872 without completing a degree. In 1872 he contracted typhoid. During 1874–5 he worked in a Glasgow law office. His health broke down in 1876 and he was sent on a voyage to Australia. In 1878 he took a position in a bank in London. He was introduced to Dante Gabriel Rossetti by Sir Noel Paton, and joined the Rossetti literary group; which included Hall Caine, Philip Bourke Marston and Swinburne. He married his cousin Elizabeth Sharp in 1884, and devoted himself to writing full time from 1891, travelling widely. Also about this time, he developed an intensely romantic attachment to Edith Wingate Rinder, another writer of the consciously Celtic Edinburgh circle surrounding Patrick Geddes and "The Evergreen". It was to Rinder ("EWR") he attributed the inspiration for his writings as Fiona Macleod thereafter, and to whom he dedicated his first Macleod novel ("Pharais") in 1894. Sharp had a complex and ambivalent relationship with W. B. Yeats during the 1890s, as a central tension in the Celtic Revival. Yeats initially found Macleod acceptable and Sharp not, and later fathomed their identity. Sharp found the dual personality an increasing strain. On occasions when it was necessary for "Fiona Macleod" to write to someone unaware of the dual identity, Sharp would dictate the text to his sister (Mary Beatrice Sharp), whose handwriting would then be passed off as Fiona's manuscript. During his Macleod period, Sharp was a member of the Hermetic Order of the Golden Dawn. In August 1892, he published what became the only issue of the Pagan Review, in which he, under a set of pen names (including "W. H. Brooks", "W. S. Fanshawe", "George Gascoigne", "Willand Dreeme", "Lionel Wingrave", "James Marazion", "Charles Verleyne", and "Wm. Windover") argued for the establishment of a neo paganism which would abolish gender inequality. The review was received negatively; among other things, critics wrote that its paganism was far removed from the pagan writings of the ancient world. The Saturday Review wrote:
цитата|Жаңа язықшылықтың қателіктерін түзету үшін ескі язықшыларды – Гомерді, Софоклді, Вергилийді зерттеуден жақсы ем жоқ. Олар, М. Поль Верлен емес, тіпті Джордж Мередит емес, тіпті Бодлер де емес (Pagan Review бұл авторды атайтын тәрізде, ол өзі нео-язықшыларды есте қаларлық эсседе сынады) басшылыққа алуға лайық. 1910 жылы Элизабет Шарп алдамшылықтың артындағы шығармашылық қажеттілікті түсіндіруге тырысатын өмірбаяндық естеліктерін жариялады және оның шығармаларының толық жинағын редакциялады.
quote|There can be no better cure for the errors of Neo paganism than a study of the old pagans, Homer, Sophocles, Virgil. They, not M. Paul Verlaine, not even Mr. George Meredith, not even Beaudelaire (as the Pagan Review calls that author, who himself smote the Neo Pagans in a memorable essay) are the guides to follow. In 1910, Elizabeth Sharp published a biographical memoir attempting to explain the creative necessity behind the deception, and edited a complete edition of his works.
Бельгиялық қайта өрлеу
Шарп Бельгия авангардына ерте қызығушылық танытты және ағылшын тіліндегі әдеби журналдарда жарияланған бірнеше мақалаларында «La Jeune Belgique» қозғалысы туралы білімді таратып, ішінде «La Jeune Belgique» деген екі мақала, «Maeterlinck» атты тамырлық және сын мақала, Ruysbroeck және Maeterlinck туралы ой-толғаныс, сондай-ақ Джерард Гарридің «Princess Maleine» және «The Intruder» (1892) қойылымына шолу жариялады. Ол Огюст Женарттың «Барбарий» (1891) шығармасын ағылшын тіліне аударды. Оның Шарль ван Лербергтің «Les Flaireurs» аудармасы 1895 жылы «The Night Comers in The Evergreen: A Northern Seasonal: Autumn» деген атпен жарияланды.
Sharp took an early interest in the Belgian avant garde and disseminated knowledge of La Jeune Belgique movement in a number of essays published in English language literary periodicals, including two essays entitled La Jeune Belgique, a biographical and critical essay titled Maeterlinck, a reflection on Ruysbroeck and Maeterlinck and a review of Gérard Harry's production of Princess Maleine and The Intruder (1892). He translated Auguste Jenart's The Barbarian (1891) into English. His translation of Charles van Lerberghe's Les Flaireurs was published as The Night Comers in The Evergreen: A Northern Seasonal: Autumn in 1895.