Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кантагалу (ˌkɐ̃tɐˈɡalu), бұрын Кантагало деп жазылатын, Бразилияның Рио-де-Жанейро штатының шығыс-орталық бөлігінде орналасқан қала. 2020 жылғы бағалау бойынша халқы 20 168 адамды құрайды, ал ауданы 749 км² шамасында. Теңіз деңгейінен биіктігі көрсетілмеген.
Cantagalo (ˌkɐ̃tɐˈɡalu), formerly spelled Cantagallo, is a city located in the east central area of Rio de Janeiro State, Brazil. The population is 20,168 (2020 est.) in an area of 749 km2. Its elevation is .
Тарих
Кантагалоның отарлауы 1755 жылы португалдық дворяны, Терсо герцогы Маноэль Энрикес, сондай-ақ жасырын алтын іздеуші, Минас-Жерайс штатын зерттелмеген байлықтарды іздеу үшін тастап кеткен кезде басталды. Энрикес және оның тобы Риодан солтүстік-батысқа қарай шамамен 80 миль (129 км) жерде орналасқан Парахиба өзенінің шағын саласына қоныс тепті және жергілікті өзендер бойымен зерттеулер жүргізді. Алғашқыда ол жақын орналасқан Макаку өзенінің атымен Сертоэс-де-Макаку деп аталды. 1784 жылға қарай, елді мекен шамамен 200 үйге дейін өсті. Бұл өсім Бразилияны билеген португалдықтардың назарына ілікті, олар колониядағы алтынды іздеу құқығына монополиялық иелік етті. Вице-король Луис де Васкончелос э Соузаның бұйрығымен Энрикесті және оның тобын іздеу үшін бірнеше экспедиция жіберілді. Қаланың қазіргі аты (португал тілінде "атауылдың әуені") оның тұтқындалу жағдайынан шабыт алды. Бір отряд орманды бір күн бойы іздеп, нәтижесіз қайтуға дайындалып жатқанда, бір әскер жақын жердегі әтештің дауысын естіп, осы аймақты одан әрі зерттеуге шешім қабылдады. Энрикестің бір адамы орманның ашық алаңында табылды және босатылуының шарты ретінде топтың қалған бөлігінің қайда екенін айтты. Энрикес намыссыздықпен Африкаға жер аударылды. 1786 жылға қарай, елді мекеннің аты ресми түрде Сертоэс-де-Макакудан Кантагалоға өзгертілді. 1814 жылы император Педро I Кантагалоны муниципалитет ретінде ресми түрде мойындады, ал 1857 жылдың қазан айында ресми түрде қала мәртебесіне көтерілді. 19 ғасырдың ортасына қарай, аймақтағы алтын қоры таусылып, елді мекен ауыл шаруашылығына тәуелді болды. Жүгері, кофе және қант құрамындағы плантациялар өте құнарлы жердің бірнеше гектарын жапты. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Кантагало жеміс-жидек пен кофе өндіретін маңызды аудан болып есептелді және 100 мильдік аттас темір жол арқылы Риомен байланысты болды. Қазіргі уақытта қаланың экономикалық қызметі әлі де ауыл шаруашылығына байланысты, сонымен қатар цемент өнеркәсібі үшін гранит пен әктас тастарын іздеу де маңызды рөл атқарады. Бразилиядағы ең ірі цемент өндірушілердің бірнешесі Кантагалода өндіріс орындарына ие.
Colonization of Cantagalo began in 1755, when Portuguese nobleman Manoel Henriques, Duke of Terso and a clandestine gold miner, left the state of Minas Gerais in search of unexplored riches. Henriques and his group erected a settlement on a small tributary of the Parahyba approximately 80 mile (129 km) northwest of Rio and began exploring along the local rivers. It was originally known as Sertões de Macacu after the nearby Macacu River. By 1784, the settlement had grown to accommodate approximately 200 houses. This growth caught the attention of the Portuguese rulers of Brazil, who had a monopoly over gold exploration in the colony. By order of the Viceroy Luiz de Vasconcelos e Souza, several expeditions were sent in search of Henriques and his group. The town's current name (Portuguese for "rooster crow") was inspired by the circumstances of his capture. A troop was about to return to their camp after a day of searching in vain around the woods, when a soldier heard the crowing of a rooster nearby and decided to further explore the area. One of Henriques's men was found in a clearing in the woods and, in exchange for his release, revealed the whereabouts of the rest of the group. Henriques was deported to Africa in dishonour. By 1786, the settlement's name had been officially changed from Sertões de Macacu to Cantagalo. In 1814, Cantagalo was officially recognized by Emperor Pedro I as a municipality and in October 1857, was officially elevated to the category of city. By the mid 19th century, the area's gold was played out and the settlement came to depend on agriculture. Corn, coffee, and sugarcane plantations covered several acres of highly fertile land. Before the First World War, Cantagallo was considered a rich fruit and coffee producing district and was connected to Rio via a 100 mile long eponymous railway. Nowadays, the city's economic activities still revolve around agriculture, with the exploration of granite and calcareous rock for the cement industry also playing a strong role. Some of the largest cement manufacturers in Brazil have facilities in Cantagalo.
Атақты тұрғындар
Қаржылық журналист Хосе Карлос Родригес Кантагаллодағы кофе өсірушінің ұлы болды және 1844 жылы сол жерде дүниеге келді. Бразилиялық жазушы Евклид да Кунья 1886 жылдың 15 қаңтарында Кантагалода туған. Қаланың бір ауданы оның құрметіне Евклиделяндия деп аталған. Бразилиялық футболшы Жайро Да Силва Рио-де-Жанейро штатындағы Кантагало қаласында дүниеге келді. Ол қаланың ең белгілі футболшысы. Қазір Пафос ФК клубында ойнап жүр.
The financial journalist Jose Carlos Rodrigues was the son of a coffee planter of Cantagallo, and born there in 1844. Brazilian writer Euclides da Cunha, was born in Cantagalo on January 15, 1886. One of the city's districts is named Euclidelândia, in his homage. Brazilian football player Jairo Da Silva, was born in Cantagalo, Rio de Janeiro. He is the most notable football player of the town. Now he is playing in Pafos FC.