Гуаратингета: Бразилия қаласының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Бразилияның Гуарантингета қаласы – Бразилияның Сан-Паулу штатындағы муниципалитет. Ол Vale do Paraíba e Litoral Norte метрополитендік аймағының құрамына кіреді. 2020 жылғы бағалау бойынша халқы 122 505 адамды құрайды және 752,64 км² аумақты алып жатыр. Қала Vale do Paraíba аймағында орналасқан; осы аймақтың белгілі тұлғаларына Әулие Фрей Гальвао, Бразилия президенті Родригес Альвес және кардиолог доктор Эуриклид де Жесус Зербини жатады. Қаланың аты тупи тіліндегі gûyra (құтан), tinga (ақ) және etá (көп) сөздерінен туындаған, нәтижесінде Gûyrating'etá (ақ құтанның жиналуы) деген мағынаны білдіреді. Муниципалитет құрамына 1982 жылы Параиба-ду-Сул өзенінің бастауларын қорғау мақсатында құрылған Манансиас-ду-Рио Параиба-ду-Сул экологиялық қорғау аймағының бір бөлігі кіреді.

Тарих

Гуарантингета жерін ерте заманнан бері аймақтың индейлері Параиба-ду-Сул өзенінің жағасында тіршілік ететін көптеген құстарға байланысты білген. Алғашқы португалдық қоныс салушылар 16 ғасырдың соңында, қазіргі Минас-Жерайс аймағындағы Серра-да-Мантикирада жасырылған минералды байлық туралы қауесеттер тарағаннан кейін келді. Аймақты мекендеу 1628 жылы Жак Феликс пен оның балалары жерді сыйға тартқаннан бастау алды. 1630 жылдың 13 маусымында Санто-Антонио шіркеуінің Livro Tombo da Matriz кітабында тіркелген шіркеу құрылысы басталды. 1651 жылдың 13 ақпанында капитан Домингос Леме араласуымен Гуарантингетаның Әулие Антонийіне арналған ауыл құрылды, сонымен қатар басты жол ашылды. Дәстүр бойынша, ұрлық тірегі де орнатылды. 18 ғасырда Гуарантингета Минас-Жерайстан келетін алтын іздеушілердің негізгі жабдықтау ортасы болды, себебі бұл бағытта сауда дамыды. Сол кезеңде осы жерден өткен шетелдік саяхатшылар Гуарантингетаның бейнесін кітаптар мен суреттерде сақтап қалды, ал ауыл өсті. Ғасыр соңында жексенбі, мерекелер мен діни тойларда бірнеше тар көшелер адамдарға толы болды. Гуарантингета 1717 жылы діни маңызға ие болды. 1757 жылы қалада Әулиеге арналған екінші ірі той өтті. Болашақ дін қызметкері және Дом Педро II империясының регенті Диого Антонио де Фейхо 1795 және 1798 жылдары Гуарантингетада Мануэл Франк Гонсалвеспен оқыды. 19 ғасырда Гуарантингетада кофе өндірісі өсті, ал қант өндірісі төмендеді. Бразилия тәуелсіздігі кезінде Дом Педро I 1822 жылдың 18 тамызында қалада түнді өткізіп, экономикалық даму мен кофе өнеркәсібінің өсуіне серпін берді. 1844 жылы ауыл қалаға айналды, ал 1852 жылы бекітілді. Осы кезеңде кофе қатты валюта ретінде қолданылды, қаланың күнделікті өмірі түбірінен өзгерді. Фермаларда еңбек күші көбейді, қала өсті, фермерлердің балалары білім алуға жіберілді. Сауда тауарлары есек арқылы Парати портына жеткізіліп, одан әрі өсті. 1848 жылдың 7 шілдесінде дүниеге келген Франсиско де Паула Родригес Альвес империя кеңесінің мүшесі, депутаттар палатасының мүшесі, Сан-Паулу провинциясының президенті және екі рет Бразилия Республикасының президенті болды. Ол O Mosaico газеті арқылы танымал болды, 1877 жылы теміржол құрылысымен даму келді, бұл адам күшін ауыстыруға келген иммигранттарға жол ашты. 19 ғасырдың соңы Карлос Гомес театрының, Да Понте Металиканың, Banco Popular, базардың, сумен жабдықтаудың, қалалық канализация желісінің ашылуымен және қаладағы алғашқы Grupo Escolar ғимаратының құрылысымен белгіленді. 20 ғасырда жерлердің шамадан тыс өңделуінен тозығы жетіп, кофе өндірісі төмендеді. Ауқымды егіншіліктің құлдырауы индустрияландырудың жаңа экономикалық бағытын және саудаға оралуды әкелді. Білім беру Escola de Especialista de Aeronáutica (Аэронавтика маманы мектебі), UNESP кампусы, Faculdade de Engenharia (Инженерлік колледж), Faculdade de Tecnologia (Технология колледжі FATEC) және SENAC құрылуымен маңызды рөл атқарды. Туризм де маңызды, Фрай Гальваоның танымалдылығының артуы, үңгірлерге саяхаттар, жергілікті шіркеулер мен монастырларға қызығушылық артты. Қаланың ішінде өткен ғасырдың әдемі сәулет өнеріне ие көптеген отарлық үйлер сақталған. Сонымен қатар, ауыл шаруашылығы туризмі мен экотуризм де танымал болып келеді, себебі аймақтың табиғи және ауыл шаруашылығы жерлерінің сұлулығы көзді қуантады.

Since early times, Guaratinguetá was known by the Indians of the region for the abundance of herons that lived on the edges of the Paraíba do Sul river. The first Portuguese settlers arrived at the end of the 16th century, after rumours of mineral wealth hidden in Serra da Mantiqueira, in the lands known today as Minas Gerais. The settlement of the region began in 1628, with the donation of lands by Jacques Felix and his children. On June 13, 1630, construction began of a chapel, that was registered first in Livro Tombo da Matriz of Santo Antonio. On February 13, 1651, by intervention of Captain Domingos Leme, a village was raised for the Saint Antonio of Guaratinguetá, with the opening of the main road. By tradition, the pillory was also raised. During the 18th century, Guaratinguetá became the main point of supply for the gold miners coming from Minas Gerais as commerce on the route developed. During that period, the foreign travellers who had passed through there perpetuated the image of Guaratinguetá, as much in books as in paintings, and the village grew. The few narrow streets were filled by people at the end of the century on Sundays, holidays, and religious celebrations. Guaratinguetá entered a more religious significance in 1717. In 1757, it held the second biggest party in Louvor to a Saint in the city. Diogo Antônio de Feijó, future priest and regent of the empire of Dom Pedro II, studied in Guaratinguetá with the Manoel Frank Gonçalves during the years of 1795 and 1798. In the 19th century, Guaratinguetá grew in coffee production, at the same time as it suffered a decline of sugar production. During the Brazilian independence, Dom Pedro I spend the night in the city on August 18 of 1822, stimulating more economic development, and more growth in the coffee industry. The village became a city in 1844, and was incorporated in 1852. During this time, coffee was used as a hard currency, and the daily life of the city was changed forever. It raised man power in the farms, the city grew, and the children of the farmers were sent to study. Commercial merchandise came by donkey to the port of Parati and grew even more. Francisco de Paula Rodrigues Alves, born on July 7, 1848, was the council member of the empire, a member of the Chamber of Deputies, president of the Province of São Paulo and twice President of the Republic (Brazil). He was inaugurated by a daily O Mosaico, Development came with the iron horse in 1877 with the construction made way for the immigrants who came to substitute man power. The end of the 19th century marked the inauguration of a theater Carlos Gomes, Da Ponte Metálica, the Banco Popular, the market, the water supply, the urban net of sewer and the installation of the first pertained Grupo Escolar in the city in the building Dr. Flamínio Lessa. In the 20th century lands became exhausted from over farming, and coffee production declined. The fall extensive farming brought a new economic focus of industrialization and the return to commerce. Education became another focus with the installation of the Escola de Especialista de Aeronáutica (School of Specialist of Aeronautics), the campus of UNESP with the Faculdade de Engenharia (College of Engineering) of the Faculdade de tecnologia (College of Technology FATEC), and the SENAC. Tourism is also important, with the increase of popularity of Frei Galvão, the visitation of caves, and the local churches and monasteries. Inside the city itself, there are many colonial houses with the beautiful architecture of the last century. In addition to this, Agricultural tourism and Eco Tourism are becoming popular, owing to the beauty of the wilderness and agricultural areas.

Көлік

Қаланы Эду Чавес әуежайы қамтамасыз етеді.