Кіріспе

1863 жылы америкалық азаматтық соғыстың шағын шайқасы

Бакстер-Спрингс шайқасы, көбінесе Бакстер-Спрингс қырғыны деп аталатын, 1863 жылдың 6 қазанында Канзас штатының қазіргі Бакстер-Спрингс қаласының жанында болған америкалық азаматтық соғыстың шағын шайқасы еді. 1863 жылдың соңында Уильям Квантрилл басқарған, конфедерацияны қолдаған үлкен партизандық топ – Квантриллдің жасағы, Техас жолымен Канзастан оңтүстікке қарай Техаста қыстауға бет алды. 400-ге жуық адамнан тұратын бұл топ, Форт Бакстер (көбінесе Форт Блэр деп аталады) деген шағын федералдық әскери бекетінен келген екі одақтас жүк тасушыны тұтқындап, өлтірді. Пул колоннасы фортқа шабуыл жасады, бірақ гарнизон оларға тойтарыс берді. Сондай-ақ, "Леслидің апталығы" журналының суретші-корреспонденті Джеймс Р. О'Нилл қаза тапты. Бірнеше адам Форт Бакстерге қашып кеткен соң, сарбаздар аман қалғандарды іздеуге шықты; көптеген адамдар қалмады, бірақ Блант олардың арасында болды. Блант әскерлерінің қырғынынан кейін Квантрилл Пондқа фортты беруді талап етіп хат жолдады. Понд берілуден бас тартты. Квантриллдің қолбасшысы, "Қанды Билл" деп танылған Уильям Т. Андерсон, фортқа тағы шабуыл жасағысы келді, бірақ Квантрилл бас тартты, ал партизандар Техасқа кетіп қалды.

Салдары

Блант өзінің колоннасын қорғамағаны үшін командирлік лауазымынан алынды, бірақ көп ұзамай қайта орналастырылды. Одақ жақтастары осы қазаларды қырғын деп атады; Бакстер-Спрингс шайқасы Канзас-Миссури шекарасындағы қатал соғыстың ерекшелігі болды. Форт Бакстер уақытша нығайтылды, бірақ 1863 жылдың соңында Одақ әскері өз күштерін жақсы бекітілген Форт Скоттқа қайтарды. Фортты тастап кетуге дейін АҚШ әскерлері оны қиратты және жау пайдалана алмауы үшін барлық қолданылатын нәрсені алып кетті. Квантрил мен Андерсон Канзас-Миссури шекарасында соғыс жүргізу мәселесінде келіспеушіліктерін жалғастырды. 1864 жылы екеуі күштерін бөліп, бушвакерлердің Миссуриде ғана күресуіне шектеу қойды. Кейін Бакстер-Спрингс Канзастағы алғашқы "мал шаруалар қаласы" ретінде дамыды, ол мал айдау жолындағы базарлар мен солтүстікке қарайғы теміржолдарға дейінгі тоқтау орны болды. 1875 жылға қарай оның халқы шамамен 5000 адамды құрады.