Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Театр жанры – 1960 жылдары Нью-Йорк қаласында пайда болған театр жанры.
Theatrical genre
Theatre of the Ridiculous is a theatrical genre that began in New York City in the 1960s.
Жанрдың басталуы
"Күлкілі театр" деген сөз тіркесін 1965 жылы актер және режиссер Рональд Тэвел өзінің туындыларын сипаттау үшін қолданды, кейіннен ол осы жанрдың бастауы ретінде танылды. Мартин Эслиннің "Абсурд театры" тұжырымдамасына сілтеме жасай отырып, Тэвел алғашқы "Күлкілі" қойылымдарды манифест арқылы жариялады: "Біз абсурдтан асып түстік: біздің позициямыз толығымен ақылға сыймас". "Күлкілі театр" табиғаттағы театр мен реалистік декорациялардың басым бағыттарынан өзгешеленді. Жанр кең актерлік стилді пайдаланды, көбінесе сюрреалистік сахналық безендірулер мен реквизиттермен, және көбінесе оқшаулауға немесе алаңдатуға тырысты. "Күлкілі театр" эксперименталды театрға квир және/немесе лагерь стиліндегі қойылымдардың элементтерін әкелді. Гендерлік рөлдерді ауыстырып ойнау, сондай-ақ травестиди актері немесе басқа "көше жұлдыздары" сияқты кәсіби емес актерлерді таңдау кең таралды. "Күлкілі" пьесалар көбінесе танымал мәдениеттің пародилері немесе бейімделулері болды, олар әлеуметтік сынды және/немесе юморды жеткізу үшін қолданылды. Импровизация көбінесе хаотикалық "Күлкілі" қойылымдарда маңызды рөл атқарды, ал сценарий бастапқы нүкте ретінде пайдаланылды. 1967 жылы Рональд Тэвел жазған және Ваккаро режиссерлік еткен "Леди Годиваның өмірі" "Күлкілі үйдің" алғашқы ресми қойылымы болды. "Күлкілі" жанрының болашақ тұлғасы Чарльз Людлам, соңғы сәтте актердің орнын толтырды. Содан кейін Ваккаро Людлам жазған "Үлкен қонақүй" пьесасын қойды, ол 1967 жылдың ақпанында Шығыс ауылындағы шатырда ашылды. Дэвид Кауфман "Үлкен қонақүй" туралы былай деді: "Людламның кейінгі 28 туындысының әртүрлі ерекшеліктері оның алғашқы пьесасында жақсы көрінеді. Оның мәдени сілтемелерді, танымал және еске түсірілмейтін коллаждарды ұнатуы ерекше айқын. Кейіпкерлер қатарында Мата Хари, Трилби, Свенгали және Санта-Клаус бар, ал Людлам "Үлкен қонақүй" үшін жарнамалардан және Голливуд фильмдерінен бастап әдеби классикаға, оқулықтар мен эсселерге дейін 40-тан астам дереккөзді мойындады". Людлам "Ойын үйі" үшін тағы бір пьеса жазды, бірақ репетиция кезінде Людлам мен Ваккаро арасында келіспеушілік туды. Людлам өзінің жеке компаниясын құру үшін кетіп, оны "Күлкілі театр тобы" деп атады және көптеген "Ойын үйі" актерлерін өзімен бірге алып кетті. Ваккаро "Ғаламды жаулап алу" пьесасының құқығын сақтап қалды және оны бірінші болып қойды, бұл Людламның бәсекелес нұсқасының (When Queens Collide деп аталды) өндірісін бірнеше айға кейінге шегерді. Ваккароның "Ғаламды жаулап алу" пьесасы Энди Уорхолдың фабрикасының көптеген мүшелерінің қатысуымен, соның ішінде Мэри Воронов, Тейлор Мид, Ондин және Ультра Вайолетпен бірге Боуэри-Лейн театрында қойылды. "Күлкілі үй" Манхэттеннің Шығыс ауылындағы La MaMa эксперименталды театр клубының тұрақты труппасы болды.
The phrase "Theatre of the Ridiculous" was created in 1965 by actor and director Ronald Tavel to describe his own work, which was later recognized as the beginning of the genre. Referencing Martin Esslin's concept of a Theatre of the Absurd, Tavel promoted the first Ridiculous performances with the manifesto: "We have passed beyond the absurd: our position is absolutely preposterous." Theatre of the Ridiculous broke from the dominant trends in theater of naturalistic acting and realistic settings. The genre employed a broad acting style, often with surrealistic stage settings and props, and frequently made a conscious effort to be shocking or disturbing. Ridiculous theatre brought elements of queer and/or camp performance to experimental theater. Cross gender casting was common, as was casting non professional actors, such as drag queens or other "street stars". Ridiculous plays were often parodies or adaptations of popular culture, used as vehicles for social commentary and/or humour. Improvisation played a significant role in the often chaotic Ridiculous productions, with the script used as a starting point. The Life of Lady Godiva, written by Ronald Tavel and directed by Vaccaro in 1967, was the first official production of the Play House of the Ridiculous. Charles Ludlam, who would become a major figure in the "Ridiculous" genre, acted in the play as a last minute replacement. Vaccaro then directed a play written by Ludlam, Big Hotel, which opened in an East Village loft in February 1967. David Kaufman, discussing Big Hotel, has said: "Various features of Ludlam's 28 subsequent works figure prominently in his first play. His predilection for collage folding in cultural references, both popular and obscure is especially pronounced. Characters include Mata Hari, Trilby, Svengali and Santa Claus, and Ludlam acknowledged no fewer than 40 sources for Big Hotel everything from ads and Hollywood films to literary classics, textbooks and essays." Ludlam wrote a second play for the Play House, Conquest of the Universe, but during rehearsals Ludlam and Vaccaro had a disagreement. Ludlam left to form his own company, which he named The Ridiculous Theatrical Group, and took many of the Play House actors with him. Vaccaro held the rights to Conquest of the Universe, and was able to perform it first, delaying the production of Ludlam's competing version (called When Queens Collide) for several months. Vaccaro's Conquest of the Universe was performed at the Bouwerie Lane Theatre with many members of Andy Warhol's Factory, including Mary Woronov, Taylor Mead, Ondine, and Ultra Violet. The Play House of the Ridiculous was a resident company at La MaMa Experimental Theatre Club in the East Village of Manhattan.
Джон Ваккаро
Лудлам Ваккаро туралы былай деп жазды: "Джонда табиғи сезім қабілеті зор және ол керемет актер. Ол маған еркіндік сыйлады. Сахнада мен қалағанымды жасауға толық мүмкіндік берді. Менің тым әлсіз, қарапайым, формалды, еліктеуші екенімді ешқашан ойлаған жоқ. Ол маған не істегім келсе, соны жасауға рұқсат берді".
Ludlam wrote of Vaccaro: "John has great instinct and is a brilliant actor. He gave me freedom. He allowed me to flip out all I wanted onstage. He never felt that I was too pasty, corny, mannered, campy. He let me do anything I wanted."