Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фламенко музыкасымен байланысты гитараны саусақтармен тартып ойнау техникасы
Guitar finger strumming technique associated with flamenco music
Раскеадо (кейде Рагео, Раджео, Раскео немесе Раскео деп те аталады, бұл атаулар Андалусия диалектісінде және фламенко жаргонында қолданылады, тіпті кейде Раскеадо да қолданылады) – гитараны саусақтармен тартып ойнау техникасы, көбінесе фламенко гитара музыкасымен байланысты. Ол классикалық және басқа да саусақпен ойнау гитара техникаларында да қолданылады. Раскеадоны қолмен тартып ойнау кезінде саусақтардың нақты ырғақты және көбінесе жылдам үлгілермен тартылуы арқылы орындауға болады. Бұл ойнау стилінің ерекшелігі – саусақ ұштарының тырнақты (сыртқы) жағы қолданылады (саусақтың етті жағына қарама-қарсы), және осы жағдайда, саусақтың етті жағымен ойнағандағыдай емес, кері бағытта тартылады, яғни төменге қарай (бас бармақ, орта, сақина және кішкентай саусақ) және жоғарыға қарай (бармақ).
Rasgueado (also called Rageo (spelled so or Rajeo), Rasgueo or Rasgeo in Andalusian dialect and flamenco jargon, or even occasionally Rasqueado) is a guitar finger strumming technique commonly associated with flamenco guitar music. It is also used in classical and other fingerstyle guitar picking techniques. The rasgueado is executed using the fingers of the strumming hand in rhythmically precise, and often rapid, strumming patterns. The important characteristic of this strumming style is the fingernail (outer) side of the finger tips (as opposed to their fleshy inner side) is also used, and in such case, in reverse of the way it is done when the fleshy side of the finger tips is used, namely downward (index, middle, ring and little finger) and upward (thumb).
Тарих
XIX ғасырға дейін бұл техниканы сипаттау үшін battuto (итальян тілінен алынған) және golpeado терминдері кейде қолданылған. Классикалық дәстүрде пайда болғанмен, бұл техника көбінесе фламенко гитарасымен байланысты. Андрес Сеговия классикалық мектептен расгеадоны алып тастауға тырысты, оны "цыгандардың дауысты қолынан" дамыған деп санады. Оның классикалық музыкада қолданылуы бүгінде шектеулі, бірақ расгеадо қолданылған шығармалардың мысалдары: Исаак Альбенис жазған "Астурия" (фортепианоға арналған, бірақ көбінесе гитараға бейімделген), Мануэль де Фалланың "Диханшының биі" (Үш бұрышты шляпадан алынған фарука). Ол Родригоның "Аранхуэс концертінде" де естіледі. Раскеадо техникасының қазіргі заманғы қолданылуын Лучано Берионың "Sequenza XI" және Тристан Мурайдың "Tellur" соло гитаралық шығармасында көруге болады. Бұл техника Пепе Ромеро, Пако де Лусия және "жаңа фламенко" стилінің басқа да өкілдерінің аранжировкаларында қолданылады.
Prior to the 19th century, the terms battuto (from the Italian) and golpeado were sometimes used to describe the technique. Although originating in the classical tradition, the technique is most often associated with flamenco guitar. Andrés Segovia tried to remove the use of rasgueado from the classical school, considering it to have been developed "in the noisy hands of the gypsies". Its use in classical music is limited today, but examples of pieces employing rasgueado are "Asturias" (composed for piano by Isaac Albéniz but often played in arrangement for guitar), Manuel de Falla's "The Miller's Dance" (a farruca from The Three Cornered Hat). It is also heard in the Rodrigo Concierto de Aranjuez. Modern applications of the rasgueado technique can be seen in Luciano Berio's "Sequenza XI" and Tristan Murail's solo guitar piece Tellur. This technique is used in the arrangements of Pepe Romero, Paco de Lucía and other representatives of the style of "new flamenco".
Техника
Қарапайым шертпеден, әдетте медиатормен немесе бірнеше саусақпен бірге орындалатынынан өзгеше, раскевадо әдетте әр шертпе үшін бір ғана саусақты (бармақ, бас бармақ т.б.) қолданады. Бұл бірнеше саусақты тікелей бірінен соң бірі пайдалану арқылы әдеттегіден жылдам шертпе жасауға мүмкіндік береді. Сонымен қатар, саусақ ұштарының сыртқы (тырнақ) бөлігі де қолданылады, нәтижесінде шертпе бағыты әдеттегіден кері болады – төрт саусақ үшін төменге, ал бас бармақ үшін жоғарыға қарай. Фламенко гитаристтері тырнақтарын сынбас үшін жібек және суперклейдің бірнеше қабаттарымен нығайтады. Бұл тәжірибенің салдарынан дыбыстың сапасы азаяды, бірақ осылай болмаса, раскевадо көп ұзамай тырнақтардың сынуына әкелуі мүмкін. Гитараның ағаш беті нығайтылған тырнақтардан "гольпеадор" деп аталатын пластикалық қақпақпен қорғалады, ол дыбыс тесігінің астына жабыстырылады. Раскевадоның бірнеше түрі бар, бірақ екі негізгі түрі – қол және бас бармақты бірге пайдаланатын түрлер мен тек саусақтарды ғана қолданатын түрлер. Әрине, екі тәсілді де біріктіріп, қолдың барлық саусақтарын пайдалануға болады.
In contrast to ordinary strumming, which is usually done either with a plectrum, or with several fingers as a unit, rasgueado generally uses only one digit (finger, thumb, etc.) for each strum; this means that multiple strums can be done more quickly than usual by using multiple digits in quick succession. Furthermore the outer (fingernail) side of the finger tips that is also used and, as a result, in that case, the strumming direction is reversed from the usual one, so it's a downstroke for the four fingers and an upstroke for the thumb. Flamenco guitarists often build up their fingernails using layers of silk and superglue to protect the nail from breaking. There is some loss of tonal quality with this practice, but without it, rasgueado is likely to break most fingernails after a time. The wooden table of the guitar is protected from the reinforced nails by a plastic plate called a "golpeador" which is stuck to the front beneath the soundhole. There are several types of rasgueado, but the two main divisions are those that employ the forearm and thumb in conjunction and those that incorporate only the fingers. Of course, both approaches can be combined to allow for the use of all digits on the hand.
Қолдану
Бұл техниканы қолдану, фламенко музыкасында қолданылатын жылдам шымырлау мен күрделі ырғақтарды қол жеткізу үшін әдетте қажет.
Application of the technique is generally required to achieve the rapid strumming and complex rhythms used in flamenco music.