Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ-тың авиатасымалдағыштарға арналған шабуылдық ұшағының прототипі
US prototype carrier based attack aircraft
Дуглас А2Д Скайшарк – Дуглас Ұшақтар компаниясы АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салған американдық турбовинтті шабуылдық ұшақ. Бағдарлама қозғалтқыштың сенімділігіне қатысты мәселелерге байланысты маңызды кешігулерге ұшырады және жаңа, перспективалы реактивтік шабуылдық ұшақтар дамып, A2D-ді пайдалану жоспарланған кішігірім эскорт тасымалдағыштары қолданыстан шығарыла бастағандықтан тоқтатылды.
The Douglas A2D Skyshark was an American turboprop powered attack aircraft built by the Douglas Aircraft Company for the United States Navy. The program was substantially delayed by engine reliability problems, and was canceled because more promising jet attack aircraft had entered development and the smaller escort carriers the A2D was intended to utilize were being phased out.
Жобалау және әзірлеу
1945 жылғы 25 маусымда Аэронавтика бюросы (BuAer) Дуглас компаниясынан турбовинтті қозғалтқышпен жабдықталған ұшақ сұрады. Келесі бір жарым жылда үш ұсыныс жасалды: екі General Electric TG 100 (T31) қозғалтқышы бар D 557A, қанатқа орнатылатын; бірдей қозғалтқыш, бірақ қарама-қарсы айналатын винттері бар D 557B; және Westinghouse 25D қозғалтқышын пайдалануға арналған D 557C. Қозғалтқышты жетілдірудегі қиындықтарға байланысты бұл жобалар тоқтатылды, бірақ BuAer реактивті ұшақтардың отынды көп жұмсалу мәселесіне шешім табуды жалғастырды. 1947 жылғы 11 маусымда Дуглас компаниясы Әскери-теңіз күштерінен әуе кемесінен ұшуға арналған турбовинтті ұшақ жасау туралы ниет хатын алды. Касабланка класындағы эскорт кемелерінен ұшу қажеттілігі реактивті қозғалтқыштардың орнына турбовинтті қозғалтқыштарды пайдалануды талап етті. A2D сырттан AD Skyraider-ге ұқсағанмен, бірнеше жағынан айтарлықтай ерекшеленді. 5100 атты күші бар (3800 кВт) Allison XT40 A2 қозғалтқышы Skyraider-дің R 3350 қозғалтқышынан екі еседен астам қуатқа ие болды. Skyshark-тағы XT40 орнатылымы барлық қолданылатын қуатты пайдалану үшін қарама-қарсы айналатын винттерді қолданды. Қанат тамырының қалыңдығы 17%-дан 12%-ға дейін азайды, ал құйрықтың биіктігі мен ауданы артты. Қозғалтқышты жетілдірудегі мәселелер алғашқы ұшуды 1950 жылғы 26 мамырға дейін кешіктірді, оны Джордж Янсен Эдвардс әуе базасында жүзеге асырды. Салдарында, Allison XT40A турбовинтті қозғалтқышының оң жақ қуат бөлімі істен шығып, автоматты түрде тоқтамағаны анықталды. Бұл, жұмыс істеп тұрған қозғалтқыш істен шыққан қозғалтқыштың компрессорын қуаттандырып, өзінің қуатының көп бөлігін жұмсады дегенді білдірді. Сонымен қатар, винттер қанатқа бұрылмады. Қанаттың көтерілу күші жоғалғанда, бақылаусыз құлау жылдамдығы пайда болды. Allison 1953 жылға дейін "сериялық" қозғалтқышты жеткізе алмады, ал осы қозғалтқышпен XA2D сынақтарын жүргізген кезде, сынақ пилоты C. G. "Doc" Livingston суға түсуден шығып, күрт дыбыс естіп, ұшақ жоғары көтерілді. Оның алдыңғы әйнегі маймен жабылған еді, ал ұшқыш Ливингстонға винттердің жоқ екенін хабарлады. Беріліс қорабы бұзылған еді, бірақ Ливингстон ұшақты сәтті қондырды. A4D 1954 жылдың жазында ұшуға дайын болды, бірақ эскорт кемелері пайдаланудан шығарылды, сондықтан қиындыққа толы A2D бағдарламасы үшін уақыт таусылды. 12 Skyshark ұшағы салынды, оның ішінде екі прототип және он сынаққа дейінгі ұшақ болды. Көбі апаттарда жойылды немесе қиратылды, қазірде тек біреуі ғана сақталған.
On 25 June 1945, the Bureau of Aeronautics (BuAer) asked Douglas Aircraft for a turboprop driven aircraft. Three proposals were put forth in the next year and a half: the D 557A, to use two General Electric TG 100s (T31s) in wing nacelles; the D 557B, the same engine, with contra rotating propellers; and the D 557C, to use the Westinghouse 25D. These were canceled due to engine development difficulties, but BuAer continued to seek an answer to the high fuel consumption of jet aircraft. On 11 June 1947 Douglas received the Navy's letter of intent for a carrier based turboprop. The need to operate from Casablanca class escort carriers dictated the use of a turboprop instead of jet power. While it resembled the AD Skyraider, the A2D was different in a number of unseen ways. The 5,100 equivalent shaft horsepower (3,800 kW) Allison XT40 A2 engine had more than double the horsepower of the Skyraider's R 3350. The XT40 installation on the Skyshark used contra rotating propellers to harness all the available power. Wing root thickness decreased from 17% to 12%, while both the height of the tail and its area grew. Engine development problems delayed the first flight until 26 May 1950, made at Edwards Air Force Base by George Jansen. The investigation found the starboard power section of the coupled Allison XT40A turboprop engine had failed and did not declutch. This meant the surviving engine was powering the failed engine's compressor, using up much of its available power. Additionally, the propellers failed to feather. As the wings' lift disappeared, a fatal sink rate was induced. Allison failed to deliver a "production" engine until 1953, and while testing an XA2D with that engine, test pilot C. G. "Doc" Livingston pulled out of a dive and was surprised by a loud noise and pitch up. His windscreen was covered with oil and the chase pilot told Livingston that the propellers were gone. The gearbox had failed, but Livingston successfully landed the airplane. The A4D was ready to fly by the summer of 1954, but the escort carriers were being mothballed, so time had run out for the troubled A2D program. Twelve Skysharks were built, two prototypes and ten pre production aircraft. Most were scrapped or destroyed in accidents, and only one has survived.