1753 жылғы еврей натурализация актісі: қабылдану мен күштен шығарылу тарихы
Jewish Naturalisation Act 1753
1753 жылғы еврейлерді натурализациялау туралы заң: Британиядағы еврейлердің натурализацияға қадамдары, жақтастары мен қарсыластары, жойылған себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еврейлерді азаматтандыру туралы 1753 жылғы заң – Парламент актісі (26 Geo. 2. c. 26), Британияда тұратын яһудилерге Парламентке өтініш беру арқылы азаматтыққа қабылдануға мүмкіндік берді. Ол 1753 жылдың 7 шілдесінде патшалық бекітілу алды, бірақ оның шараларына кеңінен қарсылық көрсетілгендіктен 1754 жылы (27 Geo. 2. c. 1) күшін жойды.
The Jewish Naturalisation Act 1753 was an Act of Parliament (26 Geo. 2. c. 26) which allowed Jews resident in Britain to become naturalised by application to Parliament. It received royal assent on 7 July 1753 but was repealed in 1754 (27 Geo. 2. c. 1) due to widespread opposition to its provisions.
Тарих
1745 жылғы Якобыт көтерілісі кезінде яһудилер үкіметке ерекше адалдық көрсетті. Олардың бас қаржыгері Самсон Гидеон қор нарығын нығайтты, ал бірнеше жас мүшелері Лондонды қорғау үшін құрылған жасаққа ерікті болып кірді. Мүмкін, осының сыйақысы ретінде Генри Пелхам 1753 жылы Парламентке өтініш беру арқылы яһудилердің азаматтыққа қабылдануына мүмкіндік беретін 1753 жылғы Яһуди заң жобасын ұсынды. Заң жобасы Лордтар палатасында көп қарсылықсыз қабылданды, бірақ Халықтар палатасына әкелінгенде торилер бұл шараны «христиандықтан бас тарту» деп санап, наразылық білдірді. Алайда, вигтер діни төзімділік саясатының кем дегенде бір бөлігін іске асыруға бекінді, заң жобасы қабылданды және патшалық бекітілу алды (26 Geo. 2. c. 26). Бұл шараға халық тарапынан зор антисемитизм толқыны туды, және заң жобасы 1754 жылы Парламент отырысында күшін жойды. Ол кездегі саяхатшы Хорас Уолпол бұл заңның «патшалықтың ең адал, саудамен айналысатын және бай азаматтарын кемсітіп, шектеген ақылға сыймас ерекшеліктерді жойғанын» айтты. Саяси экономист Джозия Такер «Досқа азаматтыққа қабылдау туралы хат» (1753) еңбегінде бұл заңды қорғады, онда ол яһудилерге азаматтық берудің экономикалық пайдасына тоқталды:
During the Jacobite rising of 1745, the Jews had shown particular loyalty to the government. Their chief financier, Sampson Gideon, had strengthened the stock market, and several of the younger members had volunteered in the corps raised to defend London. Possibly as a reward, Henry Pelham in 1753 brought in the Jew Bill of 1753, which allowed Jews to become naturalised by application to Parliament. It passed the Lords without much opposition, but on being brought down to the House of Commons, the Tories made protest against what they deemed an "abandonment of Christianity." The Whigs, however, persisted in carrying out at least one part of their general policy of religious toleration, and the bill was passed and received royal assent (26 Geo. 2. c. 26). The public reacted with an enormous outburst of antisemitism, and the Bill was repealed in the next sitting of Parliament, in 1754. Horace Walpole, a contemporary observer, said that the Act removed "such absurd distinctions, as stigmatized and shackled a body of the most loyal, commercial and wealthy subjects of the kingdom"; the affair demonstrated that "the age, enlightened as it is called, was still enslaved to the grossest and most vulgar prejudices". The political economist Josiah Tucker defended the Act in A Letter to A Friend Concerning Naturalizations (1753), where he pointed to the economic benefits of granting naturalisation to Jewish people:
Заңның өзі туралы айтсақ, ол тек бай шетелдіктерге жер сатып алуға және еркін және кең көлемді сауда жасауға, заңмен рұхсат етілген барлық тауарлар мен шикізатты импорттауға, соның ішінде өз халқымызды жұмыспен қамтамасыз етуге, ал өнімнің артығын, еңбекті және өзіміздің еліміздің өнімдерін қазіргіге қарағанда арзан және жақсы шарттарда экспорттауға мүмкіндік береді. Міне, осы заңның зияны осымен шектеледі.
As to the Bill itself, it only empowers rich Foreigners to purchase Lands, and to carry on a free and extensive Commerce, by importing all Sorts of Merchandise and Raw Materials, allowed by Law to be imported, for the Employment of our own People, and then Exporting the Surplus of the Produce, Labour, and Manufactures of our own Country, upon cheaper and better Terms than is done at present. This is all the Hurt that such a Bill can do.
Неміс еврейлері
Сефардтар негізінен халықаралық сауда орталығы Лондонда шоғырланған болса, Германия мен Польшадан көшіп келген яһудилер көбінесе оңтүстік және батыс теңіз портында, мысалы, Фалмут, Плимут, Ливерпуль, Бристоль сияқты жерлерде қоныстанды, олар несие берушілер мен шағын саудагерлер болып жұмыс істеді. Осы орталықтардан олар әр дүйсенбі күні көрші ауылдарға тауарларын салып алып жүретін саудагерлерді жіберуді қалыптастырды, соның арқасында Кантербери, Чатем, Кембридж, Манчестер және Бирмингем сияқты ішкі қалалармен байланыс орнатылды. Бұл саудагерлер, астананың ірі саудагерлерідей мәртебелі болмаса да, қарапайым ағылшын халқымен жақын қарым-қатынас жасады және 1753 жылы күшті болған кейбір жат көзқарастарды жеңілдетуге көмектескен болуы мүмкін.
While the Sephardim chiefly congregated in London as the centre of international commerce, Jews immigrating from Germany and Poland settled for the most part in the seaports of the south and west, such as Falmouth, Plymouth, Liverpool, Bristol, etc., as pawnbrokers and small dealers. From these centres it became their custom to send out hawkers every Monday with packs to the neighbouring villages, whereby connections were made with some of the inland towns, where they began to settle, such as Canterbury, Chatham, Cambridge, Manchester, and Birmingham. Traders of this type, while not of such prominence as the larger merchants of the capital, came in closer contact with ordinary English people and may have helped to allay some of the prejudice which had been manifested so strongly in 1753.