1213 ж. Римде өткен Латеран IV кеңесі: Католик шіркеуінің 12-ші ғасырлық кеңесі, дін, еврейлерге қатысты шешімдер, реформалар мен түрлі мәселелер талқыланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1213 жылы Папа Иннокентий III шақырған экуменикалық кеңес
1213 encumenical council convoked by Pope Innocent III
Латеранның төртінші кеңесі немесе Латеран IV 1213 жылдың сәуір айында Папа Иннокентий III тарапынан шақырылып, 1215 жылдың 11 қарашасында Римдегі Латеран сарайында ашылды. Кеңес шақырылғаннан бастап оның өтуіне дейін өткен ұзақ уақыттың арқасында көптеген епископтар Католик шіркеуінің он екінші экуменикалық кеңесі деп санайтын осы кеңеске қатысуға мүмкіндік алды. Кеңесте діни сакраменттер, мирянның рөлі, яһудилер мен еретиктерге қатысты мәселелер және шіркеу ұйымдастырылуы сияқты бірқатар мәселелер талқыланды. Яһудилер мен мұсылмандарға қатысты мәселелерде, бұл "жаңсақ қателік" арқылы әлеуметтік байланысты болдырмау үшін оларды ерекше белгілермен белгілеуді міндеттеуді қамтыды. Кеңес көптеген реформалардың бастауы болды, сонымен қатар Еуропалық қоғамда еретиктерге де, яһудилерге де қатысты төзбеушілікті ресмилендіріп, күштеп жүзеге асырды, осылайша жүйелі еуропалық антисемитизмнің дамуына ықпал етті.
The Fourth Council of the Lateran or Lateran IV was convoked by Pope Innocent III in April 1213 and opened at the Lateran Palace in Rome on 11 November 1215. Due to the great length of time between the council's convocation and its meeting, many bishops had the opportunity to attend this council, which is considered by the Catholic Church to be the twelfth ecumenical council. The council addressed a number of issues, including the sacraments, the role of the laity, the treatment of Jews and heretics, and the organization of the church. In the case of Jews and Muslims, this included compelling them to wear distinctive badges to prevent social contact "through error". The Council is viewed as both opening up many reforms, and as formalising and enforcing intolerance in European society, both to heretics and Jews, and thus playing a role in the development of systemic European antisemitism.
Өмірбаян
Иннокентий III 1199 жылдың қараша айында алғаш рет экуменикалық собор ұйымдастыру туралы ой айтты. 1213 жылдың 19 сәуірінде жазылған «Vineam Domini» атты хатында Папа Киелі жерді қайтарып алу және Шіркеуді реформалау қажеттігін баса көрсетті. Бұл хат экуменикалық соборға шақыру ретінде де қызмет етті және Папаның «Quia maior» атты паптық бұйрығымен бірге берілді. Соборға дайындалу кезінде Папа ескі Санкт-Петер базиликасын кеңінен қайта жаңартуға жетекшілік етті және оны собор кезінде «көрнекі және әсемдеу орталығы» деп атады. Қасиетті Петірдің қабіріне апаратын басты есіктің лунетасында Ескі Ұстанымдағы пайғамбарлар мен жиырма төрт епископтың бейнелері, сондай-ақ «Қойларыңды бағып жүр» және «Бұл қойлардың есігі» деген жазулар бейнеленген. Яһудилерге қарсы шаралар Иннокентийдің Папа ретіндегі билігі кезінде яһудилерге деген ашық жаулықтың шегіне жетті, бұл жаулықтың өзі, ішінара, крест жорықтарынан туындаған яһудилерге қарсы үлкен наразылықтың нәтижесі болды. Мысалы, Иннокентий ереске қарсы күрестің бір бөлігі ретінде Талмудқа қарсы жаңа науқан жүргізді, Талмудты раввиндердің өнертапқан туындысы деп мәлімдеді және яһудилердің өз діні үшін тек Киелі кітап мәтіндерін пайдалануына шектеу қою керек деді. Католик Шіркеуінің яһуди дінін тікелей реттеуге тырысқан алғашқы реті осы болды.
Innocent III first mooted organizing an ecumenical council in November 1199. In his letter titled Vineam Domini, dated 19 April 1213, the Pope writes of the urgent need to recover the Holy Land and reform the Church. The letter, which also served as a summons to an ecumenical council, was included alongside the Pope's papal bull Quia maior. In preparing for the council, the Pope spearheaded the extensive refurbishment of the old St. Peter's Basilica, which he designated as the "centrepiece for display and decoration" during the council. The lunette of the main door leading to the tomb of St. Peter had engravings of Old Testament prophets and twenty four bishops, alongside the messages, "Feed your Sheep" and "This is the Door of the Sheep". The measures against the Jews were the culmination of hostility during Innocent's reign as Pope, itself informed by a background of greater hostility to the Jews generated in part by the Crusades. Innocent for example waged a novel campaign against the Talmud as part of the campaign against heresy, claiming that the Talmud was an invention of the Rabbis, and the Jews should be restricted to using Biblical texts for their faith. This was the first time that the Catholic church had tried to directly regulate the practice of Judaism.
Іс жүргізу
Иннокентий III төртінші кеңестің қараша айында өтуін әдейі таңдады, онда көптеген мерекелер болды. Алдын ала заңдық отырыс 4 қарашада өтті, ал кеңестің ашылу рәсімі Әулие Мартин күнінде өткізілді және жеке таңғы қасиетті миссамен басталды. Содан кейін, Латеран сарайындағы бірінші толық отырыстың басында Папа «Veni Creator Spiritus» әнін бастады және Лұқа 22-ден үзінді келтіре отырып, Исаның Соңғы тамақта шәкірттеріне айтқан сөздері туралы уағыз айтты. Келесі екі уағызында, біреуі Киелі жерді қайтару қажеттілігі, екіншісі дінсіздермен күресу туралы, Папаға сахнада Реуль де Меренкур және Тедизий де Агде қосылды. 14 қарашада француз епископтары мен Тулуза графының жақтастары арасында Симон де Монфорттың ізбасарларының арасында зорлық-зомбылық оқиғалары болды. Тулуза графы Реймонд VI, оның ұлы (кейін Реймонд VII) және Фуа графы Реймонд Роджер өздерінің жерлерін тәркілеуге қарсы дауласу үшін кеңеске келді; Епископ Фулкс және Симон де Монфорттың інісі Гай де Монфорт тәркілеуді қолдады. Реймонд VI-ның барлық жері тәркіленді, бірақ Прованс Реймонд VII-ге қайтару үшін сенімділікпен сақталды. Пьер Бермонд де Саувтың Тулузаға деген талабы қабылданбады және Тулуза де Монфортқа берілді, ал Мельгейл билігі Тулузадан бөлініп, Магелонн епископтарына тапсырылды. Келесі күні, кеңеске қатысқан көптеген адамдардың қатысуымен өткен рәсімде Папа Калликст II қайта салған Трастевередегі Санта-Мария базиликасын киеледі. Төрт күннен кейін, Әулие Петр базиликасында өткен жылдық тойға соншама көп адам жиналды, тіпті Папаның өзі ғимаратқа кіруде қиындыққа тап болды. Екінші толық отырыс 20 қарашада өтті; Папа шіркеу реформасы туралы уағыз айтуға жоспарлаған, бірақ Фридрих II-ні Киелі Рим императоры етіп тағайындауға қарсы болған епископтар іс-шараны тоқтатты. Кеңес 30 қарашада, Әулие Андрей күнінде аяқталды, онда Папа Никеялық иман туралы уағыз айтып, сөзін Шынайы Крест реликвиясын көтерумен аяқтады. Майнц архиепископы сөйлеуді тоқтатуға тырысты, бірақ Папаның үнсіздікке қатысты бұйрығын орындады.
Innocent III deliberately chose for the Fourth Council to meet in November, during which there were numerous feast days. A preliminary legal session took place on 4 November, while the opening ceremony of the council was held on St. Martin's Day and began with a private morning Mass. Afterwards, at the start of the first plenary session in the Lateran Palace, the Pope led the singing of "Veni Creator Spiritus" and preached about Jesus' words to his disciples at the Last Supper, quoting from Luke 22. In his next two sermons, one on the need to recover the Holy Land and the other on dealing with heretics, the Pope was joined on stage by Raoul of Mérencourt and Thedisius of Agde respectively. On 14 November, there were violent scenes between the partisans of Simon de Montfort among the French bishops and those of the Count of Toulouse. Raymond VI of Toulouse, his son (afterwards Raymond VII), and Raymond Roger of Foix attended the council to dispute the threatened confiscation of their territories; Bishop Foulques and Guy de Montfort (brother of Simon de Montfort) argued in favour of the confiscation. All of Raymond VI's lands were confiscated, save Provence, which was kept in trust to be restored to Raymond VII. Pierre Bermond of Sauve's claim to Toulouse was rejected and Toulouse was awarded to de Montfort, while the lordship of Melgueil was separated from Toulouse and entrusted to the bishops of Maguelonne. The next day, in a ceremony attended by many council participants, the Pope consecrated the Basilica of Santa Maria in Trastevere, which had been rebuilt by Callixtus II. Four days later, the anniversary celebration at St. Peter's Basilica brought together such a large gathering that the Pope himself had trouble entering the premises. The second plenary session was held on 20 November; the Pope was scheduled to preach about church reform, but proceedings were disrupted by bishops who opposed the designation of Frederick II as Holy Roman Emperor. The council concluded on 30 November, Saint Andrew's Day, during which the Pope preached on the Nicene Creed and concluded his remarks by raising up a relic of the True Cross. The archbishop of Mainz attempted to interrupt the speech, although he complied with the Pope's raising of his handa command to stay silent.
Нәтижелері
Латеран IV үш мақсатты көздеді: крест жорықтары, шіркеу реформасы және дінге қарсылық көрсетумен күрес. Латеранның 71 қаноны талқыланбады, олар тек собордың соңғы күні ресми түрде қабылданды; Энн Дж. Дуганның сөзінше, "ғылыми консенсус" бойынша оларды Иннокентий III өзі әзірлеген. Олар шіркеу реформасы мен сайлау, салық салу, неке, ондық, симония және яһудилік сияқты түрлі тақырыптарды қамтиды. Пап кітаптарына тіркелгеннен кейін, қанондар заң факультеттерінде жылдам таратылды. Декреттердің тиімді қолданылуы жергілікті жағдайлар мен дәстүрлерге байланысты әртүрлі болды.
Lateran IV had three objectives: crusading, Church reform, and combating heresy. The seventy one Lateran canons, which were not debated, were only formally adopted on the last day of the council; according to Anne J. Duggan, the "scholarly consensus" is that they were drafted by Innocent III himself. They cover a range of themes including Church reform and elections, taxation, matrimony, tithing, simony, and Judaism. After being recorded in the papal registers, the canons were quickly circulated in law schools. Effective application of the decrees varied according to local conditions and customs.
Атқару механизмі
Латеран IV-ге нақты қолданылуы мен сәйкестік деңгейі әртүрлі болғанымен, оның ұзақ мерзімді салдарлары бар, кең ауқымды заңдық шаралар жасағаны айтылады. Бұл шаралар азшылықтарды қуғындауға қолданылып, Еуропалық қоғамды ерекше төзімсіздікке ұшыратты, немесе тарихшы Р.И. Мур анықтағандай, "қуғыншыл қоғамға" айналдырды. Алғашқыда бұл шаралар еретиктерге қатысты қолданылды, содан кейін олар яһудилер және мәйектілер сияқты басқа да азшылықтарға таратылды. Яһудилерге қатысты антисемитизм крест жорықтарынан бері Еуропаның әртүрлі аймақтарында күшейіп келген. Латеран IV шаралары яһудилер мен христиандарды физикалық түрде бөлу, яһудилерді ерекше белгілер немесе киім киюге міндеттеу сияқты жүйелі қуғын-сүргін жүргізуге заңдық мүмкіндік берді.
While the precise application and levels of conformity to Lateran IV were variable, it is argued that it created a wide range of legal measures with long term repercussions, which were used to persecute minorities and helped usher in a specifically intolerant kind of European society, or as historian R. I. Moore defines it, a "persecuting society". These measures applied with vigour first to heretics, and then increasingly to other minorities, such as Jews and lepers. In the case of Jews, antisemitism had been rising since the Crusades in different parts of Europe, and the measures of Lateran IV gave the legal means to implement active systemic persecution, such as physical separation of Jews and Christians, enforced through Jews being obliged to wear distinctive badges or clothing.
Яһуди белгілері
Кеңес яһудилерді бөліп, христиандарды олардың ықпалынан "қорғау" мақсатымен өздерін ерекшелеуге міндеттеді.
The Council mandated that Jews separate and distinguish themselves, in order to "protect" Christians from their influence.
Жазбалар
Бұл мәжілістер ресми түрде жазылмағанмен, бұрынғы кеңестерден өзгеше, оқиғалар туралы мәліметтер кеңестің куәгерлері жазған түрлі қолжазбаларда кездеседі. Мэтью Паристің "Хроника Мажора" еңбегінде оның аббаты Уильям Сент-Олбанс жеке қатысқан кеңес отырысының суреті бар. Анонимді неміс дін қызметкерінің толыққанды куәгерлік баяндамасы 1964 жылы Екінші Ватикан кеңесінің құрметіне жарық көрген қолжазбаға көшірілді және қазірде Гиссен университетінде сақтаулы.
While the proceedings were not officially recorded, unlike in previous councils, evidence of the events have been found in various manuscripts by observers of the council. The Chronica Majora by Matthew Paris contains a line drawing of one of the sessions at the council which his abbot William of St Albans had personally attended. An extensive eyewitness account by an anonymous German cleric was copied into a manuscript that was published in 1964, in commemoration of the Second Vatican Council, and is now housed at the University of Giessen.
Мұра
Генрих Сегузио соборды "көне заманғы төрт үлкен соборға" теңеді. Латеран IV кейде "Латеранның Ұлы Кеңесі" деп аталады, себебі оған 404 немесе 412 епископ (оның ішінде 71 кардинал және архиепископ), сондай-ақ шамамен сексен шіркеулік провинцияны ұсынушы 800-ден астам абат пен приор, Шығыс Православ шіркеуінен 23 латын тілінде сөйлейтін прелаттар мен бірнеше монархтардың өкілдері қатысты, олардың ішінде Фредерик II, Оттон IV, Константинопольдің латын императоры, Англия королі Джон, Венгрияның Андрей II, Франция королі Филипп II, Арагон, Кипр және Иерусалим патшалары болды. Бұл Халкидон соборы мен Екінші Ватикан соборы арасындағы ең ірі экуменикалық собор болды; Энн Дюган "бұл он төртінші ғасырдың соңына дейін Папа басшылығымен өткен ең үлкен, ең өкілді және ең ықпалды собор болды" деп жазады. Ф. Дональд Логанның сөзіне қарағанда, "Төртінші Латеран соборы орта ғасырлардағы шіркеудің ең маңызды жалпы соборы болды", ал оның салдары "ғасырлар бойы сезілді".
Henry of Segusio likened the council to the "four great councils of antiquity". Lateran IV is sometimes referred to as the "Great Council of the Lateran" due to the presence of 404 or 412 bishops (including 71 cardinals and archbishops) and over 800 abbots and priors representing some eighty ecclesiastical provinces, together with 23 Latin speaking prelates from the Eastern Orthodox Church and representatives of several monarchs, including Frederick II, Otto IV, the Latin Emperor of Constantinople, John, King of England, Andrew II of Hungary, Philip II of France, and the kings of Aragon, Cyprus, and Jerusalem. This made it the largest ecumenical council between the Council of Chalcedon and the Second Vatican Council; Anne J. Duggan writes that "it was the largest, most representative, and most influential council assembled under papal leadership before the end of the fourteenth century." According to F. Donald Logan, "the Fourth Lateran Council was the most important general council of the church in the Middle Ages", whose effects "were felt for centuries."