Филлип Наблусский (1120-1171): седьмой великий магистр тамплиеров, барон Иерусалимского королевства. Биография, происхождение и связь с трубадуром Пейре Бремоном.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Темплер орденінің жетінші бас ұстазы (1120–1171)
Seventh Grand Master of the Knights Templar (1120–1171)
Филипп Милли, сонымен қатар Наблустың Филиппі (Philippus Neapolitanus; шамамен 1120 – 3 сәуір, 1171) Иерусалим Корольдігінің бароны және Темплер орденінің жетінші бас ұстазы болған. Ол Киелі жерде трубадур Пир Бремон ло Тортты қысқа мерзімге жұмысқа алған.
Philip of Milly, also known as Philip of Nablus (Philippus Neapolitanus; c. 1120 – April 3, 1171), was a baron in the Kingdom of Jerusalem and the seventh Grand Master of the Knights Templar. He briefly employed the troubadour Peire Bremon lo Tort in the Holy Land.
Ерте өмір
Филипп француз текті рыцарь Гю де Миллидің ұлы болды, ол 1108 және 1126 жылдар аралығында Иерусалим Корольдігінде оннан астам патшалық жарғыларға куә болды. Гю Наблус және Иерусалим маңындағы патшалық иеліктерде феодтарға ие болды. Гюйдің әйелі фламандтық ақсүйек әйел, Стефани болды, деп 13 ғасырдың соңындағы Lignages d'Outremer дерегінде жазылған. Сол деректе Филипптің ата-анасының үлкен ұлы екені айтылса, оның інісі Гай Францигенаның (немесе «Францияда туған») аты, Гайдың Филипптен бұрын, ата-анасы Киелі жерге келгенге дейін туғанын көрсетеді. Lignages d'Outremer сондай-ақ Филипптің Пэган Батлердің немересі екенін мәлімдейді, бірақ басқа ешбір бастапқы деректе Пэганды Филипптің ағасы деп көрсетілмеген. Гюдің қайтыс болған күні белгісіз, бірақ ол 1130-шы жылдардың басында әлі тірі болған болуы мүмкін. Филипп әкесінен Наблус маңындағы иеліктерді мұраға алды. 1144 жылға дейін Изабелла есімді ақсүйек әйелге үйленді. Оның аты оның туралы бізге белгілі жалғыз факт, бірақ Стивен Рансиман оның Пэган Батлердің немере қызы болғанын жазады. Филипп алғаш рет 1138 жылы патшалық жарғыда кездеседі. Ол және оның бауырлары 1130-жылдардағы патшалық жарғылардың куәгерлері тізімінде жоқ. Олардың болмауы, олардың патша Фулк билігінде әкесінің орнын міндетті түрде иелене алмағанын көрсетеді, ол патшайым Мелисендемен некелесіп, таққа отырып, ең маңызды лауазымдарға өз адамдарын тағайындады.
Philip was the son of Guy of Milly, a knight of French origin, who witnessed a dozen of royal charters in the Kingdom of Jerusalem between 1108 and 1126. Guy held fiefs in the royal demesne around Nablus and Jerusalem. Guy's wife was a Flemish noblewoman, Stephanie, according to the late 13th century Lignages d'Outremer. The same source stated that Philip was his parents' eldest son, but the sobriquet of his brother, GuyFrancigena (or "born in France")implies that Guy was Philip's elder brother, born before their parents come to the Holy Land. The Lignages d'Outremer also claimed that Philip was a nephew of Pagan the Butler, but no other primary source refers to Pagan as Philip's uncle. The date of Guy's death is unknown, but he was most probably still alive in the early 1130s. Philip inherited his father's estates around Nablus. He married a noblewoman, Isabella, before 1144. Her name is the only known fact about her, but Steven Runciman writes that she was a niece of Pagan the Butler. Philip first appeared in a royal charter in 1138. He and his brothers are absent from the lists of witnesses of royal charters in the 1130s. Their absence shows that they could not secure their father's position during the reign of King Fulk, who seized the throne through his marriage with Queen Melisende and appointed his own men to the most important offices.
Наблус әміршісі
Филипптің мансабы Фульк қайтыс болғаннан кейін ғана басталды, ал Мелисенда Иерусалимнің нақты билеушісі атанды. Ол алғаш рет 1144 жылы Наблус әміршісі ретінде тіңкерілді. Сол жылдың соңында патшайым Филиппті, Галилея князі Элинандты және Хиергестің Манасын Эдессаға көмекші әскерді бастап баруға тағайындады, бірақ Имад ад-Дин Зенги олар жетіспей тұрып қаланы басып алды. Келесі жылдары ол Наблус және Тир маңындағы төбелерді қоса, тағы да бірнеше иеліктерді өзіне қаратып алды. 1148 жылы Екінші крест жорығы келген кезде Филипп Аккада өткен кеңеске қатысты, онда ол және басқа жергілікті барондар тыңдалмады және Дамаскіге шабуыл жасау туралы қате шешім қабылданды. Филипп күшті Ибелин әулетімен бірге Мелисенданың ұлы Балдуин III-ке қарсы күресінде оның жақтасы болды. 1151 жылы патшалық бөліскенде Мелисенда оның оңтүстік бөлігін, соның ішінде Наблус қаласын бақылауына алды. Бұл келісімге қарамастан, Филипп 1153 жылы Аскалонды қоршағанда Балдуинге көмектесті. 1153 жылы ол Әулие Лазар орденіне жер берді. 1155 жылдан бастап Филипп Балдуиннің жарғыларында куәгерлер тізіміне үнемі енгізілді. Ол 1157 жылдың маусымында Баниастың қоршауынан шығуға қатысты, бірақ ол әскерлерімен бірге тез үйіне қайтып келді және Нур ад-Диннің Якоб Фордында Балдуинге жасаған шабуылында болған жоқ.
Philip's career started only after Fulk died and Melisende became the actual ruler of Jerusalem. He was first mentioned as lord of Nablus in 1144. Late in that year, the queen appointed Philip along with Elinand, Prince of Galilee, and Manasses of Hierges, to lead a relieve army to Edessa, but Imad ad Din Zengi captured the town before they approached it. During the following years, he seized further fiefs, including lands in the hills near Nablus and Tyre. In 1148, upon the arrival of the Second Crusade, Philip participated in the council held at Acre, where he and the other native barons were overruled and the ill fated decision to attack on Damascus was made. Along with the powerful Ibelin family, Philip was a supporter of Melisende during her conflict with her son Baldwin III. In the division of the kingdom in 1151, Melisende gained control of its southern part, including Nablus. Despite this arrangement, Philip assisted Baldwin during the siege of Ascalon in 1153. He granted estates to Order of Saint Lazarus in 1153. From 1155, Philip was regularly listed among the witnesses on Baldwin's charters. He participated in the relief of Banyas in June 1157, but he and his troops soon returned home, and were not present at Nur ad Din's subsequent ambush of Baldwin at Jacob's Ford.
Ольтрейорданың иелері
Филипп 1161 жылғы 31 шілдеде Наблус иелігін Балдуин III-ге Ольтрейордайнға алмастырды. Мелисенда қайтыс болғандықтан, келісімді оның әпкесі Ходиерна оның атынан бекітті. Патша Ольтрейордайн арқылы өтетін керуендерден және бедуин тайпаларынан алынатын түсімді өзінде қалдырды. Филиптің жаңа вассалдарының бірі, Джон Готман патшаға тікелей адалдық серт беруге міндетті болды. Филип Керәк қамалын арық және мұнаралармен күшейтті. 1160 жылдардың басында ол Әйя Екатерина монастырына қажылық жасады.
Philip exchanged the lordship of Nablus with Baldwin III for Oultrejordain on 31 July 1161. For Melisende was dying, the agreement was confirmed by her sister, Hodierna, on her behalf. The king retained the revenues from tolling the caravans and the Bedouin tribes crossing Oultrejordain. One of Philip's new vassals, John Gothman, was required to directly swear fealty to the king. Philip strengthened Kerak Castle with a ditch and towers. He made a pilgrimage to Saint Catherine's Monastery in the early 1160s.
Темплирлер
1166 жылы қаңтарда Филипп Темплирлер орденіне қосылды, оларға Ольтрейордайнның маңызды бөлігін, соның ішінде Ахмамант қамалын берді. Темплирлердің шешіміне қарсы келіп, Филипп 1167 жылы Амальриктың Мысырға жасаған жорығына қатысты. Ибелин әулеті кейін Билбеис қамалы кезінде болған бір оқиғаны еске алды: Филипп Гю Ибелиннің атын арыққа түсіріп, аяғы сынғанда өмірін сақтап қалды. Темплирлердің көпшілігі Амальриктің жорығын қолдаудан бас тартты, ал король оларды жорықтың сәтсіз аяқталуына кінәлады. 1169 жылдың қаңтарында олардың Ұлы магистрі Бертран де Бланшфорт қайтыс болғаннан кейін, Амальрик сол жылдың тамызында Филиппті оның орнына сайлауға басым жасады. Филипп сайланғаннан кейін Амальрик Мысырға жасау жорығы үшін Темплирлердің қолдауын қайта алды, бірақ жыл соңына қарай Амальрик шегінуге мәжбүр болды. Белгісіз себептермен Филипп 1171 жылы Ұлы магистр лауазымынан қалып, оның орнын Одо де Сент-Аманд иеленді. Филипп Амальриктің Мысыр жорығының сәтсіздігінен кейін Византия империясымен қарым-қатынасты жақсарту үшін елші ретінде Константинопольге сүйемелдеді. Ол Константинопольға жетпей, 3 сәуірде қайтыс болды.
Philip joined the military order of the Knights Templar in January 1166, passing on to them a significant part of Oultrejordain, including the castle of Ahamant. Acting against the decision of the Templars, Philip joined Amalric's invasion of Egypt in 1167. The Ibelin family later recalled an event during the siege of Bilbeis, in which Philip saved the life of Hugh of Ibelin, who had broken his leg when his horse fell in a ditch. The Templars as a whole refused to support Amalric's invasion, and the king blamed them for the failure of the expedition. After the death of their Grand Master Bertrand de Blanchefort in January 1169, Amalric pressured them to elect Philip in his place in August of that year. With the election of Philip, Amalric regained Templar support for the invasion of Egypt, although by the end of the year Amalric was forced to retreat. For unknown reasons Philip resigned as Grand Master in 1171, and was succeeded by Odo de St Amand. Philip accompanied Amalric to Constantinople as ambassador to the Byzantine Empire in order to restore good relations with them after the failure of the Egyptian invasion. He probably died on April 3, before reaching Constantinople.
Отбасы
Филиптің жеке өмірі көбінесе құпия сақталады. Вильгельм Тир оны "батыл, қару-жарақпен шебер және бала кезінен соғыс өнерінде тәлім алған" Амальрикпен бірге Египетке аттанған ерлердің бірі деп сипаттайды. Ольтрейордайн иелігіне ие болғаннан кейін, ол Синай тауындағы Святая Екатерина монастырына қажылық жасады. Әйелі Изабелладан Рейньер (өзінен бұрын қайтыс болған) ұлы және екі қызы – Хелена мен Стефани дүниеге келді. Изабелла шамамен 1166 жылы қайтыс болды, бұл Филипптің Темплер орденінің мүшесі болуға ант беруіне себеп болуы мүмкін.
Philip's personal life is largely a mystery. William of Tyre describes him as one of the "brave men, valiant in arms and trained from their earliest years in the art of war" who accompanied Amalric to Egypt., Sometime after he became lord of Oultrejordain, he made a pilgrimage to the monastery of Saint Catherine's Monastery on Mount Sinai. With his wife Isabella he had a son, Rainier (who predeceased him), and two daughters, Helena and Stephanie. Isabella died probably in 1166, which may have led to Philip's decision to take vows as a brother of the Knights Templar.