Вулти P-66 Вангард: Американдық әскери ұшақ тарихы
Vultee P-66 Vanguard
Vultee P-66 Vanguard: АҚШ әскери әуе күштерінің ұшағы. Швецияға тапсырылған, бірақ сақтап қалды. Қытайда жауынгерлік қолданысқа енгізілді. Тарихы мен техникалық ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Vultee Aircraft компаниясы құрастырған күрес ұшақтары
Fighter aircraft built by Vultee Aircraft
Vultee P-66 Vanguard – АҚШ Әскери-әуе күштерінің күрес ұшағы. Алғашқыда оны Швеция тапсырыс берген, бірақ 1941 жылы ұшақтар жеткізілімге дайын болған кезде, АҚШ оларды экспорттауға рұқсат бермеді, оларды P-66 деп белгілеп, қорғаныс және оқу мақсатында қалдырды. Көп ұзақтан соң, олардың көп бөлігі Қытайға жіберілді, онда олар ара-жіберген нәтижелермен жауынгерлік ұшақтар ретінде пайдаланылды.
The Vultee P 66 Vanguard was a United States Army Air Forces fighter aircraft. It was initially ordered by Sweden, but by the time the aircraft were ready for delivery in 1941, the United States would not allow them to be exported, designating them as P 66s and retaining them for defensive and training purposes. Eventually, a large number were sent to China where they were pressed into service as combat aircraft with mixed results.
Жобалау және әзірлеу
Вултидің бас инженері Ричард В. Палмер Екінші дүниежүзілік соғыс қарсаңында маңызды әскери тапсырыстарды алу үшін бар күшін жұмсады. Джонатан Томпсонның сөзіне сәйкес, "Палмер және оның командасы кемінде төрт түрлі жобаны ұсынды, олардың барлығы бірдей қанат дизайнымен және ұқсас фюзеляж құрылымымен ерекшеленді: 48 модельді іс-қимылға түсірілетін ұшақ, 51 модельді негізгі жауынгерлік, 54 модельді жетілдірілген оқушылық және 54A модельді бастапқы оқушылық". Швеция 111 48C ұшағына тапсырыс берді, бірақ олар АҚШ Әуе күштерінің (USAAF) P-66 ретінде пайдалануы үшін қайта бағытталды, содан кейін Үндістан мен Қытайға жіберілді. Vultee BC 51, әуе корпусының жетілдірілген оқушылық ұшағы ретінде North America-ның AT-6 ұшағына ұтылып қалды, бірақ BC-3 ретінде бір дана жеткізілді. Vultee 54A моделі, 54 модельіне ұқсас, бірақ бекітілген қону шассиімен, USAAC тарапынан BT-13 ретінде таңдалды. 1938 жылы Ричард В. Палмер V-48 истребителінің толық жобасын бастады. Ұшақ металл қаптамасы бар, жартылай монокок фюзеляжымен және толық керіліп-түсірілетін қону шассиімен жабдықталған. Оған Pratt & Whitney R-1830 ауамен салқындатылатын радиалды қозғалтқышы орнатылды. Бірінші прототип құрастырылып жатқанда, пропеллер білігін ұзарту және соққыны азайту үшін ұшақтың мұрын бөлігін ұзарту үшін жабық қаптама орнату туралы шешім қабылданды. Бірінші ұшақ 1939 жылдың қыркүйегінде Вэнс Бриз басқаруымен ұшты және NX21755 тіркеу нөмірі берілді. Истребитель "Авангард" деп аталды. 1940 жылдың 9 мамырында прототип Vultee әуежайына қонғанда Lockheed Sirius ұшағымен соқтығысып, бір қону тірегі сынды. Дегенмен, Бриз ұшақты көп зақымсыз жерге қондырды. Кейіннен ол келесі машиналарда қолданылған стандартты қаптамамен қайта құрастырылды.
Vultee's chief engineer Richard W. Palmer, made an all out effort to secure substantial military orders on the eve of WWII. According to Jonathan Thompson, "Palmer and his staff project no fewer than four types, all with the same wing design and similar fuselage structure; the model 48 pursuit fighter, model 51 basic combat, model 54 advanced trainer and model 54A basic trainer." Sweden placed an order for 111 48Cs, but they were diverted for use by the USAAF as the P 66, and then diverted to India and China. The Vultee BC 51 lost out to North America's AT 6 as the Air Corps' advanced trainer, though one was delivered as the BC 3. The Vultee model 54A, similar to the model 54 but with fixed landing gear, was selected by the USAAC as the BT 13. In 1938, Richard W. Palmer started the detailed design of the V 48 fighter member of the quartet. The aircraft featured a metal covered, semi monocoque fuselage and fully retractable landing gear, and was powered by a Pratt & Whitney R 1830 air cooled radial engine. During construction of the first prototype, a decision was made to lengthen the propeller shaft and install a tight cowling to provide a pointed nose to reduce drag. The first aircraft flew in September 1939 piloted by Vance Breese, and was assigned registration number NX21755. The fighter was named the Vanguard. On 9 May 1940, the prototype collided with a Lockheed Sirius while landing at Vultee airfield, the impact severing one main undercarriage leg. Nevertheless, Breese skillfully landed the airplane with little additional damage. It was subsequently rebuilt with the orthodox cowling as employed on subsequent machines.
Пайдалану тарихы
1940 жылдың 6 ақпанында Швеция үкіметі 144 V 48C ұшағына тапсырыс берді. 1940 жылдың 6 қыркүйегінде сынақ прототипі ұшты. V 48C моделі V 48X моделіне ұқсас болды, бірақ жоғары биіктікте жақсы өнімділігі бар R 1830 қозғалтқышының жаңа нұсқасы және қанаттарында төрт, ал фюзеляжда екі пулемет орнатылған. 1941 жылдың қыркүйегінде өндіріс басталғанда, АҚШ үкіметі Швецияға ұшақтарды экспорттауға тыйым салды. Перл-Харбор шабуылынан кейін барлық Vanguard ұшақтары P 66 деп белгіленді. Өндіріс 1942 жылдың сәуірінде аяқталды. АҚШ Әуе күштері шамамен 50 ұшақты сақтап қалды, олар негізінен АҚШ-тың батыс бөлігіндегі ұшқыштарды даярлау базаларында қолданылды және қорғаныс мақсатында 14-ші ұшқыштар тобына жіберілді. Ұшқыштар P 66 ұшағының басқаруына риза болғанмен, ол сенімді емес деп есептелді және жерге түсіп кетуге бейімділігі салдарынан 15 ұшақ қону кезінде апатқа ұшырады. Ұлыбритания үкіметі 100 P 66 ұшағын "Vanguard I" деп алып, оларды Канадада озық ұшқыштарды даярлау үшін пайдалануды жоспарлады. Бірақ сынақтарды аяқтағаннан кейін британдықтар ұшақтарды Қытайға берді, онда 104 Vanguard (оның ішінде USAAC үлгілері) Lend-Lease бағдарламасы бойынша жеткізілді. Олар бастапқыда 3-ші америкалық еріктілер тобын (AVG) жабдықтау үшін көзделген, бірақ Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін қосымша топтарды құру жоспары тоқтатылды. Қытайлықтар жиналған ұшақтарды 1942 жылдың соңында Үндістан арқылы алды; қытайлық Vanguard ұшақтарында USAAF белгілері мен сериялық нөмірлері, сондай-ақ қытайлық белгілер мен Vultee зауытының сериялық нөмірлері болды. Қытайда Vanguard ұшағының жауынгерлік қабілетінің нашар болуы көлік кезінде туындаған мәселелерге байланысты болды, онда Үндістанда сынақ кезінде бірнеше Vanguard ұшақтары жойылды, ал басқалары Қытайға жол бойында жоғалып кетті. Жиналған P 66 ұшақтары ұшуға жарамсыз деп танылды және Карачиде тасталып қалды, нәтижесінде Куньминге 23-ші истребитель дивизиясының 74-ші истребитель эскадрильясымен бірге бар болғаны 12 Vanguard жетті, бірақ бұл бөлім аз ғана әрекеттер жасады. Ан Суда орналасқан 3-ші және 5-ші топтың екі қытайлық эскадрильясы 1943 жылдың тамызынан бастап Vanguard ұшақтарымен жауынгерлік қимылдарға қатысты. Бірақ көптеген P 66 ұшақтары жапондық шабуылдар кезінде жерде жойылды, ал бірнешеуі Накадзима фирмасының Ki 43 "Оскар" және Ki 44 "Тоджо" ұшақтары деп жаңылысқандықтан атып түсірілді. Vanguard жоғары жылдамдыққа ие болғанымен (көрсетілген жылдамдық), ол жапондық истребительдердің маневрлеу қабілетіне төтеп бере алмады және жапондықтарға қарсы шабуылдап, кері шегіну тактикасына сүйенді. Қытайдағы P 66 ұшақтары 1943 жылы Curtiss P 40 ұшақтарымен ауыстырылды. Көптеген сақталған P 66 Vanguard ұшақтары Маоның коммунистеріне қарсы азаматтық соғыста пайдалану үшін Чункингтегі үңгірлерге орналастырылды. 1947 жылға дейін олардың көптегені әлі де жәшіктерінде болғандығы хабарланды.
On 6 February 1940, the Swedish government ordered 144 Vanguards as the V 48C. The production prototype flew on 6 September 1940. The model V 48C was similar to the V 48X except for installation of a later version of the R 1830 engine with better higher altitude performance and provision for four machine guns in the wings and two machine guns in the fuselage. When production deliveries began in September 1941, the U. S. government placed an embargo on exporting the aircraft to Sweden. In the aftermath of Pearl Harbor, all Vanguards were assigned the designation P 66. Production ended in April 1942. Approximately 50 aircraft were retained by the USAAF and primarily used at pursuit training bases in the western U. S. and were deployed to the 14th Pursuit Group in defensive roles. Although pilots were impressed by the P 66's handling, the type was considered less than robust and a tendency to ground loop led to 15 aircraft being destroyed in landing accidents. The British government took possession of 100 P 66s as the Vanguard I with plans to use the aircraft as an advanced trainer in Canada. After concluding their trials however, the British then relinquished the aircraft to China where 104 Vanguards (including USAAC examples) were shipped under the Lend Lease program. They were originally intended to equip the 3rd American Volunteer Group (AVG); however, plans for additional groups were dropped after the Japanese attack on Pearl Harbor. The Chinese received the assembled fighters via India by late 1942; Chinese Vanguards had USAAF insignia and serials as well as Chinese markings and Vultee serials on factory models. The undistinguished combat record of the Vanguard in China was due to problems that began in transit where a number of Vanguards were destroyed during tests in India and others lost while en route to China. Assembled P 66s were deemed unairworthy and abandoned at Karachi resulting in only 12 Vanguards on station at Kunming with the 74th Fighter Squadron of the 23rd Fighter Group, but this unit saw little action. Two Chinese squadrons from the 3rd Group and the 5th Group based at An Su saw combat action with the Vanguard from August 1943 onward. However, many P 66s were destroyed on the ground during Japanese attacks while several were shot down in error when they were mistaken for the Nakajima firm's Ki 43 "Oscar" and Ki 44 "Tojo". Although the Vanguard possessed a top speed of , it was no match for the agile Japanese fighters in high g maneuvers and relied on hit and run tactics against the Japanese. The P 66 in Chinese service was largely replaced by Curtiss P 40s in 1943. A number of surviving P 66 Vanguards were placed in caves for storage at Chungking for use in the civil war against Mao's Communists. As late as 1947, many were reportedly still in their crates.