Кіріспе
Польша генералы (1755–1818)
Ерте мансап
Польшаның төрт жылдық Сеймі шетелде қызмет ететін барлық поляктарды Польша армиясына қосылуға шақырғаннан кейін, және қазіргі бейбіт Саксонияда әскери мансабында өркендеуге мүмкіндік көрінбейтін болғандықтан, 1792 жылғы 28 маусымда Дабровский Польша-Литва одағының армиясына подпулковник шенімен қосылды, ал 14 шілдеде ол бригадирдің орынбасары шеніне көтерілді. Дабровский атқыштар әскерінің сарапшысы ретінде танымал болды, ал король Станислав Август Понятовский Дабровскийдің қызметіне жеке қызығушылық танытты. 1793 жылдың күзінде өткен Гродно Сеймі оны әскери комиссияға мүшелікке ұсынды; бұл оған наразы әскерилердің көпшілігі күдікпен қарауына себеп болды және ол алдағы көтеріліске дайындыққа қатыстырылмады. Осылайша, Костюшко көтерілісі басталғанда, ол толыққанды дайын емес еді, тіпті оның өзінің бригадасы да көтеріліске шықты. Сәуір айында Дабровский Галициядағы польша аймақтарына жол ашу жоспарын ұсынды, бірақ Наполеон бұған келіспеді, оның орнына сол әскерлерді Италия майданында қолдануға шешім қабылдады. Дабровскийдің польша сарбаздары 1797 жылдың мамырынан 1803 жылдың басына дейін Наполеонның жанында шайқасты. Легионының командирі ретінде ол Италиядағы соғыста маңызды рөл атқарды, 1798 жылдың мамырында Римге кірді және 1799 жылдың 19 маусымында Требия шайқасында өзін ерекше көрсетті, онда ол жараланды, сондай-ақ 1799-1801 жылдардағы басқа да шайқастар мен ұрыстарда көзге түсті. Алайда, легиондар Польшаға ешқашан жете алмады және Дабровский армандағандай елді азат ете алмады. Бірақ Наполеон өзінің сарбаздары мен командирлерінің наразылығының артып бара жатқанын байқады. Олар Франция мен Ресей арасындағы 1801 жылғы 9 ақпанда Луневильде қол қойылған бейбіт келісімге қатты көңіл көшті, бұл Бонапарттың Польшаны азат етуіне үміттерін жойды. Луневиль келісімінен кейін Наполеонға көңілі қалған көптеген легионерлер кейіннен отставкаға кетті; ал қалғандарының мыңдағандары 1803 жылы Сент-Домингке экспедициясына жіберілген кезде қаза тапты; сол кезде Дабровский легиондардың басшысы болған жоқ. 1805 жылдың желтоқсанында Үшінші коалиция соғысы кезінде Дабровский Венецияның итальяндық блокадасына қатысты, ал келесі жылы Наполеонның Неаполь корольдігіндегі Пескара провинциясының қысқа мерзімге командирі болды. Жозеф Выбицкиймен бірге ол 1806 жылдың күзінде Наполеонмен қайта шақырылды және Наполеонның Пруссиядан Ұлы Польшаны қайтарып алу үшін польша құрамын қайта құруға міндеттелді. Одан кейінгі қақтығыс Ұлы Польша көтерілісі деп аталды, ал Дабровский польша көтерілісшілерінің басшысы болды. Дабровский Цев қоршауында, Гданьск қоршауында және Фридланд шайқасында көзге түсті. 1809 жылы ол князь Йозеф Понятовскийдің басшылығымен Австрияның шабуылына қарсы Польшаны қорғауға аттанды. 1813 жылғы неміс науқаны кезінде ол Лейпциг шайқасында дивизиясын басқарды, онда 19 қазанда Понятовскийдің қазасынан кейін VIII корпустың басшылығын алды. Ол жиі сол заманғы бөліністер мен легиондардың екі басқа әскери қаһармандарымен – Тадеуш Костюшко мен Йозеф Понятовскиймен салыстырылады. Қазіргі польша тарихының еңбектерінде оны "(ұлттық) батыр" деп сипаттау жиі кездеседі. Дабровский Польшадан тыс жерлерде де тарихи еңбектерімен есінде сақталады. Оның есімі, француз тілінде "Домбровский" деп Париждегі Жеңіс аркасының астына жазылған.