Империялық округтағы ежелгі ағаш жол

Кіріспе

Империал округінің тарихи жолы және Калифорния штатындағы Ескі Планк жолы.

Ескі Планк жолы – 1915 жылы Алгодонс құмдары арқылы шығыстан батысқа қарай салынған, Калифорния штатының Империал округіндегі ағаш төсенішті жол. Ол Оңтүстік Калифорнияның ең төменгі бөлігін Аризонамен байланыстырып, Сан-Диего мен Юма арасындағы коммерциялық маршруттың соңғы бөлігін қамтамасыз етті.

Тарих

Лос-Анджелес трансконтиненталдық теміржолдың батыс терминалы болу құқығын жеңгеннен кейін, Сан-Диегоның қоғамдық лидерлері өз қалаларының Оңтүстік Калифорния жол желісінің орталығы болуын қамтамасыз ету мақсатында Планк жолын ұсынды, Лос-Анджелес емес. Осы бастамашылардың бірі – кәсіпкер және жол салушы "полковник" Эд Флетчер болды, ол 1912 жылғы қазан айында Лос-Анджелес Экзаминатор газетінен Оңтүстік Калифорния мен Финикс арасындағы ең үздік маршрутты анықтау үшін жарыс өткізуге шақыруды қабылдады. Газеттің тілшісіне Лос-Анджелесте 24 сағаттық артықшылық берілді, ал Флетчер Сан-Диегодан жолға шықты. Флетчер аттардың көмегімен автомобильін құмды үнемі өзгеріп тұратын құм төбелерінен сүйреп өтуді жөн көрді және 19,5 сағатта жарысты жеңіп алды – бұл мүмкін емес сияқты нәтиже болды. Жарыстың сәтті аяқталуына және жергілікті газеттердің қолдауына ие болған Флетчер Сан-Диегодан Холтвиллге (Калифорния штаты) 13 000 тақтай жеткізу үшін қаражат жинады. Алғашқы тақтайлар 1915 жылғы 14 ақпанда, еріктілер мен жалданып жұмыс істегендердің көмегімен төселді. Жол төсемі екі параллель тақтай жолдан тұрды, әрқайсысының ені 63,5 см (25 дюйм), олар төменгі жағынан ағаш тіреулерге бекітілді. Планк жолының жалпы ұзындығы 10,4 км (6,5 миль) құрады. Жұмыс 4 сәуірде, шамамен екі айдан кейін аяқталды. Көлік және күтім жасау бригадалары ағаштан жасалған жолды қаңғыршамен тазалап, оның бұзылуына себеп болды, бірақ жол сәтті деп танылды. 1915 жылғы маусымда Калифорния штатының тас жол комиссиясы Планк жолын Оңтүстік Калифорнияны Аризонамен байланыстыратын жол жүйесінің бөлігі ретінде қабылдады. 1916 жылы екінші, жетілдірілген Планк жолы салынды. Жаңа жолдың ені 2,4 м (8 фут) болды, әр 305 м (1000 фут) сайын екі еселенген бұрылыстар жасалды. Бөлшектер жақын жердегі Огилбидегі жинақтау пунктінен атқа жеңілген вагонмен жұмыс орнына жеткізіліп, содан кейін кран көмегімен төселді. Келесі он жыл бойы жұмысшылар Планк жолын ашық ұстап тұру үшін табиғаттың қиын жағдайларымен күресті. Қаражаттың көп жұмсалуы мен күтімнің қиындығы, сондай-ақ жақсартылған жол салу технологиясы – тақтайлардың жасаған өте жаман жағдайы мен жолдың бір ғана көлікке арналған ені болды – Планк жолының уақыты шектеулі екенін көрсетті. 1926 жылғы 12 тамызда ескі Планк жолының орнына құмды насип үстіне салынған асфальтбетонды жабынмен жаңа жол ашылды. Кейін бұл жолдың орнын 80-ші АҚШ тас жолы, ал одан кейін 8-ші мемлекетаралық тас жол басты. Бүгінде Планк жолының тек фрагменттері ғана сақталған. Олар Жерді басқару бюросының қарауындағы қоршаған ортаны қорғауға арналған маңызды аумақ ретінде қорғалады. Бұл фрагменттердің екеуі де Калифорнияның тарихи ескерткіштері болып табылады.

Following Los Angeles' winning the right to be the western terminus of the transcontinental railroad, San Diego's civic leaders proposed the Plank Road to ensure their city became the hub of Southern California's road network rather than Los Angeles. Among those promoters was businessman and road builder "Colonel" Ed Fletcher who accepted a challenge from the Los Angeles Examiner to run a road race in October 1912 to determine the best route between Southern California and Phoenix. A reporter with the paper was given a 24 hour head start in Los Angeles; Fletcher would proceed from San Diego. Fletcher elected to traverse the constantly shifting sand dunes using a team of horses to pull his automobile through the sand, and won the race in a seemingly impossible 19.5 hours. Buoyed by the success of the race and with the backing of local newspapers, Fletcher raised the money to pay for 13,000 planks shipped from San Diego to Holtville, California. The first planks were laid on February 14, 1915, with the help of both volunteers and paid labor. The roadbed consisted of two parallel plank tracks, each 25 inches/63.5 cm wide, spiked to wooden crosspieces laid underneath. The total length of the Plank Road was 6.5 miles/10.4 km. Work ended nearly two months later on April 4. Though traffic and maintenance crews who cleared the wooden road with mule drawn scrapers soon took its toll on the planking, the road was considered a success. In June 1915, the California State Highway Commission assumed responsibility for the Plank Road as part of the road system linking Southern California with Arizona. A second, more sophisticated Plank Road was commissioned in 1916. The new roadway consisted of prefabricated wooden sections laid to a width of 8 feet/2.4 m with double width turnouts every 1000 feet/305 m. The sections were shipped to the work site via horse drawn wagon from their assembly point in nearby Ogilby, and then lowered into place using a crane. For the next ten years, work crews struggled against the elements to keep the Plank Road open. The cost and difficulty of the maintenance coupled with improved road technology — not to mention the incredibly rough ride the planks created and the fact that the road was only wide enough for a single vehicle — meant that the days of the Plank Road were numbered. A new, 20 foot/6 meter wide road with an asphaltic concrete surface constructed on top of a built up sand embankment replaced the Old Plank Road upon its opening on August 12, 1926. The same roadway later became displaced by U. S. Route 80, itself since displaced by Interstate 8. Today, only fragments of the Plank Road remain. They are protected under the jurisdiction of the Bureau of Land Management as an Area of Critical Environmental Concern. The fragments are both a California Historical Landmark