Британдық локомотив «John Bull» тарихы: PRR жаңартуы, көрмелердегі қатысуы, Смитсониан институтындағы экспонат және 1981 ж. жұмыс істеген ең көне локомотив.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдықтар жасаған теміржол булы локомотиві.
British built railroad steam locomotive
C&A активтері 1871 жылы Пенсильвания темір жолы (PRR) тарапынан сатып алынғаннан кейін, PRR локомотивті бірнеше рет жөндеп, қоғамдық көрмелерге пайдаланды: ол 1876 жылы Жүзжылдық көрмеде және 1883 жылы Ұлттық теміржол жабдықтары көрмесінде іске қосылды. 1884 жылы оны Смитсондар институты мұражайдың алғашқы маңызды өнеркәсіптік экспонаты ретінде сатып алды. 1939 жылы PRR-дің Пенсильвания штатындағы Альтуна шеберханаларының қызметкерлері локомотивтің қосымша көрмелерге жұмыс істейтін көшірмесін жасады, себебі Смитсондар институты түпнұсқа локомотивті қатаңрақ бақыланатын жағдайда сақтағысы келді. 42 жыл бойын стационарлық көрмеде болғаннан кейін, Смитсондар институты 1981 жылы локомотивтің 150 жылдығын тойлап, оны іске қосты; сол кезде ол әлемдегі ең көне сақталған, жұмыс істей алатын булы локомотив болды. 2021 жылғы мәліметтер бойынша, түпнұсқа Джон Булл Вашингтондағы Смитсондар институтының Америка тарихы ұлттық мұражайында стационарлық көрмеде тұр, ал көшірмесі Пенсильвания штатының Стресбург қаласындағы Пенсильвания теміржол мұражайында сақталады.
After the C&A's assets were acquired by the Pennsylvania Railroad (PRR) in 1871, the PRR refurbished and operated the locomotive a few times for public displays: it was fired up for the Centennial Exposition in 1876 and again for the National Railway Appliance Exhibition in 1883. In 1884 it was purchased by the Smithsonian Institution as the museum's first major industrial exhibit. In 1939 the employees of the PRR's Altoona, Pennsylvania workshops built an operable replica of the locomotive for further exhibition duties, as the Smithsonian wanted to keep the original locomotive in a more controlled environment. After being on static display for 42 years, the Smithsonian commemorated the locomotive's 150th birthday in 1981 by firing it up; it was then the world's oldest surviving operable steam locomotive. as of 2021, the original John Bull is on static display in the Smithsonian's National Museum of American History in Washington, D. C., and the replica is preserved at the Railroad Museum of Pennsylvania in Strasburg, Pennsylvania.
Құрылысы мен бастапқы пайдалануы
Джон Булл локомотиві Роберт Стивенсон мен компаниясымен Ньюкасл қаласында, Нью-Джерси штатында салынған алғашқы темір жол – Камден мен Амбой темір жолы (C&A) үшін жасалған. Ол бөлшектелген соң, "Альлегейни" кемесімен Атлант мұхиты арқылы жәшіктерде тасымалданды. 1831 жылдың 12 қарашасында Роберт Стивенс (сол кезде C&A президенті) Нью-Джерси заң шығарушыларының бірнеше мүшесін және жергілікті мәртебелі тұлғаларды, соның ішінде Наполеонның туысы, принц Муратты жаңадан жеткізілген локомотивтің артындағы қысқа сынақ жолына шақырып, саяси қарыздарды өтеді. Принцтің әйелі Кэтрин Уиллис Грей Америкада бумен жүретін пойызға отырған алғашқы әйел атанбақ болып, асығысқан, бірақ оған белгісіз, ерлер мен әйелдер бұрын-ақ Балтимор және Огайо, Оңтүстік Каролина темір жолындағы және Мохок пен Хадсон темір жолындағы бумен жүретін алғашқы локомотивтердің артында сапар шеккен. Темір жол толыққанша салынып біткенге дейін локомотив сақтауға қойылды, ал 1833 жылға дейін атпен жегілетін вагондар құрылыс жұмыстарына қолданылды. Бірақ, қозғалтқышты үнемі пайдалану арқасында, жұмысшылар оны "ескі Джон Булл" деп атай бастады.
The John Bull was built in Newcastle, England, by Robert Stephenson and Company for the Camden and Amboy Railroad (C&A), the first railroad built in New Jersey. It was dismantled and then shipped across the Atlantic Ocean in crates aboard the Allegheny. On November 12, 1831, Robert Stevens (then president of the C&A) repaid some political debts by inviting several members of the New Jersey legislature and some local dignitaries, including Napoleon's nephew Prince Murat, for rides behind the newly delivered locomotive over a short test track. The prince's wife, Catherine Willis Gray, made a point of hurrying onto the train so she could be declared the first woman to ride a steam powered train in America, though unknown to her, men and women had already ridden behind the steam powered maiden runs on the Baltimore and Ohio, South Carolina Railroad, and the Mohawk and Hudson by this point in 1831. Until the railroad was completed, the locomotive was placed in storage; horse drawn cars served the construction efforts until 1833. However, through regular use of the engine, crews began calling it the old John Bull,
Механикалық өзгерістер мен алғашқы көріністер
Стивенсон локомотивті бастапқыда 0-4-0 ретінде жасаған. Күш тікелей поршеньдер арқылы берілді, поршеньдер қазанның астында, екі алдыңғы доңғалақтың арасында және алдыңғы осьтің алдында орналасқан еді. Ішкі цилиндрлердің біліктері артқы оське жалғастырылды, ал екі осьтің арасындағы байланыс білігі алдыңғы оське қуат жеткізді. Англиядағы қалыпты деңгейден төмен сапалы рельстер болғандықтан, локомотив жолдан шығып қалуға бейімділігімен көзге түсті, сондықтан C&A инженерлері локомотивті бұрылыстарда басқаруға көмектесетін жетекші осьтік шасси қосты. Жетекші осьтік шассидің құрылымы екі негізгі осьтің арасындағы байланыс білігін алып тастауды талап етті, нәтижесінде тек артқы ось қуатты болды. Осылайша, John Bull 4-2-0 локомотивіне айналды. Кейіннен C&A жетекші осьтік шассиге "мал сүрегіш" (pilot) қосты. Мал сүрегіш – локомотивтің алдындағы рельс жолынан жануарлар мен кедергілерді жолдан бұрып жіберуге арналған бұрышты құрылым. Локомотив экипажының ауа райынан қорғалуын қамтамасыз ету үшін C&A локомотивке кабина қосты, ал C&A шеберханалары қоңырау мен фара сияқты қауіпсіздік жабдықтарын орнатты. Бірнеше жыл ауыстыру локомотиві және стационарлық қазан ретінде жұмыс істегеннен кейін, John Bull 1866 жылы қызметтен шығарылып, Нью-Джерси штатының Бордентаун қаласында сақталды. Қызметтік өмірінің соңына қарай локомотив сорғы локомотиві және ағаш кесетін тіс машинасының қуаты ретінде пайдаланылды. C&A жақын арада Біріккен Нью-Джерси темір жолы және канал компаниясына (1869) енді, ол өз кезегінде 1871 жылы Пенсильвания темір жолымен (PRR) біріктірілді. PRR осындай көне локомотивті көрсете отырып, үлкен жаңлықтарға қол жеткізе алатынын түсінді және оны 1876 жылы Филадельфияда өткен Жүзжылдық көрмеде көрсетті. PRR шеберханасының қызметкерлері локомотивті бастапқы түріне жақын қалпына келтірді. Кең түтік тік металл түтікке ауыстырылды, ал кабинаның қабырғалары мен шатыры алынып тасталды. PRR 1883 жылы Чикагода өткен Ұлттық теміржол жабдықтары көрмесінде де локомотивті көрсетті. Локомотивтің Смитсониан институтында алғашқы көрмесі 1884 жылдың 22 желтоқсанында өтті, онда ол Өнер және өнеркәсіп ғимаратының Шығыс залында қойылды. Локомотив бұл жерде шамамен 80 жыл бойы көрмеде тұрды, бірақ кейбір сирек жағдайларда музейден тыс жерлерде де көрсетілді. Осы кезеңдегі ең маңызды көрме 1893 жылы локомотив Чикагоға Дүниежүзілік Колумбия көрмесіне барған кезде болды. Пенсильвания темір жолы, сол кездегі көптеген темір жолдар сияқты, өзінің жетістіктерін кеңінен көрсетті. PRR локомотивті және бірнеше вагондарды темір жолдың Джерси-Сити, Нью-Джерсидегі шеберханасына жеткізуді ұйымдастырды, онда локомотив жұмыс істеуге жарамды күйге ішінара қалпына келтірілді. PRR американдық теміржол тарихындағы локомотивтің маңыздылығына лайық шара жоспарлап отырды – теміржол шын мәнінде локомотивті Нью-Джерси мен Чикаго арасындағы барлық қашықтықта жүргізуді жоспарлады және 22 сәуірде Чикагоға жетті. 1927 жылы John Bull тағы да музейден тыс сапар шекті. Балтимор және Огайо темір жолы сол жылы Балтимордағы Темір ат жәрмеңкесінде жүз жылдығын тойлады. Локомотив Altoona қаласында да жөндеуден өтіп, жәрмеңке кезінде пайдалануға берілді. Бұл жәрмеңке локомотивтің соңғы бумен жұмыс істеген уақыты болды, 1980 жылға дейін.
Stephenson built the locomotive originally as an 0 4 0. Power was transmitted to the driving axles from pistons that were mounted under the boiler between the two front wheels and in front of the front axle. The main rods of the inside cylinders were connected to a rear crank axle, with a connecting rod between the two axles providing power to the front axle. Due to poorer quality track than was the norm in its native England, the locomotive tended to derail, so the C&A's engineers added a leading truck to help guide the engine into curves. The leading truck's mechanism necessitated the removal of the coupling rod between the two main axles, leaving only the rear axle powered. Effectively, the John Bull became a 4 2 0. Later, the C&A also added a pilot ("cowcatcher") to the lead truck. The cowcatcher is an angled assembly designed to deflect animals and debris off of the railroad track in front of the locomotive. To protect the locomotive's crew from the weather, the C&A added a cab to the locomotive, and C&A workshop crews added safety features such as a bell and headlight. After several years serving as a switching engine and stationary boiler, the John Bull was retired in 1866 and stored in Bordentown, New Jersey. Toward the end of its life in revenue service, the locomotive worked as a pump engine and as the power for a sawmill. The C&A was soon absorbed into the United New Jersey Railroad and Canal Company (1869), which, in turn, was merged into the Pennsylvania Railroad (PRR) in 1871. The PRR saw the potential publicity to be gained by exhibiting such an old engine, showing it at the 1876 Centennial Exposition in Philadelphia; PRR workshop staff then retrofitted the engine to look more as it originally had. The wide funnel was replaced with a straight metal tube and the cab walls and roof were removed. The PRR then exhibited the engine in 1883 at the National Railway Appliance Exhibition in Chicago, Illinois. The locomotive's first public exhibition at the Smithsonian occurred on December 22, 1884, where it was displayed in the East Hall of the Arts and Industries building. The locomotive remained on display in this location for nearly 80 years, but it was transported for display outside the museum on certain rare occasions. The most significant display in this time occurred in 1893 when the locomotive traveled to Chicago for the World's Columbian Exposition. The Pennsylvania Railroad, like many other railroads of the time, put on grand displays of their progress; the PRR arranged for the locomotive and a couple of coaches to be delivered to the railroad's Jersey City, New Jersey, workshops where it would undergo a partial restoration to operating condition. The PRR was planning an event worthy of the locomotive's significance to American railroad history — the railroad actually planned to operate the locomotive for the entire distance between New Jersey and Chicago. and reached Chicago on April 22. In 1927 the John Bull again traveled outside the museum. The Baltimore and Ohio Railroad was celebrating its centenary that year in its Fair of the Iron Horse in Baltimore, Maryland. The locomotive was also refurbished in Altoona for operation during the fair. This fair was the last steam up for the locomotive until 1980.
(Негізінен) статикалық дисплей
Локомотив Смитсонов мұражайына қайтарылғаннан кейін, ол стационарлық көрмеде қалды. 1930 жылы мұражай Альтуна зауытына локомотивтің тендерінің екінші көшірмесін жасауды тапсырды, оны локомотивпен бірге мұражайда көрсету үшін. Бұл көшірмеге мұражай 20 жыл бұрын бөлшектелген кезде сақтап қалған түпнұсқаның кейбір бөлшектері енгізілді. PRR 1933 жылдан 1934 жылға дейін Чикагодағы «Прогресс ғасыры» көрмесі үшін локомотивті қайтадан қарызға алып, жаңадан құрастырды. Бұрынғы Чикагоға өз күшімен жасаған сапарынан айырмашылығы, локомотив тасылып, стационарлық көрме ретінде көрсетілді. Көрме кезінде Альтуна зауыты 1940 жылы Нью-Йорк әлемдік көрмесінде жұмыс істеген көшірмені жасады, ал түпнұсқа локомотив Смитсоновқа қайтарылды. «Джон Булл» 1939 жылы Нью-Йорк әлемдік көрмесінде мұражайдың сыртында тағы бір рет көрсетілді, бірақ мұражай кураторлары локомотивтің қайта-қайта сыртқы көрмелерге шығару үшін тым қажулы болып бара жатқанын шешті. Содан кейін ол Шығыс залында жартылай тұрақты көрмеге қойылды, онда келесі 25 жыл бойы болды. 1964 жылы локомотив қазіргі орнына, Америка тарихының ұлттық мұражайына (бұрын Тарих және технология мұражайы деп аталған) көшірілді. 1980 жылы локомотивте көптеген сырттай тексерулер жүргізілді және оның салыстырмалы түрде жақсы механикалық жағдайда екені анықталды. Бұл алғашқы тексерулерде айтарлықтай нашарлау байқалмады, ал дөңгелектер 50 жыл бұрын болғандай рельстерден алынғанда, біліктердің еркін жұмыс істейтіні анықталды. 1980 жылдың қаңтар айының бір күні, мұражай жұмысын бастамас бұрын, мұражай қызметкерлері цилиндрлерді сығылған ауамен қоздырып, дөңгелектерді бірінші рет, соңғы жартылай жұмыс істегеннен бері, байланыс таяқтары арқылы жылжытты. Сығылған ауа локомотивтен кір мен қоқысты шығарғаннан кейін, ол жақсы жұмыс істей бастады. Ал көшірмесі Пенсильвания теміржол мұражайында сақталды.
After the locomotive returned to the Smithsonian, it remained on static display. In 1930 the museum commissioned the Altoona Works to build a second replica of the locomotive's tender for display with the locomotive in the museum. This replica tender integrated some of the fittings of the original that the museum had retained when it had been dismantled twenty years earlier. The PRR again borrowed the locomotive and rebuilt tender from 1933 to 1934 for the Century of Progress exhibition in Chicago. Unlike its earlier round trip to Chicago under its own steam, the engine was hauled and displayed as a static exhibit. During the exhibit the Altoona Works built a operable replica, which was operated in 1940 at the New York World's Fair, while the original locomotive returned to the Smithsonian. The John Bull was displayed outside the museum one more time in 1939 at the New York World's Fair, but the museum's curators decided that the locomotive was becoming too fragile for repeated outside exhibits. It was then placed in somewhat permanent display back in the East Hall where it remained for the next 25 years. In 1964 the locomotive was moved to its current home, the National Museum of American History, then called the Museum of History and Technology. Many superficial inspections were performed on the locomotive in 1980 and it was found to be in relatively sound mechanical condition. No significant amount of deterioration was noted in these early inspections, and when the wheels were jacked off the rails, as they had been 50 years earlier, the axles were found to be freely operable. One morning in January 1980, before the museum opened to the public, museum officials used compressed air to power the cylinders and move the wheels through the connecting rods for the first time since its last semi operation. After the compressed air blew some dirt and debris out of the locomotive's exhaust stack, it was soon running smoothly. and the replica was preserved at the Railroad Museum of Pennsylvania.
June 18, 1831: The John Bull is built by Stephenson and Company in Britain. July 14, 1831: The John Bull departs Liverpool aboard the ship Allegheny bound for Philadelphia, Pennsylvania.