Кіріспе
Психоанализдік тәсіл. Неофрейдизм – Зигмунд Фрейдтің ықпалымен туындаған, бірақ оның теорияларын психоанализдің биологиялық емес, әлеуметтік немесе мәдени жақтарына қарай кеңейткен психоанализдік тәсіл. Неофрейдизм мектебінің психологтары мен психиатрлары – 20 ғасырдың ортасындағы американдық теоретиктер мен жазушылардың белгілі бір ортақ көзқарастары бар тобы. Олар Фрейдтің теориясын әлеуметтанулық тұрғыдан қайта қарастыруға және оның биологиямен байланысын жоюға ұмтылды.
Neo Freudianism is a psychoanalytic approach derived from the influence of Sigmund Freud but extending his theories towards typically social or cultural aspects of psychoanalysis over the biological. The neo Freudian school of psychiatrists and psychologists were a group of loosely linked American theorists/writers of the mid 20th century "who attempted to restate Freudian theory in sociological terms and to eliminate its connections with biology."
Диссиденттер
Неофрейдизм термині кейде Фрейдтің психоанализ теориясының негізгі қағидаларын қабылдаған, бірақ кейіннен одан бас тартқан алғашқы шәкірттеріне қатысты қолданылады. "Осы қарсылық білдірушілердің ең танымалдары – Альфред Адлер мен Карл Юнг. Диссиденттер" деп аталады. Психодинамикаға әлеуметтік көзқараспен қызығушылық – осылай аталатын неофрейдистерді байланыстыратын басты тақырып болды: Альфред Адлер, мүмкін, "психодинамикалық өзіндік жан-жақты әлеуметтік теорияны зерттеп, дамытқан алғашқы адам" болды. "Адлер қайтыс болғаннан кейін оның кейбір көзқарастары неофрейдистік теорияға елеулі әсер етті". Шындығында, "Хорни мен Салливан" теоретиктері "неофрейдистерге" қарағанда "неоадлерийлер" деп сипатталғандары дұрыс болуы мүмкін деген ұсыныстар бар. Немесе оларды "Фрейдтен кейінгі, постфрейдтік даму" деп те атауға болады. Олар Клейн мектебінің ой-пікірлерінен ерекшеленеді және Кристофер Боллас, Д. Уинникотт және Адам Филлипс сияқты тұлғаларды қамтиды.
Тарих
1936 жылы Эрих Фромм психоаналитиктердің "өмірлік тәжірибелердің алуан түрлілігімен айналыспағаны және сондықтан әлеуметтік құрылыммен анықталған психикалық құрылымды түсіндіруге тырыспағаны" туралы өз бетінше өкініш білдірді. Карен Хорни де "мәдениеттің тұлға дамуындағы рөлін баса көрсетті және Фрейд сипаттаған классикалық инстинкттік қасиеттерді азайтып бағалады". Дәрігер және психотерапевт Харальд Шульц Хенке (1892–1953) импульс және тежелу сияқты мәселелермен, сондай-ақ психоздарды емдеумен және түстерді түсіндірумен тығыз айналысты. Ол Матиас Герингпен бірге өзінің институтында (Deutsches Institut für psychologische Forschung und Psychotherapie) жұмыс істеді және 1945 жылы Neopsychoanalyse деген атауды қалыптастырды. Осылайша, "инстинкттердің ортодоксалды теориясына қарсы неофрейдистік көтеріліс" Гарри Стэк Салливан "біздің өте мәдениетке тәуелді өміріміз" деп атаған нәрсеге негізделді. Өз жазбалары арқылы және "оңай түсінілетін стильде Фромм, Хорни және басқалар мәдени және әлеуметтік сынды қалыптастырды, ол дерлік жалпыға ортақ ақылға айналды". Уильям Алансон Уайт институты сияқты бейресми және формалды институттық байланыстар арқылы, сондай-ақ идеялардың ұқсастығы арқасында неофрейдистер біртұтас, ерекше және ықпалды психодинамикалық қозғалысты құрды.
Негізгі тұлға
Неофрейдист Абрам Кардинер ең алдымен белгілі бір қоғамның қоршаған ортаға бейімделуін қалай қалыптастыратынын зерттеуге қызығушылық танытты. Ол мұны қоғам мүшелерінде "негізгі мінез-құлық" деп аталатын нәрсені қалыптастыру арқылы істейді. "Негізгі мінез-құлық" бастапқыда негізгі институттардың қызметінен бастау алады. Ол соңында нақты жеке тұлғада "екінші деңгейдегі институттар түрінде көрінетін" санасыз ынталардың жиынтығын жасайды, мысалы, шындық жүйелері. Негізгі мінез-құлық екінші деңгейдегі институттарда көрініс табады.
Сын
Фенихель неофрейдистердің қатаң теориялық сынауын жасады, ол Герберт Маркуздің "Неофрейдистік ревизионизмді сынау" еңбегіне әсер етті және оны толықтырды. Маркуз ревизионистердің жазбаларына енген көтеріңкілік пен Оңдық Ойлаудың күшін суыққан түрде зерттейді және олардың ғылыми тұжырымдылыққа деген талаптарын әжуалайды. Сол сияқты, Эдвард Гловердің "Фрейдистік пе Неофрейдистік" атты мақаласы, толығымен Александрдың құрылыстарына қарсы бағытталған, бұл терминді дәстүрлі айыптаудың бір түрі ретінде қолданды. Мұндай заманауи сынның нәтижесінде, жоғарыда аталған теоретиктердің көпшілігіне бағытталған тұрақты сын – олар психиканың ішкі кеңістігін кемсітуі, бірақ олар адам субъектісіне қатысты маңызды және тұрақты көзқарастар жинағына үлес қосып, оны дамытқандығын мойндауға болады. Он жыл өткен соң, ол бұл теорияның Хорни мен Салливанның, сондай-ақ Александр мен Френчтің психотерапиялық көзқарастарынан сәл өзгеше бағытта дамығанын, бірақ психоаналитикалық ойлаудың осы заманауи тұжырымдарымен байланысты көптеген арқаулар бар екенін хабарлады. Қайтадан.
Мәдениеттік тармақтар
Фрейдтің "егер менің атым Оберхьюбер болса, менің жаңалықтарым одан да аз қарсылыққа ұшырар еді" деген сөзіне сілтеме жасай отырып, Питер Гей, Фрейдтің "Оберхьюбер" есімін ұмыттыруы мен онымен алмастырылуын ескере келе, "егер бұрыс жолға түскендерді нео-оберхьюбершілер немесе оберхьюберлік ревизионистер деп атау қаупі шебердің беделін түсірді" деген тұжырым жасады.
Жалпы көздер
Ганн, Жаклин Саймон, Кайл Арнольд және Эрика Фриман. 2015 жыл. "Динамикалық өзіндік өсу мен шынайылықты іздеу: Карен Хорнидің гуманистік психологияға қосқан үлесі". Америка психоанализ және динамикалық психиатрия академиясының форумы 59(2):20–23. Митчелл, С. А. және М. Ж. Блэк. 1995 жыл. Фрейд және одан әрі: Қазіргі заманғы психоаналитикалық ойдың тарихы. АҚШ: Basic Books. Томпсон, Клара. 1950 жыл. Психоанализ: Эволюция және даму. Нью-Йорк: Thomas Nelson & Sons.