Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джеффри Скотт (11 маусым 1884 – 14 тамыз 1929) – ағылшын ғалымы және ақыны, архитектура тарихшысы ретінде танымал. Оның Изабел де Шарриерге арналған "Зелиданың портреті" атты өмірбаяны 1925 жылғы Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығына ие болды.
Geoffrey Scott (11 June 1884 – 14 August 1929) was an English scholar and poet, known as a historian of architecture. His biography of Isabelle de Charrière entitled The Portrait of Zelide won the 1925 James Tait Black Memorial Prize.
Өмірбаян
Хэмпстедте туған Скотт Хайгейт мектебінде, содан кейін Регби мектебінде және Оксфордтың Нью-колледжінде білім алған, онда ол 1906 жылы Ньюдигейт жүлдесін жеңіп алған. Оқушы кезінде Мэри Беренсонмен танысып, оның арқасында Бернард Беренсонның Флоренциялық «төңірегіне» қабылданған. 1907 жылдан 1909 жылға дейін ол Беренсонның жұмыскері болды; Сесил Росс Пинсентпен бірге I Татти, Беренсон вилласының бағын жобалаумен айналысты. Бұл оны басқа бау-бақшаларда жұмыс істеуге алып келді. Сондай-ақ ол Джон Мейнард Кейнспен достық қарым-қатынас орнатты, ол оны сол жерде кездестірді. 1914 жылы «Адамгершілік архитектурасы» атты еңбегі жарық көргеннен кейін оның аты шықты. 1916 жылы ол Сибил Каттингке (1879–1943) үйленді, оның бірінші күйеуі Уильям Байард Каттинг кіші 1910 жылы қайтыс болған. Леди Сибил – ирландиялық пэр және адвокат, Килкеннидің соңғы лорд-лейтенанты болған Десарттың 5-ші графы Гамильтон Куффенің және оның әйелі, Леди Маргарет Джоан Ласселлстің, 4-ші Харвуд графы Генри Ласселлстің кіші қызы. Ол Флоренцияға алғашқы күйеуі, туберкулезден көз жұмар алдында, жас қызы Иристі Италияда өсіргісі келетінін жазғаннан кейін келді, «оны осы ұлттық сезімнен босатыңыз, ол адамдарды бақытсыз етеді. Оны оның өз жері емес жерде өсіріңіз». Леди Сибил және оның қызы Италияның Флоренция қаласында қоныстанды, Фиезоледегі Вилла Медичиниді сатып алды, бұл қаланың ең әсем виллаларының бірі. Ол жақын маңдағы I Таттиде Бернард Беренсонмен және маусымдық тұрғын Леди Сесилия Пирспен жақын достық қарым-қатынас орнатты. Скотттар 1926 жылы ажырасып, ол сол жылы Перси Любокке қайта үйленді. Мансабы жоқтың кесірінен, 1923-1925 жылдар аралығында Вита Саквилл Уэстпен болған күдікті махаббат оқиғасы Скотты кейінгі әдеби шығармашылығына итермелеген деген болжам бар. Өлімі кезінде, Нью-Йорк қаласында пневмониядан қайтыс болған Джеффри Скотт Джеймс Босвеллдің еңбектерінің редакторы болып тағайындалған. Ол Эдит Уортонның жақын досы болған.
Born in Hampstead, Scott was educated at Highgate School, then Rugby School and New College, Oxford, where he won the Newdigate Prize in 1906. While still an undergraduate he was befriended by Mary Berenson, leading to his admission to the Florence 'circle' of Bernard Berenson. From 1907 to 1909 he was employed by Berenson; he worked on the design of the garden of I Tatti, the Berenson villa, with Cecil Ross Pinsent. This led to work on other gardens. It also brought him the friendship of John Maynard Keynes, who met him there. In 1914 the publication of The Architecture of Humanism made his reputation. In 1916, he married Lady Sybil Cutting (1879–1943), whose first husband, William Bayard Cutting Jr., died in 1910. Lady Sybil was the youngest daughter of Irish peer and barrister, Hamilton Cuffe, 5th Earl of Desart, who served as the last Lord Lieutenant of Kilkenny, and his wife, Lady Margaret Joan Lascelles, a daughter of Henry Lascelles, 4th Earl of Harewood. She had arrived in Florence when her first husband, terminally ill with tuberculosis, had written he wanted their young daughter, Iris, to grow up in Italy, "free from all this national feeling which makes people so unhappy. Bring her up somewhere where she does not belong." Lady Sybil and her daughter settled in Florence, Italy; buying the Villa Medici in Fiesole, one of the city's most spectacular villas. There she formed a close friendship with Bernard Berenson at the nearby I Tatti, and seasonal resident Lady Cecilia Pearse. The Scotts divorced in 1926, and she remarried (to Percy Lubbock) the same year. With little in the way of career, it has been suggested that an unlikely love affair with Vita Sackville West from 1923 to 1925 spurred Scott into his later literary production. At the time of his death, of pneumonia in New York City, Geoffrey Scott had been retained as an editor of the papers of James Boswell. He was one of Edith Wharton's close friends.